തുറന്നിട്ട 35 വർഷങ്ങൾ
text_fieldsആഗോളവത്കരണം ഇന്ത്യക്ക് വളർച്ച നൽകി; വികസനം നൽകിയില്ല. മുപ്പത്തഞ്ചു വർഷത്തെ ഈ പരീക്ഷണത്തിന്റെ കണക്കെടുപ്പ് ഈ ഒരു വാക്യത്തിൽ തുടങ്ങണം. 1991ലെ പരിഷ്കാരങ്ങൾ വിജയമായിരുന്നോ എന്ന ചോദ്യം ഇന്ന് പ്രസക്തമല്ല. കണക്കുകൾ തന്നെ അതിന് ഉത്തരം നൽകുന്നുണ്ട്. പ്രസക്തമായ ചോദ്യം മറ്റൊന്നാണ്: ആ വിജയം ആരുടേതായിരുന്നു? 1991 ജൂലൈയിൽ ഇന്ത്യയുടെ വിദേശനാണ്യ ശേഖരം ഏകദേശം 110 കോടി ഡോളറായിരുന്നു. ഏകദേശം മൂന്നാഴ്ചത്തെ ഇറക്കുമതിക്കു മാത്രം തികയുന്ന തുക. റിസർവ് ബാങ്കിന് 47 ടൺ സ്വർണം ബാങ്ക് ഓഫ് ഇംഗ്ലണ്ടിൽ പണയം വെക്കേണ്ടിവന്നു. ഈ വർഷം ആഗസ്റ്റ് പകുതിയോടെ വിദേശനാണ്യ ശേഖരം 71,690 കോടി ഡോളറിലെത്തി. ഇത് ഏകദേശം പതിനൊന്നു മാസത്തെ ചരക്ക് ഇറക്കുമതിക്കു തികയും. അന്ന് ഏകദേശം 27,000 കോടി ഡോളറായിരുന്ന ജി.ഡി.പി ഇന്ന് നാലു ലക്ഷം കോടി ഡോളർ കടന്നു. 2025-26 സാമ്പത്തിക വർഷത്തെ യഥാർഥ വളർച്ച 7.4 ശതമാനമാണെന്ന് സാമ്പത്തിക സർവേ കണക്കാക്കുന്നു.
ദാരിദ്ര്യനിർമാർജനത്തിലാണ് ഏറ്റവും വലിയ മാനുഷിക നേട്ടം. ലോകബാങ്കിന്റെ പുതുക്കിയ കണക്കനുസരിച്ച് അതിദരിദ്രരുടെ അനുപാതം 2011-12ലെ ഏകദേശം 27 ശതമാനത്തിൽ നിന്ന് 2022-23ൽ ഏകദേശം അഞ്ച് ശതമാനമായി കുറഞ്ഞു. ഒരു ടെലിഫോൺ കണക്ഷനു വേണ്ടി വർഷങ്ങൾ കാത്തിരിക്കേണ്ടിവന്ന രാജ്യത്ത് ഇന്ന് നൂറുകോടിയിലേറെ മൊബൈൽ ഉപഭോക്താക്കളുണ്ട്. ഡിജിറ്റൽ പണമിടപാടിൽ ഇന്ത്യ ഇന്ന് ലോകത്തിന് മാതൃകയാണ്. സേവന കയറ്റുമതി പ്രതിവർഷം ഏകദേശം 38,000 കോടി ഡോളറായി.
