എഴുത്തുകുത്ത്

ദൃശ്യചാരുതയുടെ രാജാളി പക്ഷികൾ
വിഭ്രമാത്മകതയും (Illusion-hallucination) ഐന്ദ്രിയ ഭാവവും (fantacy) അടിമുടി കെട്ടുപിണഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന കാഴ്ചയുടെ ഭൂതലത്തിലൂടെ നമ്മെ വഴിനടത്തിക്കുന്നു സലിം കുരിക്കളകത്ത് എഴുതിയ കഥ ‘മിനൽ ജിന്നത്തി വന്നാസ്’ (ലക്കം 1492). എട്ട് ഉപശീർഷകത്തിലൂടെ സ്വപ്നത്തിന്റെയും സ്വപ്നഭംഗങ്ങളുടെയും ഉപാഖ്യാനങ്ങൾ. ജീവിതത്തിന്റെ അതിപ്രാചീനമായ ഒരു ജൈവരാഗം ആഖ്യാനത്തിന്റെ അതിർത്തി പ്രദേശങ്ങളിലൂടെ വായനയെ രമിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. ഒമാനിലെ ദോഫാറിനു മൂന്ന് കിലോ മീറ്ററിനുള്ളിൽ ആവാദ്ബ്നു സൈദിന്റെ പഴയ മാളിക. നിറം മങ്ങി തുടങ്ങിയ കൽത്തൂണുകളിൽ അറബി പേര് ചാർത്തിയ ‘ഖയാൽ’. ‘ഖയാൽ’ എന്നാൽ ഭാവന എന്നർഥം.
ചുറ്റും കത്തിനിൽക്കുന്ന മരുമണലിന്റെ പ്രാക്തനമായ കാൽപനിക ലാസ്യസമൃദ്ധി. ആ അനന്യ മനോജ്ഞ ദൃശ്യ വൈവിധ്യങ്ങളുടെ വളക്കൂറിലാണ് കഥാകാരൻ കാലങ്ങളോളം അന്തിയുറങ്ങിയത്. അനന്ത വിസ്തൃതമായ മണൽപ്പരപ്പിന്റെ അജ്ഞേയ വിസ്മയങ്ങളിൽ ‘ഭാവന’യെ കോർത്തുവെച്ച കഥാകൃത്ത്. ഖയാലിന്റെ പരിസരങ്ങളിൽ നിന്നാണ് തീക്ഷ്ണമായ കഥപറച്ചിലിന്റെ മിസ്റ്റിക് ഖനിജം രൂപപ്പെടുന്നത്. അംഗസ്നാനം ചെയ്തു ഖയാലിന്റെ ചവിട്ടുപടികളിറങ്ങി മരുഭൂമിയിലെ മിനാരത്തിനരികത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ സംഗീതമായി ഒഴുകിപ്പരക്കുന്ന ദുആ (പ്രാർഥന)യുടെ മുഗ്ധതാളം കഥാകാരൻ തൊട്ടറിയുന്നുണ്ട്. ശതാബ്ദങ്ങളിലേക്ക് കതകു തുറക്കുന്ന കഥകളുടെ പൊലിവലകളുണ്ട് ആ സൗധത്തിനു ചുറ്റും.
അറേബ്യൻ പട്ടാളക്കാരെ പ്രണയിച്ച ജിന്നുകളുടെ വിഹാരരംഗമായിരുന്നു ഖയാൽ മാളിക! ഇപ്പോഴും അവിടെ ഉഴറിനടക്കുന്നു മാദക തിടുമ്പുകളുടെ ആത്മാക്കൾ. പെയ്തൊടുങ്ങിയ സംഭ്രാന്തമായ ഭൂതത്തിന്റെ റൊമാന്റിക് തേജപുഞ്ജങ്ങളിൽ ഈറനണിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ഒരു വിളുമ്പ്. ഓർമയുടെ വിലോഭനീയമായ ഒരു കുളിരിളം കാറ്റ് നിരങ്കുശം ആ മണ്ണിടത്തെ ആലിംഗനം ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ഈ ഹർഷങ്ങളിലാണ് എഴുത്തിന്റെ ദീപനാളങ്ങൾ പരിശോഭയോടെ മിഴിതുറക്കുന്നത്. പത്താമതും പെണ്ണ് കാണാനിറങ്ങുന്ന നിസാമിന്റെ സഞ്ചാരം ആദിലയെന്ന ഹൈടെക് പ്രഫഷനൽ ലേഡിയിലേക്കെത്തുമ്പോൾ കഥ പിരിമുറുക്കത്തിന്റെ പറുദീസ കേറുന്നു.
