വി​ശു​ദ്ധ​മ​ലി​ന ജീ​വി​ത​ങ്ങ​ൾ

‘‘നീ ​വ​രു​ന്നു​ണ്ടെ​ന്നു​റ​പ്പാ​യ​തോ​ടെ, ഞാ​ൻ ഈ ​മു​റി ഒ​രു​ക്കി​വെ​ച്ചു. ന​ഗ​ര​ക്കാ​ഴ്ച​ക്കു​വേ​ണ്ടി​മാ​ത്രം ജ​നി​ച്ച ജാ​ല​ക​ങ്ങ​ളാ​ണ്, ക​ണ്ടി​ല്ലേ?''

ഷൈ​ൻ പ​റ​ഞ്ഞു.

അ​ത് അ​ക്ഷ​രാ​ർ​ഥ​ത്തി​ൽ ശ​രി​യാ​ണ്. കു​റ്റ​മ​റ്റ ന​ഗ​ര​നി​ർ​മി​തി​യു​ടെ ഭാ​ഗ​മാ​യി പൂ​ർ​ണ​സ​ജ്ജീ​ക​ര​ണം സാ​ധി​ച്ചെ​ടു​ത്ത സു​ന്ദ​ര​മാ​യ തെ​രു​വു​ക​ൾ നി​റ​യേ ച​തു​ര​വി​ള​ക്കു​ക​ളു​മാ​യി ജ്വ​ലി​ച്ചു​നി​ൽ​ക്കു​ന്ന​ത് ജാ​ല​ക​ങ്ങ​ളി​ലൂ​ടെ ന​ന്നാ​യി കാ​ണാം. അ​ത​ങ്ങ​നെ താ​ഴേ​ക്ക് ഒ​ഴു​കി​യി​റ​ങ്ങു​ക​യാ​ണ്. നെ​റ്റി​പ്പ​ട്ട​ത്തി​ൽ അ​സ്ത​മ​യ​സൂ​ര്യ​ൻ മി​ന്നു​ന്ന​തു​പോ​ലെ. ന​ന്നാ​യി കാ​ണാ​ൻ​പ​റ്റു​ന്ന ഉ​യ​ര​ത്തി​ലാ​ണ് ഷൈ​ൻ വീ​ടു​വെ​ച്ചി​രി​ക്കു​ന്ന​ത്. താ​ഴ്ച​ക്കു​മ​പ്പു​റം, ദൂ​രെ, വ​ള​വു​പു​ള​വു​ക​ളു​ടെ വി​ചി​ത്ര​ച​തു​രം വി​ന്യ​സി​ച്ചു​നി​ൽ​ക്കു​ന്ന ഏ​താ​നും വ​മ്പ​ൻ​കെ​ട്ടി​ട​ങ്ങ​ൾ ക​ണ്ടു. നി​റ​ദീ​പ്തി മാ​ഞ്ഞി​ട്ടി​ല്ലാ​ത്ത വി​ശാ​ലാ​കാ​ശ​ത്തേ​ക്ക് ത​ല​നീ​ട്ടു​ന്ന തി​ര​ക്കി​ലാ​ണ് അ​വ​യ​ത്ര​യും. താ​മ​സ​ക്കാ​രാ​യ മ​നു​ഷ്യ​രു​മാ​യി മാ​ന​ത്തു നീ​ന്താ​ൻ പോ​കു​ന്ന യാ​ത്രാ​നൗ​ക​ക​ളെ​പ്പോ​ലെ. വ​രാ​നി​രി​ക്കു​ന്ന ന​ക്ഷ​ത്ര​രാ​ത്രി​യി​ലേ​ക്ക് ത​ല​യു​ണ​ക്കാ​നി​രി​ക്കു​ന്ന മെ​ൽ​ബ​ൺ ന​ഗ​ര​മാ​ണ​ത്രെ, അ​ത്.

വ​ർ​ഷ​ങ്ങ​ളാ​യി ഷൈ​ൻ താ​മ​സി​ക്കു​ന്ന ആ ​വി​ക്ടോ​റി​യ​ൻ ന​ഗ​ര​ത്തി​ൽ ആ​ദ്യ​മാ​യി​ട്ട് വ​ന്നെ​ത്തു​ക​യാ​ണ്. ഇ​ന്ത്യ​യി​ലെ ഒ​ട്ടു​മി​ക്ക ന​ഗ​ര​ങ്ങ​ളു​മാ​യും തൊ​ഴി​ൽ​പ​ര​മാ​യ ബാ​ന്ധ​വ​ങ്ങ​ൾ എ​നി​ക്കു​ണ്ടാ​യി​ട്ടു​ണ്ടെ​ങ്കി​ലും ഇ​ന്ത്യ​ൻ മ​ഹാ​സ​മു​ദ്രം ഭേ​ദി​ച്ച്, മ​റ്റൊ​രു വ​ൻ​ക​ര​യി​ലേ​ക്ക് ഇ​തേ​വ​രെ ക​യ​റി​ച്ചെ​ന്നി​ട്ടി​ല്ല. വേ​ന​ൽ​ക്കാ​ല​മാ​ണെ​ന്നൊ​ക്കെ ഷൈ​ൻ പൊ​ങ്ങ​ച്ചം പ​റ​ഞ്ഞെ​ങ്കി​ലും, എ​നി​ക്ക​ങ്ങ​നെ​യ​ല്ല തോ​ന്നി​യ​ത്. രാ​ത്രി​യി​ൽ വി​മാ​ന​മി​റ​ങ്ങി​യ​തും മ​രു​സ​മാ​ന​മാ​യ ത​ണു​പ്പ് ശ​രീ​ര​ത്തി​ലേ​ക്ക് ഓ​ടി​ക്ക​യ​റി. ന​ഗ​ര​ച്ചൂ​ട് വെ​റും ഒ​മ്പ​തു ഡി​ഗ്രി​യാ​ണ​ത്രെ. പാ​ർ​ക്കി​ങ് ഏ​രി​യ​യി​ലെ ശീ​ത​ത്തെ വെ​ട്ടി​ച്ച് വ​ല്ല​വി​ധേ​ന​യും കാ​റി​ൽ​ക്ക​യ​റി.

‘‘വി​ശാ​ലം ഇ​ന്ന് ഹോ​സ്പി​റ്റ​ലി​ൽ​നി​ന്ന് തി​രി​ച്ചെ​ത്താ​ൻ വൈ​കും, ഷി​ഫ്റ്റ് അ​ത്ത​ര​ത്തി​ലാ​ണ്. അ​വ​ളെ​ക്കാ​ത്തി​രി​ക്ക​ണ്ട, വീ​ട്ടി​ലെ​ത്തി​യ​തും നീ ​ഉ​റ​ങ്ങി​ക്കോ. യാ​ത്രാ​ക്ഷീ​ണ​മു​ണ്ടാ​വു​മ​ല്ലോ. നാ​ളെ ന​മു​ക്ക് ഒ​ത്തു​കൂ​ടാം... ത​മ്മി​ൽ ക​ണ്ടി​ട്ട് കാ​ല​മെ​ത്ര​യാ​യെ​ടാ...’’

സ​ഞ്ചാ​ര​പാ​ത​യി​ൽ, സ​ദാ തി​രി​ക്കാ​നു​ള്ള വാ​ഹ​ന​ച​ക്ര​ത്തി​നു പി​ന്നി​ലാ​യി​ട്ടു​പോ​ലും ഷൈ​ൻ വ​ല്ലാ​തെ വി​കാ​രാ​ധീ​ന​നാ​യി. പൂ​ർ​വ​ബ​ന്ധ​മു​ള്ള​വ​രെ കാ​ലം​കൂ​ടി​കാ​ണു​മ്പോ​ൾ പി​ന്നോ​ട്ടോ​ടി​മ​റ​ഞ്ഞ മ​ഹാ​കാ​ല​ത്തെ എ​ത്തി​പ്പി​ടി​ച്ച​തു​പോ​ലെ തോ​ന്നു​മ​ത്രെ. കൈ​വി​ട്ടോ​ടി​യ കു​ട്ടി​യെ ക​ട​ന്നു​പി​ടി​ക്കു​ന്ന​തി​നോ​ളം എ​ളു​പ്പം അ​തി​നു​ണ്ടെ​ന്നാ​ണ് അ​വ​ന്റെ ഭാ​വം.

വീ​ട്ടി​ലെ​ത്തി​യ​തും അ​വ​ർ വ​ള​ർ​ത്തു​ന്ന പൂ​ഡി​ൽ കു​ര​യോ​ടെ വ​ര​വേ​റ്റു. മ​ണ​ത്തു​പ​രി​ച​യ​പ്പെ​ട്ട​തോ​ടെ പ​ട്ടി ശാ​ന്ത​നാ​യി. ഭ​ക്ഷ​ണം ത​ന്ന് വേ​ഗം​ത​ന്നെ ഷൈ​ൻ എ​ന്നെ കി​ട​പ്പു​മു​റി​യി​ലെ​ത്തി​ച്ചു. ഒ​ട്ടും സ​മ​യം ക​ള​ഞ്ഞ​തു​മി​ല്ല. ഹീ​റ്റ​ർ പ്ര​വ​ർ​ത്തി​പ്പി​ച്ച്, ശു​ഭ​രാ​ത്രി​യും ആ​ശം​സി​ച്ച് ഷൈ​ൻ പോ​യി. പി​ൻ​തു​ട​ർ​ന്ന് അ​വ​ന്റെ പൂ​ഡി​ലും. എ​നി​ക്കാ​ണെ​ങ്കി​ൽ എ​ന്തോ​പോ​ലെ. വ​ൻ​ക​ര​ക​ളും, വി​മാ​ന​യാ​ത്ര​യും ചേ​ർ​ന്നൊ​രു​ക്കി​യ സ​മ​യ​ത്തി​ന്റെ കെ​ണി ആ​ശ​യ​ക്കു​ഴ​പ്പ​മു​ണ്ടാ​ക്കി​യ​തു​കൊ​ണ്ടാ​ണോ? അ​തോ, കി​ട​ക്ക​യി​ലേ​ക്കു പി​ടി​ച്ച​മ​ർ​ത്താ​ൻ ശ്ര​മി​ക്കു​ന്ന ത​ണു​പ്പു കാ​ര​ണ​മോ? ഉ​റ​ങ്ങാ​ൻ കി​ട​ന്ന​പ്പോ​ൾ അ​ടു​ത്താ​രോ ഉ​ണ്ടെ​ന്നൊ​രു തോ​ന്ന​ൽ. ഉ​റ​ങ്ങു​മ്പോ​ഴും മ​റ്റൊ​രു ശ്വാ​സം കൂ​ട്ടി​രി​ക്കു​ന്ന​തു​പോ​ലെ. കാ​തി​നോ​ട് ചു​ണ്ടു​ചേ​ർ​ത്ത് അ​തെ​ന്തൊ​ക്കെ​യോ പ​റ​യു​ന്നു​ണ്ട്. ചെ​വി​യി​ൽ നി​ശ്വാ​സം ത​ട്ടു​ന്നു​മി​ല്ല, ശ​ബ്ദം​മാ​ത്രം!

‘‘ആ​രാ​ണ​വി​ടെ?’’

ചോ​ദി​ച്ചി​ട്ടു​ണ്ടാ​വാം, ഉ​റ​ക്ക​ത്തി​ലാ​യ​തു​കൊ​ണ്ട് സ്വ​യം അ​റി​ഞ്ഞി​ല്ലെ​ന്നേ​യു​ള്ളൂ.

‘‘ഞാ​നി​വി​ടെ​ത്ത​ന്നെ​യു​ണ്ട്. പു​തി​യ​താ​യി വ​ന്നെ​ത്തി​യ​ത് നീ​യ​ല്ലേ?’’

മ​റു​പ​ടി വ​ന്നു. പ​രി​ചി​ത​മാ​യി​ത്തോ​ന്നി​യ ഒ​ച്ച. ആ​രു​ടേ​താ​ണെ​ന്നു മ​ന​സ്സി​ലാ​യ​തേ​യി​ല്ല. അ​ത​ങ്ങ​നെ ക​ഴി​ഞ്ഞു. ബോ​ധം തെ​ളി​ഞ്ഞ​പ്പോ​ൾ ആ​ദ്യം കേ​ട്ട​ത്, വി​ശാ​ല​ത്തി​ന്റെ ശ​ബ്ദ​മാ​ണ്. അ​വ​ളു​ടെ ശ​ബ്ദ​മാ​ണെ​ന്നു മ​ന​സ്സി​ലാ​ക്കാ​ൻ ര​ണ്ടാ​മ​തൊ​രു​വ​ട്ടം ശ്ര​ദ്ധി​ക്കേ​ണ്ടി​വ​ന്നു. പ​ണ്ടൊ​രു​കാ​ല​ത്ത്, ഏ​തൊ​രു ഒ​ച്ച​പ്പാ​ടി​ന​ക​ത്തും വേ​റി​ട്ടു​തെ​ളി​യു​ന്ന സു​ഖ​ശ​ബ്ദ​മാ​യി​രു​ന്നു. ഇ​പ്പോ​ൾ, മു​റി​പ്പെ​ട്ട മൃ​ഗ​ത്തി​ന്റേ​തു​പോ​ലെ! ക​ന​ത്ത വെ​ള്ള​പ്പു​ത​പ്പി​ന​ക​ത്തു​നി​ന്ന് മെ​ല്ലെ ഊ​ർ​ന്നി​റ​ങ്ങി, മു​റി​യി​ൽ​നി​ന്ന് പു​റ​ത്തു​ചാ​ടി.

തു​റ​ന്ന അ​ടു​ക്ക​ള​യി​ൽ ദ​മ്പ​തി​ക​ൾ പ്ര​ഭാ​ത​പാ​ച​ക​ത്തി​ന്റെ തി​ര​ക്കു​ക​ളി​ലാ​ണ്. നെ​യ്യി​ൽ മൊ​രി​യു​ന്ന ദോ​ശ ചേ​ലോ​ടെ മ​ണ​ക്കു​ന്നു. അ​ടു​ക്ക​ള​യോ​ടു​ചേ​ർ​ന്ന്, ചു​മ​രി​ന​പ്പു​റം മ​ര​പ്പ​ല​ക​ക​ൾ നീ​ള​ത്തി​ൽ​പ്പാ​വി​യ ചെ​റു​മു​റ്റ​ത്തു​നി​ന്ന് ഇ​ള​വെ​യി​ൽ ചി​ല്ലു​വാ​തി​ൽ​ക്ക​ട​ന്ന് അ​ക​ത്തേ​ക്കു വ​ന്നു​വീ​ഴു​ന്നു​ണ്ട്. പു​ത്ര​നെ​ന്ന​മ​ട്ടി​ൽ ദ​ത്തെ​ടു​ത്ത്, അ​രു​മ​യോ​ടെ ലാ​ളി​ച്ചു​വ​ള​ർ​ത്തു​ന്ന പൂ​ഡി​ൽ​പ​ട്ടി മു​റ്റ​ത്ത് പ്ര​കൃ​തി​യു​ടെ വി​ളി കേ​ൾ​ക്കു​ന്ന തി​ര​ക്കു​ക​ളി​ലാ​ണ്. എ​ന്റെ ശ​ബ്ദം കേ​ട്ട​പ്പോ​ൾ, വാ​തി​ലി​ലെ സൂ​ത്രോ​ട്ട​യി​ലൂ​ടെ പ​ട്ടി അ​ക​ത്തു​വ​ന്നു. ത​ലേ​ന്ന​ത്തെ പ​രി​ച​യ​ത്തി​ലാ​വ​ണം, ഫ്ര​ഞ്ച്മ​ര്യാ​ദ​യോ​ടെ എ​ന്നെ വ​ലം​വെ​ച്ചു മ​ണ​പ്പി​ച്ച് പി​ന്മാ​റി.