സാമ്പത്തിക വളർച്ചക്കിടയിലും തൊഴിലില്ലായ്മ
മേൽസൂചിപ്പിച്ച നേട്ടങ്ങൾ യഥാർഥമാണ്. എന്നാൽ, അവയെ മാത്രം അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള വിലയിരുത്തൽ അപൂർണമാകും. ആഗോളവത്കക്കരണത്തിന്റെ പൂർണ ചിത്രം മനസ്സിലാക്കാൻ അതിനുള്ളിലെ വൈരുധ്യങ്ങൾ പരിശോധിക്കണം. ആ പരിശോധന തുടങ്ങേണ്ടത് തൊഴിലിൽ നിന്നാണ്. ലോകത്ത് ഏറ്റവും വേഗത്തിൽ വളരുന്ന പ്രധാന സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയാണ് ഇന്ത്യ. എന്നിട്ടും നഗരങ്ങളിലെ യുവാക്കളിൽ ഏകദേശം ആറിലൊരാൾക്ക് ജോലിയില്ല. തൊഴിൽശക്തിയുടെ ഏകദേശം 45 ശതമാനം ഇപ്പോഴും കൃഷിയിലാണ്. ദേശീയ മൂല്യവർധനയിൽ കൃഷിയുടെ പങ്കാകട്ടെ ഏകദേശം 16-18 ശതമാനം മാത്രം. 1991നുശേഷം കൃഷിയിൽനിന്ന് പുറത്തുവന്നവരിൽ ഭൂരിഭാഗവും എത്തിയത് ഫാക്ടറികളിലല്ല, നിർമാണ സൈറ്റുകളിലും ഡെലിവറി ആപ്പുകളിലുമാണ്. കോവിഡിനുശേഷം ദശലക്ഷക്കണക്കിനുപേർ കൃഷിയിലേക്ക് തിരിച്ചുപോയി. ചരിത്രത്തിൽ ഒരു വികസ്വര രാഷ്ട്രവും ഈ ദിശയിൽ സഞ്ചരിച്ചിട്ടില്ല. തൊഴിലാളികളിൽ ഏകദേശം 90 ശതമാനവും സാമൂഹിക സുരക്ഷയില്ലാത്ത അസംഘടിത മേഖലയിലാണ്. ജോലി സൃഷ്ടിക്കാത്ത വളർച്ച ഒരു കണക്കു മാത്രമാണ്, ജനങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ അത് എത്തുന്നില്ല.
തൊഴിൽ വളർന്നില്ലെങ്കിലും ലാഭം വളർന്നു എന്നതാണ് ഈ ചിത്രത്തിന്റെ മറുവശം. കോർപറേറ്റ് ലാഭം ജി.ഡി.പിയുടെ അനുപാതത്തിൽ പതിനഞ്ചുവർഷത്തെ ഏറ്റവും ഉയർന്ന നിലയിലാണ്. അതേകാലത്ത് ഗ്രാമീണ മേഖലയിലെ യഥാർഥ കൂലി, അതായത് വിലക്കയറ്റം കിഴിച്ചുള്ള കൂലി, വർഷങ്ങളായി ഏതാണ്ട് അനങ്ങിയിട്ടില്ല. ഓഹരിവിപണി സൂചികകൾ റെക്കോഡുകൾ തിരുത്തുമ്പോൾ ദേശീയവരുമാനത്തിൽ തൊഴിലാളികളുടെ പങ്ക് കുറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. വേൾഡ് ഇൻഇക്വാലിറ്റി ലാബിന്റെ കണക്കനുസരിച്ച് ദേശീയ വരുമാനത്തിന്റെ ഏകദേശം 22 ശതമാനവും സമ്പത്തിന്റെ 40 ശതമാനവും മുകളിലെ ഒരു ശതമാനത്തിന്റെ കൈകളിലാണ്. ചില അളവുകോലുകളിൽ ഇത് ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകാലത്തേക്കാൾ കൂടുതലാണ്. കൊളോണിയൽ ഭരണം അവസാനിച്ചിട്ട് എഴുപത്തൊമ്പത് വർഷമായി. വരുമാനത്തിലെ ആ കൊളോണിയൽ അസമത്വം ഇപ്പോഴും തുടരുന്നു.
ഇതിനോടൊപ്പം സമ്പത്തിന്റെ കേന്ദ്രീകരണവും നടക്കുന്നു. തുറമുഖങ്ങൾ, വിമാനത്താവളങ്ങൾ, ടെലികോം, സിമന്റ്, ഊർജം തുടങ്ങിയ തന്ത്രപ്രധാന മേഖലകൾ ഏതാനും വ്യവസായ ഗ്രൂപ്പുകളുടെ കൈകളിലേക്ക് നീങ്ങുകയാണ്. 1991ൽ നാം ഉപേക്ഷിച്ചത് സർക്കാരിന്റെ കുത്തകയാണ്. പകരം വരുന്നത് സ്വകാര്യ കുത്തകയാണെങ്കിൽ, സാധാരണ ഉപഭോക്താവിന് യജമാനന്റെ പേരു മാറി എന്നേയുള്ളൂ.
