ത​ള്ള​വേ​ദം

കോ​രി​ച്ചൊ​രി​യു​ന്ന മ​ഴ കോ​ട​യ്ക്കു വ​ഴി​മാ​റി​യ ഒ​രു ഞാ​യ​റാ​ഴ്ച ഉ​ച്ച​ക​ഴി​ഞ്ഞ് ഏ​ല​ത്തോ​ട്ട​ത്തി​നു ന​ടു​വി​ലു​ള്ള ആ​സ്‌​ബ​സ്റ്റോ​സ് മേ​ഞ്ഞ നാ​ലു​മു​റി വീ​ടി​ന്റെ വ​രാ​ന്ത​യി​ലി​രു​ന്ന് കി​റി​പൂ​ട്ടാ​തെ ചു​മ​യ്ക്കു​ന്ന​തി​നി​ട​യി​ൽ ഔ​സേ​പ്പ​ച്ച​ൻ മു​ര​ണ്ടു.

‘‘കൊ​ച്ചേ... ഒ​രി​ച്ചി​രി ക​ട്ട​ൻ​വെ​ള്ളം.’’

ഉ​ച്ച​മ​യ​ക്ക​ത്തി​ലാ​യി​രു​ന്ന സി​നി അ​തു കേ​ട്ടി​ല്ല. പ​തി​വു​പോ​ലെ അ​വ​ൾ ഒ​രു പേ​ടി​സ്വ​പ്ന​ത്തി​ന്റെ ഒ​ടു​ക്ക​ത്തി​ലാ​യി​രു​ന്നു. അ​വ​ളു​ടെ കൈ​കാ​ലു​ക​ൾ മ​ര​യ്ക്കു​ക​യും ശ്വാ​സോ​ച്ഛ്വാ​സം ഉ​ച്ച​ത്തി​ലാ​കു​ക​യും ചെ​യ്തു. അ​ന​ങ്ങാ​നാ​വാ​ത്ത വി​ധം ആ​രോ പി​ടി​ച്ചു​െ​വ​ച്ചി​രി​ക്കു​ക​യാ​ണെ​ന്ന തോ​ന്ന​ലി​ൽ അ​വ​ൾ കു​ത​റാ​ൻ ശ്ര​മി​ച്ചു. ച​ലി​ക്കാ​നാ​വാ​തെ ഭ​യ​പ്പെ​ട്ടു.

‘‘മോ​ളേ... സി​നി​മോ​ളേ...’’ ത​മി​ഴ് ക​ല​ർ​ന്ന സ്വ​രം ഉ​ച്ച​ത്തി​ൽ തി​ണ്ണ​യി​ൽ​നി​ന്നു​മു​യ​ർ​ന്ന​പ്പോ​ൾ അ​വ​ൾ ഞെ​ട്ടി​യെ​ഴു​ന്നേ​റ്റു. ചു​റ്റും പ​ക​പ്പോ​ടെ നോ​ക്കി ആ ​പേ​ടി​സ്വ​പ്നം സ​ത്യ​മാ​യി​രു​ന്നി​ല്ല എ​ന്ന​റി​ഞ്ഞ ആ​ശ്വാ​സ​ത്തോ​ടെ വേ​ഗം ഉ​മ്മ​റ​ത്തേ​ക്കു ന​ട​ന്നു.

അ​വി​ടെ ഔ​സേ​പ്പ​ച്ച​നോ​ടൊ​പ്പം ക​ണ്ണ​യ്യ എ​ന്ന പ​ണി​ക്കാ​ര​ൻ​കൂ​ടി ഉ​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. അ​യാ​ൾ ബ​ഹു​മാ​ന​ത്തോ​ടെ കൈ​ക​ൾ പു​റ​കി​ൽ​കെ​ട്ടി ഒ​ര​ൽ​പം മാ​റി​നി​ൽ​ക്കു​ക​യാ​ണ്. അ​മ്പ​തു വ​യ​സ്സോ​ളം പ്രാ​യം. ന​ര​ച്ചു​തു​ട​ങ്ങി​യ ചു​രു​ണ്ട മു​ടി. പ​ഴു​താ​ര മീ​ശ. വൃ​ത്തി​യാ​യി ക്ഷൗ​രം​ചെ​യ്ത മു​ഖം. അ​ഞ്ച​ര​യ​ടി പൊ​ക്കം. ക​ഠി​നാ​ധ്വാ​ന​ത്തി​ന്റെ പ്ര​തി​ഫ​ല​ന​മെ​ന്നോ​ണം പി​ഞ്ഞി​ത്തു​ട​ങ്ങി​യ ഇ​റു​കി​യ ടീ​ഷ​ർ​ട്ടി​നു​ള്ളി​ൽ മു​ഴ​ച്ചു​നി​ൽ​ക്കു​ന്ന മ​സി​ലു​ക​ൾ. ക​ണ​ങ്കാ​ലി​നു മു​ക​ളി​ൽ നി​ൽ​ക്കു​ന്ന വ​ര​യ​ൻ ലു​ങ്കി.

അ​വ​ളെ ക​ണ്ട​പ്പോ​ൾ വ​ണ​ങ്ങു​ന്ന​തു​പോ​ലെ ത​ല​യൊ​ന്നു കു​മ്പി​ട്ടി​ട്ട് ഒ​രു സ്റ്റീ​ൽ പാ​ത്രം ഏ​ൽ​പി​ച്ചു​കൊ​ണ്ട് അ​യാ​ൾ പ​റ​ഞ്ഞു.

‘‘ന​ല്ല തേ​നാ... ഇ​ന്ന​യ്ക്ക് വി​ടി​കാ​ലൈ കാ​ട്ടി​ലി​റു​ന്ത് എ​ടു​ത്ത​ത്. അ​യ്യാ​വു​ക്ക് വ​ലി​വ്ക്ക് റൊ​മ്പ ന​ല്ല​ത്.’’

ഒ​രു ചെ​റു​ചി​രി തി​രി​കെ സ​മ്മാ​നി​ച്ച് അ​വ​ള​തു​വാ​ങ്ങി അ​ക​ത്തേ​ക്ക് ന​ട​ക്കാ​ൻ തു​ട​ങ്ങി​യ​പ്പോ​ൾ ഔ​സേ​പ്പ​ച്ച​ൻ ചു​മ​ക്കി​ട​യി​ലൂ​ടെ പ​റ​ഞ്ഞു.

‘‘ഇ​ച്ചി​രെ... ചൂ​ടു​വെ​ള്ളം... തെ​ള​പ്പി​ച്ചു താ... ​കൊ​ച്ചേ... ചൊ​മ​ച്ചു ചൊ​മ​ച്ച്... തൊ​ണ്ണ ഒ​ണ​ങ്ങി.’’

‘‘ദേ... ​ഇ​പ്പ​ക്കൊ​ണ്ടു​വ​രാം ചാ​ച്ചാ...’’ സി​നി വേ​ഗം അ​ടു​ക്ക​ള​യി​ലേ​ക്ക് ന​ട​ന്നു.

‘‘കൊ​ഞ്ചം തേ​ൻ കൂ​ടെ സേ​ർ​ക്കു മോ​ളെ... ചു​മ ഒ​രു നി​മി​ട​ത്തി​ൽ നി​ൽ​ക്കും.’’ ക​ണ്ണ​യ്യ പു​റ​കി​ൽ​നി​ന്നും വി​ളി​ച്ചു​പ​റ​ഞ്ഞു.

സി​നി​യു​ടെ മ​ന​സ്സി​ല​പ്പോ​ഴും ആ ​പേ​ടി​സ്വ​പ്ന​മാ​യി​രു​ന്നു. അ​തെ​ന്താ​യി​രു​ന്നു എ​ന്ന് ഓ​ർ​ത്തെ​ടു​ക്കാ​ൻ ശ്ര​മി​ച്ചു​കൊ​ണ്ട് അ​വ​ൾ ഗ്യാ​സ് ഓ​ണാ​ക്കി കാ​പ്പി​ക്ക് വെ​ള്ളം ​െവ​ച്ച​ശേ​ഷം ക​ണ്ണ​യ്യ കൊ​ടു​ത്ത പാ​ത്രം തു​റ​ന്നു​നോ​ക്കി. അ​രി​കി​ൽ മെ​റൂ​ൺ ക​ല​ർ​ന്ന, വെ​ണ്ണ​നി​റ​മു​ള്ള റാ​ട്ടു​ക​ൾ മു​ഴു​വ​നാ​യും പ​കു​തി​യാ​യും അ​തി​നു​ള്ളി​ലു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. പാ​തി മു​റി​ഞ്ഞ​വ​യി​ൽ​നി​ന്ന് ചോ​ര കി​നി​യു​ന്ന​തു​പോ​ലെ തേ​നൊ​ഴു​കു​ന്നു. കൂ​ട്ടി​െ​വ​ച്ച​തെ​ല്ലാം വെ​റു​തെ​യാ​യി​പ്പോ​യ തേ​നീ​ച്ച​ക​ളെ​ക്കു​റി​ച്ചു ചി​ന്തി​ച്ചു​കൊ​ണ്ട് അ​വ​ൾ കാ​പ്പി​പ്പൊ​ടി ടി​ന്നി​ൽ​നി​ന്നും ഒ​രു സ്പൂ​ൺ നാ​ട​ൻ​പൊ​ടി അ​ള​ന്നെ​ടു​ത്ത് തി​ള​യ്ക്കു​ന്ന വെ​ള്ള​ത്തി​ലേ​ക്കി​ട്ടു. വെ​ള്ളി​നി​റ​ത്തി​ൽ തു​ള്ളി​ത്തു​ള്ളി നി​ന്ന വെ​ള്ളം ഒ​ന്നു പ​ക​ച്ച​ശേ​ഷം കാ​പ്പി​പ്പൊ​ടി​യു​ടെ വ​ർ​ണ​ഗു​ണ​ങ്ങ​ളെ സ്വ​ന്ത​മാ​ക്കി നൃ​ത്തം തു​ട​ർ​ന്നു.

ഒ​രു ചി​ല്ലു​ ഗ്ലാ​സി​ൽ കാ​പ്പി​യൊ​ഴി​ച്ചെ​ടു​ത്ത് സി​നി ഉ​മ്മ​റ​ത്തെ​ത്തി.

“ഈ ​ക​ർ​ക്കി​ട​കം... എ​ന്നേം കൊ​ണ്ടേ... പോ​ക​ത്തോ​ള്ളൂ.”

ഔ​സേ​പ്പ​ച്ച​ൻ കൈ​ക​ൾ പു​റ​കി​ൽ കു​ത്തി​യി​രു​ന്ന് അ​ക​ത്തേ​ക്കു പോ​കാ​ൻ മ​ടി​ച്ചു​നി​ൽ​ക്കു​ന്ന ശ്വാ​സ​ത്തെ ഉ​ള്ളി​ലേ​ക്കി​റ​ങ്ങാ​ൻ സ​ഹാ​യി​ച്ചു​കൊ​ണ്ട് ക​ണ്ണ​യ്യ​യോ​ട് സ​ങ്ക​ടം പ​റ​യു​ക​യാ​യി​രു​ന്നു. ഓ​രോ ശ്വാ​സ​ത്തി​നൊ​പ്പ​വും ക​ഴു​ത്തി​ലെ ഞ​ര​മ്പ് എ​ഴു​ന്നു​നി​ൽ​ക്കു​ക​യും വ​യ​ർ ഉ​ള്ളി​ലേ​ക്ക് കു​ഴി​യു​ക​യും വാ​രി​യെ​ല്ലു​ക​ൾ തെ​ളി​യു​ക​യും ചെ​യ്യു​ന്ന​ത് ദേ​ഹം പ​കു​തി മ​റ​ച്ച ഷാ​ളി​നി​ട​യി​ലൂ​ടെ കാ​ണ​പ്പെ​ട്ടു. ഒ​പ്പം കൊ​ച്ചു​കു​ട്ടി​ക​ൾ വി​സി​ലൂ​തു​ന്ന​ത് പോ​ലെ​യൊ​രു ശ​ബ്ദം പു​റ​ത്തേ​ക്കെ​ത്തി.