‘‘സ​ലീം ഇ​രി​ക്കൂ. ബ്രേ​ക്ക്ഫാ​സ്റ്റി​ന് സ​മ​യ​മാ​യോ?’’

വി​ശാ​ലം കു​ശ​ല​മി​ട്ടു. പ​റ​ഞ്ഞ​തി​നു​ശേ​ഷം, അ​വ​ൾ എ​നി​ക്കു​പി​ന്നി​ലേ​ക്കു നോ​ട്ട​മി​ടു​ന്ന​തു ക​ണ്ടു. ആ​രോ അ​വി​ടെ നി​ൽ​ക്കു​ന്ന​താ​യി തോ​ന്നി​യോ, ആ​വോ. അ​യ​ഞ്ഞ​വ​സ്ത്ര​ങ്ങ​ളി​ൽ ക്ര​മീ​ക​രി​ച്ചു​സൂ​ക്ഷി​ച്ച ഉ​റ​ച്ച​ശ​രീ​ര​വു​മാ​യി വി​ശാ​ലം ആ​രോ​ഗ്യ​ത്തോ​ടെ തു​ട​രു​ന്നു​ണ്ട്. പ​ക്ഷേ, മാ​ർ​ബി​ൾ ചു​മ​രു​പോ​ലെ മി​നു​ത്ത ശൂ​ന്യ​ത​യാ​ണ് മു​ഖ​ത്തു​ക​ണ്ട​ത്. അ​ത​ത്ര സു​ഖ​ക​ര​മ​ല്ല.

‘‘സ​ലീം ത​ടി​ച്ചു, കേ​ട്ടോ.’’

വി​ശാ​ലം വി​ല​യി​രു​ത്തി. ഷൈ​ൻ അ​തു ശ്ര​ദ്ധി​ച്ചി​ല്ല. അ​വ​ൻ പ​റ​ഞ്ഞ​ത് മ​റ്റൊ​ന്നാ​ണ്.

‘‘പ​ണ്ട്, നി​ന്റെ ഇ​ഷ്ട​ഭ​ക്ഷ​ണം മൊ​രി​ഞ്ഞ ദോ​ശ​യാ​യി​രു​ന്ന​ല്ലോ. വി​ശാ​ലം അ​തൊ​ന്നും മ​റ​ന്നി​ട്ടി​ല്ല, കേ​ട്ടോ​ടാ.’’

ദോ​ശ മൊ​രി​യു​ന്ന​തി​ന്റെ മ​ണ​ത്തോ​ടൊ​പ്പം അ​വ​ന്റെ വ​ർ​ത്ത​മാ​ന​വും വി​ശ​പ്പി​നെ പ്ര​ഭാ​ത​ഭ​ക്ഷ​ണ​ത്തി​ലേ​ക്ക് പ്രോ​ത്സാ​ഹി​പ്പി​ക്കു​ക​യാ​ണ്. വ​ൻ​ക​ര മാ​റി​യെ​ങ്കി​ലും അ​വ​രി​പ്പോ​ഴും കേ​ര​ള​ത്തെ കൊ​ച്ചു ടി​ന്നു​ക​ളി​ലാ​യി സൂ​ക്ഷി​ച്ചു​വെ​ച്ചി​ട്ടു​ണ്ട്. പാ​ല​ക്കാ​ട​ൻ മ​ട്ട​യ​രി​യും, ഉ​ഴു​ന്നും, വെ​ളി​ച്ചെ​ണ്ണ​യു​മെ​ന്നു​വേ​ണ്ട, നാ​ട്ടി​ലു​ള്ള എ​ല്ലാം അ​വി​ടെ​യു​ണ്ട്. വി​റ​ക​ടു​പ്പും, മ​ഷി​പോ​ലു​ള്ള അ​ട്ട​ക്ക​രി​യും, സ​ങ്ക​ട​വും കൂ​ടി​യാ​ൽ കേ​ര​ളീ​യ ബാ​ല്യ​കാ​ല​ഭൂ​തം മു​ഴു​വ​നാ​യി!

വി​ശാ​ല​മാ​യ ഊ​ൺ​മേ​ശ​ക്കു​പി​ന്നി​ൽ ക​സേ​ര വ​ലി​ച്ച് ഞാ​നി​രു​ന്നു.

‘‘സ​ലീം, വെ​റും​വ​യ​റ്റി​ൽ നി​ന​ക്ക് ഓ​ൺ ദ ​റോ​ക്സ് ഒ​രെ​ണ്ണം വി​ട​ണോ?’’

ക​സേ​ര​യി​ൽ ചാ​ഞ്ഞി​രി​ക്കു​ന്ന ഷൈ​ൻ ക​ണ്ണി​റു​ക്കി​ച്ചി​രി​ച്ചു.

‘‘നീ ​കാ​ല​ത്തു​ത​ന്നെ അ​വ​നെ മ​നു​ഷ്യ​ക​വ​ച​മാ​ക്ക​ല്ലേ...’’

ആ​ൽ​ക്ക​ഹോ​ളി​ന്റെ ക​ലാ​ശം നോ​ക്കി​പ്പോ​കു​ന്ന വ​ഴി​മ​രു​ന്ന് ഒ​റ്റ​യ​ടി​ക്ക് ത​ട്ടി​ക്ക​ള​യു​ന്ന​തു​പോ​ലെ വി​ശാ​ലം ആ​ഞ്ഞു​ചി​രി​ച്ചു. അ​തി​നി​ട​യി​ൽ അ​വ​ൾ എ​നി​ക്കു​ള്ള ചൂ​ടു​ചാ​യ ത​ന്നു. വെ​ട്ടി​യാ​ൽ മു​റി​യാ​ത്ത ചാ​യ! എ​ത്ര മേ​ഞ്ഞാ​ലും തീ​രാ​ത്ത വി​ശാ​ല​മാ​യ പു​ൽ​മേ​ടു​ക​ളി​ൽ​വെ​ച്ച് മു​ല​ക്ക​നം​നേ​ടി​യ വ​മ്പ​ൻ പ​ശു​ക്ക​ളാ​ണ്, വ​ൻ​ക​ര​യി​ൽ. അ​വ​റ്റ നി​ർ​ത്താ​തെ ചു​ര​ത്തു​ന്ന കൊ​ഴു​ത്ത​പാ​ലാ​ണ​ത്രെ അ​തേ​മ​ട്ടി​ൽ കു​പ്പി​ക​ളി​ൽ കി​ട്ടു​ന്ന​ത്.

‘‘ഇ​പ്പോ​ഴും, നി​ന​ക്ക് കു​ളി നി​ർ​ബ​ന്ധം​ത​ന്നെ​യാ​ണോ?’’

ഷൈ​ൻ ക​ളി​യാ​യി ചോ​ദി​ച്ചു. അ​തെ​യെ​ന്നു ഞാ​ൻ. എ​ങ്കി​ൽ, അ​തു​ക​ഴി​ഞ്ഞ്, ആ​ഹാ​ര​വും​ക​ഴി​ച്ച്, പൂ​ഡി​ലി​നെ ന​ട​ത്താ​ൻ കൊ​ണ്ടു​പോ​കാ​മെ​ന്നാ​യി, അ​വ​ൻ. വീ​ടി​നു മു​ന്നി​ലെ വാ​ഹ​ന​പ്പാ​ത​യി​ൽ​നി​ന്ന് ഇ​ട​പ്പാ​ത​ക​ളി​ലൊ​ന്നി​ലേ​ക്കു മു​റി​ച്ചു​ക​ട​ന്നാ​ൽ പ​ട്ടി​ക​ൾ​ക്ക് ഓ​ടി​ന​ട​ക്കാ​നു​ള്ള വി​ശാ​ല​മാ​യ മൈ​താ​നം, ഒ​പ്പം മ​നു​ഷ്യ​ർ​ക്കും. നാ​യ്ന​ര​നെ​ന്ന ഭേ​ദ​മി​ല്ലാ​തെ​യാ​ണ് ഗ​വ​ൺ​മെ​ന്റ് അ​വി​ടെ സൗ​ക​ര്യ​മൊ​രു​ക്കു​ന്ന​ത്. പു​ന​ർ​ജ​ന്മ​ത്തി​ലെ​ങ്കി​ലും, മ​നു​ഷ്യ​ത​സ്തി​ക വി​ട്ടെ​റി​ഞ്ഞു പ​ട്ടി​യാ​വാ​ൻ മോ​ഹി​ച്ചു​പോ​കു​ന്ന സ​ന്ദ​ർ​ഭ​ങ്ങ​ളു​ണ്ട​ത്രെ!

വൃ​ത്തി​യു​ള്ള മ​ലി​ന​ജ​ല​മൊ​ഴു​കു​ന്ന ചോ​ല​യോ​ടു​ചേ​ർ​ന്ന്, പു​ല്ലു​വ​ള​ർ​ത്തി​യ പാ​ത​യി​ലൂ​ടെ പൂ​ഡി​ലു​മാ​യി ന​ട​ക്കു​മ്പോ​ൾ ഓ​ർ​ക്കാ​പ്പു​റ​ത്ത് ഷൈ​ൻ ചോ​ദി​ച്ചു.

‘‘ഇ​ന്ന​ലെ രാ​ത്രി, നി​ന​ക്കു വി​ചി​ത്ര​മാ​യി വ​ല്ല​തും അ​നു​ഭ​വ​പ്പെ​ട്ടോ?’’

വെ​ളി​പ്പെ​ടു​ത്തു​ന്ന​തി​നു​പ​ക​രം, അ​ജ്ഞ​ത ന​ടി​ക്കാ​നാ​ണ് ത​ൽ​ക്കാ​ലം തോ​ന്നി​യ​ത്.

‘‘മു​മ്പ്, ഛായാ​നാ​ഥ​നും ഞാ​നും താ​മ​സി​ച്ചി​രു​ന്ന മു​റി​യാ​ണ​ത്.’’ തു​ട​ക്ക​ത്തി​ൽ​ത​ന്നെ അ​വ​ന്റെ തൊ​ണ്ട​യി​ട​റി. തു​ട​ർ​ന്ന്, യാ​തൊ​ന്നും പ​റ​യാ​ൻ​ക​ഴി​യാ​തെ അ​വ​ൻ വി​ഷ​മി​ച്ചു. കു​റെ​നേ​രം ഞ​ങ്ങ​ൾ നി​ശ്ശ​ബ്ദ​രാ​യി ന​ട​ന്നു. തൊ​ലി​യ​ട​ർ​ന്ന യൂ​ക്കാ​ലി​മ​ര​ങ്ങ​ൾ നി​ര​യൊ​ത്തു​നി​ന്ന വ​ഴി​ത്താ​ര​ക്ക് പു​ൽ​പ്പ​ച്ച​യു​ടെ ഭം​ഗി​യും പ​തു​പ​തു​പ്പും. അ​തി​ർ​ത്തി​ക​ളി​ൽ, അ​ള​ന്നു​മു​റി​ച്ച​തു​പോ​ലെ പ​ണി​തി​ട്ട ച​ന്ത​മു​ള്ള വീ​ടു​ക​ളു​ടെ ലോ​ല​മാ​യ സിം​ഫ​ണി. രൂ​പ​ത്തി​ന്റെ സം​ഗീ​തം​പോ​ലെ.

പു​റ​ത്തി​റ​ങ്ങി​യ​തി​ന്റെ സ​ന്തോ​ഷ​ത്തോ​ടെ പൂ​ഡി​ൽ മു​ന്നോ​ട്ടു പ​റ​ക്കാ​ൻ വെ​മ്പു​ക​യാ​ണ്, ലീ​ഷ് മു​റു​ക്കെ​പ്പി​ടി​ച്ച ഷൈ​ന്റെ തോ​ളെ​ല്ലി​ൽ അ​തി​ന്റെ ആ​ന്ദോ​ള​നം കാ​ണാം.

ഷൈ​ൻ ശ​രി​ക്കും വി​ഷ​മ​ത്തി​ലാ​ണെ​ന്നു തോ​ന്നി. തെ​ല്ലു​നേ​രം മി​ണ്ടാ​ട്ട​മി​ല്ലാ​താ​യി. ഛായാ​നാ​ഥ​നെ​പ്പ​റ്റി പ​രാ​മ​ർ​ശ​മു​ണ്ടാ​യാ​ൽ അ​ത് സ്വാ​ഭാ​വി​കം. എ​നി​ക്ക​റി​യാം, വ​ൻ​ക​ര​യി​ലേ​ക്ക് ഒ​പ്പം ചേ​ക്കേ​റി​യ​വ​രാ​ണ് അ​വ​ർ. അ​ന്ന്, ഈ ​വീ​ട് മ​റ്റൊ​രാ​ളു​ടേ​താ​യി​രു​ന്നു. പേ​യി​ങ് ഗെ​സ്റ്റ് എ​ന്ന നി​ല​യി​ലാ​ണ് ഇ​രു​വ​രു​ടെ​യും താ​മ​സം. ത​ള​രാ​ത്ത തൊ​ഴി​ല​ന്വേ​ഷ​ണ​മാ​യി​രു​ന്നു, നി​ര​ന്ത​ര​മാ​യ പ​ണി. ഛായാ​നാ​ഥ​ന് അ​പ്പ​ഴ​പ്പോ​ൾ പ​ണം സ​ഹാ​യി​ക്കാ​ൻ നാ​ട്ടി​ൽ വി​ശാ​ല​മു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. അ​തി​ൽ പ​ങ്കു​പ​റ്റി ഷൈ​നും പി​ടി​ച്ചു​നി​ന്നു. അ​വ​ൾ​ക്ക് അ​ന്നും ന​ഴ്സാ​യി ജോ​ലി​യു​ണ്ട്, ഈ ​കി​ഴ​ക്ക​ൻ വ​ൻ​ക​ര​യി​ലേ​ക്ക് പ​റി​ച്ചു​ന​ട​ണ​മെ​ന്ന മോ​ഹ​വും. ശ​രി​ക്കും​പ​റ​ഞ്ഞാ​ൽ, ഛായാ​നാ​ഥ​നാ​യി​രു​ന്നു അ​വ​ളു​ടെ പ്ര​തീ​ക്ഷ​യു​ടെ ഗോ​വ​ണി.

‘‘ന​ഴ്സേ, നി​ന്നെ എ​ന്നാ​ണ് ഛായാ​നാ​ഥ​ൻ ഇ​വി​ടെ​നി​ന്ന് മാ​റ്റി​പ്ര​തി​ഷ്ഠി​ക്കു​ക?’’