‘‘ഒറ്റനോട്ടത്തിൽത്തന്നെ നിസാമിന് പെണ്ണിനെ ഇഷ്ടായി. അവളിട്ടിരുന്ന അയഞ്ഞ വൈറ്റ് ഷർട്ടിന്റെ ബ്രാൻഡ് നെയിം പോലും നോക്കിയെടുത്തു. ജീൻസിന്റെ അറ്റങ്ങൾ മടക്കി വെച്ചിരുന്നതിനാൽ കൊലുസിട്ട കണങ്കാൽപോലും നിസാമിന് നല്ലോണം കാണാനായി.’’
നെടുനാളായി പടുത്തുയർത്തിയ കിനാവിന്റെ ഗോപുരം. പോരെങ്കിൽ താൻ ‘‘വിദേശ കമ്പനിയുടെ സെയിൽസ് മാനേജർ’’ ആണ്. ജീവിതം ഇവിടെ സെറ്റ്... പക്ഷേ, ആദില എന്ന സ്റ്റാർട്ട്അപ് ബിസിനസ് മാഗ്നറ്റിനു മുന്നിൽ ഛിന്നഭിന്നമായിപ്പോകുന്നു ആദിൽ എന്ന മാനേജർ. നല്ല ശമ്പളമാണ് വാങ്ങുന്നതെന്നും എല്ലാ വർഷവും ഗ്രോത്തുണ്ടാകുമെന്നും നിസാം പിടിവള്ളി തേടുമ്പോൾ ആദിലയുടെ ഭേദ്യം ഇങ്ങനെ: ‘‘ഇനിക്ക് വേണ്ടത് എക്സ്പൊണെൻഷ്യൽ ഗ്രോത്താണ്. ഇങ്ങള് കഴിഞ്ഞ അഞ്ചു വർഷത്തിനിടയിൽ എന്തെങ്കിലും മാർക്കറ്റ് ഷയർ എടുത്തിട്ടുണ്ടോ?.. ഈ റിലേഷൻഷിപ് എന്ന പ്രോഡക്ടിനെ എങ്ങനെ കച്ചോടം ചെയ്യും?.. വെറും സ്നേഹവും വിശ്വാസവുമല്ല നിസാം, അതിനപ്പുറം, ഇന്റെ സെൽഫ് ഡെവലപ്മെന്റിന് ഇങ്ങള് എന്ത് സപ്പോർട്ട് നൽകും?’’
നിസാമിന്റെ തലച്ചോറിൽ ആകാശം പൊട്ടിപ്പിളരവെ ആദില വീണ്ടും അയാളെ കയ്യിലിട്ട് അമ്മാനമാടുന്നു: ‘‘ലീവ് കഴിഞ്ഞ് ഒമാനിലേക്ക് തിരിച്ചുപോയി സാലറിയും വാങ്ങി ജീവിക്കാനാണ് ഇങ്ങളെ പ്ലാൻ. നമ്മള് തമ്മിൽ ഒരു ഫിസിക്കൽ ഡിസ്റ്റൻസ് ഉണ്ടാവും. ഒരു ലോങ് ഡിസ്റ്റൻസ് റിലേഷൻഷിപ് മാനേജ് ചെയ്യാൻ ഇങ്ങളെ കയ്യില് എന്ത് കമ്യൂണിക്കേഷൻ ടൂളാണ് ഉള്ളത്? വാട്സ്ആപ്പും വിഡിയോ കോളുമാണെങ്കിൽ ഇനിക്ക് അതിൽ താൽപര്യമില്ല.’’ മതി, ഡേറ്റ ക്ലിയർ എന്ന് ആത്മഗതം ചെയ്തുപോകാൻ പുറപ്പെട്ട ആദില ഇത്രകൂടി പറയുന്നു: ‘‘ഇങ്ങളെ ലൈഫ് കൺസർവേറ്റീവാണ്.. ഇങ്ങളെ ഒമാനിലെ സാലറി ഇന്റെ സ്റ്റാർട്ടപ്പിന് ഒരു ഏഞ്ചൽ ഇൻവെസ്റ്റ്മെന്റിന് തെകയൂല. ഇങ്ങള വാല്യൂ സിസ്റ്റം വളരെ ഔട്ട്ഡേറ്റഡാണ്.’’
കഥ പറച്ചിലിന്റെ ഏറ്റവും സ്തോഭജനകമായ പ്രതലം ഇവിടെയാണ് അനാച്ഛാദിതമാകുന്നത്. ഇങ്ങനെയൊരു തട്ടുപൊളിപ്പൻ ആൺ-പെൺ മുഖാമുഖമോ എന്ന് നാം അത്ഭുതം കൂറും. ഈയൊരു തീ പാറും സ്ത്രീ പരപ്പിൽ നാം വായനക്കാർനിന്ന് ഇടി വർഷംപോലെ കരഘോഷം മുഴക്കും കട്ടായം.
പിന്നീട് വിഭ്രമാത്മകതയുടെ ഓളപ്പരപ്പിലൂടെ ഒരു കളിവഞ്ചിയായി നിസാമിന്റെ സഞ്ചാരം. വെള്ളി കൊലുസ്സിന്റെ കിലുക്കംപോലെ മണലരണ്യത്തിന്റെ രാജാത്തി അഞ്ചഞ്ചും മൊഞ്ചത്തി ജിന്നൊരുത്തി നിസാമിന്റെ നെഞ്ചിൽ കൂടുവെക്കുന്നു. സഹർ എന്നാണ് ആ അഴകിൻ ഏഴിലംപാലയുടെ പേര്. സ്വപ്നമല്ല യാഥാർഥ്യമാണ് അവളെന്ന് അയാൾ ആണയിടുന്നു. അവൾ തന്റെ തരിശാർന്ന ജീവിതത്തിന്റെ ഉർവരതയും ഉന്മാദവുമാണെന്ന് നിസാം തീരുമാനിച്ചുറപ്പിക്കുന്നു.
നിലംപരിശായിപ്പോയ മോഹങ്ങൾക്ക് ചിറകു നൽകാൻ ഏത് കച്ചിത്തുരുമ്പും അർഥശാസ്ത്രത്തിന്റെ മൂശയിൽ മാറ്റിപ്പണിയാൻ നിസാം ഒരുക്കം. ഇനി അയാളുടെ മുന്നിൽ ഒരു ചോയ്സുമില്ലല്ലോ! ‘‘ഒരു ജിന്ന് ഇന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ... അതെങ്കിലും നടക്കട്ടെ! എനിക്കിനി പെണ്ണ് തേടിയുള്ള അലച്ചില് വയ്യ’’ എന്ന് സുഹൃത്ത് ഹുസൈൻ മാലിക്കിനോട് നിസാം പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നതിന്റെ അർഥം ദാഹമോഹങ്ങൾക്ക് ഇവിടെ പരിസമാപ്തി കുറിക്കാൻ പോകുന്നുവെന്നുകൂടിയാണ്.
നമുക്കുമില്ല രണ്ടാമതൊരു വായ്ത്താരി. ‘‘നിസാമിന്റെ ഉടലിലേക്ക് മല്ലികപ്പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം പടർന്നുകേറു’’മ്പോൾ നമ്മൾ വായനക്കാരും കവന ശബളിമയാർന്ന ഒരു കഥയുടെ സുഗന്ധം ഏറ്റുവാങ്ങുന്നു! മതിഭ്രമത്തിന്റെയും മാജിക്കൽ റിയലിസത്തിന്റെയും ഭാവ തീവ്രതയിൽ കടഞ്ഞെടുത്ത കാഴ്ചയുടെ കുതൂഹലപ്പെരുക്കം. സലിം കുരിക്കളകത്തിന്റെ കൃതഹസ്തത കോറിയിടുന്ന വാഗ്മയം ചൂടും ചൂരും ചുരത്തി വായനയെ പ്രലോഭിപ്പിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.
സലാം കരുവമ്പൊയിൽ
യൂനിയൻ സർക്കാറും കോർപറേറ്റുകളും ഒന്നിക്കുമ്പോൾ
ഡോ. സിബു മോടയിൽ എഴുതിയ (ലക്കം 1491) ‘ഇന്ധനക്കൊള്ളയുടെ ഇരകൾ’ എന്ന ലേഖനം വിവേകശാലികളായ പൗരന്മാരുടെ സംവേദനത്തെ അഭിവൃത്തമാക്കുന്നു. യു.പി.എ സർക്കാർ തുടങ്ങിവെച്ച സാമ്പത്തിക ആധുനികവത്കരണം എൻ.ഡി.എ സർക്കാറിൽ പരിപൂർണമായ ചൂഷണമായി മാറുന്നു. ക്രൂഡോയിലിന്റെ വില കുറയുമ്പോഴും ഇന്ത്യയിലെ പൗരൻമാർ ഡീസലിനും പെട്രോളിനും അധികവില നൽകേണ്ട ഗതികേടിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു. കോർപറേറ്റ് ഭീമൻമാർക്കും പൗരരെ ചൂഷണംചെയ്യാനുള്ള എല്ലാ സ്വതന്ത്ര അവസരങ്ങളും വെള്ളിത്താലത്തിൽ കേന്ദ്ര സർക്കാർ നൽകിയിരിക്കുന്നു.