ഇന്ത്യ-ചൈന താരതമ്യം
ചൈനയുമായുള്ള താരതമ്യം ഈ ചിത്രം കൂടുതൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു. 1991ൽ ഇന്ത്യയുടെയും ചൈനയുടെയും പ്രതിശീർഷ വരുമാനം ഏകദേശം തുല്യമായിരുന്നു, ഏതാണ്ട് 300-350 ഡോളർ. ഇന്ന് ചൈനയുടെ പ്രതിശീർഷ വരുമാനം ഏകദേശം 13,000 ഡോളറാണ്. ഇന്ത്യയുടേത് 3,000 ഡോളറിൽ താഴെയും. ഒരേ തുടക്കത്തിൽ നിന്ന് നാലിരട്ടിയിലധികം അകലം വന്നു. ആഗോള ചരക്കു കയറ്റുമതിയിൽ ചൈനയുടെ പങ്ക് ഏകദേശം 14 ശതമാനമാണ്. ഇന്ത്യയുടേത് രണ്ടു ശതമാനത്തിൽ താഴെ.
ഈ വ്യത്യാസത്തിന്റെ കാരണം ഒരുഘട്ടത്തിന്റെ അഭാവമാണ്. ചൈന ആദ്യം പ്രാഥമിക വിദ്യാഭ്യാസവും ആരോഗ്യവും ഉറപ്പാക്കി. പിന്നെ ഗ്രാമീണ തൊഴിലാളികളെ ഫാക്ടറികളിലെത്തിച്ചു. അതിനു ശേഷമാണ് സേവനമേഖലയിലേക്ക് കടന്നത്. ഇന്ത്യ നടുവിലെ ഫാക്ടറി ഘട്ടം ഒഴിവാക്കി വയലിൽനിന്ന് നേരിട്ട് ഐ.ടി മേഖലയിലേക്ക് കുതിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഐ.ടി രംഗത്ത് ഇന്ത്യ ലോകനിലവാരത്തിലെത്തി. പക്ഷേ ഐ.ടി മേഖല നേരിട്ട് തൊഴിൽ നൽകുന്നത് ഏകദേശം അമ്പതു ലക്ഷം പേർക്കു മാത്രമാണ്. നൂറ്റിനാൽപതു കോടിയിലേറെ ജനങ്ങളുള്ള ഒരു രാജ്യത്തിന് ആ തോതിലുള്ള ഒരു മേഖല മതിയാവില്ല. സോഫ്റ്റ്വെയർ നമ്മെ ലോകത്തിന്റെ ബാക്ക് ഓഫിസാക്കി. ലോകത്തിന്റെ ഫാക്ടറിയാകാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ജി.ഡി.പിയിൽ ഉൽപാദന മേഖലയുടെ പങ്ക് മുപ്പത്തഞ്ചു വർഷമായി 15-17 ശതമാനത്തിൽ തന്നെയാണ്. ഈ കാലയളവിൽ പല പേരുകളിൽ ഉൽപാദന പദ്ധതികൾ പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടു. ഈ അനുപാതത്തിൽ കാര്യമായ മാറ്റമുണ്ടായില്ല.