വി​ഗ്ര​ഹം​പോ​ലെ തോ​ന്നി​ച്ചി​രു​ന്ന അ​വ​ളെ ഞാ​ൻ പ​ല​പ്പോ​ഴും അ​ർ​ഥ​വ​ത്താ​യി ക​ളി​യാ​ക്കും. അ​വ​ൾ നാ​ണ​ത്തോ​ടെ പു​ഞ്ചി​രി​ക്കും. അ​ക്കാ​ല​ത്ത്, സ്ത്രീ​ക​ൾ​ക്ക് സ​ന്തോ​ഷം പ്ര​ക​ടി​പ്പി​ക്കാ​നു​ള്ള എ​ളു​പ്പ​വ​ഴി​യാ​യി​രു​ന്ന​ല്ലോ, സു​ന്ദ​ര​നാ​ണം. വി​ക്ടോ​റി​യ​ൻ സം​സ്ഥാ​ന​ത്തി​ൽ പാ​ഞ്ഞു​പ​ണി​യെ​ടു​ക്കു​ന്ന ച​ങ്ങാ​തി​മാ​രു​ടെ ക​ഥ​ക​ളെ​ല്ലാം എ​ന്നെ കാ​ണു​മ്പോ​ൾ വി​ശാ​ലം ഒ​ന്നു​വി​ടാ​തെ പ​റ​യും. പ​ല​പ്പോ​ഴും അ​വ​ൾ ജോ​ലി​ചെ​യ്യു​ന്ന ആ​ശു​പ​ത്രി​യി​ൽ​വെ​ച്ചാ​ണ് ഞ​ങ്ങ​ൾ ക​ണ്ടു​മു​ട്ടു​ക. മെ​ഡി​ക്ക​ൽ റെ​പ്ര​സ​ന്റേ​റ്റീ​വി​ന്റെ വേ​ഷ​ത്തി​ലാ​യി​രു​ന്നു, അ​ക്കാ​ലം, ഞാ​ൻ.

ന​ട​ത്ത​ക്കി​ട​യി​ൽ, പൂ​ഡി​ൽ ഷൈ​നി​ന്റെ കൈ​ക​ളി​ൽ​നി​ന്നൂ​ർ​ന്നു​പോ​യി. കി​ട്ടി​യ​ത​ക്ക​ത്തി​ന് അ​വ​ൻ ദൂ​രെ മേ​ഞ്ഞു​ന​ട​ക്കു​ന്ന സ​ഹ​ച​ര​ന്മാ​ർ​ക്ക​രി​കി​ലേ​ക്കോ​ടി. സ​ന്ദ​ർ​ഭം പ​രി​ചി​ത​മ​ല്ലാ​ത്ത​തു​കൊ​ണ്ട് ‘അ​യ്യോ’ എ​ന്നാ​യി, ഞാ​ൻ.

‘‘കു​ഴ​പ്പ​മി​ല്ല, ക​ളി ക​ഴി​ഞ്ഞാ​ൽ അ​വ​ൻ താ​നേ തി​രി​ച്ചു​വ​രും.’’

ഷൈ​ൻ സ​മാ​ധാ​നി​പ്പി​ച്ചു.

പ​ട്ടി പോ​യ​ത് അ​വ​നൊ​രാ​ശ്വാ​സ​മാ​യ​തു​പോ​ലെ! ചി​ല​തെ​ല്ലാം വെ​ളി​പ്പെ​ടു​ത്താ​ൻ​ത​ന്നെ ഷൈ​ൻ തീ​രു​മാ​നി​ച്ചെ​ന്ന് എ​നി​ക്കൊ​രു തോ​ന്ന​ൽ. പൂ​ഡി​ലി​നെ പ​റ​ഞ്ഞ​യ​ച്ച​ത് ചു​മ്മാ​ത​ല്ല. പ​റ​യാ​നി​രി​ക്കു​ന്ന​ത് പ​ട്ടി​പോ​ലും കേ​ൾ​ക്ക​രു​തെ​ന്ന് അ​വ​ന് നി​ർ​ബ​ന്ധ​മു​ണ്ടാ​യി​രി​ക്കാം.

‘‘സ​ലീം, ആ ​മു​റി​യി​ൽ താ​മ​സി​ക്കാ​ൻ ബു​ദ്ധി​മു​ട്ടു തോ​ന്നു​ക​യാ​ണെ​ങ്കി​ൽ പ​റ​യ​ണേ. ഇ​തി​നു മു​മ്പ്, ചി​ല​ർ​ക്കെ​ല്ലാം അ​ത്ത​രം മോ​ശ​പ്പെ​ട്ട അ​നു​ഭ​വം ഉ​ണ്ടാ​യി​ട്ടു​ണ്ട്.’’

ഒ​റ്റ​മൂ​ച്ചി​ന് അ​വ​ൻ പ​റ​ഞ്ഞു. തെ​ല്ലൊ​രു പ​രി​ഭ്ര​മം തോ​ന്നി. എ​ങ്കി​ലും, അ​ടു​ത്ത​മാ​ത്ര കു​ഴ​പ്പ​മി​ല്ലെ​ന്നു പ​റ​ഞ്ഞൊ​ഴി​യാ​നാ​യി. മു​ഖം വ​ല്ലാ​തെ വി​ള​റി​യെ​ങ്കി​ലും അ​വ​ന​ത് ക​ണ്ടി​ട്ടു​ണ്ടാ​വി​ല്ല.

‘‘സ​ലീം, നി​ന​ക്ക​റി​യാ​മോ, ആ ​മു​റി​യി​ൽ​വെ​ച്ചാ​യി​രു​ന്നു ഛായാ​നാ​ഥ​ന്റേ​യും വി​ശാ​ല​ത്തി​ന്റേ​യും ആ​ദ്യ​രാ​ത്രി.’’

ഞ​ങ്ങ​ൾ​ക്കി​ട​യി​ലേ​ക്ക് മ​ഞ്ഞു​മ​ല​യെ​ന്നോ​ണം മൗ​നം പൊ​ട്ടി​ച്ചാ​ടി​യ​ത് ഒ​റ്റ​യ​ടി​ക്കാ​ണ്. ഏ​റെ സ​മ​യ​ത്തേ​ക്ക് അ​തു ഞ​ങ്ങ​ളെ വേ​ർ​തി​രി​ച്ചു. മ​ര​വി​ച്ച അ​ഗ്നി​മാ​തി​രി മ​ഞ്ഞു​ക​ട്ടി​ക​ള​ങ്ങ​നെ പെ​രു​കു​ക​യാ​ണ്, മ​ന​സ്സി​ൽ. മാം​സ​ത്തെ​യെ​ന്ന​ല്ല, അ​ക​താ​രി​ലെ അ​സ്ഥി​കൂ​ട​ത്തെ​വ​രെ ത​ണു​പ്പി​ച്ചു​പൊ​ട്ടി​ക്കാ​ൻ ശ​ക്തി​യു​ള്ള മ​ഞ്ഞി​ൻ​ക​ട്ട​ക​ൾ. ചൂ​ടു​റ​വ​ക​ളെ​പ്പോ​ലും അ​വ മ​ര​വി​പ്പി​ച്ചു​ക​ഴി​ഞ്ഞു. ത​ണു​പ്പി​ന്റെ ആ​വി​യി​ൽ നി​ല​വി​ളി ശ​ബ്ദ​ങ്ങ​ള​ത്ര​യും ത​രി​ശ്ശി​ൽ തൂ​വി​പ്പോ​കു​ന്നു...

വീ​ട്ടി​ലേ​ക്ക് തി​രി​ച്ചു​പോ​കാ​നു​ള്ള സ​മ​യ​മാ​യ​പ്പോ​ൾ കൂ​ട്ടാ​ളി​ക​ളോ​ടു യാ​ത്ര​പ​റ​ഞ്ഞ്, പ​ട്ടി മ​ട​ങ്ങി​വ​ന്നു. സ​ന്ദ​ർ​ശ​ക​ൻ ക​ഴി​വ​തും പു​തി​യ​സ്ഥ​ല​ങ്ങ​ൾ ക​ണ്ടോ​ട്ടേ​യെ​ന്നു ക​രു​തി​യാ​വാം, വീ​ട്ടി​ലേ​ക്ക് മ​ട​ങ്ങി​യ​ത് മ​റ്റൊ​രു വ​ഴി​യി​ലൂ​ടെ​യാ​ണ്. പൂ​ന്തോ​ട്ട​ത്തി​നു ന​ടു​വി​ലെ പൊ​തു​അ​ടു​പ്പി​ന​ടു​ത്തെ​ത്തി​യ​പ്പോ​ൾ പ​ട്ടി മ​ണ​പ്പി​ച്ചു. യ​ജ​മാ​ന​ന്റെ മു​ഖ​ത്തേ​ക്ക് അ​ർ​ഥ​വ​ത്താ​യി നോ​ക്കി.

‘‘ബാ​ർ​ബി​ക്യൂ എ​വി​ടെ ക​ണ്ടാ​ലും അ​വ​ന്റെ വാ​യി​ൽ​നി​ന്ന് അ​ന്നേ​രം, വെ​ള്ള​മി​റ്റു​വീ​ഴും. പാ​വ്ലോ​വി​ന്റെ നി​യ​മം പൂ​ഡി​ലും പ​ഠി​ച്ചി​ട്ടു​ണ്ടെ​ന്നു തോ​ന്നു​ന്നു.’’

ഷൈ​ൻ ക​ളി​പ​റ​ഞ്ഞു.

മാം​സം തു​റ​ന്നു​കാ​ണി​ക്കു​ന്ന യൂ​ക്കാ​ലി​മ​ര​ക്കൂ​ട്ട​ത്തി​നു ന​ടു​വി​ൽ, ആ​കാ​ശ​ത്തേ​ക്കു സ​ദാ മ​ല​ർ​ന്നി​രി​ക്കു​ന്ന അ​ടു​പ്പ് എ​നി​ക്ക് ന​ന്നേ ഇ​ഷ്ട​പ്പെ​ട്ടു. വി​ശ​ന്ന വ​യ​റി​നു​ള്ള തു​റ​ന്ന അ​ടു​ക്ക​ള ഈ ​ഭൂ​മി​ത​ന്നെ​യാ​ണെ​ന്ന് അ​ദൃ​ശ്യ​ത​യി​ലാ​രോ പ​റ​യാ​തെ പ​റ​യു​ന്ന​തു​പോ​ലെ.

അ​ന്നു പ​ക​ൽ മു​ഴു​വ​ൻ ഉ​ൾ​ക്ക​ട​ലി​ന്റെ തീ​ര​പ്ര​ദേ​ശ​ത്തും, യാ​രാ ന​ദി​ക്ക​ര​യി​ലു​മാ​യി ചെ​ല​വി​ട്ടു. നി​ർ​ത്താ​തെ ന​ഗ​രം​ചു​റ്റി. തി​രി​ച്ചെ​ത്തു​മ്പോ​ഴേ​ക്കും രാ​ത്രി​യാ​യി. സൂ​ര്യ​ൻ മ​റ​ഞ്ഞി​ട്ടി​ല്ലാ​ത്ത ചെ​മ​ന്ന ഇ​ര​വ്. ഇ​രു​ട്ടി​ലേ​ക്ക് സൂ​ര്യ​നെ നീ​ട്ടി​ക്കൊ​ണ്ടു​പോ​കു​ന്ന അ​യ​ന​കാ​ല​മാ​ണ​ത്രെ. അ​തു​കൊ​ണ്ട് പ​ക​ലി​ന് ദുഃ​ഖ​ത്തേ​ക്കാ​ൾ നീ​ള​മു​ണ്ട്. വാ​തി​ൽ തു​റ​ക്കു​മ്പോ​ൾ, ഞാ​ൻ കി​ട​ന്നു​റ​ങ്ങി​യ മു​റി​യി​ൽ​നി​ന്ന് പൂ​ഡി​ൽ ഇ​റ​ങ്ങി​വ​രു​ന്നു. വി​ശാ​ലം കാ​ണാ​തെ ഷൈ​ൻ എ​ന്നെ​യൊ​ന്ന് ഇ​രു​ത്തി​നോ​ക്കി. വ​സ്ത്രം മാ​റ്റാ​ൻ​വേ​ണ്ടി അ​വ​ൾ മു​റി​യി​ൽ ക​യ​റി​യ ത​ക്ക​ത്തി​ന് എ​ന്റെ കാ​തി​ൽ പ​റ​ഞ്ഞു.

‘‘നി​ന​ക്കെ​ല്ലാം മ​ന​സ്സി​ലാ​യി​ല്ലേ, സ​ലീം? ഛായാ​നാ​ഥ​ന് പ​ട്ടി​യു​മാ​യി വ​ല്ലാ​ത്തൊ​രു ച​ങ്ങാ​ത്ത​മു​ണ്ട്.’’

എ​നി​ക്ക് ആ​ക​പ്പാ​ടെ വ​ല്ലാ​യ്ക തോ​ന്നി.

അ​ന്നു​രാ​ത്രി ത​ല​യി​ണ​യി​ൽ​നി​ന്ന് ഉ​റ​ക്ക​ത്തി​നു​മു​മ്പ്, ശ​ബ്ദം വ​ന്നു.

‘‘നീ ​ഉ​റ​ങ്ങി​യോ, സ​ലീം?’’

ശ​ബ്ദ​ത്തി​ന് ഇ​ട​റ​ലോ​ടെ പ്രാ​യം ബാ​ധി​ച്ചി​ട്ടു​ണ്ടെ​ങ്കി​ലും, അ​ത് ഛായാ​നാ​ഥ​ന്റേ​തെ​ന്ന് മ​ന​സ്സി​ലാ​യി. പേ​ടി​യ​ല്ല തോ​ന്നി​യ​ത്, വെ​റു​ങ്ങ​ലി​ച്ച ശൂ​ന്യ​ത. ല​ക്ഷ​ണം​കെ​ട്ട നി​ർ​ലേ​പ​ത.

‘‘സ​മൂ​ലം നേ​ടി എ​ന്ന വി​ചാ​ര​വു​മാ​യി ഉ​പ​കാ​ര​മി​ല്ലാ​തെ മ​ര​ണം​വ​രി​ച്ച​തി​ലൂ​ടെ വി​ല​പ്പെ​ട്ട ഭൂ​മി​യൊ​ന്നാ​കെ ന​ഷ്ട​പ്പെ​ട്ടെ​ന്ന് വി​ഷ​മം തോ​ന്നു​ന്നി​ല്ലേ, ഛായാ​നാ​ഥാ?’’

എ​ന്തോ അ​ങ്ങ​നെ ചോ​ദി​ക്കാ​നാ​ണ് തോ​ന്നി​യ​ത്. ഒ​ര​ർ​ഥ​ത്തി​ൽ, സ്വ​ന്തം മ​ര​ണം അ​വ​ന്റെ​ത​ന്നെ കു​റ്റ​കൃ​ത്യ​മാ​ണെ​ന്ന വ്യ​ക്ത​മാ​യ ഒ​രി​നം കു​റ്റ​പ്പെ​ടു​ത്ത​ൽ നി​ശ്ച​യ​മാ​യും അ​തി​നു​പി​ന്നി​ലു​ണ്ട്. കാ​ര​ണം, എ​നി​ക്ക് അ​വ​ർ മൂ​വ​രു​ടെ​യും ജീ​വി​ത​മെ​ന്താ​ണെ​ന്ന് കു​റെ​യൊ​ക്കെ അ​റി​യാ​വു​ന്ന​താ​ണ്. എ​ല്ലാം മാ​റി​മ​റ​ഞ്ഞ​തി​ന്റെ ആ​ശ​യ​ക്കു​ഴ​പ്പം എ​ന്നെ മ​ഥി​ക്കു​ന്നു​മു​ണ്ട്. ഛായാ​നാ​ഥ​ന്റെ ഭാ​ര്യ​യാ​യി​ത്ത​ന്നെ വി​ശാ​ല​ത്തെ മ​ന​സ്സാ ക​ണ്ടു​ശീ​ലി​ച്ച​വ​നാ​ണ​ല്ലോ, ഞാ​ൻ. എ​പ്പോ​ഴും, അ​ങ്ങ​നെ കാ​ണാ​നാ​ണ് ഇ​ഷ്ട​വും. മ​റ്റൊ​രാ​ൾ ആ ​സ്ഥാ​ന​ത്തു ക​യ​റി​നി​ൽ​ക്കു​ന്ന​ത് ഒ​ട്ടും സ​ഹി​ക്കാ​നാ​വു​ന്നി​ല്ല. വ​യ​സ്സി​ൽ ഒ​ര​ൽ​പം താ​ഴെ​നി​ൽ​ക്കു​ന്ന ഷൈ​ൻ അ​വ​ളു​ടെ ഭ​ർ​ത്താ​വാ​യി മാ​റി​യ​ത് മ​ര​മ​ണ്ട​നാ​യ ഛായാ​നാ​ഥ​ന്റെ അ​നാ​വ​ശ്യ​മാ​യ ആ​ത്മ​ഹ​ത്യ കാ​ര​ണ​മാ​ണ്, തീ​ർ​ച്ച. അ​തു സ​ഹി​ക്കാ​നും ഞാ​നൊ​രു​ക്ക​മ​ല്ല. അ​ത്ത​ര​ത്തി​ലാ​ണ് വി​കാ​ര​മെ​ങ്കി​ൽ, ഛായാ​നാ​ഥ​നോ​ടു​ള്ള സ​മീ​പ​ന​ത്തി​ൽ കു​റ്റ​പ്പെ​ടു​ത്ത​ലി​ന്റെ ശാ​പ​ശീ​ലു​ക​ൾ നീ​ളെ പ​റ​ക്കു​ക​ത​ന്നെ​ചെ​യ്യും!

