വഖഫ് നിയമ പരിഷ്‌കാരവും ഭരണഘടനാ അവകാശങ്ങളും

വഖഫ് (ഭേദഗതി) നിയമം, 2025 രാജ്യത്ത് വ്യാപകമായ ചർച്ചകൾക്ക് വഴിവെച്ചിരിക്കുകയാണ്. വഖഫ് സ്വത്തുക്കളുടെ സംരക്ഷണവും, സുതാര്യമായ ഭരണവും, അഴിമതി തടയലും ഉറപ്പാക്കുക എന്നത് തീർച്ചയായും സ്വാഗതാർഹമായ ലക്ഷ്യങ്ങളാണ്. എന്നാൽ, ഈ ലക്ഷ്യങ്ങൾ കൈവരിക്കുന്നതിനുള്ള മാർഗങ്ങൾ ഭരണഘടന ഉറപ്പുനൽകുന്ന മതസ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും മതസമൂഹങ്ങളുടെ സ്വയംഭരണാവകാശത്തെയും ദുർബലപ്പെടുത്തരുത്.

ഏറ്റവും കൂടുതൽ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്ന വ്യവസ്ഥകളിലൊന്നാണ് വഖഫ് ബോർഡിൽ രണ്ട് മുസ്‍ലിം ഇതര അംഗങ്ങൾക്ക് വോട്ടവകാശത്തോടെ അംഗത്വം നൽകുന്നത്. ഇവിടെ ഉയരുന്ന പ്രധാന ചോദ്യം രണ്ട് അംഗങ്ങളാണോ അതിലധികമാണോ എന്നതല്ല. ഒരു മതസമൂഹത്തിന് സ്വന്തം മതപരവും ജീവകാരുണ്യപരവുമായ സ്ഥാപനങ്ങൾ സ്വന്തം വിശ്വാസത്തിന്റെയും പാരമ്പര്യത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ നടത്താനുള്ള അവകാശത്തിൽ സർക്കാർ ഇടപെടുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ് യഥാർഥ ചോദ്യം.

ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയിലെ അനുച്ഛേദം 25 മതസ്വാതന്ത്ര്യവും അനുച്ഛേദം 26 മതവിഭാഗങ്ങൾക്ക് അവരുടെ മതകാര്യങ്ങളും സ്ഥാപനങ്ങളും സ്വതന്ത്രമായി നടത്താനുള്ള അവകാശവും ഉറപ്പുനൽകുന്നു. അതിനാൽ, ഏതൊരു നിയമവും ഈ ഭരണഘടനാപരമായ അവകാശങ്ങളെ ബഹുമാനിച്ചുകൊണ്ടായിരിക്കണം നടപ്പാക്കേണ്ടത്. പൊതുതാൽപര്യവും ഭരണഘടനാപരമായ അവകാശങ്ങളും തമ്മിൽ ശരിയായ സന്തുലനം പാലിക്കുക എന്നത് ഒരു ജനാധിപത്യ ഭരണകൂടത്തിന്റെ കടമയാണ്.

വഖഫ് ഭരണത്തിൽ ക്രമക്കേടുകൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ അതിനെ നേരിടാൻ ശക്തമായ ഓഡിറ്റ് സംവിധാനം, ഡിജിറ്റൽ രേഖീകരണം, സുതാര്യമായ അക്കൗണ്ടിങ്, സ്വതന്ത്ര പരിശോധന, കാര്യക്ഷമമായ നിയമപരമായ മേൽനോട്ടം എന്നിവ ശക്തിപ്പെടുത്താം. അതിലൂടെ ഉത്തരവാദിത്തം ഉറപ്പാക്കാനും പൊതുജനവിശ്വാസം വർധിപ്പിക്കാനും കഴിയും. എന്നാൽ, പരിഷ്‌കാരത്തിന്റെ പേരിൽ മതസമൂഹങ്ങളുടെ ഭരണഘടനാപരമായ സ്വയംഭരണാവകാശം ദുർബലമാകരുത്.

ഇന്ത്യയുടെ മതനിരപേക്ഷത എല്ലാ മതങ്ങളെയും ഒരുപോലെ ബഹുമാനിക്കുന്നതിലാണ്. അതുകൊണ്ട് ഒരു മതസ്ഥാപനത്തെ ബാധിക്കുന്ന നിയമം കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ, അതേ തത്ത്വം മറ്റെല്ലാ മതസ്ഥാപനങ്ങൾക്കും ഒരുപോലെ ബാധകമാണോ എന്ന ചോദ്യവും സ്വാഭാവികമായി ഉയരും. നിയമത്തിനുമുന്നിൽ സമത്വവും തുല്യപരിഗണനയും ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന മൂല്യങ്ങളാണ്.

ദീർഘകാല പരിഹാരങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത് ഏറ്റുമുട്ടലിലൂടെയല്ല; ഭരണഘടനയുടെ ആത്മാവിനെ മാനിക്കുന്ന സംവാദത്തിലൂടെയും പരസ്പര വിശ്വാസത്തിലൂടെയുമാണ്. നിയമപരിഷ്‌കാരങ്ങൾ ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസം വർധിപ്പിക്കേണ്ടതാണ്; ആശങ്കകൾ സൃഷ്ടിക്കേണ്ടതല്ല.

ഒരു ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ശക്തി പുതിയ നിയമങ്ങൾ പാസാക്കുന്നതിലല്ല, മറിച്ച് ഓരോ പൗരന്റെയും ഓരോ മതസമൂഹത്തിന്റെയും ഭരണഘടനാപരമായ അവകാശങ്ങൾ ഒരുപോലെ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നുവെന്ന വിശ്വാസം നിലനിർത്തുന്നതിലാണ്. അതാണ് ഇന്ത്യയുടെ ഭരണഘടനയുടെ ആത്മാവും ജനാധിപത്യത്തിന്റെ യഥാർഥ ശക്തിയും.