അ​വ​ൾ അ​യാ​ളെ ആ​യാ​സ​പ്പെ​ടു​ത്താ​തെ കു​നി​ഞ്ഞ് കാ​പ്പി ക​യ്യി​ൽ കൊ​ടു​ത്തു.

‘‘ആ​ടി​നെ... ക​റ​ന്നി​ല്ല... അ​ല്ലെ?’’ അ​യാ​ൾ ഗ്ലാ​സി​ലേ​ക്ക് ഒ​ന്നു നോ​ക്കി​യി​ട്ട് മു​ഖ​മു​യ​ർ​ത്തി വി​മ്മി​ട്ട​ത്തോ​ടെ ചോ​ദി​ച്ചു.

‘‘ഇ​ല്ല ചാ​ച്ചാ... അ​മ്മ​ച്ചി കു​ടും​ബ​ശ്രീ​ക്ക് പോ​യി​ട്ട് വ​ന്നി​ല്ല.’’ സി​നി മൊ​ബൈ​ലി​ലേ​ക്ക് ക​ണ്ണ​യ​ച്ചു​കൊ​ണ്ടു​പ​റ​ഞ്ഞു.

ആ​ടി​നെ ക​റ​ക്കു​ന്ന​ത് കു​ഞ്ഞു​മേ​രി​യു​ടെ ജോ​ലി​യാ​ണ്. ക​ല്യാ​ണം ക​ഴി​ഞ്ഞ ഉ​ട​നെ അ​മ്മാ​യി​അ​മ്മ എ​ന്തു വി​ചാ​രി​ക്കു​മെ​ന്നു ക​രു​തി സി​നി അ​തൊ​ന്നു പ​ഠി​ക്കാ​ൻ തീ​രു​മാ​നി​ച്ചെ​ങ്കി​ലും ‘കൊ​ച്ചി​നെ ഇ​തൊ​ന്നും ചെ​യ്യാ​ന​ല്ല ഇ​വ​നി​ങ്ങു കൊ​ണ്ടു​വ​ന്ന​ത്’ എ​ന്നു പ​റ​ഞ്ഞ് കു​ഞ്ഞു​മേ​രി വി​ല​ക്കി.

‘‘ഞാ​നി​വി​ടെ കി​ട​ന്നു ച​ത്താ​ലെ​ന്താ... അ​വ​ക്ക് കു​ടും​ബ​ശ്രീ​യും... തൊ​ഴി​ലൊ​റ​പ്പു​മൊ​ക്കെ മ​തി​യ​ല്ലോ.’’ അ​യാ​ൾ ശ്വാ​സ​മെ​ടു​ക്കാ​നാ​യി വാ​ക്കു​ക​ളെ ഇ​ട​യ്ക്കുെ​വ​ച്ചു മു​റി​ച്ചു​കൊ​ണ്ട് പ​രി​ഭ​വം പ​റ​ഞ്ഞു.

“അ​ത​മ്മ​ച്ചി വീ​ട്ടി​ലി​രു​ന്നു മ​ടു​ത്തി​ട്ട​ല്ലേ ചാ​ച്ചാ... ഇ​പ്പൊ ആ​രോ​ടെ​ങ്കി​ലു​മൊ​ക്കെ ഒ​ന്നു മി​ണ്ടാ​മ​ല്ലോ.’’

“എ​ല്ലാ​ർ​ക്കും അ​വ​നോ​ന്റെ കാ​ര്യം... എ​ന്നാ​ല് ഒ​ര​ട​ത്തും പോ​കാ​ൻ പ​റ്റാ​തെ ഒ​രു​ത്ത​നി​വി​ടെ ഇ​രി​പ്പു​ണ്ട്... അ​താ​രോ​ർ​ക്കാ​നാ...’’ ഇ​ട​യ്ക്കു ക​യ​റി​വ​ന്നൊ​രു ചു​മ​യ്ക്കു ക​ട​ന്നു​പോ​കാ​നാ​യി അ​ൽ​പ​സ​മ​യം വാ​ക്കു​ക​ളെ പി​ടി​ച്ചു​െ​വ​ച്ച​ശേ​ഷം ഔ​സേ​പ്പ​ച്ച​ൻ ഒ​രു നെ​ടു​വീ​ർ​പ്പോ​ടെ തു​ട​ർ​ന്നു.

“ഒ​രു കു​ഞ്ഞെ​ങ്കി​ലും ഈ ​മു​റ്റ​ത്ത് ഓ​ടി​ക്ക​ളി​ക്കാ​നു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നെ​ങ്കി​ൽ...”

‘‘മോ​ളെ, ആ​ടൈ നാ​ൻ ക​റ​ന്തു ത​രാം.’’ സി​നി​യു​ടെ മു​ഖം മാ​റി​യ​തു ക​ണ്ട ക​ണ്ണ​യ്യ വി​ഷ​യം മാ​റ്റാ​നാ​യി മു​ന്നോ​ട്ടാ​ഞ്ഞു​കൊ​ണ്ടു പ​റ​ഞ്ഞു.

‘‘വേ​ണ്ട ക​ണ്ണ​യ്യ, അ​മ്മ​ച്ചി​ക്ക് വേ​റാ​രും അ​മ്മി​ണി​യെ തൊ​ടു​ന്ന​ത് ഇ​ഷ്ട​മ​ല്ല.’’ അ​വ​ൾ വേ​ഗം അ​ക​ത്തേ​ക്ക് ന​ട​ന്നു.

‘‘സ​മ​യ​ത്തി​ച്ചി​രി പാ​ലും​കാ​പ്പി കു​ടി​ച്ചാ... ഈ ​എ​രി​ച്ചി​ലൊ​ന്നു... കു​റ​യും. അ​താ​ർ​ക്ക് മ​ന​സ്സി​ലാ​കാ​നാ.’’ ഔ​സേ​പ്പ​ച്ച​ൻ കാ​പ്പി ഒ​ന്നു മൊ​ത്തി​യി​ട്ട് ത​ള​ർ​ന്ന സ്വ​ര​ത്തി​ൽ വീ​ണ്ടും പ​രി​ഭ​വം പ​റ​ഞ്ഞു.

‘‘ഒ​രു മി​ൽ​മാ ക​വ​ർ മേ​ടി​ച്ചു വ​ച്ചാ​ൽ പോ​രെ ചാ​ച്ചാ. പ​ര​വേ​ശം തോ​ന്നു​മ്പോ​ൾ കു​ടി​ക്കാ​ല്ലൊ.’’ അ​ക​ത്തേ​ക്ക് ന​ട​ന്ന സി​നി മ​റു​പ​ടി പ​റ​യാ​നാ​യി തി​രി​ച്ചു​വ​ന്നു. അ​യാ​ൾ ആ​യാ​സ​ത്തോ​ടെ അ​വ​ളു​ടെ നേ​ർ​ക്ക് തി​രി​ഞ്ഞു​കൊ​ണ്ട് പ​റ​ഞ്ഞു.

‘‘വ​ലി​വി​ന് പ​ശൂ​മ്പാ​ല് എ​തി​രാ കൊ​ച്ചെ... അ​ത് ത​ണു​പ്പ​ല്ലേ... ആ​ട്ടു​മ്പാ​ല് ചൂ​ടാ. അ​തു​കൊ​ണ്ട​ല്ലേ ഇ​ച്ചി​രെ ക​ഷ്ട​പ്പെ​ട്ടാ​ലും അ​മ്മി​ണി​യെ അ​വ​ള് വി​റ്റു​ക​ള​യാ​ത്ത​ത്.’’

അ​തു കേ​ട്ടെ​ന്ന​വ​ണ്ണം അ​ടു​ക്ക​ള​വ​ശ​ത്തെ കൂ​ട്ടി​ൽ​നി​ന്നും അ​മ്മി​ണി ഉ​റ​ക്കെ​ക്ക​ര​ഞ്ഞു. എ​ന്നും മൂ​ന്നു​മ​ണി​ക്ക് മൊ​ന്ത​യും വെ​ള്ള​വു​മാ​യെ​ത്തു​ന്ന കു​ഞ്ഞു​മേ​രി ഇ​തെ​വി​ടെ പോ​യി​ക്കി​ട​ക്കു​ക​യാ​ണെ​ന്നാ​യി​രു​ന്നു ആ ​ക​ര​ച്ചി​ലി​ന്റെ അ​ർ​ഥം.

പാ​ലു​നി​റ​ഞ്ഞ് അ​വ​ൾ​ക്ക് അ​കി​ടു വേ​ദ​നി​ച്ചു തു​ട​ങ്ങി​യി​രു​ന്നു. ക​മു​കി​ന്റെ വാ​രി​യ​ടി​ച്ച് തൊ​ട്ട​പ്പു​റ​ത്തു​ണ്ടാ​ക്കി​യ കു​ഞ്ഞു​കൂ​ട്ടി​ൽ കി​ട​ന്ന് ഒ​രു​മാ​സം പ്രാ​യ​മെ​ത്തി​യ മൂ​ന്നു​കു​ഞ്ഞു​ങ്ങ​ൾ അ​വ​ളി​ലേ​ക്കെ​ത്താ​ൻ തി​ക്കും തി​ര​ക്കും കൂ​ട്ടു​ന്ന​തും അ​വ​ളെ വി​ഷ​മി​പ്പി​ച്ചു. നാ​ലു പേ​ർ​ക്ക് കാ​പ്പി​യു​ണ്ടാ​ക്കാ​നാ​വ​ശ്യ​മാ​യ ര​ണ്ടു ഗ്ലാ​സ് പാ​ൽ കു​ഞ്ഞു​മേ​രി ക​റ​ന്നെ​ടു​ക്കു​ന്ന​ത് വ​രെ കു​ഞ്ഞു​ങ്ങ​ൾ പ​ട്ടി​ണി​യാ​ണ​ല്ലോ എ​ന്നോ​ർ​ത്ത​പ്പോ​ൾ വ​ന്ന ദേ​ഷ്യം​കൊ​ണ്ട് ‘നീ​യി​തെ​വി​ടെ പോ​യി​ക്കി​ട​ക്കു​വാ കു​ഞ്ഞു​മേ​രി’ എ​ന്ന​വ​ൾ വീ​ണ്ടും ക​ര​ഞ്ഞു.

അ​തു​കേ​ട്ട്, ആ​കാ​ശം താ​ഴേ​ക്കി​റ​ങ്ങി​യ​തു​പോ​ലെ എ​ങ്ങും വി​താ​നി​ച്ചു​കി​ട​ക്കു​ന്ന കോ​ട​യു​ടെ മ​റ​വി​ൽ പ​തു​ങ്ങി​നി​ന്ന്, കു​ഞ്ഞു​മേ​രി ന​ട്ടു​ന​ന​ച്ചു​ണ്ടാ​ക്കി​യ ചേ​ന കു​ത്തി​യെ​ടു​ത്ത് മ​ക്ക​ൾ​ക്ക് കൊ​ടു​ത്തു​കൊ​ണ്ടി​രി​ക്കു​ക​യാ​യി​രു​ന്ന കാ​ട്ടു​പ​ന്നി ത​ല​യൊ​ന്നു​യ​ർ​ത്തി നോ​ക്കി ‘പാ​വം അ​മ്മി​ണി’ എ​ന്നു സ​ഹ​ത​പി​ച്ചി​ട്ട് മ​ക്ക​ളി​ലേ​ക്ക് കു​റ​ച്ചു​കൂ​ടി ചേ​ർ​ന്നു​നി​ന്നു.

‘‘ഈ ​പ​ണ്ടാ​ര​ങ്ങ​ൾ ഒ​രു സാ​ധ​നം കു​ഴി​ച്ചു​വ​യ്ക്കാ​ൻ സ​മ്മ​തി​ക്കു​വേ​ല​ല്ലോ എ​ന്റീ​ശോ​യെ.’’ തൊ​ട്ട​പ്പു​റ​ത്തെ ഏ​ല​ത്തോ​ട്ട​ത്തി​ൽ നി​ന്ന് കു​ഞ്ഞു​മേ​രി​യു​ടെ പ​തം​പ​റ​ച്ചി​ൽ മു​ഴ​ങ്ങി​യ​പ്പോ​ൾ പ​ന്നി​ത്ത​ള്ള ശാ​സ​നാ​രൂ​പ​ത്തി​ൽ മ​ക്ക​ളെ നോ​ക്കി. ത​ലേ​ന്ന് അ​ത്താ​ഴം ക​ഴി​ഞ്ഞു​ള്ള ക​ളി​ക​ൾ​ക്കി​ടെ ആ​ർ​ക്കാ​ണ് ശ​ക്തി​യെ​ന്നു തെ​ളി​യി​ക്കാ​ൻ മൂ​ന്ന് ഏ​ല​ച്ചോ​ടു​ക​ൾ അ​വ​ർ കു​ത്തി​മ​റി​ച്ചി​രു​ന്നു.