‘‘അ​ക​ത്തേ​ക്കു വ​ക്ര​മാ​യി ഉ​ൾ​വ​ലി​ഞ്ഞ ഈ ​വ​ൻ​ക​ര​ഭൂ​മി​ക്ക് വ​ലു​പ്പം കു​റ​വാ​ണ്, സ​ലീം. അ​തു​കൊ​ണ്ട് വി​ശാ​ല​ത മു​ഴു​വ​ൻ ആ​കാ​ശ​ത്തി​നാ​ണ്. മ​രി​ച്ചു​പോ​യ​വ​രെ​ല്ലാം ചെ​ന്നെ​ത്തു​ന്ന​ത് അ​വി​ടെ​യാ​ണെ​ന്ന് കേ​ട്ടി​ട്ടി​ല്ലേ? മ​ര​ണം​മൂ​ലം മാ​ന​ത്ത​വ​സാ​നി​ക്കു​ന്ന​വ​ർ​ക്ക് ഈ ​വ​ൻ​ക​ര വ​ള​രെ ന​ല്ല​താ​ണ്. ആ​ത്മ​വി​ഹാ​ര​ത്തി​ന് സ്ഥ​ല​സൗ​ക​ര്യം ധാ​രാ​ളം! പ​ക്ഷേ, മ​രി​ച്ചി​ട്ടു​പോ​ലും അ​ത്ത​രം വി​ശാ​ലാ​കാ​ശ​ത്തെ​ത്താ​ൻ എ​നി​ക്കു സാ​ധി​ച്ചി​ല്ലെ​ടാ. വി​ശാ​ല​ത്തെ​യും ഷൈ​നി​നെ​യും വി​ട്ടു​നി​ൽ​ക്കാ​ൻ ക​ഴി​യാ​ത്ത എ​നി​ക്ക് പ​ക്ഷേ, ഇ​വ​രോ​ടൊ​പ്പം പു​റ​ത്തി​റ​ങ്ങാ​നും ആ​വു​ന്നി​ല്ല. അ​താ​ണ് ശ​രി​ക്കും ദു​ര​ന്തം. ഇ​രു​വ​രും പു​റ​ത്തി​റ​ങ്ങി​പ്പോ​കു​ന്ന​തോ​ടെ വീ​ട്ടി​ന​ക​ത്ത് ഒ​റ്റ​ക്കാ​വും. കി​ട​പ്പു​മു​റി​യി​ൽ ന​ട​വ​ട്ട​മി​ല്ലാ​ത്ത വ​യ​സ്സ​നേ​പ്പോ​ലെ തു​ട​രു​ക​യ​ല്ലാ​തെ മ​റ്റൊ​രു വ​ഴി​യു​മി​ല്ല, ക​ഷ്ടം! ഇ​ട​ക്കി​ടെ, അ​വ​രു​ടെ പ​ട്ടി കി​ട​ക്ക​യി​ലേ​ക്കു ക​യ​റി​വ​രു​മെ​ങ്കി​ലും ആ ​ജ​ന്തു​വു​മാ​യി സ​ഹ​വ​സി​ക്കാ​ൻ ഞാ​നി​തു​വ​രെ പ​ഠി​ച്ചി​ട്ടി​ല്ല. ക​ഴി​യാ​വു​ന്നി​ട​ത്തോ​ളം വെ​റു​പ്പി​ച്ചു​നോ​ക്കി. എ​ന്നി​ട്ടും, അ​തി​ന്റെ സാ​ന്നി​ധ്യം അ​വ​സാ​നി​ക്കു​ന്നി​ല്ല... തു​ട​ർ​ന്നു​പോ​രു​ന്ന​ത് പൂ​ർ​ണ​ദു​ര​ന്ത​ത്തി​ന്റെ ഒ​രി​നം മ​ര​ണാ​ന​ന്ത​ര​ജീ​വി​ത​മാ​ണെ​ങ്കി​ലും, വി​ശാ​ല​ത്തി​ന്റെ പ​രി​സ​ര​ത്താ​ണ​ല്ലോ എ​ന്നു​മാ​ത്ര​മാ​ണ് ആ​കെ ഒ​രാ​ശ്വാ​സം.’’

‘‘സ​ത്യം പ​റ, ആ​ത്മ​ഹ​ത്യ​യെ​ന്നൊ​രു മ​ണ്ട​ൻ​ചി​ന്ത​യി​ൽ നീ ​എ​ങ്ങ​നെ​യെ​ത്തി?’’

ഞാ​ൻ ചോ​ദി​ച്ചു. ദു​ര​ന്ത​ത്തി​ന്റെ പ​ല്ലി​ൽ​ക്ക​യ​റി സ​ങ്ക​ട​ത്തോ​ടെ ഛായാ​നാ​ഥ​ൻ പു​ഞ്ചി​രി​ച്ചു.

‘‘തോ​റ്റു​പോ​യ​തു​കൊ​ണ്ടു​ത​ന്നെ. സ​ലീം, തോ​റ്റ​വ​രു​ടെ തെ​റ്റു​ക​ൾ പ്ര​ത്യേ​കം ക​ണ്ടു​പി​ടി​ക്കാ​നൊ​ന്നും നീ ​ബു​ദ്ധി​മു​ട്ട​രു​ത്. കാ​ര​ണം അ​ള​വി​ല്ലാ​ത്ത തോ​ൽ​വി​ത​ന്നെ മു​ഴു​ത്ത തെ​റ്റാ​ണ്. അ​ള​വു​തൂ​ക്ക​ത്തി​ന്റെ നീ​ക്കു​പോ​ക്ക് അ​തി​ന​നു​വ​ദി​ക്കേ​ണ്ട​തി​ല്ല.’’

‘‘പ​ര​ക്കെ​യു​ള്ള സാ​ധ്യ​ത​ക​ൾ മി​ക്ക​വ​ർ​ക്കും​കാ​ണും. എ​നി​ക്ക​റി​യേ​ണ്ട​ത് അ​തി​ന്റെ ശ​രി​യാ​യ കാ​ര​ണ​മാ​ണ്.’’

‘‘സ​ലീം, എ​നി​ക്ക് ആ​കെ​യു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്ന​ത് ജോ​ലി​യാ​ണ​ല്ലോ. അ​തു​കൂ​ടി ന​ഷ്ട​പ്പെ​ട്ട​തി​നു​ശേ​ഷ​മാ​യി​രു​ന്നു, മ​ര​ണ​ദി​വ​സ​ത്തെ തി​രി​ച്ചു​വ​ര​വ്.’’

പു​ത​പ്പു​മാ​റ്റി, അ​വ​ന്റെ ശ​ബ്ദം പു​റ​ത്തി​റ​ങ്ങി. പൊ​ടി​മ​ഞ്ഞി​ന്റെ തു​ണ​യൊ​ന്നു​മി​ല്ലാ​തെ ഒ​റ്റ​ക്ക് പു​റ​ത്തി​റ​ങ്ങി​യ അ​ശ​രീ​രി​യാ​യ ത​ണു​പ്പ് പു​റ​മെ, ജാ​ല​ക​ച്ചി​ല്ലു​ക​ളി​ൽ മു​ഖ​മ​ട​ച്ചു​വീ​ണി​രി​ക്കു​ന്നു. എ​ഴു​ന്നേ​ൽ​ക്കാ​നാ​വു​ന്നി​ല്ല. അ​ത്ത​വ​ണ ഛായാ​നാ​ഥ​ന്റെ ശ​ബ്ദം നി​ശ്വാ​സ​മൂ​തി​യ​പ്പോ​ൾ, മ​ര​വി​ച്ച ചി​ല്ലി​ന്റെ മു​ഖ​ത്ത് മ​റു​കു​ക​ൾ ചി​ല​തു വ​ന്നു​മാ​ഞ്ഞു. അ​കം​പു​റ​ങ്ങ​ളി​ലെ അ​ഗ്നി​ബാ​ധ​യു​ടെ തോ​ത് അ​ള​ന്നാ​ൽ എ​ന്റെ സ്ഥി​തി​യും മോ​ശ​മ​ല്ല. അ​ടി​മു​ടി ജീ​വി​ത​ത്തി​ന്റെ താ​പ​മി​റ്റു​വീ​ഴു​ന്ന ര​ണ്ടു​പേ​ർ. അ​തേ​നി​ല​യി​ൽ ഞ​ങ്ങ​ൾ തെ​രു​വി​ലേ​ക്കി​റ​ങ്ങി​ച്ചെ​ന്നാ​ൽ പാ​വം ത​ണു​പ്പി​ന് ദൂ​ര​പ​ലാ​യ​നം​ന​ട​ത്തേ​ണ്ടി​വ​രും, തീ​ർ​ച്ച! ഉ​രു​കി​യ ലോ​ഹം​പോ​ലെ ക​ന​ത്തി​ലി​റ്റു​വീ​ഴു​ന്ന ജീ​വി​തം ഒ​ട്ടും നി​സ്സാ​ര​ക്കാ​ര​ന​ല്ല, ക​ല്ലി​ൽ​പ്പോ​ലും കു​ഴി​ക​ളു​ണ്ടാ​ക്കാ​ൻ അ​തി​നാ​വും.

‘‘വി​ശാ​ലം വി​മാ​ന​മേ​റി ഇ​ങ്ങോ​ട്ടു​പോ​രു​മ്പോ​ൾ സ​ത്യം​പ​റ​ഞ്ഞാ​ൽ എ​ന്തു​ചെ​യ്യ​ണ​മെ​ന്നു​പോ​ലും എ​നി​ക്ക​റി​യി​ല്ലാ​യി​രു​ന്നു. വെ​റു​മൊ​രു ടൂ​ൾ​മേ​ക്ക​റി​ൽ​നി​ന്ന് അ​ൽ​പം​പോ​ലും ഉ​യ​രാ​നാ​വാ​ത്ത​നി​ല​യി​ൽ മു​ര​ടി​ച്ചു​നി​ൽ​പ്പാ​യി​രു​ന്നു, ഞാ​ൻ. നാ​ട്ടി​ലെ​ത്തി അ​വ​ളെ കെ​ട്ടി​യ​ത് ഏ​തോ പൊ​ട്ട​ധൈ​ര്യ​ത്തി​നു​പു​റ​ത്താ​ണ്. ര​ണ്ടു​മാ​സ​ത്തി​നു​ള്ളി​ൽ അ​വ​ൾ​ക്ക് ഇ​വി​ടെ വ​ന്നെ​ത്താ​നും​പ​റ്റി. എ​ന്റെ പ​രി​ഭ്ര​മം വീ​ണ്ടും, വ​ർ​ധി​ച്ചു. ഷൈ​ൻ പ​ക​ർ​ന്നു​ത​ന്ന ധൈ​ര്യം​കൊ​ണ്ടു​മാ​ത്ര​മാ​ണ് ഞാ​ൻ പി​ടി​ച്ചു​നി​ന്ന​ത്. അ​തി​ല്ലാ​യി​രു​ന്നെ​ങ്കി​ൽ, വി​ശാ​ലം ഈ ​വ​ൻ​ക​ര​ത​ന്നെ കാ​ണു​ക​യി​ല്ല... നി​ന​ക്ക​റി​യാ​മ​ല്ലോ, ഷൈ​ൻ ബ​ഹു​മി​ടു​ക്ക​നാ​ണ്, എ​ന്നേ​പ്പോ​ലെ​യ​ല്ല. ഐ.​ടി​യു​മാ​യി ഇ​വി​ടെ​യെ​ത്തി​യ​വ​ന് കി​ട്ടി​യ​ജോ​ലി പ​ബ്ലി​ക്ക് ട്രാ​ൻ​സ്പോ​ർ​ട്ട് ബ​സി​ൽ! പ​ക്ഷേ, അ​വ​ൻ ഒ​ട്ടും പ​ത​റി​യി​ല്ല. കേ​വ​ല​മൊ​രു ഡ്രൈ​വ​റാ​വാ​ൻ അ​വ​ന് തെ​ല്ലും വി​ഷ​മം തോ​ന്നി​യ​തു​മി​ല്ല. കൈ​വെ​ള്ള​യി​ലെ രേ​ഖ​ക​ളെ​ന്നോ​ണം ന​ഗ​ര​പാ​ത​ക​ളെ മ​നഃ​പാ​ഠ​മാ​ക്കി​യ​ത് വി​ര​ലി​ലെ​ണ്ണാ​വു​ന്ന ദി​വ​സം​കൊ​ണ്ടാ​ണ്!

-ഹൗ​സ് ഓ​ണ​ർ പെ​ർ​ത്തി​ലേ​ക്കു മാ​റി​പ്പോ​വു​ക​യാ​ണ​ത്രെ. വേ​ണ​മെ​ങ്കി​ൽ അ​യാ​ൾ വീ​ട് ന​മു​ക്കു വി​ൽ​ക്കും. എ​ന്റെ പേ​രി​ൽ ലോ​ണി​ട്ട് വാ​ങ്ങി​യാ​ലോ? എ​ന്താ​യാ​ലും, വി​ശാ​ലം​കൂ​ടി വ​ന്നെ​ത്തു​ക​യ​ല്ലേ?

പെ​ട്ടെ​ന്നൊ​രു ദി​വ​സം, ഷൈ​ൻ ചോ​ദി​ച്ചു. സം​ഭ്ര​മം​കൊ​ണ്ട് എ​നി​ക്ക് മി​ണ്ടാ​ട്ടം​മു​ട്ടി. അ​ത്ത​രം പ​ദ്ധ​തി​ക​ൾ​ക്കു​മു​ന്നി​ൽ നി​വ​ർ​ന്നു​നി​ൽ​ക്കാ​നു​ള്ള ധൈ​ര്യം ഒ​രു​കാ​ല​ത്തും എ​നി​ക്കി​ല്ല. അ​വ​നാ​ണെ​ങ്കി​ൽ അ​ത് വേ​ണ്ടു​വോ​ള​മു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു.

