യുദ്ധത്തിന്റെ വില കൊടുക്കുന്നത് ആരാണ് ?

ഇറാനും ഇസ്രായേലും തമ്മിൽ ഉയർന്ന സംഘർഷങ്ങളും അതിനെ തുടർന്നുണ്ടായ സൈനിക നീക്കങ്ങളും വീണ്ടും ഒരേ സത്യത്തെ ലോകത്തിനു മുന്നിൽ തുറന്നുകാട്ടുന്നു. യുദ്ധത്തിന്റെ തുടക്കവും അവസാനവും തീരുമാനിക്കുന്നത് രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വങ്ങളും ശക്തരാഷ്ട്രങ്ങളും ആണെങ്കിലും, അതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വില നൽകേണ്ടിവരുന്നത് എന്നും സാധാരണ മനുഷ്യർക്കാണ്. ചരിത്രത്തിന്റെ ഓരോ അധ്യായവും ഈ സത്യം വീണ്ടും വീണ്ടും ആവർത്തിച്ചുറപ്പിക്കുന്നു.

പ്രശസ്ത സൈനിക ചിന്തകനായ കാൾ വോൺ ക്ലോസെവിറ്റ്സ് യുദ്ധത്തെ രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യങ്ങൾ കൈവരിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന ബലപ്രയോഗത്തിന്റെ ഒരു രൂപമായാണ് വിലയിരുത്തിയത്. എന്നാൽ യാഥാർഥ്യത്തിൽ ആ ബലപ്രയോഗത്തിന്റെ ആഘാതം ഏറ്റവും കൂടുതൽ അനുഭവിക്കുന്നത് യുദ്ധം തീരുമാനിക്കുന്ന അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളല്ല; ജീവിതം മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകാൻ ശ്രമിക്കുന്ന സാധാരണ മനുഷ്യരാണ്. യുദ്ധത്തിന്റെ യഥാർഥ ചരിത്രം എഴുതപ്പെടുന്നത് യുദ്ധഭൂമികളിൽ മാത്രമല്ല, തകർന്ന കുടുംബങ്ങളുടെയും നഷ്ടപ്പെട്ട സ്വപ്നങ്ങളുടെയും ആശങ്കയിലാഴ്ന്ന മനുഷ്യജീവിതങ്ങളുടെയും കഥകളിലൂടെയാണ്.

ആക്രമണവും പ്രത്യാക്രമണവും, മിസൈലുകളും ഡ്രോണുകളും, മുന്നറിയിപ്പുകളും പ്രതികാരപ്രഖ്യാപനങ്ങളും ചേർന്ന് ആകാശം ഭീതിയുടെ നിറം പൂശുമ്പോൾ, ഗൾഫ് നാടുകളിൽ ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുത്ത ലക്ഷക്കണക്കിന് പ്രവാസി കുടുംബങ്ങളുടെ മനസ്സിലും അനിശ്ചിതത്വത്തിന്റെ മൂടൽമഞ്ഞ് പടരുന്നു. ഓരോ സംഘർഷവാർത്തയും പുതിയ ആശങ്കകൾക്ക് ചിറകു നൽകുന്നു. ജോലി സുരക്ഷിതമായിരിക്കുമോ? സ്ഥാപനങ്ങൾ സാധാരണപോലെ പ്രവർത്തിക്കുമോ? നാട്ടിലേക്കുള്ള മടങ്ങിവരവ് അനിവാര്യമാകുമോ? വർഷങ്ങളായി കെട്ടിപ്പടുത്ത ജീവിതം തകരുമോ? ഇത്തരത്തിലുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ അവരുടെ ഓരോ ദിവസത്തെയും നിശ്ശബ്ദമായി പിന്തുടരുന്നു.

ഗൾഫ് ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുത്ത ഓരോ പ്രവാസിക്കും സമാധാനത്തിന്റെ വില മറ്റാരേക്കാളും നന്നായി അറിയാം. ആയിരക്കണക്കിന് കിലോമീറ്റർ അകലെയുള്ള ഒരു സംഘർഷം പോലും അവരുടെ മനസ്സിൽ ആശങ്കയുടെ തിരമാലകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. വർഷങ്ങളോളം അധ്വാനിച്ച് കുടുംബത്തിന്റെ ഭാവിക്കായി പടുത്തുയർത്തിയ സ്വപ്നങ്ങൾ ഒരു അനിശ്ചിതത്വത്തിന്റെ നിഴലിൽ ആകരുതേ എന്ന പ്രാർഥനയാണ് ഓരോ പ്രവാസി മനസ്സിലും. നാട്ടിലെ കുടുംബങ്ങളുടെ പ്രതീക്ഷകളും ഇവിടെ കെട്ടിപ്പടുത്ത ജീവിതത്തിന്റെ സുരക്ഷയും സമാധാനത്തോടെയാണ് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.

യുദ്ധത്തിന്റെ നിഴൽ നീളുന്നതിനനുസരിച്ച് സാമ്പത്തിക മേഖലയിലും അതിന്റെ ആഘാതം പ്രകടമാകുന്നു. വ്യാപാരശൃംഖലകൾ തടസ്സപ്പെടുന്നു, കപ്പൽഗതാഗതം മന്ദഗതിയിലാകുന്നു, ചരക്കുകളുടെ ലഭ്യത കുറയുന്നു. അതിന്റെ പ്രതിഫലനമായി വിപണിയിൽ വിലക്കയറ്റം രൂക്ഷമാകുന്നു. സാധാരണ കുടുംബങ്ങളുടെ അടുക്കള മുതൽ ചെറുകിട വ്യാപാരികളുടെ ജീവിതം വരെ ഈ പ്രതിസന്ധി ബാധിക്കുന്നു. അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളിൽ എടുക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങളുടെ പ്രതിധ്വനി ഒടുവിൽ കേൾക്കുന്നത് സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ വീടുകളിലാണ്.