‘‘ആ ​വ​ന്ന​ല്ലോ... വ​ന​മാ​ല.’’ കു​ഞ്ഞു​മേ​രി​യെ ക​ണ്ട് ഔ​സേ​പ്പ​ച്ച​ൻ ക​ളി​യാ​ക്കി. ക​ണ്ണ​യ്യ ബ​ഹു​മാ​ന​ത്തോ​ടെ ഒ​തു​ങ്ങി വ​ഴി​മാ​റി​ക്കൊ​ടു​ത്തു. അ​വ​രു​ടെ നേ​രെ നോ​ക്കാ​തെ കു​ഞ്ഞു​മേ​രി അ​ടു​ക്ക​ള​വ​ശ​ത്തേ​ക്കു ന​ട​ന്ന​പ്പോ​ൾ ഔ​സേ​പ്പ​ച്ച​ൻ ക​ണ്ണ​യ്യ​യോ​ടെ​ന്ന പോ​ലെ പ​റ​ഞ്ഞു.

“ചെ​ണ്ട​പ്പു​റ​ത്ത്... കോ​ല് വ​ക്കു​ന്നി​ട​ത്തൊ​ക്കെ പോ​കും... എ​ന്നാ ഇ​ങ്ങ​നെ ഒ​രു​ത്ത​ൻ ഇ​വ​ടെ... വ​യ്യാ​തി​രി​പ്പൊ​ണ്ട​ന്നൊ​രു വി​ചാ​രം... എ​വ​ടെ?”

മു​ന്നോ​ട്ടു​ന​ട​ന്ന കു​ഞ്ഞു​മേ​രി ഒ​രു നി​മി​ഷം ത​റ​ഞ്ഞു​നി​ന്ന​ശേ​ഷം തി​രി​ഞ്ഞു നോ​ക്കി ചോ​ദി​ച്ചു.

“ആ​യ​കാ​ല​ത്ത് നാ​ടാ​യ നാ​ടെ​ല്ലാം തെ​ണ്ടി​ന​ട​ന്ന​പ്പോ ഞാ​നി​വി​ടെ ത​നി​ച്ചാ​ന്ന് നി​ങ്ങ​ളോ​ർ​ത്താ​രു​ന്നോ?”

“പോ​ടീ... @#*@*#@.... മോ​ളെ...” ഉ​ത്ത​രം മു​ട്ടി​യ​പ്പോ​ൾ അ​യാ​ൾ ഒ​രു തെ​റി​കൊ​ണ്ട​തി​നെ നേ​രി​ട്ടു. അ​തു ഗൗ​നി​ക്കാ​തെ ചു​ണ്ടി​ൽ മൊ​ട്ടി​ട്ട പ​രി​ഹാ​സ​ച്ചി​രി​യു​മാ​യി കു​ഞ്ഞു​മേ​രി മു​ന്നോ​ട്ടു ന​ട​ന്നു.

സി​നി അ​ടു​ക്ക​ള​വ​ശ​ത്തെ​ത്തി മൊ​ന്ത​യി​ൽ വെ​ള്ള​മെ​ടു​ത്തു കു​ഞ്ഞു​മേ​രി​ക്ക് കൊ​ടു​ത്തു​കൊ​ണ്ടു പ​റ​ഞ്ഞു.

“ചാ​ച്ച​ന് സ​മ​യ​ത്ത് പാ​ലും​കാ​പ്പി കി​ട്ടാ​ത്ത​തി​ന്റെ കെ​റു​വാ.”

കു​ഞ്ഞു​മേ​രി അ​തി​നു മ​റു​പ​ടി പ​റ​യാ​തെ ആ​ട്ടി​ൻ​കൂ​ടി​ന​ടു​ത്തേ​ക്ക് ന​ട​ന്നു.

മൊ​ന്ത​യു​മാ​യി വ​രു​ന്ന കു​ഞ്ഞു​മേ​രി​യെ ക​ണ്ട് അ​മ്മി​ണി ആ​ശ്വാ​സ​ത്തോ​ടെ കാ​ലു​ക​ൾ അ​ക​റ്റി​െ​വ​ച്ചു. കു​ഞ്ഞു​ങ്ങ​ൾ തു​ള്ളി​ച്ചാ​ടി.

മൊ​ന്ത​യി​ലെ വെ​ള്ളം കൈ​ക​ളി​ലൂ​റ്റി പ​ല​വ​ട്ടം മു​ക​ളി​ലേ​ക്കെ​റി​ഞ്ഞ് കു​ഞ്ഞു​മേ​രി അ​കി​ടു വൃ​ത്തി​യാ​ക്കി. ശൂ​ന്യ​മാ​യ മൊ​ന്ത​യി​ലേ​ക്ക് അ​വ​രു​ടെ കൈ​ച​ല​ന​ങ്ങ​ൾ​ക്കൊ​ത്ത് നി​റ​ഞ്ഞ അ​കി​ടി​ൽനി​ന്നും ഇ​ളം​ചൂ​ടു​ള്ള പാ​ൽ ശ് ​ർ ർ ​ർ ശ​ബ്ദ​ത്തോ​ടെ ഒ​ഴു​കി. ചു​റ്റും ആ​ട്ടി​ൻ​ചൂ​രു​ള്ള പാ​ൽ​മ​ണം നി​റ​ഞ്ഞു.

അ​ന്നേ​രം ക​ല​ക്കി​യ സോ​പ്പു​പൊ​ടി​പോ​ലെ പ​ത വ​ക്കൊ​പ്പം ഉ​യ​ർ​ന്നു​നി​ൽ​ക്കു​ന്ന മൊ​ന്ത സി​നി​യെ ഏ​ൽ​പി​ച്ച് കു​ഞ്ഞു​മേ​രി ആ​ട്ടി​ൻ​കു​ട്ടി​ക​ളെ കൂ​ടു​തു​റ​ന്നു വി​ട്ടു. അ​വ​ർ അ​മ്മി​ണി​യു​ടെ അ​ടു​ത്തൊ​ടി​യെ​ത്തി മു​ല​ക​ൾ​ക്കു​വേ​ണ്ടി പ​ര​സ്പ​രം മ​ത്സ​രി​ച്ചു തു​ട​ങ്ങി.

‘‘എ​ന്ന​താ ഇ​ത്ര ആ​ലോ​ച​ന?’’ അ​ക​ത്തേ​ക്കു പോ​കാ​തെ മൊ​ന്ത​യും കൈ​യി​ൽ പി​ടി​ച്ച് എ​ന്തോ ആ​ലോ​ചി​ച്ചു നി​ന്ന സി​നി​യോ​ട് കു​ഞ്ഞു​മേ​രി ചോ​ദി​ച്ചു.

‘‘ഒ​ന്നു​മി​ല്ല.’’ ക​ണ്ട സ്വ​പ്ന​ത്തെ​ക്കു​റി​ച്ച് ആ​ലോ​ചി​ച്ചു​കൊ​ണ്ടു നി​ന്ന സി​നി പ​രു​ങ്ങ​ലോ​ടെ അ​ടു​ക്ക​ള​യി​ലേ​ക്കു ന​ട​ന്നു.

കു​ഞ്ഞു​മേ​രി മു​ട്ട​നെ അ​കി​ടി​ൽ​നി​ന്നും വി​ടു​വി​ച്ചു മാ​റ്റി മ​ത്സ​ര​ത്തി​ൽ തോ​റ്റു മാ​റി​നി​ന്ന പെ​ണ്ണാ​ടി​ന് അ​വ​സ​രം ന​ൽ​കി. അ​വ​ൾ ‘എ​നി​ക്കു​വേ​ണ്ടി​കൂ​ടി ചു​ര​ത്ത​മ്മേ’ എ​ന്ന് അ​കി​ടി​ൽ ത​ല​കൊ​ണ്ടി​ടി​ച്ചു.

ഒ​രു സ്റ്റീ​ൽ​പാ​ത്ര​ത്തി​ലേ​ക്ക് പാ​ലും വെ​ള്ള​വും സ​മാ​സ​മം അ​ള​ന്ന് പ​ക​ർ​ത്തി​ക്കൊ​ണ്ടി​രു​ന്ന​പ്പോ​ൾ ഒ​ര​ലു​മി​നി​യം ക​ല​ത്തി​ൽ അ​ത്താ​ഴ​മി​ടാ​നു​ള്ള വെ​ള്ള​വു​മാ​യി അ​ടു​ക്ക​ള​യി​ലേ​ക്കു വ​ന്ന കു​ഞ്ഞു​മേ​രി​യോ​ട് സി​നി മ​ടി​ച്ചു മ​ടി​ച്ച് ചോ​ദി​ച്ചു.

‘‘ജോ​സൂ​ട്ടി​ക്ക് ചാ​ച്ച​ന്റെ അ​സു​ഖം വ​ന്നി​ട്ടു​ണ്ടോ അ​മ്മ​ച്ചീ...’’

‘‘ഇ​ല്ല.’’ ഒ​റ്റ​വാ​ക്കി​ൽ ഉ​ത്ത​രം പ​റ​ഞ്ഞ് അ​വ​ർ അ​ടു​പ്പി​ൽ തീ ​കൂ​ട്ടി​ത്തു​ട​ങ്ങി. പു​ക​മ​ണം അ​വി​ടെ​യെ​ങ്ങും പൊ​ങ്ങി. അ​ത് വ​രാ​ന്ത​യി​ലെ​ത്തി​യെ​ന്ന് ഔ​സേ​പ്പ​ച്ച​ൻ ചു​മ​ച്ച​റി​യി​ച്ചു.

‘‘ഈ ​അ​സു​ഖം മ​ക്ക​ളി​ലേ​ക്ക് പ​ക​രു​ന്ന​ത​ല്ലേ? അ​പ്പൊ ജോ​സു​കു​ട്ടി​ക്കും വ​രാ​ൻ സാ​ധ്യ​ത​യു​ണ്ട​ല്ലോ.’’ സി​നി നി​രാ​ശ​യു​ടെ സ്വ​ര​ത്തി​ൽ പി​റു​പി​റു​ത്തു.

‘‘അ​വ​ന് വ​ര​ത്തി​ല്ല. നീ ​വെ​റു​തെ വേ​ണ്ടാ​ത്ത​തൊ​ന്നു​മോ​ർ​ത്ത​ത് ഭാ​വി ക​ള​യ​ണ്ട.’’ അ​വ​ർ എ​ന്തോ മ​ന​സ്സി​ലാ​യ​തു​പോ​ലെ ഉ​റ​ച്ച ശ​ബ്ദ​ത്തി​ൽ മ​റു​പ​ടി പ​റ​ഞ്ഞി​ട്ട് പാ​ത​ക​ത്തി​നു ചോ​ട്ടി​ലു​ള്ള പു​ക​യും ക​രി​യും പി​ടി​ച്ച പാ​ത്ര​ത്തി​ൽ​നി​ന്നും അ​രി അ​ള​ന്നെ​ടു​ത്തു തു​ട​ങ്ങി.

അ​ന്നു​രാ​ത്രി​യി​ൽ ജോ​സു​കു​ട്ടി​യു​ടെ മാ​റി​ൽ ത​ല​ചാ​യ്ച്ചു കി​ട​ന്ന് അ​തേ സം​ശ​യം സി​നി അ​യാ​ളോ​ടും ചോ​ദി​ച്ചു.

