ഭരണകൂട വേട്ടക്കുനേരെ പോരാട്ട നാളങ്ങൾ

സൈനിക സ്വേച്ഛാധിപത്യം, വിമത രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനം എന്നിവ ഇതിവൃത്തമാക്കി മുറിലോ ഹൗസറും ഹെയ്റ്റർ ലോറെഗയും ചേർന്ന് എഴുതിയ തിരക്കഥയിൽ ബ്രസീലിയൻ സംവിധായകൻ വാൾട്ടർ സാലെസ് സംവിധാനം ചെയ്ത് 2024ൽ ഇറങ്ങിയ പോർചുഗീസ് സിനിമയാണ് ‘ഐ ആം സ്റ്റിൽ ഹിയർ’ (I am Still Here). 1970കളുടെ തുടക്കകാലത്ത് ബ്രസീലിൽ നടമാടിയ സൈനിക ഫാഷിസ്റ്റ് സമീപനത്തിന്‍റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, നാടകീയമായ ചില സംഭവ വികാസങ്ങളെ ഉൾച്ചേർത്തു നിർമിച്ച ഈ ചിത്രം നാടിന്‍റെ, മനുഷ്യന്‍റെ, രാജ്യത്തിന്‍റെ മാനസികാവസ്ഥയും വൈകാരിക ഭാരവും കദനങ്ങളും കൊണ്ട് നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. രാഷ്ട്രീയ ജീവചരിത്ര സിനിമ എന്ന രീതിയിൽ ഇതിനെ വിളിക്കാം. എങ്കിലും ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവരുന്ന രാഷ്ട്രീയ ഇടപെടലുകൾ എങ്ങനെയെല്ലാം മനുഷ്യനുമേൽ കെട്ടിവരിഞ്ഞുനിർത്തുന്നു എന്ന് ഇതിൽ കൃത്യമായി കാണിക്കുന്നുണ്ട്.

തുടക്കം മുതൽ ഒടുക്കംവരെ, ശാന്തമായി തോന്നുന്ന നിമിഷങ്ങളിൽ പോലും സ്ഥിരമായ ഒരു പിരിമുറുക്കം ഇതിൽ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്.

രാഷ്ട്രീയ പശ്ചാത്തലം ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്താവനകൾ ഒഴിവാക്കി തീരുമാനങ്ങൾ ദൈനംദിന ജീവിതത്തെ എങ്ങനെ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു എന്നതിലാണ് സിനിമ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നത്. ഫെർണാണ്ട ടോറസിന്റെ ശക്തമായ വഴിത്തിരിവിൽ, ഭരണകൂടം അവരുടെ നേരെ ശ്രദ്ധ തിരിക്കുമ്പോൾ ജീവിതം തകരുന്ന, നല്ലരീതിയിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന കുടുംബത്തെ പിന്തുടരുമ്പോൾ പ്രേക്ഷകനും അതിനു പിന്നാലെതന്നെ സഞ്ചരിക്കും.

1970കളിൽ ബ്രസീലിലെ റിയോ ഡി ജനീറോയിലെ മനോഹരമായ ലെബ്ലോൺ ബീച്ചിനടുത്താണ് പൈവ കുടുംബമായ റൂബൻസ് (സെൽട്ടൺ മെല്ലോ), യൂനിസ് (ഫെർണാണ്ട ടോറസ്) എന്നിവർ തങ്ങളുടെ കുട്ടികളോടൊപ്പം താമസിച്ചിരുന്നത്. മുൻ കോൺഗ്രസ് അംഗം കൂടിയാണ് റൂബൻസ്. നിലവിലെ ഭരണകൂടത്തിനെതിരെ നടത്തിയ വിമതപ്രവർത്തനത്തിന് സർക്കാർ റൂബനെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നു. തന്‍റെ ഭൂതകാലം വേട്ടയാടുമ്പോൾ അയാൾക്കുമേൽ കുറ്റവാളിയുടെ മുഖം ഭരണകൂടം മനപ്പൂർവം എടുത്തിടുന്നു.

ഭർത്താവിനെ കാണാതായതിനെ തുടർന്ന് ജീവിതം വഴിമുട്ടിയ യൂനിസ്, കുടുംബം പുലർത്താൻ ഏറെ പാടുപെടുകയാണ്. കുട്ടികളെ വളർത്താനും കുടുംബം പോറ്റാനും ശ്രമിക്കുന്നതിനിടയിൽ യൂനിസ് ഭർത്താവിനെ കണ്ടെത്താനുള്ള ശ്രമങ്ങളും ആരംഭിക്കുന്നു. ഇതിനിടെ യൂനിസിനെയും മകൾ എലിയാനയെയും (ലൂയിസ കൊസോവ്സ്കി) ഭരണകൂടം പിടികൂടി തടങ്കലിൽ വെക്കുന്നു.

ദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം അവരെ വിട്ടയക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും മാനസികമായി തളർന്ന് അവരാകെ പരവശതയിലാണ്. എന്നിട്ടും യൂനിസ് ഭർത്താവിന് വേണ്ടിയുള്ള അന്വേഷണം തുടരുന്നു. അതിനൊടുവിൽ തന്റെ ഭർത്താവിന് സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങളുടെ സത്യാവസ്ഥ അവൾ കണ്ടെത്തുന്നു. റൂബൻസിനെ ഭരണകൂടം കൊലപ്പെടുത്തി എന്നതായിരുന്നു ആ സത്യാവസ്ഥ. ഒരു മാധ്യമപ്രവർത്തകന്‍റെ സഹായത്തോടു കൂടിയാണ് അവൾ ആ വസ്തുത കണ്ടെത്തുന്നത്.