ഹുർമുസ് കടലിടുക്ക് പോലുള്ള നിർണായക സമുദ്രപാതകളിൽ സംഘർഷസാധ്യത ഉയരുമ്പോൾ, അതിന്റെ പ്രതിഫലനം ലോകസമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ എല്ലാ കോണുകളിലേക്കും വ്യാപിക്കുന്നു. എണ്ണവില ഉയരുന്നു, ഇന്ധനച്ചെലവ് വർധിക്കുന്നു, ഭക്ഷ്യവസ്തുക്കളുടെയും മറ്റ് അവശ്യസാധനങ്ങളുടെയും വില കുതിച്ചുയരുന്നു. യുദ്ധം നടക്കുന്ന രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് ആയിരക്കണക്കിന് കിലോമീറ്റർ അകലെ ജീവിക്കുന്നവർക്കുപോലും അതിന്റെ സാമ്പത്തിക ഭാരം വഹിക്കേണ്ടിവരുന്നു. ആഗോളവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട ലോകത്തിൽ ഒരു പ്രദേശത്തെ യുദ്ധം മറ്റൊരു ഭൂഖണ്ഡത്തിലെ ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ഭക്ഷണമേശയെയും ബാധിക്കുന്ന യാഥാർഥ്യമാണ് ഇന്ന് നാം കാണുന്നത്.

എന്നാൽ യുദ്ധത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ നഷ്ടം സാമ്പത്തിക കണക്കുകളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. ഓരോ മിസൈലിനും പിന്നിൽ ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ നഷ്ടപ്പെട്ട ബാല്യമുണ്ട്. ഓരോ ബോംബ് സ്ഫോടനത്തിനും പിന്നിൽ ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ തകർന്ന സ്വപ്നങ്ങളുണ്ട്. തകരുന്നത് വീടുകൾ മാത്രമല്ല; മനുഷ്യരുടെ പ്രതീക്ഷകളും വിശ്വാസങ്ങളും സുരക്ഷിതത്വബോധവുമാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് യുദ്ധത്തിന്റെ കണക്കെടുപ്പിൽ മരണസംഖ്യകൾ മാത്രം മതിയാകാത്തത്; തകർന്ന ജീവിതങ്ങളുടെ എണ്ണവും അതിൽ ഉൾപ്പെടേണ്ടത്.

അതിലേറെ വേദനാജനകമായ മറ്റൊരു യാഥാർഥ്യമുണ്ട്. മനുഷ്യപുരോഗതിക്ക് കരുത്താകേണ്ട കോടികളാണ് ഇന്ന് ആയുധശേഖരങ്ങളിലേക്കും പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങളിലേക്കും ഒഴുകുന്നത്. മികച്ച വിദ്യാലയങ്ങൾ, ആശുപത്രികൾ, ഗവേഷണകേന്ദ്രങ്ങൾ, തൊഴിലവസരങ്ങൾ എന്നിവ സൃഷ്ടിക്കാനാകുമായിരുന്ന വിഭവങ്ങൾ നാശത്തിന്റെ സാങ്കേതികവിദ്യ വികസിപ്പിക്കാനാണ് ചെലവഴിക്കുന്നത്. മനുഷ്യന്റെ അറിവും ശാസ്ത്രവും ജീവൻ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനേക്കാൾ ജീവൻ നശിപ്പിക്കുന്നതിനായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നത് നമ്മുടെ കാലഘട്ടത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിരോധാഭാസമാണ്.

അവസാനം ചോദിക്കേണ്ട ചോദ്യം ഇതാണ്: യുദ്ധത്തിൽ യഥാർത്ഥ വിജയി ആരാണ്? അധികാരത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ കണക്കുകൂട്ടലുകളും ആയുധവ്യാപാരത്തിന്റെ ലാഭവും തന്ത്രപരമായ നേട്ടങ്ങളും മാറ്റിനിർത്തിയാൽ, സാധാരണ മനുഷ്യർക്കു ലഭിക്കുന്നത് എന്താണ്? നഷ്ടപ്പെട്ട ജീവനുകൾ, തകർന്ന കുടുംബങ്ങൾ, അഭയാർത്ഥി ജീവിതം, സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധി, ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയം—ഇവയല്ലാതെ മറ്റൊന്നും അവശേഷിക്കുന്നില്ല.

സമാധാനം ഒരു ദൗർബല്യമല്ല; അത് മനുഷ്യസംസ്കാരത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തിയാണ്. സംഭാഷണങ്ങൾ അവസാനിക്കുന്നിടത്താണ് യുദ്ധങ്ങൾ ആരംഭിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ ആയുധങ്ങളിലൂടെയല്ല, സംവാദങ്ങളിലൂടെയും നയതന്ത്രത്തിലൂടെയും പരിഹരിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. ഇന്നത്തെ ലോകത്തിന് കൂടുതൽ മിസൈലുകളെയല്ല, കൂടുതൽ വിശ്വാസത്തെയും സംവാദങ്ങളെയും സഹവർത്തിത്വത്തെയും മനുഷ്യത്വത്തെയും ആണ് ആവശ്യം.

യുദ്ധം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത് അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളായിരിക്കാം. എന്നാൽ അതിന്റെ തീക്കനലിൽ വെന്തുരുകുന്നത് സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ ജീവിതങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളുമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഏത് രാജ്യത്തിന്റെയും വിജയത്തേക്കാൾ വിലപ്പെട്ടത് സമാധാനമാണ്. കാരണം, ഒരു യുദ്ധത്തിനും മനുഷ്യജീവിതത്തേക്കാൾ വലിയ വിജയം സമ്മാനിക്കാനാവില്ല.