‘‘ചെ​റു​പ്പ​ത്തി​ലേ​താ​ണ്ട് ജ​ല​ദോ​ഷ​മൊ​ക്കെ വ​ന്നി​ട്ടു​ണ്ട്. അ​ല്ലാ​തെ ശ്വാ​സം​മു​ട്ടു​ണ്ടാ​യ​തൊ​ന്നും ഓ​ർ​ക്കു​ന്നി​ല്ല.’’ ജോ​സു​കു​ട്ടി അ​വ​ളു​ടെ ഒ​തു​ങ്ങി​യ ശ​രീ​ര​ത്തി​ന്റെ അ​തി​രു​ക​ളി​ലൂ​ടെ വി​ര​ലു​ക​ളോ​ടി​ച്ചു​കൊ​ണ്ട് പ​റ​ഞ്ഞു.

‘‘ചാ​ച്ച​ൻ വ​ലി​ക്കു​ന്ന കാ​ണു​മ്പം പേ​ടി​യാ​കു​ന്നു. അ​ങ്ങ​നെ​യെ​ങ്ങാ​നും ജോ​സൂ​ട്ടി​ക്കും ന​മ്മ​ടെ മ​ക്ക​ൾ​ക്കും വ​ന്നാ​ലോ​ന്ന് ഒ​രു പേ​ടി.’’ അ​വ​ൾ അ​യാ​ളെ ന​ഷ്ട​പ്പെ​ട്ടു പോ​കാ​തി​രി​ക്കാ​നെ​ന്ന​വ​ണ്ണം മു​റു​കെ​പ്പു​ണ​ർ​ന്ന് അ​യാ​ളി​ലേ​ക്ക് കൂ​ടു​ത​ൽ ചേ​ർ​ന്നു​കി​ട​ന്നു.

‘‘നീ​യ​തൊ​ന്നും പേ​ടി​ക്ക​ണ്ട പെ​ണ്ണേ. അ​ങ്ങ​നെ വ​ന്നാ​ൽ ന​മ്മ​ളി​തൊ​ക്കെ വി​റ്റേ​ച്ച് ത​ണു​പ്പി​ല്ലാ​ത്ത എ​വി​ടേ​ലും പോ​കും. അ​ത്രേ ഉ​ള്ളൂ.’’

“ശ​രി​ക്കും...’’ സി​നി അ​യാ​ളു​ടെ നെ​ഞ്ചി​ൽ​നി​ന്നു​മു​യ​ർ​ന്ന് അ​വി​ശ്വാ​സ​ത്തോ​ടെ ക​ണ്ണു​ക​ളി​ലേ​ക്കു​റ്റു നോ​ക്കി.

“ശ​രി​ക്കും.’’

അ​യാ​ൾ കു​സൃ​തി​യോ​ടെ അ​വ​ളു​ടെ മു​ഖം വ​ലി​ച്ചു​യ​ർ​ത്തി ചു​ണ്ടു​ക​ളി​ൽ ചു​ണ്ടു കൊ​രു​ത്തു. അ​വ​ൾ നി​സ്സം​ഗ​ത​യോ​ടെ ക​ണ്ണു​ക​ൾ താ​ഴ്ത്തി. ഒ​പ്പം ആ​ശ്വാ​സ​ത്തി​നെ​ന്ന​വ​ണ്ണം ത​ല​യ​ണ​ക്ക​ടി​യി​ലി​രു​ന്ന ഗ​ർ​ഭ​നി​രോ​ധ​ന​ഗു​ളി​ക​യു​ടെ ക​വ​റി​ൽ മു​റു​കെ പി​ടി​ച്ചു.

ജോ​സു​കു​ട്ടി ഉ​റ​ങ്ങി​യി​ട്ടും സി​നി​ക്കു​റ​ങ്ങാ​നാ​യി​ല്ല. അ​ടു​ത്ത മു​റി​യി​ൽ​നി​ന്ന് ശ്വാ​സോ​ച്ഛ്വാ​സങ്ങ​ൾ​ക്കൊ​പ്പം ഉ​യ​രു​ന്ന ശ​ബ്ദ​ച്ചീ​ളു​ക​ളെ ഭ​യ​ത്തോ​ടെ കേ​ട്ടു​കൊ​ണ്ട് അ​വ​ൾ വെ​റു​തെ കി​ട​ന്നു. അ​ത​വ​ളി​ൽ ചി​ന്ത​ക​ളെ പെ​റ്റുവ​ള​ർ​ത്തി.

പെ​ട്ടെ​ന്ന് ആ ​ശ​ബ്ദ​ത്തി​നു മു​ക​ളി​ൽ ഒ​രു ആ​ർ​ത്ത​നാ​ദം കേ​ട്ട​തു​പോ​ലെ അ​വ​ൾ​ക്കു തോ​ന്നി. ഒ​പ്പം അ​മ്മി​ണി​യു​ടെ ക​ര​ച്ചി​ലു​യ​ർ​ന്നു. അ​വ​ൾ ഭ​യ​ത്തോ​ടെ കാ​തു​ക​ൾ പൊ​ത്തി​പ്പി​ടി​ച്ചു കി​ട​ന്നു. ക്ര​മേ​ണ ആ ​ശ​ബ്ദം നേ​ർ​ത്തു​നേ​ർ​ത്തു വ​ന്ന് ഔ​സേ​പ്പ​ച്ച​ന്റെ ശ്വാ​സോ​ച്ഛ്വാ​സ​ത്തി​ൽ ല​യി​ച്ചു.

വ​ള​രെ വൈ​കി​യെ​പ്പോ​ഴോ ഉ​റ​ക്ക​ത്തി​ലേ​ക്കു വ​ഴു​തി​വീ​ണ അ​വ​ൾ മു​റ്റ​ത്തു​നി​ന്നും ക​ണ്ണ​യ്യ​യു​ടെ സ്വ​രം ഉ​യ​ർ​ന്ന​പ്പോ​ഴാ​ണ് ക​ണ്ണു​തു​റ​ന്ന​ത്.

‘‘ജോ​സു​മോ​നേ...’’ അ​യാ​ൾ നീ​ട്ടി​വി​ളി​ച്ചു.

‘‘ക​ണ്ണ​യ്യ ആ​ണെ​ന്നു തോ​ന്നു​ന്നു. ഈ ​അ​തി​രാ​വി​ലെ ഇ​യാ​ക്കി​തെ​ന്തി​ന്റെ കേ​ടാ.’’

പ​രാ​തി പ​റ​ഞ്ഞു​കൊ​ണ്ട് കു​ഞ്ഞു​മേ​രി പോ​യി ഔ​സേ​പ്പ​ച്ച​നെ വി​ളി​ച്ചെ​ഴു​ന്നേ​ൽ​പി​ച്ചു. അ​യാ​ൾ കൈ​ലി​മു​ണ്ടു മു​റു​ക്കി​യു​ടു​ത്ത് ഷാ​ളെ​ടു​ത്ത് ത​ല​വ​ഴി​മൂ​ടി പ​തി​യെ തി​ണ്ണ​യി​ലെ​ത്തി.

‘‘എ​ന്നാ ക​ണ്ണ​യ്യ രാ​വി​ലെ?’’ അ​യാ​ൾ വ​ഴു​തി​പ്പോ​കു​ന്ന ശ്വാ​സ​ത്തെ വ​രു​തി​യി​ൽ നി​ർ​ത്താ​ൻ പാ​ടു​പെ​ട്ടു​കൊ​ണ്ട് ചോ​ദി​ച്ചു.

‘‘കാ​ട് ന​മു​ക്ക് കോ​ള് ത​ന്തി​ട്ടേ ഇ​റു​ക്കും അ​യ്യാ..’’ അ​യാ​ൾ തെ​ളി​ഞ്ഞ മു​ഖ​ത്തോ​ടെ ഒ​രു പ്ലാ​സ്റ്റി​ക് ക​വ​ർ ഔ​സേ​പ്പ​ച്ച​നു നേ​ർ​ക്കു നീ​ട്ടി.

‘‘എ​ങ്ങ​നെ പി​ടി​ച്ചു?’’ ഒ​സേ​പ്പ​ച്ച​ൻ ശ്വാ​സം​വ​ലി​ക്കാ​ൻ ബു​ദ്ധി​മു​ട്ടു​ന്ന​തി​നി​ട​യി​ലും ആ​വേ​ശ​പ്പെ​ട്ടു.

‘‘അ​തെ​ല്ലാം കെ​ട​യ്ക്കു​മ​യ്യാ.’’ ക​ണ്ണ​യ്യ ര​ഹ​സ്യം വെ​ളി​പ്പെ​ടു​ത്താ​ൻ താ​ൽ​പ​ര്യ​മി​ല്ലാ​ത്ത​തു​പോ​ലെ ചി​രി​ച്ചു.

‘‘മു​തു​ക്ക​നൊ​ന്നു... മ​ല്ല​ല്ലോ അ​ല്ലെ? പ​ല്ലൊ​ക്കെ... പോ​യി.’’ അ​യാ​ൾ ശ്വാ​സം ആ​ഞ്ഞു​വ​ലി​ച്ചു​കൊ​ണ്ട് ത​ന്റെ നി​സ്സ​ഹാ​യ​ത അ​റി​യി​ച്ചു.

‘‘ഏ​യ്... പൊ​ണ്ണ് താ​ൻ. ഇ​ള​മ​യാ​ന​ത്. പി​റ​സി​വി​ത്തു അ​ധി​ക​കാ​ലം ആ​ക​വി​ല്ലൈ. ന​ല്ല നെ​യ്യി​രു​ക്ക്... കൊ​ഞ്ചം ക​ഷ്ട​പ്പ​ട്ടു. ആ​നാ​ലും ന​ഷ്ട​മി​ല്ലെ​യ്.’’ ക​ണ്ണ​യ്യ സ്വ​ര​ത്തി​ൽ അ​ഭി​മാ​നം ക​ല​ർ​ത്തി.

“എ​ന്നാ... ഒ​രു എ​ട്ടു പ​ത്തു​മാ​സ​ത്തി... കു​ഞ്ഞു​ങ്ങ​ളും... നെ​യ്മു​റ്റും.” ഔ​സേ​പ്പ​ച്ച​ന്റെ വാ​യി​ൽ വെ​ള്ളം നി​റ​ഞ്ഞു.

“നാ​ൻ അ​വ​റ്റെ​യും ഉ​ങ്ക​ളു​ക്കാ​കെ കൊ​ണ്ടു​വ​രും.’’ ക​ണ്ണ​യ്യ ചി​രി​ച്ചു​കൊ​ണ്ട് ഉ​റ​പ്പു​കൊ​ടു​ത്തു.

‘‘ഒ​ന്ന് പ​തു​ക്കെ​പ്പ​റ ക​ണ്ണ​യ്യ... ആ​രേ​ലും കേ​ട്ടാ​ല് നീ​യും ഞ​ങ്ങ​ളും അ​ക​ത്തു​പോ​യി കി​ട​ക്കേ​ണ്ടി വ​രും.’’ ജോ​ലി​ക്കു പോ​കാ​നാ​യി ഇ​റ​ങ്ങി​യ ജോ​സു​കു​ട്ടി ശാ​സി​ച്ചു.

‘‘ഇ​ല്ല ജോ​സു​മോ​നെ... കേ​സു വ​ന്താ​ൽ നാ​നേ പാ​ത്തി​ക്കി​റൈ. ഉ​ങ്ക​ളു​ക്ക് എ​ന്ത തൊ​ന്ത​ര​വും വ​രാ​ത്. അ​ത് യെ​ൻ പൊ​രു​പ്പ്.’’ ക​ണ്ണ​യ്യ സ്വ​ര​ത്തി​ൽ സ്നേ​ഹ​വും ബ​ഹു​മാ​ന​വും ക​ല​ർ​ത്തി.

‘‘ഉം... ​അ​തൊ​ക്കെ അ​ന്നേ​രം കാ​ണാം.’’

‘‘ഒ​ന്നു​മി​ല്ല ജോ​സു​മോ​നെ... ഉ​ങ്ക​ളു​ക്കാ​ക സാ​വ​ക്കൂ​ട എ​ന​ക്ക് മ​ടി​യി​ല്ല. സ​ന്ദേ​ഹ​മേ വേ​ണ്ട.’’