ഭരണഘടനയിലെ നിർദേശകതത്ത്വങ്ങളിൽ പ്രധാനമായി പറയുന്ന ഒരു കാര്യം ഇതാണ് -ധനവികേന്ദ്രീകരണം. ഇതിലൂടെ സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ കൈയിൽ പണമെത്തുന്നു. നിർഭാഗ്യവശാൽ സമകാലിക സർക്കാർ ധനകേന്ദ്രീകരണത്തിനാണ് പ്രാമുഖ്യം നൽകുന്നത്. അങ്ങനെ കോർപറേറ്റുകളുടെ ലാഭം അടിക്കടി കൂടുന്നു. സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ ജീവിതം അപകടത്തിലാകുന്നു.
എഥനോൾ കലർത്തിയ പെട്രോൾ സൃഷ്ടിക്കുന്ന അപകടത്തിൽനിന്നും പൗരന്മാർക്ക് നഷ്ടപരിഹാരം ലഭിക്കാനുള്ള സാഹചര്യം ഇല്ലെന്നു മാത്രമല്ല, എഥനോളിന്റെ കച്ചവടം നടത്തുന്ന നിതിൻ ഗഡ്കരിയുടെ മക്കൾക്ക് ലാഭം കിട്ടുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇതാണ് സന്ദർഭം, ഇതാണ് സാഹചര്യം. സ്വകാര്യ മേഖലയിലേക്കും ഇന്ധനവിതരണം യഥേഷ്ടം നടത്താനുള്ള സൗകര്യം ചെയ്തുകൊണ്ട് എൻ.ഡി.എ സർക്കാർ കോർപറേറ്റ് തോഴനായി മാറിയിരിക്കുന്നു.
പാചകവാതകത്തിനും പെട്രോളിനും ഡീസലിനും ക്രമാതീതമായി വില വർധിക്കുമ്പോൾ കമ്പോളത്തിൽ ദൈനംദിന ആവശ്യങ്ങൾക്കുള്ള സാധനങ്ങളുടെ വിലക്കും തീപിടിക്കുന്നു. സാധാരണക്കാർക്ക് ജീവിതച്ചെലവ് താങ്ങാനാവാതെ അവർ ജീവിതത്തിന്റെ പിന്നാമ്പുറങ്ങളിലേക്ക് പിന്തിരിയാൻ വിധിക്കപ്പെടുന്നു.
ഈ വിഷയങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം നൽകാൻ താൽപര്യമില്ലാതെ സ്യൂഡോ വികസനത്തിന്റെ കഥകൾ ഉരുക്കഴിച്ച് ജനങ്ങളെ വീണ്ടും വീണ്ടും ചൂഷണം ചെയ്യുന്ന എൻ.ഡി.എ സർക്കാറിനെ മാറ്റി മറ്റൊരു സർക്കാറിനെ കൊണ്ടുവരാനുള്ള ദീർഘവീക്ഷണം ഇന്ത്യൻ പൗരന്മാർക്ക് ഉണ്ടാകട്ടെ എന്ന് നമുക്ക് പ്രത്യാശിക്കാം. അല്ലെങ്കിൽ അടിക്കടി വർധിക്കുന്ന വിലക്കയറ്റത്തിൽ മുങ്ങി ജനങ്ങൾ മരണക്കിടക്കയിൽ വീഴേണ്ടിവരും. വിപണി നിയന്ത്രണത്തിന്റെ മറയിലും നികുതിയും സെസും കൂട്ടിയും പൗരൻമാരിൽനിന്നും അമിതവില ഈടാക്കുമ്പോൾ ആ വിലയുടെ സിംഹഭാഗവും കോർപറേറ്റുകളുടെ പെട്ടിയിലാണ് വീഴുന്നതെന്ന സത്യം നാം മറന്നുകൂടാ. ജാഗരൂകരായ, വിവേകശാലികളായ പൗരൻമാർ ഇതിന് ഉത്തരം കണ്ടെത്തുമെന്ന് നമുക്ക് ആശിക്കാം.
