കാൽപന്തിന്റെ പ്രണയമേ... അൽവിദ: ആകാശ നീലയിൽ നീ കോറിയിട്ട മാന്ത്രികതയുടെ ഓർമ്മകളിൽ...

റൊസാരിയോയിലെ ആ പഴയ തെരുവുകളിൽ വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ കാറ്റു വീശുമ്പോഴൊക്കെ ഇന്നും ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയുടെ കാൽപ്പെരുമാറ്റം കേൾക്കാം. വളർച്ചയെപ്പോലും തളർത്താൻ നോക്കിയ രോഗത്തോടും പ്രതിസന്ധികളോടും പോരാടി, പന്തിനു പിന്നാലെ ഓടിയ ലയണൽ എന്ന ആ കൊച്ചുകുട്ടി... ഓരോ തെരുവോരങ്ങളിലും പന്തിനെ സ്വന്തം നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച്, മൈതാനത്തിന്റെ അതിരുകൾ ഭേദിച്ച്, കാണുന്നവരുടെ കണ്ണുകളിൽ അത്ഭുതം നിറച്ച് അവൻ വളർന്നു. പന്തടക്കത്തിന്റെ മാന്ത്രികത കൊണ്ട് കാൽപന്തുകളി എന്ന വന്മരം ആ ഒരൊറ്റ മനുഷ്യനിലേക്ക് മാത്രം ചുരുങ്ങിപ്പോകും വിധം അവൻ പടിപടിയായി ലോക ഫുട്ബോളിന്റെ അവസാനത്തെ വാക്കായി മാറി. പക്ഷേ, അപ്പോഴും ആകാശ നീലയും വെള്ളയും കലർന്ന ആ അർജന്റീന ജഴ്സി അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു പ്രാർത്ഥന പോലെ കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

ഇന്ന്, ഒരൊറ്റ വാർത്തയിൽ ലോകമെമ്പാടുമുള്ള കോടിക്കണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് നിലച്ചുപോയിരിക്കുന്നു! ആ 10-ാം നമ്പർ കുപ്പായം അവൻ മടക്കിവെക്കുകയാണ്. കളം നിറഞ്ഞ് കവിതയെഴുതിയ ആ മാന്ത്രികക്കാലുകൾ ഇനി അന്താരാഷ്ട്ര മൈതാനങ്ങളിൽ പന്തുതട്ടില്ല. ഫുട്ബോൾ ലോകം എത്രയോ വിടവാങ്ങലുകൾ കണ്ടിരിക്കുന്നു; പക്ഷേ, ഇത്രമേൽ ഉള്ളുപൊള്ളിക്കുന്ന, കണ്ണീരിൽ കുതിർന്ന ഒരു മടങ്ങിപ്പോക്ക് ഇതിനുമുമ്പ് ഉണ്ടായിട്ടില്ല.

ബാഴ്സലോണയിലെ സുവർണ്ണ സിംഹാസനത്തിലിരുന്ന് സകല കിരീടങ്ങളും സ്വന്തം പേരിൽ കുറിക്കുമ്പോഴും, തുടക്കകാലത്ത് അവന് കേൾക്കേണ്ടി വന്നത് നെഞ്ചു തുളയ്ക്കുന്ന കുത്തുവാക്കുകൾ മാത്രമായിരുന്നു. "ക്ലബ്ബിന് വേണ്ടി ചോരയും നീരും നൽകുന്നവൻ, മാതൃരാജ്യത്തിന്റെ ജഴ്സിയണിയുമ്പോൾ തളർന്നുപോകുന്നു" എന്ന് മനുഷ്യർ അവനെ നിരന്തരം പരിഹസിച്ചു. ഓരോ തോൽവിയിലും അവൻ കേൾക്കേണ്ടി വന്ന ആ നിന്ദയും ആക്ഷേപങ്ങളും ആ ഹൃദയത്തെ എത്രത്തോളം മുറിപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടാകും!

2014-ൽ റിയോയിലെ പുൽമൈതാനത്ത് കിരീടത്തിന് തൊട്ടരികിൽ വീണുപോയ ആ രാത്രി... തുടർന്ന് വന്ന തുടർച്ചയായ ഫൈനൽ തോൽവികളുടെ ഭാരം താങ്ങാനാവാതെ 2016-ൽ നെഞ്ചുപൊട്ടി അവൻ കണ്ണീരോടെ വിരമിക്കൽ പ്രഖ്യാപിച്ച ദിനം... അന്ന് അവൻ അനുഭവിച്ച വേദനയോളം പോന്ന മറ്റൊന്നും ഫുട്ബോൾ ലോകത്ത് ഉണ്ടായിട്ടില്ല. പക്ഷേ, വിധിക്ക് അവന്റെ കഥ അവിടെ അവസാനിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. തനിക്കെതിരെ ഉയർന്ന ഓരോ പരിഹാസത്തെയും സ്തുതിഗീതങ്ങളാക്കി മാറ്റി, താൻ പ്രണയിച്ച മാതൃരാജ്യത്തിന് എല്ലാ സന്തോഷങ്ങളും തിരികെ നൽകിയ ശേഷമേ താൻ പടിയിറങ്ങൂ എന്ന് അവൻ ആ നീലക്കുപ്പായത്തോട് നിശ്ശബ്ദമായി പ്രതിജ്ഞ ചെയ്തിരുന്നു.