വ്യക്തികൾ തമ്മിലുള്ള ഈ അന്തരം സംസ്ഥാനങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള അന്തരത്തിലും പ്രതിഫലിക്കുന്നു. ആഗോളവത്കരണത്തിന്റെ നേട്ടം രാജ്യത്തെല്ലായിടത്തും ഒരുപോലെ എത്തിയില്ല. ഗോവ, കർണാടക, തെലങ്കാന, തമിഴ്നാട്, ഗുജറാത്ത് തുടങ്ങിയ സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ പ്രതിശീർഷ വരുമാനം ബിഹാറിനേക്കാൾ അഞ്ചും ആറും ഇരട്ടിയാണ്. ലോകത്തോട് ബന്ധപ്പെട്ടത് ഇന്ത്യയുടെ തീരപ്രദേശങ്ങളും തെക്കും പടിഞ്ഞാറുമാണ്. ഗംഗാസമതലം ആ മാറ്റത്തിന്റെ പുറത്തുനിന്നു. ദക്ഷിണ കൊറിയയുടെ നിലവാരത്തിലേക്ക് നീങ്ങുന്ന പ്രദേശങ്ങളും സബ്-സഹാറൻ ആഫ്രിക്കയുടെ നിലവാരത്തിൽ നിൽക്കുന്ന പ്രദേശങ്ങളും ഒരേ രാജ്യത്തിനുള്ളിലുണ്ട്. ഈ അന്തരം സാമ്പത്തിക പ്രശ്നം മാത്രമല്ല. ധനകാര്യ കമീഷൻ വിഹിതം, മണ്ഡല പുനർനിർണയം, ഭാഷാ രാഷ്ട്രീയം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള തർക്കങ്ങളെല്ലാം ഇതിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്. സാമ്പത്തിക അസന്തുലിതാവസ്ഥ കാലക്രമേണ ഫെഡറൽ സംവിധാനത്തിലെ സംഘർഷമായി മാറും.
ഇതേ അസമത്വം ഉപഭോഗത്തിന്റെ രീതിയിലും കാണാം. ഇന്ത്യയുടെ വളർച്ചയുടെ പ്രധാനശക്തി ആഭ്യന്തര ഉപഭോഗമാണെന്ന് പറയാറുണ്ട്. എന്നാൽ ആ ഉപഭോഗത്തിന് എവിടെ നിന്നാണ് പണം വരുന്നത് എന്ന ചോദ്യം അധികം ഉന്നയിക്കപ്പെടുന്നില്ല. കുടുംബങ്ങളുടെ അറ്റ സാമ്പത്തിക സമ്പാദ്യം 2022-23ൽ ജി.ഡി.പിയുടെ ഏകദേശം അഞ്ച് ശതമാനമായി കുറഞ്ഞു. പതിറ്റാണ്ടുകളിലെ ഏറ്റവും താഴ്ന്ന നിലയാണിത്. ഇതേ കാലത്ത് വ്യക്തിഗത വായ്പകളും ക്രെഡിറ്റ് കാർഡ് കടവും വേഗത്തിൽ വർധിച്ചു. ആഡംബര കാറുകളുടെ വിൽപന കൂടുമ്പോൾ ഇരുചക്രവാഹനങ്ങളുടെ വിൽപന വർഷങ്ങളോളം മന്ദഗതിയിലായിരുന്നു. ഉയർന്ന വരുമാനക്കാരുടെ ഉപഭോഗം ഉയരുകയും താഴ്ന്ന വരുമാനക്കാരുടേത് താഴുകയും ചെയ്യുന്ന ഈ രീതിയെ സാമ്പത്തിക വിദഗ്ധർ ‘K-ആകൃതിയിലുള്ള’ വളർച്ച എന്നു വിളിക്കുന്നു. സമ്പാദിച്ച പണം കൊണ്ടുള്ള ഉപഭോഗം സമൃദ്ധിയുടെ സൂചനയാണ്. കടം വാങ്ങിയുള്ള ഉപഭോഗം ഭാവിയിലെ വരുമാനം ഇന്നേ ചെലവഴിക്കലാണ്.