സുഭാഷ് ചാർവാകൻ,കൂത്താട്ടുകുളം
ഇരുട്ടിന്റെ തുന്നൽപ്പണികളും മുറിവേറ്റ സ്വാതന്ത്ര്യവും
റബീഹ ഷബീർ എന്ന കവിയുടേതായി പുറത്തുവരുന്ന ഓരോ കവിതയും ചിന്തയെ ഉജ്ജ്വലിപ്പിക്കുന്ന നവീനവും തീവ്രവുമായ അനേകം അർഥതലങ്ങളും ഭാവനാ സ്ഫുരണങ്ങളുംകൊണ്ട് വായനക്കാരുടെ ഉള്ള് നിറക്കുകയാണ്. നമുക്ക് വായിച്ചാൽ എഴുതാതിരിക്കാൻ സാധിക്കാത്ത മാനസികാവസ്ഥയിൽ അവരുടെ കവിതകൾ നമ്മെ കൊണ്ടുചെന്നുവിടും. അവർ ആഴ്ചപ്പതിപ്പിൽ എഴുതിയ ‘ഇരുട്ട് തുന്നിയ ചിറകുകൾ’ (ലക്കം 1491) എന്ന കവിത സമകാലിക മനുഷ്യൻ നേരിടുന്ന ഏകാന്തതയെയും, അസ്തിത്വപ്രതിസന്ധിയെയും, സ്വാതന്ത്ര്യവാഞ്ഛയെയും ഉന്നംവെക്കുന്നു.
സാങ്കേതികവിദ്യകളാൽ ലോകം പരസ്പരം വിളക്കിച്ചേർക്കപ്പെടുമ്പോഴും വ്യക്തികൾ സ്വന്തം ഇരുട്ടുമുറികളിലേക്ക് സ്വയം പരിമിതപ്പെടുന്ന ആധുനിക കാലഘട്ടത്തിന്റെ നേർച്ചിത്രത്തെ അസാധാരണമായ ആവിഷ്കാര മിഴിവുകൊണ്ടാണ് അവർ വരച്ചുകാട്ടുന്നത്. ‘പക്ഷിയായിരിക്കെ നിന്റെ ചിറകുകളെവിടെ?’ എന്ന ആത്മചിന്തയിലധിഷ്ഠിതമായ ചോദ്യത്തിലൂടെ ബാഹ്യമായ ചങ്ങലകളൊന്നുമില്ലാതെ തന്നെ സ്വന്തം ചിറകുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ സമകാലിക മനുഷ്യന്റെ നിസ്സഹായതയെ കവി തുറന്നുകാട്ടുന്നു. ഇത് ഈ കവിതക്ക് വലിയതോതിലുള്ള കാലികപ്രസക്തി നൽകുന്നുണ്ട്. ആധുനികോത്തരതയുടെ സൗന്ദര്യശാസ്ത്രപരമായ പല ഘടകങ്ങളും കവിതയിൽ ശക്തമായി പ്രതിഫലിക്കുന്നുണ്ട്.
ആഖ്യാതാവ് തന്നെത്തന്നെ കസേരയിലും കണ്ണാടിയിലും കട്ടിലിലും ഒരുപോലെ പ്രതിഫലിപ്പിച്ച് മെനക്കെട്ടിരുന്ന് കാണുന്നതിലൂടെ ആധുനികോത്തര സ്വത്വവിഭജനവും ഖണ്ഡിതമായ അസ്തിത്വവും വ്യക്തമാക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. പരമ്പരാഗതമായി ഭയത്തിന്റെയും നാശത്തിന്റെയും പ്രതീകമായ ഇരുട്ടിനെ, ഇവിടെ അറ്റുപോയ ചിറകുകളെ തുന്നിച്ചേർക്കുന്ന ഒരു സർഗാത്മക മാധ്യമമായി അട്ടിമറിക്കുന്നത് വളരെ രസകരമായി തോന്നുന്നു. ‘‘നിശ്ശബ്ദതയുടെ രഹസ്യങ്ങളിൽ കൺപീലികളിലൊരു തീര തള്ളുന്നു’’ എന്ന വരികളിലൂടെ വാക്കിനപ്പുറമുള്ള മൗനത്തിന്റെ ഭാഷയെ കവിതയിൽ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു എന്നതും ശ്രദ്ധേയം.