സ​ത്യം​പ​റ​ഞ്ഞാ​ൽ ഇ​ന്നും, ഇ​ത് അ​വ​ന്റെ വീ​ടാ​ണ്. ഞ​ങ്ങ​ളോ, വാ​ട​ക​യി​ല്ലാ​തെ താ​മ​സി​ക്കു​ന്ന ര​ണ്ട​തി​ഥി​ക​ളും. പ​ക്ഷേ, അ​വ​ന്റെ ഭാ​ഗ​ത്തു​നി​ന്ന് അ​ത്ത​ര​മൊ​രു സൂ​ച​ന ഒ​രി​ക്ക​ൽ​പ്പോ​ലും ഉ​ണ്ടാ​യി​ട്ടി​ല്ല. വി​ശാ​ല​ത്തി​ന് ആ​ശു​പ​ത്രി​യി​ൽ ജോ​ലി കി​ട്ടി​യ​ത് അ​വ​ന്റെ ക​ഴി​വു​കൊ​ണ്ടാ​ണ്. മാ​സ​ങ്ങ​ൾ​ക്കു​ള്ളി​ൽ സ്വ​ന്തം ക​ഴി​വു​കൊ​ണ്ട് അ​വ​ള​വി​ടെ ക​ത്തി​ക്ക​യ​റി. ഞാ​ൻ​മാ​ത്രം എ​വി​ടെ​യും ക​ഴി​വു​കാ​ണി​ച്ചി​ല്ല. തെ​ല്ലു​പോ​ലും വ​ള​ർ​ന്ന​തു​മി​ല്ല. സ്വ​ന്ത​മാ​യി വാ​ഹ​ന​മി​ല്ലാ​ത്ത, ഡ്രൈ​വി​ങ്ങ​റി​യാ​ത്ത വെ​റു​മൊ​രു ടൂ​ൾ​മേ​ക്ക​ർ! രാ​വി​ലെ ബ​സു​ക​യ​റി ജോ​ലി​സ്ഥ​ല​ത്തെ​ത്തും. പ​തി​വു​ബ​സി​ൽ​ത​ന്നെ വൈ​കീ​ട്ട് മ​ട​ങ്ങി​വ​രും. സ്വ​ന്തം ബാ​ങ്ക് സ്റ്റേ​റ്റ്മെ​ന്റ് പ​രി​ശോ​ധി​ക്കു​ന്ന​തു​പോ​ലും അ​വ​ളാ​ണ്.

നി​ന​ക്ക​റി​യാ​മോ, എ​ന്നെ​പ്പോ​ലെ എ​ങ്ങും കാ​ലു​തൊ​ടാ​തെ നീ​ങ്ങു​ന്ന​വ​ർ​ക്ക് ദൈ​വം ജീ​വി​ത​ത്തി​ൽ പ്ര​ത്യേ​ക​സ്ഥാ​നം കാ​ത്തു​വെ​ച്ചി​ട്ടു​ണ്ടാ​വും. നി​ല​നി​ൽ​പി​ന്റെ അ​വ​സാ​ന​താ​വ​ളം. തി​രി​ച്ചു​പോ​ക്കി​ല്ലാ​ത്ത അ​ന്ത്യ​ബി​ന്ദു. എ​ല്ലാ ക​ഴി​വി​ല്ലാ​ത്ത മ​നു​ഷ്യ​രെ​യും​പോ​ലെ ഒ​ടു​വി​ൽ, ഞാ​നും ദൈ​വ​ത്തി​ന്റെ അ​ന്ത്യ​ബി​ന്ദു​വി​ലെ​ത്തി.

എ​ല്ലാം മാ​റി​മ​റി​യു​ന്ന വ​ല്ലാ​ത്തൊ​രു സ്ഥ​ല​മാ​ണ​ത്! വി​ശാ​ല​ത്തോ​ടു​ള്ള സ്നേ​ഹം​പോ​ലും കാ​ര​ണ​മി​ല്ലാ​തെ ഗ​തി​മു​ട്ടി. മ​റ്റു​മ​നു​ഷ്യ​രു​ടെ യാ​ന​പാ​ത​യി​ൽ സ്വ​യം ഗ​തി​ത​ട​സ്സ​മാ​യി അ​ക​പ്പെ​ടു​ന്ന​ത് ഒ​ട്ടും സ​ഹി​ക്കാ​വു​ന്ന​ത​ല്ല. അ​തൊ​രു വ​ല്ലാ​ത്ത സ്തം​ഭ​നം​ത​ന്നെ​യാ​ണ്. അ​ത്ഭു​ത​മെ​ന്താ​ണെ​ന്ന​റി​യാ​മോ, സ​മ്മ​ർ​ദ​മ​ത്ര​യും ന​മു​ക്കാ​യി​രി​ക്കും. പാ​ത​യി​ലെ മ​റ്റു​വാ​ഹ​ന​ങ്ങ​ൾ മി​ക്ക​വാ​റും അ​ത​റി​യു​ക​യേ​യി​ല്ല.

കൂ​ടു​ത​ൽ ബു​ദ്ധി​മു​ട്ടി​ക്കേ​ണ്ടെ​ന്നു​ക​രു​തി​യാ​ണ് ഞാ​ൻ അ​വ​രി​ല്ലാ​ത്ത​നേ​രം​നോ​ക്കി ഗ്യാ​രേ​ജി​ൽ തൂ​ങ്ങി​യ​ത്. അ​തൊ​രു​ത​ര​ത്തി​ൽ എ​ല്ലാം​കൊ​ണ്ടും ന​ന്നാ​യി. അ​തോ​ടെ വീ​ടി​നാ​കെ ഐ​ശ്വ​ര്യം​വ​ന്നു. പു​തി​യ ചാ​യം ക​യ​റി, അ​തി​നൊ​രു ര​ണ്ടാം​നി​ല​യു​ണ്ടാ​യി... പ​ക്ഷേ, അ​തൊ​ന്നു​മ​ല്ല എ​ന്റെ മ​ര​ണാ​ന​ന്ത​ര സ​ന്തോ​ഷ​ങ്ങ​ളി​ൽ പ്ര​ധാ​ന​പ്പെ​ട്ട​ത്. പ​രീ​ക്ഷ​ണ​ഘ​ട്ട​ത്തി​ൽ വി​ശാ​ല​ത്തെ കൈ​വി​ടാ​തെ, ഇ​ണ​യാ​യി ഏ​റ്റെ​ടു​ക്കാ​ൻ ഷൈ​ൻ കാ​ണി​ച്ച ന​ന്മ​യു​ണ്ട​ല്ലോ, അ​താ​ണ്. അ​വ​ൾ​ക്ക് തി​ക​ച്ചും യോ​ജി​ക്കു​ന്ന പു​രു​ഷ​ൻ, അ​വ​ൻ​ത​ന്നെ! മു​മ്പൊ​രി​ക്ക​ൽ, ത​നി​ക്കു​പി​ണ​ഞ്ഞ തെ​റ്റ് ദൈ​വം തി​രു​ത്തി​യി​രി​ക്കു​ന്നു. പ​ക്ഷേ, പാ​വം ഷൈ​ൻ! ചേ​ച്ചി​യെ​പ്പോ​ലെ താ​ൻ ക​രു​തി​യ ഒ​രാ​ളെ ഭാ​ര്യ​യാ​ക്കു​ന്ന​ത് എ​ത്ര​ത്തോ​ളം ഭ​യ​ങ്ക​ര​മാ​ണ്! അ​ത്ത​രം ത്യാ​ഗ​ത്തി​ന് അ​വ​ൻ ഇ​ര​യാ​യ​ത് എ​നി​ക്കു​വേ​ണ്ടി മാ​ത്ര​മാ​ണ്, സ​ലീം.’’

‘‘ചീ​ട്ടു​കെ​ട്ടെ​ന്നോ​ണം കാ​ര്യ​ങ്ങ​ളെ​ല്ലാം ദൈ​വം ക​ശ​ക്കി ശ​രി​പ്പെ​ടു​ത്തി​യെ​ങ്കി​ൽ, പി​ന്നെ നീ​യെ​ന്തി​ന് ചു​റ്റി​പ്പ​റ്റി​നി​ൽ​ക്കു​ന്നു? സ്ഥ​ലം​വി​ട്ടു​കൂ​ടെ, ച​ങ്ങാ​തീ?''

സ​ഹി​കെ​ട്ട​പ്പോ​ൾ ദീ​ർ​ഘ​മൗ​നം പൊ​ളി​ച്ചു​മാ​റ്റി, ഞാ​ൻ പു​റ​ത്തു​ചാ​ടി.

ഛായാ​നാ​ഥ​ൻ വി​ട​ർ​ന്നു​ചി​രി​ച്ചു: ''ശ​രി​യാ​ണ്. പ​ക്ഷേ, എ​വി​ടേ​ക്ക്?''

ഞാ​ന​ങ്ങു വ​ല്ലാ​താ​യി. അ​ത്ര​യും ഗൗ​ര​വ​മു​ള്ള ചോ​ദ്യം ജീ​വി​ത​ത്തി​ൽ അ​ന്നോ​ളം നേ​രി​ട്ടി​ട്ടി​ല്ല. മ​രി​ച്ച​വ​ർ​ക്ക് പ​രി​ഹാ​രം നി​ശ്ച​യി​ക്കാ​ൻ ഞാ​നാ​ര്? നി​രാ​ശ തോ​ന്നി, വ​ല്ല​പ്പോ​ഴു​മൊ​രി​ക്ക​ൽ സ്വ​ന്തം​നി​ല​ക്ക് അ​ത്ത​രം അ​വ​സ്ഥ​യി​ൽ​പ്പെ​ടു​ന്ന​തോ​ർ​ത്ത് വ​ല്ലാ​ത്തൊ​രു പേ​ടി​യും.

പി​റ്റേ​ന്ന്, ​​ഗ്രേ​റ്റ് ഓ​ഷ്യ​ൻ റോ​ഡി​ലൂ​ടെ സ​വാ​രി​ചെ​യ്ത്, അ​പ്പോ​സ്ത​ല​ന്മാ​രെ കാ​ണാ​ൻ​പോ​കാ​നാ​യി​രു​ന്നു ഷൈ​ൻ പ​ദ്ധ​തി​യി​ട്ട​ത്. വൈ​കാ​തെ അ​ങ്ങോ​ട്ടെ​ത്ത​ണ​മെ​ങ്കി​ൽ നേ​രം പു​ല​രു​ന്ന​തി​നു​മു​മ്പ്, മെ​ൽ​ബ​ൺ സി​റ്റി മ​റി​ക​ട​ക്ക​ണം. അ​ത​നു​സ​രി​ച്ചാ​ണ് കാ​ര്യ​ങ്ങ​ൾ നീ​ങ്ങി​യ​ത്. വി​ശാ​ല​ത്തി​ന് വ​രാ​നൊ​ക്കി​ല്ല. അ​വ​ൾ​ക്ക് മോ​ണി​ങ് ഷി​ഫ്റ്റാ​ണ്.

‘‘ലീ​വെ​ടു​ക്കാ​ൻ പ​റ്റാ​ത്ത സ്ഥി​തി​യാ​ണ്, സ​ലീം. ഞ​ങ്ങ​ൾ തൊ​ഴി​ൽ​സ​മ​ര​ത്തി​ലേ​ക്കു പ്ര​വേ​ശി​ക്കാ​നി​രി​ക്കു​ക​യാ​ണ്.’’

അ​വ​ൾ ക്ഷ​മാ​പ​ണം​ചെ​യ്തു.

നാ​ലു​ദി​വ​സം മു​ട്ടി​പ്പാ​യി അ​വ​ധി​യെ​ടു​ത്ത ഷൈ​ൻ, ത​ള​രാ​ത്ത സാ​ര​ഥി​യാ​യി ഡ്രൈ​വി​ങ് സീ​റ്റി​ലു​ള്ള​പ്പോ​ൾ എ​നി​ക്ക് വി​ഷ​മി​ക്കാ​നൊ​ന്നു​മി​ല്ല​ല്ലോ. പ​ല​നേ​ര​ങ്ങ​ൾ​ക്കാ​യി പ​ല​യി​നം ഭ​ക്ഷ​ണം യാ​ത്രാ​വ​ശ്യ​ത്തി​ന് വി​ശാ​ലം വാ​ഹ​ന​ത്തി​ലൊ​രു​ക്കി. അ​തോ​ടെ സ​ന്ദ​ർ​ഭ​ത്തി​ന് കൃ​ത​കൃ​ത്യ​ത​യാ​യി.

തെ​ക്ക​ൻ​ക​ട​ലോ​ര​ത്ത്, മ​ല​ഞ്ച​രി​വി​ൽ തൂ​ങ്ങി​ക്കി​ട​ക്കു​ന്ന ക​റു​ത്ത​ബെ​ൽ​റ്റാ​ണ് നി​ശ്ച​യി​ക്ക​പ്പെ​ട്ട യാ​ത്രാ​പാ​ത. വ​ള​ഞ്ഞു​പു​ള​ഞ്ഞു​കി​ട​ക്കു​ന്ന യു​ദ്ധ​സ്മാ​ര​കം. തി​രി​ക്കാ​നു​ള്ള ച​ക്ര​ത്തി​ൽ​നി​ന്ന് തെ​ല്ലൊ​ന്നു കൈ​തെ​റ്റി​യാ​ൽ, ജീ​വി​ത​യു​ദ്ധ​മ​വ​സാ​നി​പ്പി​ച്ച് സ​ഞ്ചാ​രി​ക്ക് സ്വ​യ​മൊ​രു സ്മാ​ര​ക​മാ​വാ​ൻ സൗ​ക​ര്യ​മൊ​രു​ക്കു​ന്ന ഹെ​യ​ർ​പി​ൻ വ​ള​വു​ക​ൾ. തി​രി​വു​ക​ൾ മ​റി​ക​ട​ക്കു​ന്ന​മു​റ​ക്ക് വാ​ഹ​ന​ത്തി​നു​മു​ന്നി​ൽ ഇ​ട​വി​ട്ട് സം​ഭ​വി​ക്കു​ന്നു​ണ്ട്, താ​ഴ്ച​യി​ലെ നീ​ല​സ​മു​ദ്ര​ത്തി​ന്റെ ക്ഷ​ണി​ക​മു​ഖാ​മു​ഖം. ചി​ല്ലു​ക​ള​ട​ച്ച​തു​കൊ​ണ്ടു​മാ​ത്രം സ​മു​ദ്ര​ക്കാ​റ്റി​ന്റെ കൈ​പ്പ​ത്തി ക​വി​ളി​ൽ വ​ന്നു​വീ​ഴു​ന്നി​ല്ല, ആ​ശ്വാ​സം.