‘‘അ​യ്യോ അ​തൊ​ന്നും വേ​ണ്ടേ...’’ ജോ​സു​കു​ട്ടി കൈ​കൂ​പ്പി ചി​രി​ച്ചു​കൊ​ണ്ടു പ​റ​ഞ്ഞു. ‘‘ആ ​ക​ണ്ണ​യ്യാ, രാ​വി​ലെ​ത​ന്നെ അ​മ്മ​ക്കൊ​രു ച​ക്ക​യി​ട്ടു കൊ​ടു​ക്ക​ണം. പി​ന്നെ മ​രു​ന്ന​ടി​ച്ചു ക​ഴി​യു​മ്പോ കു​റ​ച്ചു വി​റ​കു​കൂ​ടി കീ​റി​യി​ട​ണം. അ​ല്ലാ​തെ ശ​നി​യാ​ഴ്ച​ത്തെ​പ്പോ​ലെ നേ​ര​ത്തെ പോ​യി​ക്ക​ള​യ​രു​ത്.’’

ക​ണ്ണ​യ്യ അ​നു​സ​ര​ണ​യോ​ടെ ത​ല​യാ​ട്ടി​ക്കൊ​ണ്ട് ജോ​സു​കു​ട്ടി​ക്കു വേ​ണ്ടി വ​ഴി​മാ​റി​ക്കൊ​ടു​ത്തു.

‘‘നെ​ഞ്ചും വി​രി​ച്ച്... ക​യ്യും വീ​ശി​യു​ള്ള... ആ ​പോ​ക്കൊ​ന്നു നോ​ക്ക്. എ​ന്റെ അ​പ്പ​ൻ... ന​ട​ക്കു​ന്ന​പോ​ലെ... ത​ന്നെ’’ ഔ​സേ​പ്പ​ച്ച​ൻ ജോ​സു​കു​ട്ടി​യെ​ക്കു​റി​ച്ച് അ​ഭി​മാ​നം കൊ​ണ്ടു. ക​ണ്ണ​യ്യ ജോ​സു​കു​ട്ടി ക​ണ്ണി​ൽ​നി​ന്നു മ​റ​യു​ന്ന​തു​വ​രെ ആ ​ന​ട​ത്തം നോ​ക്കി​നി​ന്നു.

‘‘സേ​ച്ചീ... കു​ഞ്ഞു​മേ​രി സേ​ച്ചീ...’’

ഒ​ര​ൽ​പ​സ​മ​യം ക​ഴി​ഞ്ഞ​പ്പോ​ൾ ത​ല​യി​ൽ മു​ഴു​ത്തൊ​രു ച​ക്ക​യു​മാ​യി ക​ണ്ണ​യ്യ അ​ടു​ക്ക​ള മു​റ്റ​ത്തെ​ത്തി ഉ​റ​ക്കെ വി​ളി​ച്ചു.

‘‘അ​യാ​ളോ​ട​തൊ​ന്നു മു​റി​ച്ചു ത​ന്നി​ട്ട് പോ​കാ​ൻ പ​റ കൊ​ച്ചേ...’’ കു​ഞ്ഞു​മേ​രി ചെ​യ്തു​കൊ​ണ്ടി​രു​ന്ന പ​ണി നി​ർ​ത്താ​തെ സി​നി​യോ​ട് വി​ളി​ച്ചു​പ​റ​ഞ്ഞു.

സി​നി അ​ടു​ക്ക​ള​വാ​തി​ൽ​ക്ക​ലെ​ത്തി​യ​പ്പോ​ൾ അ​ക​ത്തേ​ക്ക് ആ​കാം​ക്ഷ​യോ​ടെ നോ​ക്കി​നി​ൽ​ക്കു​ന്ന ക​ണ്ണ​യ്യ​യെ ക​ണ്ടു. അ​വ​ളെ ക​ണ്ട​പ്പോ​ൾ അ​യാ​ൾ മ​ട​ക്കി​കു​ത്തി​യി​രു​ന്ന ലു​ങ്കി അ​ഴി​ച്ചി​ട്ട് ബ​ഹു​മാ​ന​ത്തോ​ടെ ഒ​തു​ങ്ങി​നി​ന്നു​കൊ​ണ്ട് ചോ​ദി​ച്ചു.

‘‘ഇ​ന്ന​യ്ക്ക് വേ​ല​യ്ക്ക് പോ​ക​വേ​ണ്ടാ​മാ മോ​ളെ?’’

‘‘ഇ​ല്ല ക​ണ്ണ​യ്യാ, സ്കൂ​ളി​ന് അ​വ​ധി​യാ.’’ അ​വ​ൾ മ​റു​പ​ടി പ​റ​ഞ്ഞു കൊ​ണ്ട് വി​റ​കു​പു​ര​യി​ൽ​നി​ന്നും കോ​ടാ​ലി എ​ടു​ത്തു കൊ​ടു​ത്തു.

‘‘ജോ​സു​മോ​ന് അ​വ​ധി​യി​ല്ല​യ​ല്ലേ? കാ​ലേ​ലെ പോ​കി​റ​ത് പാ​ർ​ത്തേ​ൻ.’’ അ​യാ​ൾ ച​ക്ക​യെ​ടു​ത്ത് ഒ​രു പ്ലാ​സ്റ്റി​ക് ചാ​ക്കി​ന്റെ മു​ക​ളി​ൽ ​െവ​ച്ച് മു​റി​ക്കാ​ൻ ത​യ്യാ​റെ​ടു​ത്തു​കൊ​ണ്ട് പ​റ​ഞ്ഞു.

അ​വ​ള​തി​ന് മ​റു​പ​ടി പ​റ​യാ​തെ ഒ​ന്നു ചി​രി​ച്ച് അ​ക​ത്തേ​ക്ക് ന​ട​ക്കു​മ്പോ​ൾ അ​യാ​ൾ പു​റ​കി​ൽ​നി​ന്നും വി​ളി​ച്ചു​പ​റ​ഞ്ഞു.

‘‘ക​റി വ​റു​ത്ത​ര​ച്ചു വ​യ്ക്ക സൊ​ല്ല് പു​ള്ളേ...’’

‘‘അ​മ്മ​ച്ചി അ​ങ്ങ​നെ​യേ വ​യ്ക്ക​ത്തു​ള്ളൂ ക​ണ്ണ​യ്യാ... ജോ​സൂ​ട്ടി​ക്ക് അ​താ ഇ​ഷ്ടം.’’ അ​വ​ൾ ചി​രി​ച്ചു​കൊ​ണ്ട് അ​ക​ത്തേ​ക്കു ന​ട​ന്നു.

ച​ക്ക നാ​ലാ​യി മു​റി​ച്ചു​കൊ​ടു​ത്തി​ട്ടാ​ണ് ക​ണ്ണ​യ്യ പോ​യ​ത്. സി​നി​യും കു​ഞ്ഞു​മേ​രി​യും അ​ടു​ക്ക​ള​പ്പു​റ​ത്ത് പ​ടു​ത വ​ലി​ച്ചു കെ​ട്ടി​യു​ണ്ടാ​ക്കി​യ വ​ർ​ക്ക് ഏ​രി​യ​യി​ൽ പ​ഴ​കി​ക്ക​റു​ത്ത കൊ​ര​ണ്ടി​ക​ളി​ലി​രു​ന്ന് ച​ക്ക​യൊ​രു​ക്കി​ത്തു​ട​ങ്ങി. കു​ഞ്ഞു​മേ​രി ചെ​റു​താ​യി മു​റി​ച്ചു​െ​വ​ച്ച ച​ക്ക​ത്തു​ണ്ട​ങ്ങ​ളി​ൽ​നി​ന്ന് വെ​ളു​ത്തു​തു​ടു​ത്ത ചു​ള​ക​ളി​രി​ഞ്ഞ് ന​ടു​ക്കു​ െവ​ച്ച മു​റ​ത്തി​ലേ​ക്കി​ട്ടു​കൊ​ണ്ടി​രി​ക്കു​മ്പോ​ൾ ആ ​സ്വ​പ്നം വീ​ണ്ടും സി​നി​യു​ടെ മ​ന​സ്സി​ലേ​ക്കെ​ത്തി. അ​ത​വ​ളു​ടെ മ​ന​സ്സി​നെ വ​ല്ലാ​തെ മ​ഥി​ച്ചു.

‘‘കൊ​റേ ദി​വ​സ​മാ​യി ശ്ര​ദ്ധി​ക്കു​വാ. നി​ന​ക്കാ​കെ​യൊ​രു വ​ല്ലാ​യ്മ? എ​ന്നാ പ​റ്റി? കു​ഞ്ഞു​മേ​രി സി​നി​യെ സൂ​ക്ഷി​ച്ചു നോ​ക്കി​ക്കൊ​ണ്ട് ചോ​ദി​ച്ചു.

‘‘ഒ​ന്നു​മി​ല്ല അ​മ്മ​ച്ചീ.’’ അ​വ​ൾ ഒ​ഴി​ഞ്ഞു​മാ​റി.

‘‘ഓ ​എ​ന്നോ​ട് പ​റ​യാ​ൻ വ​യ്യാ​രി​ക്കും. ഞാ​ൻ അ​മ്മാ​യി​അ​മ്മ ആ​ണ​ല്ലോ.’’ കു​ഞ്ഞു​മേ​രി പ​രി​ഭ​വം ന​ടി​ച്ചു.

‘‘അ​ത​ല്ല​മ്മ​ച്ചീ. കു​റെ ദി​വ​സ​മാ​യി ഞാ​നെ​ന്തൊ​ക്കെ​യോ ഭീ​ക​ര​സ്വ​പ്ന​ങ്ങ​ൾ കാ​ണു​ന്നു. എ​ല്ലാ​ത്തി​ലും ജോ​സൂ​ട്ടി വാ​യി​ലും മൂ​ക്കി​ലും ട്യൂ​ബൊ​ക്കെ​യാ​യി ഏ​തോ ആ​ശു​പ​ത്രി​യി​ൽ കി​ട​ന്ന് ശ്വാ​സ​മെ​ടു​ക്കാ​ൻ ബ​ദ്ധ​പ്പെ​ടു​വാ. ജോ​സൂ​ട്ടി​യു​ടെ ചു​റ്റി​ലു​മു​ള്ള ബെ​ഡി​ല്ലെ​ല്ലാം അ​തു​പോ​ലെ കു​റെ കു​ഞ്ഞു​ങ്ങ​ൾ. അ​വ​രെ​ല്ലാം ജോ​സൂ​ട്ടി​യെ പ​റി​ച്ചു​െ​വ​ച്ച മാ​തി​രി.’’ സി​നി വി​തു​മ്പി​ക്കൊ​ണ്ടു തു​ട​ർ​ന്നു.

“ഇ​ന്നു​ച്ച​യ്ക്ക് ഒ​രു വൃ​ത്തി​കെ​ട്ട സ്വ​പ്ന​മാ​യി​രു​ന്നു. അ​ല​റി​ക്ക​ര​യു​ന്ന എ​ന്നെ ആ​രൊ​ക്കെ​യോ ചേ​ർ​ന്ന് പി​ടി​ച്ചു ​വ​ച്ചി​രി​ക്കു​ന്നു. ക​ണ്ണു തു​റ​ന്നി​ട്ടും എ​നി​ക്ക് അ​ന​ങ്ങാ​ൻ പ​റ്റു​ന്നു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നി​ല്ല.”

‘‘നീ ​ഓ​രോ​ന്നോ​ർ​ത്തു കെ​ട​ന്നി​ട്ടാ.’’ കു​ഞ്ഞു​മേ​രി ആ​ശ്വ​സി​പ്പി​ച്ചു.

‘‘എ​നി​ക്ക​റി​യാം ചാ​ച്ച​ൻ വ​ലി​ക്കു​ന്ന കാ​ണു​മ്പം ഉ​ള്ള പേ​ടി​യാ ഇ​ങ്ങ​ന​ത്തെ സ്വ​പ്‌​ന​ങ്ങ​ൾ കാ​ണി​ക്കു​ന്ന​തെ​ന്ന്. ജോ​സൂ​ട്ടി​ക്ക് ഇ​തു​വ​രെ അ​ങ്ങ​നെ​യൊ​ന്നും വ​ന്നി​ട്ടി​ല്ലെ​ന്നും അ​റി​യാം. പ​ക്ഷേ ഇ​ന്ന​ല്ലെ​ങ്കി​ൽ നാ​ളെ വ​രു​വ​ല്ലോ​ന്നോ​ർ​ക്കു​മ്പം ശ​രി​ക്കൊ​ന്നു​റ​ങ്ങാ​ൻ​പോ​ലും പ​റ്റു​ന്നി​ല്ല.”

