നാം ഒരു ബോൺസായ് പൂത്തോട്ടം

നാം രണ്ടു മുറികൾ മാത്രമാവുന്നു,

അടുക്കളയും കിടപ്പ്മുറിയും പോലെ.

അതിനിടയിൽ എല്ലാ രുചികളെയും

എച്ചിലാക്കുന്ന ഒരു തീൻമേശ.

നമ്മുക്ക് മുകളിൽ കറങ്ങുന്നുണ്ട്

ഫാനെന്ന് നമ്മൾ ഓമനപ്പേരിൽ

വിളിക്കുന്ന ഒരു അലങ്കാര പങ്ക

ലക്ഷ്യമേതുമില്ലാതെ വെറുതെ

നമ്മുടെ ഉഷ്ണങ്ങൾ ഒക്കെയും

തണുപ്പിക്കാൻ ഒട്ടുമേ കഴിവില്ല.

അതിന്റെ കാറ്റെന്ന് നമ്മൾ

വിളിക്കുന്ന മുരൾച്ചക്ക്

അതിനൊക്കെ മുകളിൽ നാം

മേൽക്കൂര കെട്ടി മറയ്ക്കുന്നു

ചില്ലകൾ നീട്ടാതെ വളരാതെ

മുറ്റത്ത് വളർത്തുന്നു നാം

ഒരു ബോൺസായ് പൂത്തോട്ടം

പിന്നെ അന്യരെ പുറത്താക്കി

ഗേറ്റിന് വെളിയിൽ പൂട്ടിട്ട്

നമ്മൾ ഏകാന്തരാകുന്നു

പിന്നെ നമ്മളെ ഒറ്റയ്ക്ക്

ഉപേക്ഷിച്ച് പോയ ലോകത്തെ

പഴിച്ചും ശപിച്ചും പ്രാകിയും

നമ്മൾ വിശുദ്ധരായി ഭവിക്കുന്നു