അ​പ്പോ​സ്ത​ല​ന്മാ​ർ​ക്ക​രി​കി​ലെ​ത്തു​മ്പോ​ഴേ​ക്കും വെ​യി​ൽ മ​റു​വ​ശ​ത്തെ​ത്തി. വാ​ഹ​ന​ത്തി​ൽ​നി​ന്ന് ക​ട​ലി​ന്റെ നി​ല​ക്കാ​ത്ത ശ​ബ്ദ​ങ്ങ​ളി​ലേ​ക്ക് ഒ​റ്റ​യ​ടി​ക്ക് ഇ​റ​ങ്ങി​ക്കൊ​ടു​ത്തു. ഭൂ​മി കു​റ​ഞ്ഞ​വ​രു​ടെ ആ​കാ​ശം​പോ​ലെ മു​ഴു​വ​ൻ മു​ഴു​പ്പു​മാ​യി മാ​നം മു​ന്നി​ലു​ണ്ട്. അ​റ്റ​മി​ല്ലാ​ത്ത നീ​ല​യി​ൽ ചു​രു​ണ്ട പ​ഞ്ഞി​മേ​ഘ​ങ്ങ​ൾ മെ​ല്ലെ ച​ലി​ക്കു​ന്നു. ചു​രു​ണ്ടു​ന​ര​ച്ച കൃ​ത്രി​മ​മു​ടി​യോ​ടെ ബ്രി​ട്ട​ണി​ലെ നീ​തി​പ​തി​ക​ളു​ടെ സം​ഘം കോ​ട​തി​വ​രാ​ന്ത​ക​ളി​ലൂ​ടെ നീ​ങ്ങി​പ്പോ​കു​ന്ന​തു​പോ​ലെ. കാ​റ്റി​ൽ പൊ​ടി​പ​ട​ല​ങ്ങ​ൾ തീ​രെ​യി​ല്ലാ​ത്ത​തു​കൊ​ണ്ട് കാ​ഴ്ച​ക്ക് ഹ്ര​സ്വ​ദൃ​ഷ്ടി​യെ ക​വ​ച്ചു​വെ​ക്കു​ന്ന തെ​ളി​മ. കു​മി​ള​ക്കാ​റ്റു പ​തി​യി​രി​ക്കു​ന്ന ക​ട​ൽ​വെ​ള്ളം നി​ര​ന്ത​രം പാ​ഞ്ഞ​ടി​ച്ച​തു​കൊ​ണ്ടാ​വാം, അ​പ്പോ​സ്ത​ല​ന്മാ​ർ മ​ണ​ൽ​പ്പാ​വ​ക​ളെ​പ്പോ​ലെ ദ്ര​വി​ച്ചി​ട്ടു​ണ്ട്. ആ​ർ​ക്ക​റി​യാം, വി​ജ​യ​പ​രാ​ജ​യ​ങ്ങ​ൾ​ക്ക് ഭേ​ദ​മി​ല്ലാ​തെ മ​നു​ഷ്യ​ജീ​വി​ത​ത്തി​ലും കാ​ലം മ​ണ്ണ​രി​പ്പ് ഒ​രു​ക്കി​വെ​ക്കു​ന്നു​ണ്ടാ​വാം. അ​പ്പോ​സ്ത​ല​ന്മാ​രു​ടെ തു​ട​യി​ല​ടി​ക്കു​ന്ന തീ​രാ​ത്തി​ര​ക​ളി​ൽ​നി​ന്നു നോ​ട്ടം പി​ൻ​വ​ലി​ച്ച ഞാ​ൻ ത​റ​യി​ലൂ​ന്നി​യ ഷൈ​നി​ന്റെ കാ​ലു​ക​ളി​ലേ​ക്കു സ്വ​യ​മ​റി​യാ​തെ നോ​ക്കി.

ത​ലേ​ന്നു​രാ​ത്രി, മൂ​വ​ർ​നാ​ട​ക​ത്തി​ലെ ആ​ദ്യാം​ഗ​ത്തി​ൽ​ത​ന്നെ അ​ര​ങ്ങൊ​ഴി​ഞ്ഞ​വ​ന്റെ മി​ഴി​വ​റ്റ കൃ​താ​ർ​ഥ​ത​ക്കു ഞാ​ൻ സാ​ക്ഷി​യാ​യി. ഇ​പ്പോ​ൾ, തൊ​ട്ട​ടു​ത്ത ക​ഥാ​പാ​ത്ര​ത്തെ നേ​രി​ടു​ക​യാ​ണ്.

‘‘ഷൈ​ൻ, എ​നി​ക്കി​ന്ന​ലെ ഒ​ര​നു​ഭ​വ​മു​ണ്ടാ​യി.’’

തു​ട​ങ്ങി​വെ​ച്ച​തും വ്യ​ഗ്ര​ത​യോ​ടെ അ​വ​ൻ ചാ​ടി​വീ​ണു: ‘‘ങേ! ഛാ​യാ​നാ​ഥ​നെ നീ​യും ക​ണ്ടോ?’’

‘‘ഉ​വ്വെ’’​ന്ന് ഞാ​ൻ ത​ല​യി​ള​ക്കി. അ​വ​ന്റെ മു​ഖം താ​ണു.

‘‘സ​ലീം, ഒ​രു​പ​ക്ഷേ, ക​ഥ​ക​ളെ​ല്ലാം അ​വ​നി​ൽ​നി​ന്ന് നീ ​അ​റി​ഞ്ഞു​ക​ഴി​ഞ്ഞി​ട്ടു​ണ്ടാ​വും. അ​ത​ല്ലെ​ങ്കി​ൽ, വ​രും​ദി​വ​സ​ങ്ങ​ളി​ൽ കേ​ൾ​ക്കാ​നി​രി​ക്കു​ന്നു. അ​തി​നു മു​മ്പ്, അ​തെ​ല്ലാം ഞാ​ൻ​ത​ന്നെ ഏ​റ്റു​പ​റ​യാം. അ​തു​കൊ​ണ്ട് ഗു​ണം വ​ല്ല​തു​മു​ണ്ടോ? അ​റി​യി​ല്ല, എ​നി​ക്കെ​ങ്കി​ലും, തെ​ല്ലാ​ശ്വാ​സ​മാ​യെ​ങ്കി​ലോ.’’

എ​ന്തു​കൊ​ണ്ടോ, അ​വ​നെ അ​ഭി​മു​ഖീ​ക​രി​ക്കാ​ൻ വി​ഷ​മം തോ​ന്നി. ചി​ല കു​മ്പ​സാ​ര​ങ്ങ​ൾ​ക്കു​മു​ന്നി​ൽ പി​ടി​ച്ചു​നി​ൽ​ക്കാ​ൻ ദൈ​വം​പോ​ലും ബു​ദ്ധി​മു​ട്ടും. ഞാ​ൻ അ​പ്പോ​സ്ത​ല​ന്മാ​ർ​ക്കും അ​പ്പു​റ​ത്തേ​ക്കു നോ​ക്കി​നി​ന്നു. തെ​ക്ക​ൻ​ക​ട​ൽ നീ​ല​ഗ്ര​ഹ​ണ​ത്തി​ലെ​ന്ന​തു​പോ​ലെ സ്വ​യം നി​റം ക​ടു​പ്പി​ച്ചി​ട്ടു​ണ്ട്. അ​രി​പ്പ​യി​ല്ലാ​ത്ത നീ​ലാ​കാ​ശം കു​ത്ത​നെ കീ​റി​മു​റി​ച്ചെ​ത്തു​ന്ന വി​ഷ​മ​ര​ശ്മി​ക​ളു​ടെ സ്ഫ​ടി​ക​വെ​യി​ൽ. ത​ല​ത​ല്ലി​ത്തീ​രാ​ത്ത അ​ല​ക​ളു​ടെ ത​ല​യി​ൽ തു​ട​രെ ച​വി​ട്ട​ടി​വെ​ക്കു​ന്ന കാ​ല​ഭേ​ദി​യാ​യ കാ​ളി​യ​മ​ർ​ദ​നം.

''നോ​ക്കൂ, മു​മ്പ്, പ​ന്ത്ര​ണ്ട് അ​പ്പോ​സ്ത​ല​ന്മാ​രു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്ന​താ​ണ്. ഇ​പ്പോ​ൾ, അ​ത്ര​യും കാ​ണു​ന്നി​ല്ല. മ​ണ​ൽ​പ്പാ​വ​ക​ളെ​പ്പോ​ലെ അ​വ​യ​ത്ര​യും കാ​ല​പ്പോ​ക്കി​ൽ തി​ര​യെ​ടു​ത്തു​പോ​യി. സ​ത്യ​വ​ച​ന​ങ്ങ​ളെ​ല്ലാം ക്ര​മേ​ണ ഉ​പ്പു​ക​ട​ലി​ൽ അ​ലി​യു​ക​യാ​ണ്.’’

ഷൈ​ൻ പ​റ​ഞ്ഞു, നി​ശ്ശ​ബ്ദ​പ്ര​ഘോ​ഷ​ണ​ത്തി​ലൂ​ടെ താ​ൻ മു​ൻ​വെ​ക്കാ​നി​രി​ക്കു​ന്ന നി​ജ​ത്തെ, സ്വ​വ​ച​ന​ത്തി​ലേ​ക്ക് ത്വ​രി​ത​പ്പെ​ടു​ത്താ​നു​ള്ള ആ​ത്മ​പ്രോ​ത്സാ​ഹ​നം​പോ​ലെ. കാ​ല​ത്തി​ന്റെ ഉ​പ്പു​നീ​രി​ൽ അ​ലി​യും​മു​മ്പ്, നി​ജ​ത്തി​ന്റെ മ​ണ​ൽ​ത്തൂ​ണു​ക​ളെ ഏ​കാ​സ്പ​ദ​ത്തി​നു​മു​ന്നി​ൽ എ​ടു​ത്തു​വെ​ക്കാ​നു​ള്ള ത്വ​ര. ഗു​രു​വി​ന്റെ കു​രി​ശേ​റ്റ​ത്തി​ൽ മൗ​ന​മാ​യി​പ്പോ​കു​ന്ന ശി​ഷ്യ​രു​ടെ നാ​വു​ക​ൾ​ക്ക് കാ​ല​ത്തു​റ​സ്സി​ൽ എ​വി​ടെ​വെ​ച്ചെ​ങ്കി​ലും തു​റ​വി കി​ട്ടാ​തെ​പോ​കി​ല്ല​ല്ലോ.

‘‘സ​ലീം, ഒ​ന്നു ചോ​ദി​ക്ക​ട്ടേ, ഒ​രി​ക്ക​ലെ​ങ്കി​ലും നി​ന​ക്ക് വി​ശാ​ല​ത്തെ സ്വ​ന്ത​മാ​ക്ക​ണ​മെ​ന്നു മോ​ഹം തോ​ന്നി​യി​ട്ടി​ല്ലേ?’’

ഷൈ​ൻ തു​ട​ക്ക​മി​ടു​ന്ന​തു​പോ​ലെ ചോ​ദി​ച്ചു.

‘‘ഇ​ല്ല.’’

ഞാ​ൻ പ​റ​ഞ്ഞു. കൈ​വ​ശം കി​ട്ടി​യ​തെ​ന്താ​ണോ, അ​തു​മാ​യി മു​ന്നോ​ട്ടു​പോ​കു​ന്ന​താ​ണ് എ​ന്റെ രീ​തി, ആ​ഗ്ര​ഹി​ച്ച​തി​നു​പി​റ​കെ ഓ​ട​ണ​മെ​ന്ന് ഒ​രി​ക്ക​ലും, വി​ചാ​രി​ച്ചി​ട്ടി​ല്ല.

‘‘ഛായാ​നാ​ഥ​ൻ അ​വ​സാ​നം കൊ​ല്ല​പ്പെ​ടു​ക​യേ​യു​ള്ളൂ. അ​വ​ൻ യാ​തൊ​രു കാ​ര​ണ​വ​ശാ​ലും ര​ക്ഷ​പ്പെ​ടി​ല്ല. അ​ത് ന​ന്നാ​യി​ട്ട​റി​യാ​വു​ന്ന ഒ​രാ​ൾ ഞാ​നാ​ണെ​ന്നു പ​റ​ഞ്ഞാ​ൽ നീ ​ഞെ​ട്ടും. എ​ന്നാ​ൽ, അ​താ​ണ് സ​ത്യം. സ​ലീം, നീ​യെ​ങ്കി​ലും എ​നി​ക്ക് മാ​പ്പു​ത​ര​ണം. ഇ​ക്കാ​ല​മ​ത്ര​യും വി​ശാ​ലം എ​നി​ക്ക് അ​ത​നു​വ​ദി​ച്ചി​ട്ടി​ല്ല. ഛായാ​നാ​ഥ​നി​ൽ​നി​ന്നും പ്ര​തീ​ക്ഷി​ക്കാ​നും ക​ഴി​യി​ല്ല​ല്ലോ.

നി​ന​ക്ക​റി​യാ​മ​ല്ലോ, ഛായാ​നാ​ഥ​ൻ എ​ക്കാ​ല​ത്തും തി​ക​ഞ്ഞൊ​രു മ​ന്ദ​ൻ​ത​ന്നെ. ഒ​രി​ക്ക​ലും, ഭാ​ഗ്യം അ​വ​നോ​ട് ക​രു​ണ​കാ​ണി​ച്ചി​ല്ല. എ​ന്നാ​ൽ, അ​വ​നെ​പ്പോ​ലൊ​രു​ത്ത​ന്റെ മു​ന്നി​ലേ​ക്കാ​ണ് ദൈ​വം വി​ശാ​ല​ത്തെ ഇ​ട്ടു​കൊ​ടു​ത്ത​ത്! ന​മ്മു​ടെ കൗ​മാ​ര​കാ​ലം നി​ന​ക്കോ​ർ​മ​യി​ല്ലേ, നാം ​മൂ​വ​രും​ചേ​ർ​ന്ന് എ​വി​ടെ നി​ൽ​ക്കു​മ്പോ​ഴും, വി​ശാ​ലം എ​ന്നെ നോ​ക്കി​ല്ല, നി​ന്നെ​യും. അ​വ​ൾ ക​ണ്ട​ത് ഛായാ​നാ​ഥ​നെ മാ​ത്ര​മാ​യി​രു​ന്നു. കെ​ൽ​പ്പു​ള്ള​വ​ർ​ക്കു​മു​ന്നി​ൽ എ​ല്ലാ​യ്പ്പോ​ഴും, ഒ​ന്നി​നും​കൊ​ള്ളാ​ത്ത​വ​ൻ ശ്ര​ദ്ധാ​കേ​ന്ദ്രം! എ​ക്കാ​ല​വും, അ​വ​നെ ചു​റ്റി​പ്പ​റ്റി​യാ​ണ് കാ​ര്യ​ങ്ങ​ളെ​ല്ലാം വി​ന്യ​സി​ക്ക​പ്പെ​ട്ട​ത്. മ​ര​ണ​ശേ​ഷം​പോ​ലും! പെ​ണ്ണ് ആ​ർ​ക്കൊ​പ്പ​മാ​ണോ, അ​വ​നോ​ടൊ​പ്പം ലോ​കം ഒ​ന്നാ​കെ​യൊ​ഴു​കു​ന്നു!

കൈ​വ​ശം എ​ന്തൊ​ക്ക​യു​ണ്ടെ​ന്നു പ​റ​ഞ്ഞി​ട്ടെ​ന്താ, ഞാ​ൻ എ​വി​ടെ​യും പി​ന്നി​ലാ​യി. വെ​റു​മൊ​രു ര​ണ്ടാ​മൂ​ഴ​ക്കാ​ര​ൻ. പ്രാ​യം​കൊ​ണ്ട് അ​വ​ൾ​ക്കു പി​റ​കി​ലാ​യി​പ്പോ​യ​തു​ത​ന്നെ​യാ​ണ് ആ​ദ്യ​പ​രാ​ജ​യം. നി​ന​ക്ക​റി​യാ​മോ, അ​വ​ർ​ക്ക് ആ​ദ്യ​രാ​ത്രി ഒ​രു​ക്കി​യ​തു​പോ​ലും ഞാ​നാ​ണ്. സ​ന്തോ​ഷം അ​ഭി​ന​യി​ച്ചു​കൊ​ണ്ട് എ​നി​ക്ക​തും ചെ​യ്യേ​ണ്ടി​വ​ന്നു... വി​ശാ​ല​ത്തോ​ടു​ള്ള മു​ഴു​വ​ൻ സ്നേ​ഹ​വു​മു​പ​യോ​ഗി​ച്ച് അ​ന്നു​രാ​ത്രി, ഞാ​ൻ അ​വ​നെ നി​ർ​ത്താ​തെ ശ​പി​ച്ചു. രാ​ത്രി​യു​ടെ വി​ദ്യ​ക​ളി​ൽ നി​ശ്ച​യ​മാ​യും അ​വ​ൻ തോ​റ്റു​പോ​യി​ട്ടു​ണ്ടാ​വും. അ​ശ​രീ​രി​യാ​യ ശാ​പം അ​ത്ര​ത്തോ​ളം ക​ഠി​ന​മാ​യി​രു​ന്നു. അ​ന്നു​മാ​ത്ര​മ​ല്ല, തു​ട​ർ​ന്ന്, അ​വ​രു​ടെ ഓ​രോ രാ​ത്രി​ക​ളെ​യും ഞാ​ൻ ശ​പി​ച്ചു​ശ​പി​ച്ച് ന​ശി​പ്പി​ച്ചു... പ​ക്ഷേ, കാ​ര്യ​മെ​ന്ത്, വി​ശാ​ലം അ​പ്പോ​ഴും, അ​വ​നു​വേ​ണ്ടി സ്വ​യം മാ​റ്റി​വെ​ച്ചു.