“ആ​കു​ല​പ്പെ​ടാ​ൻ ഇ​ഷ്ടം​പോ​ലെ സ​മ​യ​മൊ​ള്ള​തി​ന്റെ കൊ​ഴ​പ്പ​മാ... ഒ​ന്നു ര​ണ്ടു പി​ള്ളേ​രാ​കു​മ്പം ഒ​ക്കെ മാ​റി​ക്കോ​ളും.”

“പ​ക്ഷെ, അ​വ​ർ​ക്കും ഇ​തു​പോ​ലെ വ​ന്നാ​ലോ? വ​രി​ല്ലെ​ന്ന് ഉ​റ​പ്പു​പ​റ​യാ​ൻ അ​മ്മ​ച്ചി​ക്ക് പ​റ്റു​വോ? മൂ​ത്ത ചേ​ച്ചി​ക്കും സി​സ്റ്റ​റു ചേ​ച്ചി​ക്കും ഉ​ണ്ടാ​രു​ന്നെ​ന്ന് അ​മ്മ​ച്ചി ത​ന്നെ​യ​ല്ലേ ഒ​രി​ക്ക​ൽ പ​റ​ഞ്ഞ​ത്?”

ആ ​ചോ​ദ്യം കു​ഞ്ഞു​മേ​രി​യെ വ​ർ​ഷ​ങ്ങ​ൾ പു​റ​കി​ലേ​ക്കെ​ത്തി​ച്ചു. ഇ​ട​റി​വീ​ണും വീ​ണ്ടു​മെ​ഴു​ന്നേ​റ്റും അ​വ​ൾ ഓ​ർ​മ​ക​ളി​ലൂ​ടെ ന​ട​ന്നു​തു​ട​ങ്ങി. ഇ​ടു​ങ്ങി​യ പാ​റ​ക്കെ​ട്ടി​നു​ള്ളി​ലെ ആ​രും കാ​ണാ​ത്ത ഗു​ഹ​യ്ക്കു​ള്ളി​ൽ​നി​ന്നെ​ന്ന പോ​ലെ അ​വ​രി​ലെ നി​ഗൂ​ഢ​ത​യി​ൽ​നി​ന്നും വാ​ക്കു​ക​ൾ പു​റ​ത്തേ​ക്കി​ഴ​ഞ്ഞു.

‘‘അ​പ്പ​ന്റെ മൂ​ത്ത​പെ​ങ്ങ​ള് മാ​മി​പ്പേ​ര​മ്മ​യു​ടെ അ​ടു​ത്ത് എ​ല്ലാ വ​ർ​ഷാ​വ​ധി​ക്കും ഞ​ങ്ങ​ള് പോ​കു​വാ​രു​ന്നു. ഞ​ങ്ങ​ളെ​ന്നു പ​റ​ഞ്ഞാ ഞാ​നും എ​ന്റെ ര​ണ്ടെ​ളേ​ത്തു​ങ്ങ​ളും... മാ​മി​പ്പേ​ര​മ്മ​യൊ​ക്കെ അ​ങ്ങ് കാ​ഞ്ഞി​ര​പ്പ​ള്ളി​യി​ലാ​ണ് അ​ന്ന് താ​മ​സം. ഏ​ക്ക​റു​ക​ണ​ക്കി​ന് പാ​ടോം തെ​ങ്ങും​തോ​പ്പും വ​ല്യ​വീ​ടും പി​ന്നെ മൂ​ന്നു​നേ​രം വ​യ​റു​നി​റ​യെ തി​ന്നാ​നു​മു​ള്ള അ​വി​ടെ പോ​കാ​ൻ ഞ​ങ്ങ​ക്ക് വ​ല്യ ഇ​ഷ്ട​മാ​രു​ന്നു.

പ​ത്താം ക്ലാ​സി​ലെ വ​ല്യ​വ​ധി​ക്ക് ചെ​ന്ന​പ്പോ പേ​ര​പ്പ​ന്റെ പെ​ങ്ങ​ടെ മ​ക​നും അ​വ​ടെ ഒ​ണ്ടാ​രു​ന്നു. അ​ങ്ങേ​ര് പ​ത്തി​ല് പ​ല​ത​വ​ണ തോ​റ്റ് കൂ​ട്ടു​കാ​രു​മൊ​ത്ത് കാ​ള​ക​ളി​ച്ചു ന​ട​ക്കു​ന്ന സ​മ​യ​വാ. പ്രാ​യം അ​ത​ല്ലേ... ഞ​ങ്ങ​ള​ങ്ങ് പ്രേ​മ​ത്തി​ലാ​യി. തെ​ങ്ങും​തോ​പ്പി​ലും പ​ത്താ​യ​പ്പു​ര​യി​ലു​മൊ​ക്കെ പ​ല​ത​വ​ണ ഒ​ന്നി​ച്ചു​ക​ണ്ട​പ്പോ പേ​ര​മ്മ ത​ന്നെ​യാ​ണ് ഇ​ത​ങ്ങ് ന​ട​ത്താ​മെ​ന്നു പ​റ​ഞ്ഞ​ത്.”

അ​വ​ർ നെ​ടു​വീ​ർ​പ്പി​ട്ടു. എ​ടു​ത്ത തീ​രു​മാ​നം തെ​റ്റി​പ്പോ​യ​തി​ന്റെ നി​രാ​ശ ആ ​മു​ഖ​ത്തു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. കു​നി​ഞ്ഞ മു​ഖ​ത്തോ​ടെ അ​വ​ർ തു​ട​ർ​ന്നു.

‘‘പ്രേ​മോം കു​ന്തോ​മൊ​ക്കെ ഒ​ന്നി​ച്ചു ജീ​വി​ച്ചു തു​ട​ങ്ങി​യ​പ്പോ​ൾ ജീ​വ​നും കൊ​ണ്ടോ​ടി. വീ​ട്ടു​കാ​ര് എ​ള​യ മ​ക​നെ പു​ന്നാ​രി​ച്ചു വ​ള​ർ​ത്തി​യ​തി​ന്റെ സ​ക​ല ദോ​ഷോം അ​ങ്ങേ​ർ​ക്കൊ​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. ക​ല്യാ​ണം ക​ഴി​ഞ്ഞ് ഒ​റ്റ​ക്കൊ​ല്ലം ക​ഴി​യു​ന്നേ​നു മു​മ്പേ വീ​തം ചോ​ദി​ച്ചു​വാ​ങ്ങി​ച്ച് പ​ല​പ​ല ക​ച്ചോ​ട​ത്തി​ലി​റ​ക്കി മൊ​ത്തം ക​ള​ഞ്ഞു​കു​ളി​ച്ചു. പി​ന്നെ ഒ​ണ്ടാ​രു​ന്ന​തെ​ല്ലാം നു​ള്ളി​പ്പെ​റു​ക്കി ഇ​വി​ടെ വ​ന്ന് ഏ​തോ ത​മി​ഴ​ൻ മൊ​ത​ലാ​ളീ​ടെ ക​യ്യീ​ന്ന് കൊ​റ​ച്ചു തോ​ട്ടം മേ​ടി​ച്ചു. ചു​റ്റും ക​റു​ത്തി​രു​ണ്ട ഏ​ല​ക്കാ​ട്. അ​തി​ന്റെ ന​ടു​ക്ക് പെ​ട്ടെ​ന്ന് ത​ട്ടി​ക്കൂ​ട്ടി​യെ​ടു​ത്ത ചെ​റ്റ​പ്പേ​രേ​ല് ഞാ​നും അ​ങ്ങേ​രും മാ​ത്രം. ഒ​രു ര​ണ്ടു കി​ലോ​മീ​റ്റ​റ​ക​ലെ ത​മി​ഴ​രു​ടെ ഒ​രു ല​യ​മൊ​ണ്ട്. അ​താ ആ​കെ​യു​ള്ള അ​യ​ലോ​ക്കം. ഞാ​ന​ന്ന് മൂ​ത്ത​തി​നെ വ​യ​റ്റി​ലാ​യി​ട്ടി​രി​ക്കു​വാ...

അ​ങ്ങേ​ര് അ​തി​നു​മി​തി​നു​മൊ​ക്കെ ടൗ​ണി​ൽ പോ​കും. ചെ​ല​പ്പോ പാ​തി​രാ​ത്രി കേ​റി വ​രും. ചെ​ല​പ്പം മൂ​ന്നാ​ല് ദി​വ​സം ക​ഴി​യും. ഒ​രു കാ​റ്റു ശ​രി​ക്കൊ​ന്നു വീ​ശി​യാ​ൽ താ​ഴെ​വീ​ഴു​ന്ന പെ​ര​യ്ക്ക​ക​ത്ത് പേ​ടി​ച്ചു വി​റ​ച്ച് ഞാ​ന​ങ്ങ​നെ…” കു​ഞ്ഞു​മേ​രി പാ​തി​വ​ഴി​യി​ൽ നി​ർ​ത്തി.

സി​നി ആ ​രം​ഗം ഭാ​വ​ന​യി​ൽ ക​ണ്ടു. ഇ​രു​ട്ട് നി​റ​ഞ്ഞൊ​രു പു​ര​യും അ​തി​ന്റെ കോ​ണി​ൽ പേ​ടി​ച്ച​ര​ണ്ടി​രി​ക്കു​ന്ന പ​തി​നേ​ഴോ പ​തി​നെ​ട്ടോ വ​യ​സ്സു​ള്ള ഒ​രു പെ​ൺ​കു​ട്ടി​യും ചു​റ്റും കു​റ്റാ​കു​റ്റി​രു​ട്ടും. അ​വ​ൾ​ക്ക് അ​വ​രെ ഒ​ന്നു കെ​ട്ടി​പ്പി​ടി​ക്ക​ണ​മെ​ന്നു തോ​ന്നി. അ​വ​ൾ മൊ​ള​ഞ്ഞി പ​റ്റി​യ കൈ ​നൈ​റ്റി​യി​ൽ തു​ട​ച്ച് അ​വ​രു​ടെ തോ​ളി​ൽ പ​തി​യെ ​െവ​ച്ചു. അ​തു ശ്ര​ദ്ധി​ക്കാ​തെ ക​ന​ത്ത സ്വ​ര​ത്തി​ൽ കു​ഞ്ഞു​മേ​രി തു​ട​ർ​ന്നു.

‘‘അ​വ​ക്കൊ​രു ര​ണ്ടു​വ​യ​സ്സോ​ള​പ്പ​ഴാ അ​ങ്ങേ​ർ​ക്ക് ശ്വാ​സം​മു​ട്ട​ല് തൊ​ട​ങ്ങു​ന്ന​ത്. ത​ണു​പ്പ് പി​ടി​ക്കാ​ഞ്ഞി​ട്ടാ​ണെ​ന്ന് പ​റ​ഞ്ഞ് നാ​ട്ടു​വൈ​ദ്യം, ഹോ​മി​യോ, ആ​യു​ർ​വേ​ദം, അ​ലോ​പ്പ​തി എ​ല്ലാം പ​രീ​ക്ഷി​ച്ചു. മ​രു​ന്നെ​ടു​ക്കു​മ്പം കു​റ​യും. പി​ന്നേം കൂ​ടും. അ​ങ്ങ​നെ എ​ന്നും ആ​ശു​പ​ത്രി​യു​മാ​യി ന​ട​ക്കു​മ്പ​ഴാ ര​ണ്ടാ​മ​ത്ത​ത് വ​യ​റ്റി​ലൊ​ണ്ടാ​കു​ന്ന​ത്.

അ​തി​നെ പ്ര​സ​വി​ച്ച​തൊ​രു മ​ഴ​ക്കാ​ല​ത്താ... അ​തി​നെ​ടേ​ല് മൂ​ത്ത​തി​നെ ശ്ര​ദ്ധി​ക്കാ​ൻ പ​റ്റി​യി​ല്ല. അ​വ​ള് മ​ഴേം ന​ന​ഞ്ഞ്, ത​ണു​പ്പു​മ​ടി​ച്ച് ക​ളി​ച്ചു​ന​ട​ന്നു. അ​ങ്ങ​നെ അ​തി​നും തൊ​ട​ങ്ങി അ​സു​ഖം.’’