പുറത്തുനിന്നുള്ള ഭീഷണികൾ
ആഭ്യന്തര ദൗർബല്യങ്ങൾക്കൊപ്പം പുറത്തുനിന്നുള്ള ഭീഷണികളുമുണ്ട്. സ്വയംപര്യാപ്തത ലക്ഷ്യമിട്ടാണ് 1991ൽ വാതിൽ തുറന്നത്. എന്നാൽ ആ വാതിലിലൂടെ പുതിയ ആശ്രിതത്വങ്ങളും വന്നു. ചൈനയുമായുള്ള വ്യാപാരക്കമ്മി ഏകദേശം 10,000 കോടി ഡോളറാണ്. മരുന്നുകളുടെ അസംസ്കൃത വസ്തുക്കളിൽ ഏകദേശം 70 ശതമാനവും ചൈനയിൽനിന്നാണ്. സോളാർ സെല്ലുകൾ, ഇലക്ട്രോണിക് ഘടകങ്ങൾ, അപൂർവ ധാതുക്കൾ എന്നിവയുടെ കാര്യത്തിലും സ്ഥിതി സമാനമാണ്. ആവശ്യമായ അസംസ്കൃത എണ്ണയുടെ 85 ശതമാനത്തിലേറെ ഇറക്കുമതി ചെയ്യുന്നു. ‘ആത്മനിർഭർ ഭാരത്’ എന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുമ്പോഴും നമ്മുടെ ദേശീയ സുരക്ഷയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പല വിതരണ ശൃംഖലകളും നിയന്ത്രിക്കുന്നത് മറ്റു രാജ്യങ്ങളാണ്.
2025 ആഗസ്റ്റിൽ അമേരിക്ക ഇന്ത്യൻ ഉൽപന്നങ്ങൾക്ക് 50 ശതമാനം തീരുവ ചുമത്തിയപ്പോൾ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമായി. ‘തന്ത്രപരമായ പങ്കാളി’ എന്ന പദവി വ്യാപാര താൽപര്യങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ സംരക്ഷണം നൽകുന്നില്ല. ഫെബ്രുവരിയിൽ 72,849 കോടി ഡോളറെന്ന റെക്കോഡിലെത്തിയ വിദേശനാണ്യ ശേഖരം പശ്ചിമേഷ്യൻ സംഘർഷത്തെ തുടർന്ന് മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഗണ്യമായി കുറഞ്ഞു. 1991ൽ ഒരു ഡോളറിന് ഏകദേശം 18 രൂപയായിരുന്നു. ഇന്ന് അത് 85 രൂപയ്ക്കു മുകളിലാണ്. ഇന്ത്യ ലോകവുമായി കൂടുതൽ ബന്ധിതമായി. ഒപ്പം പുറത്തുനിന്നുള്ള ആഘാതങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ വിധേയവുമായി.
ഈ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെല്ലാം ഒരുമിച്ച് കാണാവുന്ന സംസ്ഥാനമാണ് കേരളം. ആഗോളവത്കരണത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഗുണഭോക്താവും അതിന്റെ പരിമിതികൾ ഏറ്റവും വ്യക്തമായി കാണിക്കുന്ന ഉദാഹരണവും കേരളം തന്നെ. രാജ്യത്തേക്കുള്ള പ്രവാസിപ്പണം ഏകദേശം 13,500 കോടി ഡോളറാണ്. അതിൽ ഗണ്യമായ പങ്ക് കേരളത്തിലേക്ക് എത്തുന്നു. എന്നാൽ ഈ പണം പ്രധാനമായും എത്തുന്നത് വീടുനിർമാണത്തിലും സ്വർണത്തിലും ബാങ്ക് നിക്ഷേപത്തിലുമാണ്. പുതിയ സംരംഭങ്ങളിലേക്കും ഉൽപാദന മേഖലയിലേക്കും ഇത് കാര്യമായി എത്തുന്നില്ല. ആസിയാൻ വ്യാപാരക്കരാറിന് ശേഷം റബർ, കുരുമുളക്, ഏലം കർഷകർ വിലത്തകർച്ച നേരിട്ടു. കശുവണ്ടി, കയർ മേഖലകൾ ദുർബലമായി. വിദ്യാഭ്യാസം നേടിയ യുവാക്കൾ വിദേശത്തേക്കു പോകുന്നു. പല ഗ്രാമങ്ങളിലും വീടുകളിൽ പ്രായമായ മാതാപിതാക്കൾ മാത്രം ശേഷിക്കുന്നു. കേരളം ലോകത്തിന് പ്രധാനമായും കയറ്റുമതി ചെയ്യുന്നത് സ്വന്തം യുവതലമുറയെയാണ്. അത് വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ വിജയമാണ്. അവർക്ക് നാട്ടിൽ ജോലി നൽകാൻ കഴിയാത്തത് വികസന നയത്തിന്റെ പരാജയവുമാണ്.