സ​ലീം, വി​ശാ​ല​ത്തി​ന് ന​ല്ലൊ​രു തൊ​ഴി​ൽ​ജീ​വി​തം ഉ​ണ്ടാ​ക്കി​ക്കൊ​ടു​ത്ത​ത് ഞാ​നാ​ണ്. അ​വ​ന് അ​തി​നൊ​ന്നും ക​ഴി​വി​ല്ല. താ​ൻ പ​തി​വാ​യി സ​ഞ്ച​രി​ക്കു​ന്ന പാ​ത​ക്ക​പ്പു​റം ന​ഗ​ര​ത്തെ ഒ​രി​ഞ്ചു​പോ​ലും മ​ന​സ്സി​ലാ​ക്കാ​ത്ത​വ​നാ​ണ്, ഛായാ​നാ​ഥ​ൻ. പു​തി​യ​സ്ഥ​ല​ത്ത് അ​റി​യാ​തെ ചെ​ന്നു​പെ​ട്ടാ​ൽ അ​വ​ൻ സ്വ​ന്തം​നി​ല​ക്ക് വീ​ട്ടി​ലെ​ത്തി​ല്ല, അ​റി​യാ​മോ? ഡ്രൈ​വ​റാ​യ​തു​കൊ​ണ്ടു​ത​ന്നെ ന​ഗ​ര​പാ​ത​ക​ളു​ടെ മ​ഹേ​ന്ദ്ര​ജാ​ല​മൊ​ന്നും എ​ന്നോ​ടു ന​ട​പ്പി​ല്ല. ഗൂ​ഗ്ൾ മാ​പ്പി​ന്റെ സ​ഹാ​യ​മി​ല്ലാ​തെ വി​ക്ടോ​റി​യ സ്റ്റേ​റ്റ് മു​ഴു​വ​ൻ എ​നി​ക്കു പോ​കാ​നാ​വും. വേ​ണ​മെ​ങ്കി​ൽ, മെ​ൽ​ബ​ൺ സി​റ്റി കൈ​വെ​ള്ള​യി​ൽ ഞാ​ൻ കാ​ണി​ച്ചു​ത​രാം... അ​വ​ളോ​ടൊ​പ്പം തൊ​ഴി​ല​ന്വേ​ഷ​ണ​ത്തി​ന് തു​ണ​പോ​കാ​നു​ള്ള യോ​ഗ്യ​ത​നേ​ടി​യ​ത് അ​ങ്ങ​നെ​യാ​ണ്. ഒ​രേ സീ​റ്റി​ൽ പ​ര​സ്പ​രം ചേ​ർ​ന്നി​രി​ക്കു​മ്പോ​ൾ അ​വ​ൾ​ക്കെ​ന്തു തോ​ന്നി​യെ​ന്ന​റി​യി​ല്ല, എ​നി​ക്ക​ത് പ​ര​മാ​ന​ന്ദം​ത​ന്നെ!

വി​ശാ​ലം ഡ്രൈ​വി​ങ് പ​ഠി​ച്ച​തും, കാ​റു വാ​ങ്ങി​യ​തു​മെ​ല്ലാം എ​ന്റെ സ​ഹാ​യം​കൊ​ണ്ടാ​ണ്. അ​വ​ളോ​ടൊ​പ്പ​മു​ള്ള അ​വ​ന്റെ വാ​ഹ​ന​യാ​ത്ര​ക​ൾ വി​ര​ലി​ലെ​ണ്ണാം. ബ​സ്സു​ത​ന്നെ​യാ​യി​രു​ന്നു അ​വ​ന്റെ സ്ഥി​രാ​ശ്ര​യം. പോ​ക​പ്പോ​കെ, വി​ശാ​ല​ത്തി​ന്റെ ജീ​വി​ത​ത്തി​ൽ ഛായാ​നാ​ഥ​ന്റെ സാ​ന്നി​ധ്യം എ​ങ്ങു​മി​ല്ലെ​ന്ന അ​വ​സ്ഥ​യാ​യി. അ​താ​യി​രു​ന്നു എ​നി​ക്കാ​വ​ശ്യം. നി​റ​വാ​ഴ്വി​ലേ​ക്കെ​ന്നോ​ണം ഉ​ദി​ച്ചു​നി​ൽ​ക്കു​ന്ന ജീ​വി​ത​മു​ഖ​മാ​ണ് വി​ശാ​ല​ത്തി​നു​ള്ള​ത്. തി​രി​ച്ചു​ക​യ​റാ​നാ​വാ​ത്ത ഏ​തോ ക​യ​ത്തി​ലേ​ക്ക് അ​തെ​ന്നെ പ​തി​വാ​യി പി​ടി​ച്ചാ​ഴ്ത്തി. സ​ഹി​ക്കാ​ൻ ഞാ​ന​നു​ഭ​വി​ച്ച ക​ഷ്ട​പ്പാ​ട് പ​റ​യാ​വ​ത​ല്ല!

വി​ശാ​ല​ത്തെ എ​ത്ര​ത്തോ​ളം കൈ​യാ​ളു​ന്നു​വോ, അ​ത്ര​ത്തോ​ളം ഛായാ​നാ​ഥ​ൻ ഞ​ങ്ങ​ളി​ൽ​നി​ന്ന് അ​ക​ന്നു​പോ​കു​മെ​ന്നാ​യി​രു​ന്നു എ​ന്റെ പ്ര​തീ​ക്ഷ. അ​വി​ടെ​യാ​ണ് അ​വ​നെ​ന്നെ മ​ല​ർ​ത്തി​യ​ടി​ച്ച​ത്. ക​വ​ർ​ച്ച​ക്കാ​ര​നെ​ന്ന​നി​ല​യി​ൽ അ​വ​ൻ എ​ന്നെ വ​ര​വു​വെ​ച്ചി​ല്ല, പേ​ടി​ച്ച​തു​മി​ല്ല. പ​ക​രം, ദൈ​വ​ത്തെ​പ്പോ​ലെ ക​ണ്ടു. ശീ​ല​മി​ല്ലാ​ത്ത സ​ന്ദ​ർ​ഭ​ങ്ങ​ളി​ലേ​ക്കി​റ​ങ്ങു​മ്പോ​ൾ ഓ​രോ​ത​വ​ണ​യും, വി​ശാ​ല​ത്തി​ന് എ​ന്റെ തു​ണ വേ​ണ​മെ​ന്ന നി​ർ​ബ​ന്ധം ഛായാ​നാ​ഥ​നാ​യി​രി​ക്കും. സ​ഹി​ക്കാ​വു​ന്ന​തി​ന​പ്പു​റ​മാ​യി​രു​ന്നു, എ​നി​ക്ക​ത്. അ​വ​നെ എ​ങ്ങ​നെ​യെ​ങ്കി​ലും ചൊ​ടി​പ്പി​ക്കു​ന്നി​ട​ത്താ​ണ് എ​ന്റെ വി​ജ​യ​മി​രി​ക്കു​ന്ന​ത്. എ​ന്നെ ജാ​ര​നാ​ക്കി, വി​ശാ​ല​ത്തെ അ​വ​ൻ സം​ശ​യ​ത്തി​ന്റെ നി​ഴ​ലി​ൽ പി​ടി​ച്ചു​നി​ർ​ത്ത​ണം. എ​ങ്കി​ൽ, ഞാ​ൻ വി​ജ​യി​ച്ചു. ക്ര​മേ​ണ അ​വ​ൾ​ക്കു​ത​ന്നെ അ​വ​നെ സ​ഹി​ക്കാ​താ​വും. ക​ഴി​വു​കെ​ട്ട​വ​ന്റെ സം​ശ​യം ആ​രാ​യാ​ലും വെ​ച്ചു​പൊ​റു​പ്പി​ക്കി​ല്ല​ല്ലോ. അ​ന്നേ​രം, അ​വ​ളെ സ്വ​ത​ന്ത്ര​യാ​ക്കു​ന്ന ന​ട​പ​ടി​ക​ൾ വ​ള​രെ എ​ളു​പ്പ​മാ​വും. അ​വ​ൻ വീ​ട്ടി​ൽ​നി​ന്ന് ത​ല​കു​മ്പി​ട്ട് ഇ​റ​ങ്ങി​പ്പോ​കും. തു​ട​ർ​ന്ന്, ഞ​ങ്ങ​ൾ​മാ​ത്രം... ഒ​രേ മേ​ൽ​ക്കൂ​ര​ക്കു​താ​ഴെ, പെ​ണ്ണി​നെ ഒ​റ്റ​ക്ക് ഒ​ത്തു​കി​ട്ടി​യാ​ൽ അ​വ​ളെ എ​ന്ന​ന്നേ​ക്കു​മാ​യി സ്വ​ന്ത​മാ​ക്കു​ന്ന​തെ​ങ്ങ​നെ​യെ​ന്ന് എ​നി​ക്ക​റി​യാം.

ക​ഴി​വു​കെ​ട്ട അ​വ​നെ നി​ല​നി​ർ​ത്തി​ക്കൊ​ണ്ടു​ത​ന്നെ അ​വ​ളെ ക​യ​റി​പ്പി​ടി​ക്കാ​വു​ന്ന​ത​ല്ലേ​യു​ള്ളൂ? നി​ന​ക്ക് അ​ങ്ങ​നെ തോ​ന്നാം. എ​നി​ക്കും തോ​ന്നി​യി​ട്ടു​ണ്ട്. മ​ന്ദ​നാ​യ അ​വ​ന് നോ​ക്കി​നി​ൽ​ക്കു​ക​യ​ല്ലാ​തെ മ​റ്റു​വ​ഴി​ക​ളൊ​ന്നു​മു​ണ്ടാ​വി​ല്ലെ​ന്നും ഉ​റ​പ്പാ​ണ്. അ​ങ്ങ​നെ​യാ​യാ​ൽ, മ​നം​നൊ​ന്ത് അ​വ​ൻ സ്വ​യം ഒ​ഴി​ഞ്ഞു​പോ​യെ​ന്നി​രി​ക്കും. പ​ക്ഷേ, അ​ത​പ​ക​ട​മാ​ണ്. വി​ശു​ദ്ധ​നാ​യി സീ​ല​ടി​ക്ക​പ്പെ​ട്ട അ​വ​നെ പി​ന്തു​ട​ർ​ന്ന് വി​ശാ​ല​വും ഇ​റ​ങ്ങി​പ്പോ​യാ​ലോ? അ​തു വ​യ്യ! ഛായാ​നാ​ഥ​ൻ സ്വ​ന്തം തെ​റ്റി​ന്റെ ഉ​ത്ത​ര​വാ​ദി​ത്ത​ത്തോ​ടെ ഞ​ങ്ങ​ളി​ൽ​നി​ന്ന് സ്വ​യം പി​രി​ഞ്ഞു​പോ​ക​ണം. വി​ശാ​ലം അ​വ​നെ വെ​റു​ക്ക​ണം. അ​ങ്ങ​നെ, പ​രി​പൂ​ർ​ണ​മാ​യ ആ​ശ്വാ​സ​ത്തോ​ടെ അ​വ​ളോ​ടു ചേ​രാ​നാ​ണ് ഞാ​ൻ ആ​ഗ്ര​ഹി​ച്ച​ത്. അ​തി​നാ​യി കാ​ള​യെ​പ്പോ​ലെ കാ​ത്തി​രി​ക്ക​ണ​മെ​ങ്കി​ൽ അ​തി​നു ത​യാ​ർ. പ​ക്ഷേ, കാ​ല​ത്തോ​ടൊ​പ്പം സ​മ്മ​ർ​ദ​വും മു​റു​കി​യെ​ന്ന​ല്ലാ​തെ അ​നു​കൂ​ല​മാ​യ​തൊ​ന്നും സം​ഭ​വി​ച്ചി​ല്ല.

രാ​വി​ലെ ഞാ​ൻ എ​ന്റെ സ​മ​യ​ത്തി​ന് വീ​ട്ടി​ൽ​നി​ന്നി​റ​ങ്ങും. അ​തി​നു​പി​ന്നി​ൽ അ​വ​ളും. അ​വ​സാ​ന​ത്തെ​യാ​ൾ ഛായാ​നാ​ഥ​ൻ. പ​തി​വു​പോ​ലെ അ​വ​ൻ ബ​സ്സി​ൽ​പ്പോ​യി, അ​തി​ൽ​ത​ന്നെ തി​രി​ച്ചെ​ത്തി. ഞ​ങ്ങ​ൾ​ക്കെ​ല്ലാ​വ​ർ​ക്കു​മു​ള്ള ഭ​ക്ഷ​ണ​മു​ണ്ടാ​ക്കി. വീ​ട് വൃ​ത്തി​യാ​ക്കി. പു​റ​മെ​നി​ന്നു വാ​ങ്ങാ​നു​ള്ള സാ​ധ​ന​ങ്ങ​ളെ​ല്ലാം വി​ക്ടോ​റി​യാ മാ​ർ​ക്ക​റ്റി​ൽ​നി​ന്ന് വാ​ങ്ങി​ക്കൊ​ണ്ടു​വ​ന്നു... ക​ഷ്ടം​ത​ന്നെ, എ​വി​ടെ​യും അ​വ​നു പാ​ളു​ന്നി​ല്ല. കു​റ്റ​മ​റ്റൊ​രു അ​യോ​ഗ്യ​നെ സ​ദാ സ​ഹി​ക്കു​ന്ന​തു​പോ​ലെ വി​ഷ​മം​പി​ടി​ച്ച മ​റ്റൊ​ന്നും ഈ ​ലോ​ക​ത്തി​ല്ല!

എ​ന്തു ന​ട​ക്ക​രു​തെ​ന്ന് ബ​ലം​പി​ടി​ച്ചു​നി​ന്നു​വോ ഒ​ടു​വി​ൽ, അ​തു​ത​ന്നെ സം​ഭ​വി​ച്ചു. ഛായാ​നാ​ഥ​ൻ മാ​ർ​ക്ക​റ്റി​ലേ​ക്കു​പോ​യ ഒ​രു ദി​വ​സം, ഞാ​ൻ വി​ശാ​ല​ത്തെ മ​റ്റൊ​രു​മ​ട്ടി​ൽ ചെ​ന്നു തൊ​ട്ടു.

–നീ ​ഇ​ത് ഇ​ത്രേം കാ​ലം വെ​ച്ചു​താ​മ​സി​പ്പി​ച്ചെ​ന്നോ!