നാട്ടിൽ നിൽക്കാൻ കഴിയാതെ വന്നപ്പോൾ യൂനിസിന് സാവോ പോളോയിലേക്ക് താമസം മാറ്റേണ്ടിവരുന്നു. പിന്നീട് കോളജിൽ ജോലി ഏറ്റെടുത്ത് അവൾ കുട്ടികളെ ഒറ്റക്ക് വളർത്തുന്നു. വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം, ഭർത്താവിന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ച് അവൾക്ക് ഔദ്യോഗിക സ്ഥിരീകരണം ലഭിക്കുന്നു.

വലിയ സംഭവങ്ങളേക്കാൾ ചെറിയ വിശദാംശങ്ങളിലാണ് സംവിധായകൻ വാൾട്ടർ സാലെസ് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നത്. ചിത്രത്തിന്റെ വേഗത മന്ദഗതിയിലാണ്, പക്ഷേ അത് അതിന്‍റെ യഥാർഥ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കെത്താൻ സഹായിക്കുന്നതാണ്. ഭർത്താവ് അപ്രത്യക്ഷമായതിനുശേഷം യൂനിസിന്റെ ജീവിതത്തെ നിർവചിക്കുന്ന കാത്തിരിപ്പും അനിശ്ചിതത്വവും സിനിമയിൽ കാണിച്ച രീതി എടുത്തുപറയേണ്ടതാണ്.

കാഴ്ചക്കാരനെ ആശ്വസിപ്പിക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യമല്ല ഈ ചിത്രം ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. പകരം, അത് ഉറച്ചതും സത്യസന്ധവുമായി തുടരുന്നു, ഉത്തരം ലഭിക്കാത്ത ചോദ്യങ്ങളുമായി ആളുകൾ എങ്ങനെ ജീവിക്കാൻ പഠിക്കുന്നുവെന്ന് ഇത് കാണിക്കുന്നു.

യൂനിസ് എന്ന കഥാപാത്രമായി ഫെർണാണ്ട ടോറസ് മികച്ച നിലവാരം കാഴ്ചവെച്ചിട്ടുണ്ട്. സംയമനത്തോടെയും വൈകാരിക വ്യക്തതയോടെയും അവർ ആ കഥാപാത്രത്തെ ഭദ്രമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഈ കഥാപാത്രത്തെ നാടകീയമായിട്ടല്ല, യഥാർഥമായിത്തന്നെ പ്രേക്ഷകന്‍റെയുള്ളിൽ പതിയാനിടയുണ്ട്. ഒരു അമ്മയെന്ന നിലയിൽ, യൂനിസ് തന്റെ വേദന നിശ്ശബ്ദമായി സഹിക്കുന്നു, തന്റെ കുടുംബത്തെ നശിപ്പിക്കാൻ ഒരിക്കലും അനുവദിക്കുന്നില്ല. വാക്കുകളേക്കാൾ ഭാവങ്ങളിലാണ് അവളുടെ ശക്തിയുടെ ഭൂരിഭാഗവും പ്രകടമാകുന്നത്. സെൽട്ടൺ മെല്ലോ തന്റെ പരിമിതമായ സ്ക്രീൻ സമയത്തിൽ റൂബൻസിന് ഊഷ്മളത നൽകുന്നു. കുട്ടികളെ അവതരിപ്പിക്കുന്ന അഭിനേതാക്കൾ ഒരുപോലെ തിളങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. അതിശയോക്തിയില്ലാതെ ആശയക്കുഴപ്പവും ഭയവും അവരുടെ അഭിനയത്തിൽ സുരക്ഷിതമാണ്. അഭിനേതാക്കൾ ഒരുമിച്ച് ചേർന്നുനിന്നപ്പോൾ സത്യസന്ധവും ആത്മാർഥവുമായ ഒരു കുടുംബത്തെതന്നെ സൃഷ്ടിക്കാനായതായി കാണാം.

അവരുടെ പോരാട്ടങ്ങൾ സത്യസന്ധവും ആത്മാർഥവുമാണെന്നും തോന്നുന്നുമുണ്ട്. ‘ഐ ആം സ്റ്റിൽ ഹിയർ’ പ്രേക്ഷകർക്ക് നൽകുന്നത് തെളിഞ്ഞതും കറപുരളാത്തതുമായ ഒരു കാഴ്ചയാണ്. സിനിമ അതിന്റേതായ വേഗതയിൽ നീങ്ങുകയും ചില വ്യവസ്ഥാപിത തീരുമാനങ്ങളെ ഒഴിവാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു, അത് എല്ലാവരെയും ആകർഷിക്കണമെന്നില്ല. എന്നാൽ, കഥാപാത്രങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള കഥകളെ അഭിനന്ദിക്കുന്ന കാഴ്ചക്കാർക്ക് ഇത് പ്രതിഫലദായകമായി തോന്നും. പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തേക്കാൾ ആളുകളെ കേന്ദ്രത്തിൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നതിനാലാണ് ചിത്രം വിജയിക്കുന്നത്. ഇത് ഓർമ, സഹിഷ്ണുത, ഉറപ്പ്, അപ്രത്യക്ഷമാകുമ്പോൾ മുന്നോട്ടുപോകാൻ എടുക്കുന്ന പരിശ്രമം എന്നിവയെക്കുറിച്ചാണ്. സിനിമ അവസാനിക്കുമ്പോൾ, അത് അതിന്റെ പ്രാധാന്യം ശക്തിപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നില്ല. അത് നിങ്ങളിൽ മാത്രം നിലനിൽക്കുകയും നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ ഭാരവും മുന്നോട്ടുപോകാൻ എടുത്ത ശക്തിയും നിങ്ങൾക്ക് നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു.