ക​രി​നി​ഴ​ലേ​റ്റ കു​ഞ്ഞു​മു​ദ്ര​ക​ൾ

ആ​ർ​ത്ത​ല​യ്ക്കു​ന്ന

ര​ണ്ട് ക​ട​ലു​ക​ൾ കൂ​ടി​ച്ചേ​ർ​ന്ന്

നി​ലാ​വു​കൊ​ണ്ട്

മേ​ൽ​ക്കൂ​ര കെ​ട്ടി;

മ​ഞ്ഞി​ൻ പു​ത​പ്പി​ൽ മൂ​ടി,

പൂ​ക്കാ​ലം വ​രു​മെ​ന്ന് കാ​ത്തു​നി​ന്നു.

​ഗ്രീ​ഷ്മ​വും ഹേ​മ​ന്ത​വും

ഒ​രു കാ​തം താ​ണ്ടി ഒ​ഴി​ഞ്ഞ​പ്പോ​ഴാ​ണ്

വ​സ​ന്തം വ​ന്നു​തു​ട​ങ്ങി​യ​ത്.

സൂ​ര്യ​ൻ ഒ​രു ക​ട​ലി​നെ

ഇ​ക്കി​ളി​യാ​ക്കി ഉ​ണ​ർ​ത്തു​മ്പോ​ൾ,

മ​റ്റേ ക​ട​ൽ ന​ക്ഷ​ത്ര​ഗ​ന്ധം നു​ക​ർ​ന്ന്

ഉ​റ​ങ്ങാ​തെ കി​ട​ന്നു.

​പ​ക​ലു​ക​ളി​ൽ ഓ​ള​ങ്ങ​ളു​ടെ വി​ര​ൽ​ത്തു​മ്പി​ൽ

പൂ​ക്ക​ളു​ടെ രൂ​പം വ​ര​ച്ചു;

രാ​ത്രി​ക​ളി​ൽ തി​ര​മാ​ല​ക​ളോ​ടൊ​പ്പം

ച​ന്ദ്ര​നും സൂ​ര്യ​നും ഒ​ളി​ച്ചു​ക​ളി​ച്ചു.

പൂ​ക്ക​ൾ വ​ള​ർ​ന്നു,

വ​സ​ന്ത​ങ്ങ​ൾ വീ​ണ്ടും വീ​ണ്ടും പി​റ​ന്നു;

ക​ട​ലി​ന്റെ നെ​ഞ്ചി​ല​പ്പോ​ൾ

വെ​ളി​ച്ച​ത്തി​ൻ ശ്വാ​സം​മാ​ത്രം.

​അ​ങ്ങ​നെ​യി​രി​ക്കെ-

ആ​ർ​ത്ത​ല​ച്ചൊ​രു പേ​മാ​രി,

ഇ​രു​ണ്ട മ​ഹാ​വ​ന​ങ്ങ​ളു​ടെ ആ​ര​വം,

അ​ശ്ര​ദ്ധ​മാ​യ ച​വി​ട്ട​ടി​ക​ൾ.

ക​ട​ലു​ക​ളു​ടെ ക​ണ്ണി​ൽ

ഇ​രു​ണ്ട കൊ​ടു​മു​ടി​ക​ൾ

ഉ​യ​ർ​ന്നു​വ​ന്നു.

​വീ​ട​കം ത​ക​ർ​ന്നു​വീ​ണു;

വാ​തി​ൽ​പ്പ​ടി​യി​ലും ചു​വ​രു​ക​ളി​ലു​മി​പ്പോ​ൾ

തീ​ജ്വാ​ല​യും വെ​ടി​യു​ണ്ട​ക​ളു​ടെ പു​ക​യും മാ​ത്രം.

ഓ​രോ ച​വി​ട്ട​ടി​യി​ലും

കു​ഞ്ഞു​കൈ​ക​ളു​ടെ മു​ദ്ര​ക​ൾ;

ക​ണ്ണാ​ടി​ക​ളി​ൽ

മൃ​ത​ശ​രീ​ര​ങ്ങ​ളു​ടെ ത​ണു​ത്ത ദൃ​ശ്യം.

​ഒ​രി​ക്ക​ൽ സു​ന്ദ​ര​മാ​യി​രു​ന്നി​ട​ത്ത്

ക്രൂ​ര​മാ​യ നി​ഴ​ലു​ക​ൾ​മാ​ത്രം.

ഒ​ഴി​ഞ്ഞു​പോ​യ ശ​ബ്ദ​ങ്ങ​ൾ,

പൊ​ട്ടി​പ്പോ​യ സ്വ​പ്ന​ങ്ങ​ളു​ടെ മ​ണ​ൽ​പ്പൊ​ടി,

താ​മ​സി​ക്കാ​ൻ ആ​രു​മി​ല്ലാ​തെ

നി​ശ്ശ​ബ്ദ​മാ​യി ഒ​ഴു​കി​യ വീ​ടി​ന്റെ അ​വ​ശേ​ഷി​പ്പ്.

​പി​ന്നെ​യൊ​രി​ക്ക​ലും

ആ ​വീ​ടി​ല്ലാ​ത്ത വീ​ട്ടി​ൽ

വ​സ​ന്ത​വും ഗ്രീ​ഷ്മ​വും ഹേ​മ​ന്ത​വും

തി​രി​കെ ക​യ​റി​യ​തേ​യി​ല്ല.

​ക​ട​ലു​ക​ൾ ര​ണ്ടും

ദൂ​രെ​നി​ന്നും

ത​മ്മി​ൽ നോ​ക്കി​ക്കൊ​ണ്ടി​രു​ന്നു

പ​ര​സ്പ​രം പ​റ​യാ​റു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്ന

എ​ല്ലാ ക​ഥ​ക​ളും

മ​റ​ന്നെ​ന്ന​പോ​ലെ.