അ​ങ്ങ​നെ​യാ​ണ് അ​വ​ൾ പ​റ​ഞ്ഞ​ത്. എ​ന്താ​യി​രു​ന്നു അ​തി​ന്റെ അ​ർ​ഥം? അ​റി​യി​ല്ല. അ​ല്ലെ​ങ്കി​ലും, അ​വ​ന​വ​നെ വെ​ളി​പ്പെ​ടു​ത്താ​തി​രി​ക്കാ​നു​ള്ള ബ​ല​ത്തി​ൽ പെ​ണ്ണി​നെ അ​തി​ശ​യി​ക്കാ​നാ​വി​ല്ല. തു​ട​ർ​ന്ന്, എ​ന്തു​വേ​ണ​മെ​ന്ന​റി​യാ​തെ ഞാ​ൻ ഒ​രു​മാ​ത്ര നി​ശ്ച​ല​നാ​യി. ക​യ​ത്തി​ന് ഒ​രു സ്വ​ഭാ​വ​മു​ണ്ട്. ഇ​റ​ങ്ങി​ക്ക​ഴി​ഞ്ഞാ​ൽ പി​ന്നീ​ട്, തി​രി​ച്ചു​ക​യ​റാ​ൻ ശ്ര​മി​ക്കു​ന്ന​ത് കൂ​ടു​ത​ൽ മു​ങ്ങി​ത്താ​ഴാ​ൻ മാ​ത്ര​മേ ഉ​പ​ക​രി​ക്കൂ. ത​മ്മി​ൽ ക​ല​രാ​ൻ ഉ​റ​പ്പി​ച്ച​തു​പോ​ല ഞാ​ൻ അ​വ​ളെ ക​ട​ന്നു​പി​ടി​ച്ചു. അ​വ​ൾ അ​നു​സ​രി​ച്ചി​ല്ല, ഒ​ട്ടും എ​തി​ർ​ത്ത​തു​മി​ല്ല. ന​ട​ക്കാ​നി​രി​ക്കു​ന്ന​ത് പാ​പ​മെ​ങ്കി​ൽ, അ​ത് അ​തി​ക്ര​മി​യു​ടെ​മാ​ത്രം ഉ​ത്ത​ര​വാ​ദി​ത്ത​മാ​ണെ​ന്ന​മ​ട്ടി​ൽ ചു​മ്മാ നി​ന്നു​ത​ന്നു. ഞാ​നൊ​രു ക​വ​ർ​ച്ച​ക്കാ​ര​നാ​ണ്, സ​മ്മ​തി​ക്കു​ന്നു. അ​തി​ന്റെ കു​റ്റ​വ്യ​സ​ന​വു​മു​ണ്ട്. എ​ങ്കി​ലും, അ​ത​ല്ല മ​ന​സ്സി​ൽ മു​​ങ്ങി​നി​ന്ന​ത്. ര​ണ്ട് പ​രി​ശു​ദ്ധ​രു​ടെ ക്രൂ​ര​ത​ക്ക് ഇ​ര​യാ​വു​ക​യാ​ണ​ല്ലോ എ​ന്നാ​യി​രു​ന്നു. ക​ഠി​ന​മാ​ണ​ത്.

എ​ന്താ​യാ​ലും, അ​ന്നു ഞാ​ൻ, ശ​രീ​രം​കൊ​ണ്ട് വി​ശാ​ല​ത്തെ ന​ന്നാ​യി അ​റി​ഞ്ഞു, അ​വ​ൾ എ​ന്നേ​യും.

–ആ​ദ്യ​മാ​യി​ട്ടാ​ണ്.

എ​ല്ലാം തീ​ർ​ന്ന​പ്പോ​ൾ, അ​വ​ൾ പ​റ​ഞ്ഞു. ഞ​ങ്ങ​ളു​ടെ സ​മാ​ഗ​മ​ത്തേ​ക്കു​റി​ച്ചാ​യി​രു​ന്നി​ല്ല അ​വ​ൾ പ​റ​ഞ്ഞ​തെ​ന്നു തീ​ർ​ച്ച. ഛായാ​നാ​ഥ​നോ​ടൊ​ത്തു​ള്ള സ്വ​ന്തം ജീ​വി​ത​ത്തി​ലേ​ക്കാ​യി​രു​ന്നു ആ ​വെ​ളി​ച്ചം മി​ന്നി​പ്പോ​യ​ത്. ക​യ​റ്റി​റ​ക്ക​ങ്ങ​ളെ​ല്ലാം അ​വ​സാ​നി​ച്ച​തി​നു​ശേ​ഷം, അ​വ​ളു​ടെ ക​വി​ളു​ക​ളി​ലേ​ക്ക് മാ​ർ​ബി​ളി​ന്റെ മ​ര​വി​പ്പു ക​യ​റു​മെ​ന്നു ക​രു​തി​യ ഞാ​നാ​ണ്, വി​ഡ്ഢി. അ​വി​ടെ അ​പ്പോ​ഴും, കു​ങ്കു​മം​പൂ​ശി​നി​ന്ന​ത് അ​ടു​ത്ത കാ​ൽ​വെ​പ്പി​നു​ള്ള ജീ​വി​തം​ത​ന്നെ! കൂ​ടു​ത​ൽ താ​ലോ​ലി​ക്കാ​നു​ള്ള ധൈ​ര്യ​മി​ല്ലാ​ത്ത​തു​കൊ​ണ്ട് അ​ത്ത​വ​ണ ഞാ​ൻ അ​വ​ളി​ൽ​നി​ന്ന് വേ​ഗം പി​ന്മാ​റി.

–വെ​യി​ൽ.

കി​ട​പ്പു​മു​റി​യി​ൽ​നി​ന്ന് പു​റ​മേ​ക്കു​വ​ന്ന​പ്പോ​ൾ വി​ശാ​ലം പ​റ​ഞ്ഞു. പു​റ​മെ, ചു​മ്മാ ഒ​ന്നു ചു​റ്റി​യ​ടി​ച്ചാ​ൽ ആ​ശ്വാ​സ​മാ​കും. ഞാ​ന​വ​ളോ​ട് സ​മ്മ​തം ചോ​ദി​ച്ചു. അ​വ​ൾ ത​ല​യാ​ട്ടി. എ​ളു​പ്പ​ത്തി​ൽ എ​ന്റെ മ​ണ​മു​ള്ള ഉ​ടു​പ്പു​ക​ളി​ൽ​നി​ന്ന് ഊ​രി​മാ​റി, പൂ​മ​ണ​മു​ള്ള മ​റ്റൊ​ന്നി​ൽ​ക്ക​യ​റി. ഗ്യാ​രേ​ജി​ലേ​ക്കു​ള്ള വാ​തി​ൽ അ​ക​ത്തു​നി​ന്നു തു​റ​ന്ന​തും നി​ല​വി​ളി​യോ​ടെ പി​ന്മാ​റി​യ​ത് ഞാ​നൊ​രി​ക്ക​ലും മ​റ​ക്കി​ല്ല. അ​വി​ടെ, ഛായാ​നാ​ഥ​ൻ തൂ​ങ്ങി​നി​ൽ​പ്പു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. ച​ല​നം നി​ല​ച്ചി​രു​ന്നെ​ങ്കി​ലും ഉ​ട​ലി​ൽ ചൂ​ട് അ​പ്പോ​ഴും, ബാ​ക്കി​യു​ണ്ട്.

-ഈ ​വാ​തി​ൽ അ​ക​ത്തു​നി​ന്നു കു​റ്റി​യി​ട്ടി​രു​ന്നോ, ഉ​റ​പ്പു​ണ്ടോ?

അ​ത്ത​രം സ​ന്ദ​ർ​ഭ​ത്തി​ലും അ​വ​ൾ ചോ​ദി​ച്ച​ത​ങ്ങ​നെ​യാ​ണ്.

എ​നി​ക്ക​റി​യാം, അ​വ​ൻ അ​ക​ത്തേ​ക്കു പ്ര​വേ​ശി​ച്ചി​ട്ടി​ല്ലെ​ന്ന്. പ​ക്ഷേ, ഗ്യാ​രേ​ജി​നോ​ടു ചേ​ർ​ന്നാ​ണ് കി​ട​പ്പു​മു​റി. അ​ക​ത്തെ ശ​ബ്ദ​ങ്ങ​ളു​ടെ കാ​ര്യ​ത്തി​ൽ വി​ധി​പ​റ​യാ​നു​ള്ള ധൈ​ര്യം പോ​രാ. പു​റ​ത്തു​ള്ള​യാ​ളെ അ​ക​ത്തു​ക​ട​ത്താ​തി​രി​ക്കാ​ൻ വാ​തി​ൽ​ക്കു​റ്റി ധാ​രാ​ളം. എ​ന്നാ​ൽ, അ​ക​ത്തെ ശ​ബ്ദ​ങ്ങ​ളെ പി​ടി​ച്ചു​കെ​ട്ടാ​ൻ ആ​ർ​ക്കു സാ​ധി​ക്കും?

-എ​ല്ലാം കേ​ട്ടി​ട്ടു​ണ്ടാ​വും, തീ​ർ​ച്ച.

കു​റ്റ​പ്പെ​ടു​ത്തു​ന്ന​തു​പോ​ലെ അ​വ​ൾ എ​ന്നെ നോ​ക്കി പ​റ​ഞ്ഞു. മു​ഖ​ത്തോ​ടു ചേ​ർ​ന്നു​കി​ട​ന്ന ത​ല​യി​ണ​യി​ൽ സ്വ​ന്തം ശ​ബ്ദം ഒ​ളി​പ്പി​ക്കാ​ൻ അ​വ​ൾ​ക്കാ​യി. ആ​കാ​ശ​ത്താ​യി​രു​ന്ന​തു​കൊ​ണ്ട് അ​ന്നേ​ര​ത്തെ പൊ​ട്ടി​ത്ത​രി​പ്പി​ൽ എ​നി​ക്ക​തി​നു സാ​ധി​ച്ച​തു​മി​ല്ല, ശ​രി​യാ​ണ്. എ​നി​ക്ക​റി​യാം, ഛായാ​നാ​ഥ​ൻ എ​ല്ലാം കേ​ട്ടു​കാ​ണും. വ​ലി​യു​ന്ന ക​യ​റി​ൽ​പ്പെ​ട്ട് അ​ക​ത്തേ​ക്കു ചു​രു​ങ്ങി​പ്പോ​കു​ന്ന ക​ണ്ഠ​ഞ​ര​മ്പു​ക​ളി​ൽ ശ്വാ​സം അ​തി​ന്റെ യാ​ത്ര​യ​വ​സാ​നി​പ്പി​ക്കു​ന്ന​തു​വ​രെ എ​ന്നെ നി​ർ​ത്താ​തെ ശ​പി​ച്ചി​ട്ടു​ണ്ടാ​വും... സ​ലീം, മ​റ്റൊ​രു​മ​ട്ടി​ൽ അ​വ​ൻ പു​ന​ർ​ജ​നി​ക്കു​ന്ന​തു​വ​രെ ഭൂ​മി​യി​ൽ എ​നി​ക്ക് മോ​ക്ഷ​മു​ണ്ടാ​വി​ല്ല.’’

ഷൈ​ൻ പ​റ​ഞ്ഞ​വ​സാ​നി​പ്പി​ച്ചു.

ഉ​യ​ര​മി​ല്ലാ​ത്ത പ​ടു​മ​ര​ങ്ങ​ളെ ദൂ​ര​ക്കാ​ഴ്ച​യി​ൽ സ​ദാ നി​ല​നി​ർ​ത്തി, എ​ട്ടു​മ​ണി വെ​യി​ലി​ലൂ​ടെ വാ​ഹ​നം രാ​ത്രി​യെ​നോ​ക്കി തി​രി​ച്ചോ​ടി. തു​ട​ർ​ന്ന്, സം​ഭ​വി​ക്കാ​നി​രി​ക്കു​ന്ന​തെ​ല്ലാം അ​തി​ന്റെ ക്ര​മ​ത്തി​ൽ എ​നി​ക്ക് ഊ​ഹി​ക്കാ​നാ​വും.

ഏ​റെ​നേ​രം ക​ഴി​ഞ്ഞി​ട്ടാ​ണെ​ങ്കി​ലും ഞ​ങ്ങ​ൾ തി​രി​ച്ചെ​ത്തും. ഷൈ​ൻ വി​ശാ​ല​ത്തി​ന്റെ കി​ട​ക്ക​യി​ലേ​ക്കു പോ​കും. ഞാ​ൻ അ​വ​രു​ടെ പ​ഴ​യ​കി​ട​പ്പു​മു​റി​യി​ലെ​ത്തും. ഒ​ട്ടും ഉ​റ​ക്കം വ​രി​ല്ല. മെ​ല്ലെ സ​ഹ​കാ​രി​ക്കു​നേ​ർ​ക്ക് തി​രി​ഞ്ഞു​കി​ട​ന്നാ​ൽ ത​ല​യി​ണ ശ​ബ്ദ​മാ​യി ഛായാ​നാ​ഥ​നെ​ത്തും. തെ​ല്ലോ​ളം ഛായ​പോ​ലു​മി​ല്ലാ​തെ.

‘‘വി​ശാ​ല​ത്തി​ന്റെ മ​ണ​മു​ള്ള ഈ ​മു​റി​യി​ൽ​നി​ന്ന്, നി​ഷ്‍ക​ള​ങ്ക​നാ​യ പാ​വം ഷൈ​ൻ ജീ​വി​ക്കു​ന്ന പ​രി​സ​രം​വി​ട്ട്, ഞാ​നൊ​രി​ക്ക​ലും മ​റ്റൊ​രു ജ​ന്മ​ത്തി​ന്റെ കൊ​മ്പു​തേ​ടി​പ്പോ​കി​ല്ല. കൈ​വ​ന്ന വി​ശു​ദ്ധ​ജീ​വി​ത​ത്തി​ൽ ഞാ​ൻ ധ​ന്യ​നാ​ണ്, സ​ലീം.’’

അ​വ​ൻ ത​ന്റെ വാ​യ്ത്താ​രി ആ​വ​ർ​ത്തി​ക്കും. എ​നി​ക്ക് ദേ​ഷ്യം വ​രും. ച​ത്തു​പോ​യ​വ​രെ വേ​ദ​നി​പ്പി​ക്ക​രു​തെ​ന്ന പാ​ഠ​മെ​ല്ലാം വാ​യ​ക​ല​ത്തി​ൽ മാ​റ്റി​വെ​ച്ച് ഞാ​ൻ അ​ല​റും.

‘‘അ​ടി​മു​ടി വ​ഞ്ചി​ക്ക​പ്പെ​ട്ടു, നാ​ണ​മി​ല്ലാ​തെ ച​ത്തും​പോ​യി. ഇ​ത്ര​യൊ​ക്ക​യാ​യി​ട്ടും ബു​ദ്ധി​യു​ദി​ക്കാ​ത്ത മൈ​രേ, നി​ന​ക്കു​പ​റ്റി​യ പ​ണി മ​റ്റൊ​ന്നാ​ണ്.’’

ഇ​ത്ത​രു​ണ​ത്തി​ൽ ആ​ത്മ​രോ​ഷ​മെ​ങ്കി​ലും ആ​ഞ്ഞു​പി​ടി​ക്കാ​നി​ല്ലെ​ന്നി​രി​ക്ക​ട്ടേ, മൂ​ന്നു​പാ​ത്ര​ങ്ങ​ൾ മാ​ത്ര​മു​ള്ള നാ​ട​ക​ത്തി​ലേ​ക്ക് കാ​ണി​യാ​യി ക​യ​റി​ക്കൂ​ടി​യ നാ​ലാ​മ​നെ​ന്ന നി​ല​യി​ൽ ഞാ​ൻ നി​സ്സ​ഹാ​യ​ത​യു​ടെ മ​റ്റൊ​രു വി​ശു​ദ്ധ​മാ​ലി​ന്യ​മാ​യി​ത്തീ​രി​ല്ലേ? അ​തു വ​യ്യ!