ആശയസംവേദനത്തിലും ആവിഷ്കാരത്തിലും ലളിതവും പക്ഷേ, തീവ്രവുമായ ബിംബങ്ങളാണ് ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്. നിശാശലഭങ്ങൾ, ഈയലുകൾ, കട്ടിൽ, കണ്ണാടി, വിഷാദത്തിന്റെ വീഞ്ഞ് തുടങ്ങിയവ ചുമ്മാ വസ്തുക്കൾക്കപ്പുറം മനുഷ്യമനസ്സിന്റെ ആകുലതകളുടെ രൂപകങ്ങളായി മാറുന്ന കാഴ്ച അതീവ ഹൃദ്യം. കൃത്രിമമായ അലങ്കാരങ്ങളോ സങ്കീർണമായ പദാവലികളോ ഇല്ലാതെ, ഉള്ളിൽനിന്നു വരുന്ന സ്വാഭാവികമായ വികാരപ്രവാഹമാണ് ഇതിന്റെ ശൈലി. സാന്ധ്യശോഭ നഷ്ടപ്പെട്ട് ഇരുട്ടിലേക്ക് വ്യക്തി സ്വയം ‘വിവർത്തനം’ ചെയ്യപ്പെടുന്നുവെന്ന ചിന്ത ആശയതലത്തിന് വലിയ ആഴം നൽകുന്നു.
കവിതയുടെ കാവ്യഭംഗി അതിന്റെ പാരമ്യത്തിലെത്തുന്നത് ഹൃദയദ്രവീകരണക്ഷമത നിറഞ്ഞ അവസാന വരികളിലാണ്. ‘‘ദൈവമേ... ഈ ചിറകുകളുമായി ഞാനിനി ഏത് വെളിച്ചത്തിലേക്ക് പറക്കും!’’ എന്ന അന്ത്യവാചകം വായനക്കാരന്റെ മനസ്സിനെ വല്ലാതെ ഉലക്കുന്നു. തന്റെ ചിറകുകൾ തുന്നിച്ചേർത്തത് ഇരുട്ടുകൊണ്ടാണ് എന്ന തിരിച്ചറിവും, അങ്ങനെയുള്ള ചിറകുകളുമായി ഇനി വെളിച്ചത്തെ എങ്ങനെ അഭിമുഖീകരിക്കുമെന്ന നിസ്സഹായതയും വലിയ ആത്മവേദനയായി ഹൃദയത്തിൽ തറക്കുന്നു. പാശ്ചാത്യ ദർശനങ്ങളായ അസ്തിത്വവാദവുമായും സർറിയലിസവുമായും ഈ കവിത ഗാഢമായി സംവദിക്കുന്നുണ്ട്.
സാർത്രിന്റെയോ കാഫ്കയുടെയോ കൃതികളിലെ അന്യവത്കരണത്തിന്റെ അംശങ്ങൾ ഇതിൽ പ്രകടമാണ്. കാഫ്കയുടെ ‘മെറ്റമോർഫസിസ്’ ഓർമിപ്പിക്കും വിധം ശലഭത്തിന്റെ ഭാവത്തിലേക്ക് സ്വയം വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടുന്ന മനുഷ്യന്റെ അവസ്ഥ സർറിയലിസ്റ്റിക് സ്വഭാവം പുലർത്തുന്നു. അതോടൊപ്പം, ഏതെങ്കിലും ഒരു പ്രത്യേക ദേശത്തോ ഭാഷയിലോ ഒതുങ്ങാത്ത സാർവ ലൗകികമായ ആഗോള ചിന്തയും കവിത ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.
ഏകാന്തതയുടെ പാനപാത്രത്തിൽ വിഷാദത്തിന്റെ വീഞ്ഞ് നുരയുന്നത് ഭൂമിയിലെവിടെയുമുള്ള ഏകാകിയായ ഏതൊരു മനുഷ്യന്റെയും ആത്മമാണ്. ഇരുട്ടിന്റെയും വെളിച്ചത്തിന്റെയും വൈരുധ്യത്തിലൂടെ മനുഷ്യാവസ്ഥയെ തീക്ഷ്ണമായി ആവിഷ്കരിച്ച ഉന്നതമായ ചിന്താശേഷി ജ്വലിപ്പിക്കുന്ന ആധുനികോത്തര രചനയാണ് ‘ഇരുട്ട് തുന്നിയ ചിറകുകൾ’.
ബെർണാഡ് മൊറൈസ്,തിരുവനന്തപുരം