ഇനിയുള്ള വർഷങ്ങൾ ഇതിലും കടുപ്പമേറിയതാകും. 1991ൽ ഇന്ത്യ പ്രവേശിച്ചത് സ്വതന്ത്ര വ്യാപാരത്തിന് ലോകമെങ്ങും പിന്തുണയുണ്ടായിരുന്ന കാലത്താണ്. ഇന്ന് സ്ഥിതി മാറി. വ്യാപാരം ഇന്ന് രാഷ്ട്രീയ സമ്മർദത്തിനുള്ള ഉപകരണമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു. കാലാവസ്ഥ നിയമങ്ങൾ പുതിയ വ്യാപാര തടസ്സങ്ങളായി മാറുന്നു. യൂറോപ്യൻ യൂനിയന്റെ കാർബൺ അതിർത്തി നികുതി ഇന്ത്യൻ സ്റ്റീൽ, അലുമിനിയം കയറ്റുമതിയെ നേരിട്ടു ബാധിക്കും. ബ്രിട്ടൻ, ഒമാൻ, ന്യൂസിലാൻഡ് എന്നിവയുമായി ഇന്ത്യ വ്യാപാരക്കരാറുകൾ ഒപ്പുവെച്ചു. യൂറോപ്യൻ യൂണിയനുമായുള്ള ചർച്ചകൾ 2026 ജനുവരിയിൽ പൂർത്തിയായി. എന്നാൽ ഈ കരാറുകളുടെ നേട്ടത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം കാർബൺ നികുതിയിലൂടെ നഷ്ടമാകാനിടയുണ്ട്.
നിർമിതബുദ്ധി ഉയർത്തുന്ന വെല്ലുവിളി
ഇവയെക്കാളെല്ലാം ഗൗരവമുള്ള വെല്ലുവിളി നിർമിതബുദ്ധിയാണ്. ഇന്ത്യയുടെ ആഗോളവത്കരണ വിജയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം കുറഞ്ഞ ചെലവിൽ ലഭ്യമായ വിദഗ്ധ തൊഴിലാളികളായിരുന്നു. കോഡിങ്, കസ്റ്റമർ സപ്പോർട്ട്, അക്കൗണ്ടിങ് പോലുള്ള ജോലികൾ കൃത്രിമബുദ്ധി ഏറ്റെടുത്തുതുടങ്ങുമ്പോൾ ആ നേട്ടം കുറയും. ഓരോ വർഷവും ഏകദേശം ഒരു കോടി യുവാക്കൾ തൊഴിൽ കമ്പോളത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. 2040ഓടെ ഇന്ത്യയുടെ ജനസംഖ്യ പ്രായമാകാൻ തുടങ്ങും. ഇപ്പോഴത്തെ ജനസംഖ്യാപരമായ നേട്ടം ഉപയോഗപ്പെടുത്താൻ ഇന്ത്യക്ക് ഏകദേശം പതിനഞ്ചു വർഷമേ ബാക്കിയുള്ളൂ. ഈ അവസരം നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ വീണ്ടും ലഭിക്കില്ല. ആഗോളവത്കരണത്തെ പൂർണമായി എതിർക്കുന്നവരും പൂർണമായി പിന്തുണക്കുന്നവരും ഒരേ തെറ്റാണ് ചെയ്യുന്നത്. ആഗോളവത്കരണം ഒരു ലക്ഷ്യമല്ല, ഒരു മാർഗം മാത്രമാണ്. അതിനെ വിലയിരുത്തേണ്ടത് കൃത്യമായ ചില ചോദ്യങ്ങളിലൂടെയാണ്. ആരോഗ്യത്തിനുള്ള സർക്കാർ ചെലവ് ഇപ്പോഴും ജി.ഡി.പിയുടെ രണ്ടു ശതമാനത്തിനടുത്താണ്. വിദ്യാഭ്യാസത്തിനുള്ള പൊതുചെലവും താഴ്ന്ന നിലയിലാണ്. ഇങ്ങനെ ഒരു രാജ്യത്തിന് ആഗോള മത്സരത്തിൽ ദീർഘകാലം മുന്നിൽ നിൽക്കാൻ കഴിയുമോ? ഗവേഷണത്തിനും വികസനത്തിനും ഇന്ത്യ ചെലവഴിക്കുന്നത് ജി.ഡി.പിയുടെ ഒരു ശതമാനത്തിൽ താഴെയാണ്. ഈ നിലയിൽ ഇന്ത്യ സാങ്കേതികവിദ്യ വികസിപ്പിക്കുന്ന രാജ്യമാകുമോ, അതോ മറ്റുള്ളവർ വികസിപ്പിച്ച സാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗിക്കുന്ന രാജ്യമായി മാത്രം തുടരുമോ?
