ലിയോക്ക് നന്ദി, ഒപ്പം ദൈവത്തിനും; അയാൾ കളിച്ച കാലത്ത് ഞങ്ങളെ ജീവിപ്പിച്ചല്ലോ...

സൂക്ഷിച്ചു നോക്കൂ, കാതോർത്തു കേൾക്കൂ, ബ്യൂണസ് ഐറീസിലെ എൽ മോണുമെന്റൽ സ്റ്റേഡിയത്തിൽ ഒഴുകിയെത്തിയ എൺപതിയ്യായിരത്തിലധികം വരുന്ന ജനസമുദ്രം മാത്രമല്ല ഇന്ന് കണ്ണീരണിയുന്നത്. അവർക്കൊപ്പം, ആ സ്റ്റേഡിയത്തിന്റെ പച്ചപ്പുല്ല് പോലും അടിമുടി വിങ്ങിപ്പൊട്ടുകയാണ്. കളിമുറ്റത്തിന്റെ വിസ്തൃതിയിൽ ഓരോ കോണിലും പന്തുമായി പാഞ്ഞുവന്ന, സ്വന്തം വിരലുകളാൽ കവിത കോറിയിട്ട ആ ഇടങ്കാലിന്റെ സ്പർശം ഇനി തനിക്ക് ലഭിക്കില്ലല്ലോ എന്ന ഓർമ്മയിൽ ആ പുൽനാമ്പുകൾ ഓരോന്നും ഇറ്റുവീഴുന്ന കണ്ണീരിനാൽ വിറങ്ങലിച്ചു നിൽക്കുന്നു.

ഗാലറിയിലെ വമ്പൻ ജനക്കൂട്ടവും, ആകാശത്തെ വിണ്ണും, അവരുടെ കാലടികൾ പതിഞ്ഞ മണ്ണും ഒരേപോലെ ആ നൊമ്പരം ഏറ്റുവാങ്ങുകയാണ്. പന്തിൽ ഇന്ദ്രജാലം തീർത്ത, ആംഗിളുകൾ കൊണ്ട് ലോകത്തെ അമ്പരപ്പിച്ച ലയണൽ മെസ്സി എന്ന അത്ഭുതം നീലയും വെള്ളയും കലർന്ന ആ കുപ്പായമഴിച്ച് വെച്ചപ്പോൾ, ലോകം മുഴുവൻ നെടുവീർപ്പുകളോടെ തലകുനിക്കുന്നു. കാരണം ഗാലറിക്കും മൈതാനത്തിനും ഒരേപോലെ അറിയാം. കാലമെത്ര കഴിഞ്ഞാലും, യുഗങ്ങൾ എത്ര മാറിയാലും, ഇനിയിവിടെ ഇങ്ങനെയൊരു കാൽപെരുമാറ്റം ഉണ്ടാകില്ല. പന്തിനെ ഇത്രമേൽ പ്രണയിച്ച, ഇത്രയും മനോഹരമായി മൈതാനത്തെ ഉമ്മവെച്ച മറ്റൊരു കാൽപാടുകൾ ഇനി ഈ മണ്ണിൽ പതിയില്ല.

21 നീണ്ട വർഷങ്ങൾ, 208 അന്താരാഷ്ട്ര മത്സരങ്ങൾ, 126 അവിസ്മരണീയ ഗോളുകൾ... ഒടുവിൽ, ഓർമ്മകളുടെ പെരുമഴക്കാലം ബാക്കിയാക്കി ആ കാൽപന്തിന്റെ രാജകുമാരൻ പടിയിറങ്ങുകയാണ്. ബെനിനെതിരെ 3-0ത്തിന് അർജന്റീന വിജയം കുറിച്ച ആ രാത്രി ഒരു ഫുട്ബോൾ മത്സരമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് തോളിലേറ്റി നടന്ന് തങ്ങളെ ലോകത്തിന്റെ നെറുകയിലെത്തിച്ച വീരനായകന് ഗാലറിയും മൈതാനവും ഒന്നുചേർന്ന് നൽകിയ വിടപറയലായിരുന്നു. മത്സരത്തിന്റെ 71-ാം മിനിറ്റിൽ ആ ഇടങ്കാലിൽ നിന്ന് തൊടുത്ത പന്ത് വലയുടെ മേൽക്കൂരയിലേക്ക് തുളച്ചുകയറുമ്പോൾ, ആ പുൽമൈതാനവും ഗാലറിയും ഒരുപോലെ അവന്റെ അവസാനത്തെ പാദസ്പർശമേറ്റ് പുളകമണിഞ്ഞു.