പിന്നീട് ലോകം കണ്ടത് ഫുട്ബോൾ ചരിത്രത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ കാവ്യനീതിയായിരുന്നു! 2021-ൽ മാറക്കാനയുടെ പുൽമൈതാനത്ത് ബ്രസീലിനെ തകർത്ത് കോപ്പ അമേരിക്ക ഉയർത്തുമ്പോൾ, അത് 28 കൊല്ലത്തെ ഒരു ജനതയുടെ കണ്ണീരിനുള്ള ശാപമോക്ഷമായിരുന്നു. തുടർന്ന് ഫൈനലിസിമ കിരീടം... ഒടുവിൽ 2022-ലെ ഖത്തറിന്റെ മരുഭൂമിയിൽ, ഫ്രാൻസിനെതിരായ ആ വീറുറ്റ പോരാട്ടത്തിനൊടുവിൽ സുവർണ്ണ കിരീടത്തിൽ അവൻ കണ്ണീരോടെ ഉമ്മവെച്ചപ്പോൾ ഫുട്ബോൾ എന്ന കളിയും അതിൻ്റെ ദൈവവും പൂർണ്ണത നേടുകയായിരുന്നു. വീണ്ടുമൊരു കോപ്പ അമേരിക്ക കൂടി രാജ്യത്തിന് സമ്മാനിച്ച്, വിജയത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഉയർന്ന കൊടുമുടിയിൽ നിൽക്കുമ്പോഴാണ് ഈ പടിയിറക്കം.

എന്നിട്ടും, എല്ലാം നേടിക്കഴിഞ്ഞിട്ടും ഈ വിടവാങ്ങലിനെ ഇത്രമേൽ വേദനാജനകമാക്കുന്നത് മറ്റൊരു വലിയ ആഴത്തിലുള്ള മുറിവാണ്. തന്റെ സകല പ്രതിസന്ധികളിലും പാറപോലെ കൂടെനിന്ന, എല്ലാത്തിനും വഴികാട്ടിയായിരുന്ന പ്രിയപ്പെട്ട പിതാവിന്റെ വേർപാട്. ജഴ്സിയണിഞ്ഞ് കളത്തിലിറങ്ങുമ്പോൾ ഗാലറിയിലിരുന്ന് തനിക്ക് ഊർജ്ജം പകർന്നിരുന്ന ആ സാന്നിധ്യം ഇനി കൂടെയില്ലെന്ന യാഥാർത്ഥ്യം അവന്റെ ഉള്ളിലെ മനോവീര്യത്തെ ഉലച്ചു കളഞ്ഞു. ആ വലിയ ശൂന്യതയും പേറി, സർവ്വവും മാതൃരാജ്യത്തിനായി സമർപ്പിച്ചാണ് അവൻ ആ പത്താം നമ്പർ കുപ്പായം അഴിച്ചു വെക്കുന്നത്.

നൽകിയ ഓരോ തുള്ളി കണ്ണീരിനും, നെഞ്ചു പിളർക്കുന്ന ഓരോ സന്തോഷത്തിനും നന്ദി മെസ്സി... റൊസാരിയോയിലെ ആ പൊടിപിടിച്ച ഇടവഴിയിൽ നിന്ന് ലോകത്തിന്റെ നെറുകയിലേക്ക് നീ നടന്നു കയറിയപ്പോൾ, ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയം കൂടി നിനക്കൊപ്പമുണ്ടായിരുന്നു. കളിക്കളത്തിൽ നീ വിരിയിച്ച ആ സുവർണ്ണ നിമിഷങ്ങൾ ഇനി സംഭവിക്കില്ലെന്ന വേദന ഉള്ളിൽ നിശ്ശബ്ദമായി നീറുമ്പോഴും, നീ സമ്മാനിച്ച ഓരോ മനോഹര ഓർമ്മയും അളവറ്റ പ്രണയത്തോടെ നെഞ്ചോടു ചേർത്തുപിടിക്കുകയാണ്. അർജന്റീനയുടെ ആകാശ നീലയും വെള്ളയും കലർന്ന ആ ജഴ്സിയിൽ നീ ബാക്കിവെച്ചു പോകുന്ന ശൂന്യത നികത്താൻ ഇനിയൊരു ആത്മാവിനും കഴിഞ്ഞെന്നു വരില്ല. ആ മാന്ത്രികച്ചുവടുകളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ, മരിക്കാത്ത ആ ഓർമ്മകളോടെ നിന്നെ ഞങ്ങൾ എന്നെന്നും ഹൃദയത്തിൽ കൊണ്ടുനടക്കും. പ്രിയപ്പെട്ടവനേ, എല്ലാത്തിനും ഒരായിരം നന്ദി!