കു​ഞ്ഞു​മേ​രി​യു​ടെ സ്വ​ര​മി​ട​റി. അ​വ​ളു​ടെ ക​ണ്ണു​ക​ളി​ൽ കു​റ്റ​ബോ​ധം ഉ​രു​ണ്ടു​കൂ​ടി പെ​യ്യാ​ൻ ത​യ്യാ​റെ​ടു​ക്കു​ന്ന​ത് ക​ണ്ട് സി​നി ഇ​ട​യ്ക്കു ക​യ​റി.

‘‘അ​തി​പ്പം അ​മ്മ​ച്ചി ന​ന്നാ​യി നോ​ക്കി​യാ​രു​ന്നേ​ലും വ​രു​മാ​യി​രു​ന്ന​ല്ലോ. ചാ​ച്ച​ന്റെ പാ​ര​മ്പ​ര്യ​മ​ല്ലേ?’’

‘‘അ​തെ... അ​ങ്ങേ​രു​ടെ പാ​ര​മ്പ​ര്യോം കൊ​ടും​ത​ണു​പ്പും... പി​ന്നെ​യെ​ന്നും അ​വ​ൾ​ക്ക​സു​ഖ​മാ​യി​രു​ന്നു. അ​പ്പ​ന്റൊ​പ്പം മ​ക​ൾ​ക്കും മ​രു​ന്നാ​യി, മ​ന്ത്ര​മാ​യി... കി​ട്ടു​ന്ന​തെ​ല്ലാം ആ​ശു​പ​ത്രി​യി​ൽ കൊ​ടു​ക്കാ​നെ തെ​ക​യൂ എ​ന്നാ​യി. പ​ന്ത്ര​ണ്ടു വ​യ​സ്സ് ക​ഴി​യു​മ്പം മാ​റി​ക്കോ​ളും എ​ന്ന് ചി​ല​രൊ​ക്കെ പ​റ​ഞ്ഞു. അ​തും ആ​ശ്വ​സി​ച്ചി​രു​ന്ന​പ്പ​ഴാ തൊ​ട്ടു​പി​ന്ന​ത്തെ ക​ർ​ക്ക​ട​ത്തി​ൽ ഒ​രു ന്യൂ​മോ​ണി​യ വ​ന്ന​ത്. രോ​ഗ​മ​താ​ണെ​ന്ന് ആ​ദ്യം അ​റി​ഞ്ഞി​ല്ല. അ​റി​ഞ്ഞു വ​ന്ന​പ്പോ​ഴേ​ക്കും അ​ങ്ങേ അ​റ്റ​മാ​യി​പ്പോ​യി. ക​യ്യി​ലും ക​ഴു​ത്തി​ലു​മെ​ല്ലാം സൂ​ചി​യും മൂ​ക്കി​ലും വാ​യി​ലും ട്യൂ​ബു​മൊ​ക്കെ​യാ​യി കു​റേ നാ​ൾ അ​വ​ളെ​ങ്ങ​നെ അ​ന​ങ്ങാ​തെ കി​ട​ന്നു. ആ ​കി​ട​പ്പു കാ​ണാ​ൻ പ​റ്റാ​തെ വ​ന്ന​പ്പോ ഞാ​ൻ ത​ന്നെ​യാ അ​വ​ളെ​യ​ങ്ങു വി​ളി​ച്ചോ​ളാ​ൻ ക​ർ​ത്താ​വി​നോ​ട് പ​റ​ഞ്ഞ​ത്.’’

കു​ഞ്ഞു​മേ​രി വാ​ക്കു​ക​ൾ​ക്കു കൂ​ട്ടാ​യി വ​ന്ന വി​തു​മ്പ​ലൊ​തു​ക്കാ​ൻ പാ​ടു​പെ​ട്ടു. ആ ​ക​ണ്ണു​ക​ളി​ൽ​നി​ന്നു പെ​യ്ത തു​ള്ളി​ക​ൾ ക​വി​ളു​ക​ളി​ലൂ​ടെ​യൊ​ഴു​കി​യി​റ​ങ്ങി താ​ടി​യി​ൽ ​െവ​ച്ച് കൂ​ട്ടി​മു​ട്ടി വീ​ണ്ടും ക​ഴു​ത്തി​ലൂ​ടെ​യൊ​ഴു​കി ച​ട്ട​യു​ടെ വ​ക്കു​ക​ളി​ൽ ന​ന​വാ​യി പ​ട​ർ​ന്നു. അ​തു​ക​ണ്ട സി​നി​യു​ടെ ഉ​ള്ളി​ൽ വ്യാ​കു​ല​മാ​താ​വി​ന്റെ മു​ഖം തെ​ളി​ഞ്ഞു. അ​വ​ൾ നി​റ​ഞ്ഞ ക​ണ്ണു​ക​ൾ തു​ട​ച്ച് കൊ​ര​ണ്ടി അ​ൽ​പം കൂ​ടി അ​ടു​ത്തേ​ക്കു വ​ലി​ച്ചി​ട്ട് അ​വ​രി​ലേ​ക്കു ചാ​ഞ്ഞി​രു​ന്നു.

ക​ഥ കേ​ട്ടു​കൊ​ണ്ടി​രു​ന്ന അ​മ്മി​ണി ഒ​രു വ​ർ​ഷം മു​മ്പ് ക​ശാ​പ്പു​കാ​ര​ൻ കൊ​ണ്ടു​പോ​യ ത​ന്റെ ആ​ൺ​കു​ഞ്ഞി​നെ ഓ​ർ​ത്തു വി​തു​മ്പി.

മൗ​നം ക​ന​ത്ത​പ്പോ​ൾ സി​നി കു​ഞ്ഞു​മേ​രി​യു​ടെ തോ​ളി​ലേ​ക്കു ചാ​ഞ്ഞ് ആ ​കൈ​ക​ളി​ൽ മു​റു​കെ​പ്പി​ടി​ച്ചു. കു​റ​ച്ച​ധി​ക​സ​മ​യം മൗ​ന​മാ​യി​രു​ന്ന് നൊ​മ്പ​ര​ത്തി​ന്റെ അ​ല​ക​ൾ തെ​ല്ലൊ​ന്നൊ​തു​ങ്ങി​യ​പ്പോ​ൾ കു​ഞ്ഞു​മേ​രി ഇ​ട​റി​യ സ്വ​ര​ത്തി​ൽ തു​ട​ർ​ന്നു.

‘‘ആ ​വെ​ഷ​മ​ത്തീ​ന്ന് ഒ​ന്ന് ക​ര​കേ​റി​ത്തു​ട​ങ്ങി​യ​പ്പോ​ഴാ​ണ് ര​ണ്ടാ​മ​ത്ത​തി​നും ശ്വാ​സം മു​ട്ട​ല് തൊ​ട​ങ്ങി​യ​ത്. മി​ഷ​നാ​ശു​പ​ത്രീ​ലെ ഡോ​ക്ട​റെ കാ​ണി​ച്ച​പ്പം അ​ങ്ങേ​രു പ​റ​ഞ്ഞു അ​ത് പാ​ര​മ്പ​ര്യ​മാ​ണ്‌... ത​ണു​പ്പ​ടി​ക്കാ​തെ നോ​ക്ക​ണ​മെ​ന്ന്.

ഇ​തൊ​ക്കെ വി​റ്റു​തു​ല​ച്ച് ത​ണു​പ്പി​ല്ലാ​ത്ത എ​വി​ടേ​ലും ഒ​ര​ഞ്ചു സെ​ന്റു​വാ​ങ്ങി കൂ​ലി​പ്പ​ണി ചെ​യ്തു ജീ​വി​ക്കാ​മെ​ന്ന് ഞാ​നി​ങ്ങേ​രു​ടെ കാ​ലു​പി​ടി​ച്ചു പ​റ​ഞ്ഞ​താ. കേ​ട്ടി​ല്ല. അ​ല്ലേ​ത്ത​ന്നെ ഞാ​ൻ പ​റ​ഞ്ഞി​ട്ടൊ​ള്ള എ​ന്തേ​ലും ഒ​രു കാ​ര്യം അ​യാ​ള് കേ​ട്ടി​ട്ടൊ​ണ്ടോ? പു​ള്ളി​ക്കെ​ന്നും സ്വ​ന്തം കാ​ര്യം സി​ന്ദാ​ബാ​ദ്.

കൊ​റേ പ​റ​ഞ്ഞു മ​ടു​ത്ത​പ്പോ ഞാ​ൻ പോ​യി ന​മ്മ​ടെ മ​ഠ​ത്തി​ലെ അ​മ്മ​മാ​രു​ടെ ക​യ്യീ​ന്നൊ​രു എ​ഴു​ത്തും വാ​ങ്ങി​ച്ച് അ​വ​ളെ തൊ​ടു​പു​ഴേ​ല് ഒ​രു മ​ഠ​ത്തി​ല് കൊ​ണ്ടു​പോ​യി വി​ട്ടു. കൊ​റേ ക​ഷ്ട​പ്പെ​ട്ടാ​ലും ജീ​വ​നോ​ടെ ഇ​രി​ക്കു​വ​ല്ലോ​ന്നോ​ർ​ത്തു. അ​വ​ര് പ​ഠി​പ്പി​ച്ചാ മ​ഠ​ത്തി​ല​മ്മ​യാ​ക്കി​യ​ത്.’’ കു​ഞ്ഞു​മേ​രി ആ​ശ്വാ​സ​ത്തി​ന്റെ ദീ​ർ​ഘ​ശ്വാ​സ​മെ​ടു​ത്തു.

സി​നി, ഈ ​ക​ഥ​ക​ളൊ​ന്നും ജോ​സു​കു​ട്ടി പ​റ​ഞ്ഞി​ട്ടി​ല്ല​ല്ലോ എ​ന്ന പ​രി​ഭ​വ​ത്തോ​ടെ ഇ​ട​ക്കി​ടെ വീ​ട്ടി​ലെ​ത്തു​ന്ന സു​ന്ദ​രി​യാ​യ ചേ​ച്ചി​ സി​സ്റ്റ​റി​നെ ഓ​ർ​ത്തു. ആ ​ക​ണ്ണു​ക​ളു​ടെ ആ​ഴ​ങ്ങ​ളി​ൽ ശാ​ന്ത​ത​യെ​ന്നു തെ​റ്റി​ദ്ധ​രി​പ്പി​ച്ച് ഉ​റ​ങ്ങി​ക്കി​ട​ക്കു​ന്ന​തൊ​രു പ​ക്ഷേ ക​ന​ത്ത ദു​ഃഖ​മാ​വാം എ​ന്നോ​ർ​ത്ത​പ്പോ​ഴു​ണ്ടാ​യ സ​ഹ​താ​പ​ത്താ​ൽ മ​ന​സ്സു​നൊ​ന്തു.

‘‘പാ​വം ചേ​ച്ചി...’’ അ​വ​ളു​ടെ മ​നോ​ഗ​തം അ​ൽ​പം ഉ​റ​ക്കെ​യാ​യി. അ​തു​കേ​ൾ​ക്കാ​ത്ത മ​ട്ടി​ൽ അ​വ​ളു​ടെ ചെ​വി​യി​ലേ​ക്കു മു​ഖംചേ​ർ​ത്ത് പ​തി​ഞ്ഞസ്വ​ര​ത്തി​ൽ കു​ഞ്ഞു​മേ​രി മ​ന്ത്രി​ച്ചു.

‘‘നി​ന്റെ പി​ള്ളേ​ർ​ക്ക് ഈ ​സൂ​ക്കേ​ട് വ​രു​വ​ല്ലോ​ന്നു പേ​ടി​ച്ച് നീ ​പി​ള്ളേ​രെ വേ​ണ്ടെ​ന്നൊ​ന്നും വ​യ്‌​ക്ക​ണ്ട. ജോ​സു​കു​ട്ടി​ക്ക് ആ ​പാ​ര​മ്പ​ര്യം ഇ​ല്ല.’’