പുരോഗതിയുടെ അളവ്കോൽ
സ്ത്രീകളുടെ തൊഴിൽപങ്കാളിത്തം ഇപ്പോഴും ലോകനിലവാരത്തേക്കാൾ വളരെ താഴെയാണ്. ജനസംഖ്യയുടെ പകുതിയോളം വരുന്ന സ്ത്രീകളെ തൊഴിൽരംഗത്ത് പൂർണമായി ഉൾപ്പെടുത്താതെ ഒരു രാജ്യത്തിന് വികസിത രാഷ്ട്രമാകാൻ കഴിയില്ല. ഏറ്റവും അടിസ്ഥാനപരമായ ഒരു ചോദ്യം കൂടി ബാക്കിയാണ്. സാമ്പത്തിക വളർച്ചയുടെ നേട്ടം സമൂഹത്തിന്റെ താഴെത്തട്ടിലേക്ക് സ്വാഭാവികമായി എത്തിച്ചേരും എന്ന ധാരണ മുപ്പത്തഞ്ചു വർഷമായി പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടു. ആ ധാരണ ഇനിയും തുടരണോ, അതോ ബോധപൂർവമായ നയങ്ങളിലൂടെ വളർച്ചയുടെ നേട്ടം എല്ലാവരിലും എത്തിക്കണോ എന്ന് രാജ്യം തീരുമാനിക്കേണ്ട സമയമായി. 1991ലെ പ്രതിസന്ധി വിദേശനാണ്യത്തിന്റേതായിരുന്നു. സ്വർണം പണയം വെച്ച് അന്ന് അത് മറികടന്നു. 2026-ലെ പ്രതിസന്ധി തൊഴിലിന്റെയും സാമൂഹിക നീതിയുടെയും ഭാവിയുടേതുമാണ്. അത് മറികടക്കാൻ അത്തരം ഒരു എളുപ്പവഴിയില്ല.
1991ലെ പരിഷ്കാരങ്ങൾ സർക്കാറിനെ കമ്പോളത്തിൽനിന്ന് പിൻവലിച്ചു. ഇനി ആവശ്യമായ പരിഷ്കാരങ്ങൾ മനുഷ്യവികസനത്തിൽ സർക്കാർ കൂടുതൽ ഇടപെടുന്നതിനുള്ളവയാണ്. ലൈസൻസ് രാജ് അവസാനിപ്പിക്കാൻ രാജ്യം ധൈര്യം കാണിച്ചു. സമ്പത്തിന്റെ അമിത കേന്ദ്രീകരണം നിയന്ത്രിക്കാനും അതേ ധൈര്യം വേണം. ഇനിയുള്ള വർഷങ്ങളിൽ ഇന്ത്യയുടെ പുരോഗതി അളക്കേണ്ടത് ജി.ഡി.പി എത്ര ട്രില്യൺ ഡോളറിലെത്തി എന്നതിലൂടെ മാത്രമല്ല. ബിഹാറിലെ ഒരു ഗ്രാമീണ പെൺകുട്ടിക്ക് സ്വന്തം നാട്ടിൽ മാന്യമായ ഒരു ജോലി ലഭിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നതും അതിന്റെ അളവുകോലാകണം.
(‘കുസാറ്റി’ലെ സെന്റർ ഫോർ ബഡ്ജറ്റ് സ്റ്റഡീസിന്റെ ഡയറക്ടറാണ് ലേഖകൻ)
Don't miss the exclusive news
Subscribe to our Newsletter
By subscribing you agree to our Terms & Conditions.