രണ്ട് ഗോളുകൾക്ക് മനോഹരമായി വഴിയൊരുക്കിയും, ഒരു ഗോൾ സ്വന്തം പേരിൽ കുറിച്ചും തന്റെ അവസാനത്തെ കാൽപന്ത് നൃത്തം അവൻ ആ നിശയിൽ അമരമാക്കി. 10-ാം മിനിറ്റിൽ ആ കളിമുറ്റം നിശ്ചലമായപ്പോൾ, എതിരാളികൾ പോലും ആ വിസ്മയത്തെ തൊട്ടുവന്ദിച്ചു. മോണുമെന്റലിന്റെ നീലവിണ്ണിൽ ഡ്രോണുകൾ വിരിയിച്ച ദൃശ്യങ്ങളിൽ ഖത്തറിലെ ആ പാരമ്യത്തിന്റെ നിമിഷവും ഉദിച്ചുയർന്നപ്പോൾ, ഗാലറിയിലെ കണ്ണീർ മഴയ്ക്കൊപ്പം മൈതാനവും ആ മനോഹര ഓർമ്മകളിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്നു.

"അർജന്റീനിയൻ ജഴ്സിയിലുള്ള എന്റെ കരിയറിലെ ഏറ്റവും സങ്കടകരമായ ദിവസമാണിത്," ഇടറിയ ശബ്ദത്തോടെ മെസ്സി മൈക്കിന് മുന്നിൽ പറഞ്ഞുനിർത്തുമ്പോൾ, പരിശീലകൻ ലയണൽ സ്കലോണിയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നുപോലും ഒഴുകിപ്പോയത് ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ ഓർമ്മച്ചെപ്പുകളായിരുന്നു. തങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട 'ലിയോ' ഇനി ആ ജേഴ്സിയിൽ കളത്തിലിറങ്ങില്ല എന്ന സത്യം താങ്ങാൻ ആ ജനസമുദ്രത്തിനും കളിമുറ്റത്തിനും സാധിക്കുന്നില്ല. അച്ഛൻ ഹോർഹയുടെ വേർപാടിന്റെ വിങ്ങലോടെ, തന്റെ മക്കളെ ചേർത്തുപിടിച്ച് ആ പച്ചപ്പുല്ലിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, അവൻ ഫുട്ബോളിനേക്കാൾ വലിയ ഏതോ വിശുദ്ധ വികാരമായി മാറിയിരുന്നു.

കളിക്കളത്തിൽ ഇനിയും അനേകം താരങ്ങൾ ഉദയം ചെയ്തേക്കാം, പുതിയ പന്തടക്കങ്ങളും അഭ്യാസങ്ങളും പിറന്നേക്കാം. എന്നാൽ ആ ഇടങ്കാലിന്റെ വശ്യതയും, പന്തിനോട് അവൻ കാണിച്ച ആ പ്രണയവും, ആ സാന്നിധ്യം ഉണ്ടാക്കിയ ആവേശവും ഇനി ആർക്കും ആവർത്തിക്കാനാവില്ല. ആ കാൽപ്പാടുകൾക്ക് പകരം വെക്കാൻ ഇനിയൊരു കളിക്കാരനും ആ മണ്ണിലേക്ക് നടന്നുവരില്ല.

നന്ദി ലിയോ... പന്തിനെ പ്രണയിക്കാൻ ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ചതിന്, നീ മടങ്ങിയാലും, ഗാലറിയിലെ ആ മന്ത്രണങ്ങൾക്കൊപ്പം, ഇനിയൊരു കാൽപെരുമാറ്റവുമില്ലാത്ത ആ പച്ചപ്പുല്ലിൽ നീ കോറിയിട്ട മാന്ത്രികത ഒരു സങ്കീർത്തനം പോലെ യുഗങ്ങളോളം ഓർമ്മകളിൽ വിങ്ങിപ്പൊട്ടിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും. ലിയോക്ക് നന്ദി, ഒപ്പം ദൈവത്തിനും അയാൾ കളിച്ച കാലത്ത് ഞങ്ങളെ ജീവിപ്പിച്ചല്ലോ...