സി​നി ഒ​ന്നും മ​ന​സ്സി​ലാ​കാ​തെ കു​ഞ്ഞു​മേ​രി​യെ തു​റി​ച്ചു​നോ​ക്കി. ചു​റ്റും നോ​ക്കി ആ​രു​മി​ല്ലെ​ന്നു​റ​പ്പി​ച്ച് അ​ൽ​പം സ​ന്ദേ​ഹ​ത്തോ​ടെ കു​ഞ്ഞു​മേ​രി തു​ട​ർ​ന്നു.

‘‘നി​ന്നോ​ടി​ത് പ​റ​യു​ന്ന​ത് ശ​രി​യാ​ണോ എ​ന്നൊ​ന്നും എ​നി​ക്ക​റി​യ​ത്തി​ല്ല. കൊ​റേ നാ​ളാ​യി നീ ​ക​ഴി​ക്കു​ന്ന മ​റ്റേ ഗു​ളി​കേ​ടെ ക​വ​റ് ക​ത്തി​തീ​രാ​തെ അ​ടു​പ്പീ​ന്ന് ചാ​രം വാ​രു​മ്പോ കി​ട്ടു​ന്ന​തു​കൊ​ണ്ട് മാ​ത്രം പ​റ​യാ​ന്ന് വെ​ച്ച​താ​ണ്. ഇ​ത് നി​ന്റെ കൂ​ടെ മ​രി​ക്കു​മെ​ന്ന് നീ​യെ​നി​ക്ക് വാ​ക്കു​ത​ര​ണം.’’

സി​നി ഞെ​ട്ടി​ത്ത​രി​ച്ച് ത​ല​യാ​ട്ടാ​ൻ​പോ​ലും മ​റ​ന്നി​രി​ക്കു​മ്പോ​ൾ കു​ഞ്ഞു​മേ​രി നി​ർ​ത്താ​തെ തു​ട​ർ​ന്നു.

‘‘ഒ​റ്റ​െ​പ്പ​ട​ല്, എ​ല്ലാം വി​റ്റു​തു​ല​ച്ച് വ​ല്ല​നാ​ട്ടി​ലും വ​ന്നു​കി​ട​ക്കു​ന്ന​തി​ന് അ​ങ്ങേ​രോ​ട് തോ​ന്നി​യ ദേ​ഷ്യം, കു​ഞ്ഞു​ങ്ങ​ടെ അ​സു​ഖം, മോ​ളി​ക്കു​ട്ടീ​ടെ മ​ര​ണം... എ​ല്ലാം കൂ​ടെ എ​ന്നെ ഒ​രു​ത​രം ഭ്രാ​ന്തി​ന്റെ വ​ക്കി​ലെ​ത്തി​ച്ചു. ഇ​നി ജീ​വി​ച്ചി​ട്ട് കാ​ര്യ​മി​ല്ലെ​ന്ന തോ​ന്ന​ലു വ​ന്നു. ആ​ത്മ​ഹ​ത്യ​യെ​ക്കു​റി​ച്ച് പ​ല​ത​വ​ണ ചി​ന്തി​ച്ചു​കൂ​ട്ടി. പ​ക്ഷേ മ​രി​ക്കാ​ൻ ധൈ​ര്യ​മി​ല്ലാ​രു​ന്നു.

അ​ങ്ങ​നെ ഒ​ന്നും ചെ​യ്യാ​ൻ തോ​ന്നാ​തെ അ​ടു​ക്ക​ള​ത്തിേ​ണ്ണ​ല് വെ​റു​തെ പ​റ​മ്പി​ലോ​ട്ടും നോ​ക്കി ഇ​രു​ന്ന ഒ​രു ദി​വ​സ​മാ​ണ് ഞാ​നാ കാ​ഴ്ച ക​ണ്ട​ത്. ഇ​ണ​ക്കി​ളീ​ടെ കൂ​ടെ കൊ​ക്കു​രു​മ്മി ഇ​രു​ന്ന ഒ​രു പെ​ൺ​കി​ളി അ​വ​ന്റെ ക​ണ്ണു​വെ​ട്ടി​ച്ച് പ​റ​ന്നി​റ​ങ്ങി മു​ക്കു​റ്റി​പ്പ​ട​ർ​പ്പി​നി​ട​യി​ൽ ​െവ​ച്ച് വേ​റൊ​രു കി​ളി​യു​മാ​യി​ട്ട് ഇ​ണ​ചേ​രു​ന്നു. എ​ന്നി​ട്ട് ഒ​ന്നു​മ​റി​യാ​ത്ത​തു​പോ​ലെ പ​റ​ന്നു​പോ​യി അ​വ​ന്റെ അ​രി​കി​ലി​രി​ക്കു​ന്നു. ആ ​കാ​ഴ്ച​യി​ങ്ങ​നെ മ​ന​സ്സി​ല് മാ​യാ​തെ കി​ട​ന്നു.

മി​നി​ക്കു​ട്ടി​യെ മ​ഠ​ത്തി​ലാ​ക്കി​യി​ട്ട് തി​രി​ച്ചു​വ​രു​ന്ന വ​ഴി ജീ​പ്പി​ലി​രു​ന്ന് മ​രി​ക്ക​ണോ ജീ​വി​ക്ക​ണോ എ​ന്ന് മ​ന​സ്സ് ന​ട​ത്തി​യ യു​ദ്ധ​ത്തി​ൽ ഞാ​ൻ ജീ​വി​തം തെ​ര​ഞ്ഞെ​ടു​ത്തു. ഈ ​പ​ട്ടി​ക്കാ​ട്ടി​ല് എ​ന്നേ​ക്കു​മാ​യി ഒ​റ്റ​പ്പെ​ട്ടു പോ​കാ​തി​രി​ക്കാ​നു​ള്ള വ​ഴി അ​വി​ടെ​യി​രു​ന്ന് ഞാ​ൻ തീ​രു​മാ​നി​ച്ചു​റ​പ്പി​ച്ചു.

അ​തി​ന്റെ പേ​രി​ല് പി​ന്നീ​ട് പു​റ​കെ ന​ട​ന്നു ബു​ദ്ധി​മു​ട്ടി​ക്കു​വോ അ​വ​കാ​ശം പ​റ​ഞ്ഞു​വ​രു​വോ ചെ​യ്യാ​ത്ത ഒ​രാ​ളെ ക​ണ്ടു​പി​ടി​ക്കാ​നാ​യി പി​ന്ന​ത്തെ ശ്ര​മം. അ​ങ്ങ​നെ​യൊ​രു​ത്ത​ൻ വ​ന്നു​പെ​ട്ട​പ്പോ ഞാ​ന​വ​നെ പ്രേ​മം ന​ടി​ച്ചു വ​ശ​ത്താ​ക്കി. എ​ന്നി​ട്ട് ഒ​രു പ്രേ​മ​വും തോ​ന്നാ​തെ അ​യാ​ൾ​ടെ കൂ​ടെ കെ​ട​ന്നു. സ​ത്യം പ​റ​യാ​മ​ല്ലോ ദേ​ഷ്യ​മൊ​ക്കെ​യാ​രു​ന്നേ​ലും അ​ന്നേ​ര​വും അ​ങ്ങേ​രാ​യി​രു​ന്നു എ​ന്റെ മ​ന​സ്സി​ല്. ഇ​താ ഈ ​നി​മി​ഷം വ​രെ ഈ ​മ​ന​സ്സ് മ​റ്റൊ​രാ​ക്കും ഞാ​ൻ കൊ​ടു​ത്തി​ട്ടി​ല്ല.’’ കു​ഞ്ഞു​മേ​രി മൊ​ള​ഞ്ഞി പ​റ്റി​യ വ​ല​തു​കൈ മൂ​ന്നു​വ​ട്ടം നെ​ഞ്ചി​ല​ടി​ച്ചു.

സി​നി ത​ല​ക്ക​ടി​യേ​റ്റ​തു​പോ​ലെ പ​തി​ഞ്ഞി​രു​ന്നു. അ​വ​ൾ​ക്ക് ത​ന്റെ ചു​റ്റും ഭൂ​മി ക​റ​ങ്ങു​ന്ന​തു​പോ​ലെ തോ​ന്നി. ഒ​ര​ൽ​പം മു​മ്പു​വ​രെ മ​ന​സ്സി​ൽ സൂ​ക്ഷി​ച്ച ബിം​ബ​ങ്ങ​ളെ​ല്ലാം ത​ല​ത​ല്ലി​ക്ക​ര​ഞ്ഞ് ത​ക​ർ​ന്നു​ട​യു​ന്നു. വീ​ണ്ടും പു​തു​രൂ​പം പ്രാ​പി​ച്ച് ചു​റ്റും നി​ന്ന് എ​ന്തൊ​ക്കെ​യോ പു​ല​മ്പു​ന്നു. ആ​ർ​ത്ത​ട്ട​ഹ​സി​ക്കു​ന്നു. അ​ല​റി​ക്ക​ര​യു​ന്നു. അ​വ​ൾ​ക്ക് താ​നു​ൾ​പ്പെ​ടെ എ​ല്ലാ​വ​രോ​ടും സ​ഹ​താ​പം തോ​ന്നി. കു​ഞ്ഞു​മേ​രി​യോ​ടൊ​ഴി​ച്ച്...

‘‘എ​ന്നി​ട്ട്... എ​ന്നി​ട്ട് നി​ങ്ങ​ൾ​ക്ക് ഒ​രി​ക്ക​ൽ​പോ​ലും കു​റ്റ​ബോ​ധം തോ​ന്നീ​ട്ടി​ല്ലേ?’’ അ​വ​ൾ കി​ത​ച്ചു​കൊ​ണ്ട് വെ​റു​പ്പു​നി​റ​ഞ്ഞ സ്വ​ര​ത്തി​ൽ ചോ​ദി​ച്ചു.

‘‘ചെ​യ്യു​ന്ന​ത് തെ​റ്റാ​ണെ​ന്ന തോ​ന്ന​ലു​ണ്ടാ​യാ​ല​ല്ലേ കു​റ്റ​ബോ​ധ​ത്തി​ന്റെ ആ​വ​ശ്യ​മു​ള്ളൂ. അ​തൊ​രു തെ​റ്റാ​രു​ന്നു എ​ന്ന് എ​നി​ക്കൊ​രി​ക്ക​ലും തോ​ന്നീ​ട്ടി​ല്ല.’’ കു​ഞ്ഞു​മേ​രി നി​ർ​വി​കാ​ര​ത​യോ​ടെ പ​റ​ഞ്ഞു.

‘‘എ​ന്നാ​ലും...’’

സി​നി എ​ന്തോ പ​റ​യാ​ൻ തു​നി​ഞ്ഞ​പ്പോ​ൾ കു​ഞ്ഞു​മേ​രി അ​തി​നെ ഖ​ണ്ഡി​ച്ചു​കൊ​ണ്ട് ഉ​റ​ച്ച​സ്വ​ര​ത്തി​ൽ പ​റ​ഞ്ഞു.

‘‘പ്ര​കൃ​തി​യി​ലെ​വി​ടേം ആ​രു​ടെ കു​ഞ്ഞി​നെ പെ​റ്റു​വ​ള​ർ​ത്ത​ണ​മെ​ന്ന് തീ​രു​മാ​നി​ക്കു​ന്ന​ത് പെ​ണ്ണാ... ആ​രോ​ഗ്യ​മു​ള്ള കു​ഞ്ഞു​ങ്ങ​ള് അ​വ​ൾ​ടെ അ​വ​കാ​ശ​മാ... അ​തി​ല് തെ​റ്റും ശ​രി​യു​മൊ​ന്നു​മി​ല്ല.’’

സി​നി വാ​ക്കു​ക​ൾ വ​റ്റി​യി​രി​ക്കു​മ്പോ​ൾ കു​ഞ്ഞു​മേ​രി​ക്കു ചി​റ​കു​ക​ൾ മു​ള​ച്ചു. കൈ​ക​ൾ അ​റ്റു​പോ​യി. ദേ​ഹം തൂ​വ​ലു​ക​ൾ കൊ​ണ്ടു മൂ​ടി. അ​വ​ൾ ഒ​രു പ​ക്ഷി​യാ​യി മാ​റി കാ​ടി​നു​ള്ളി​ലേ​ക്കു പ​റ​ന്ന​ക​ന്നു.