കേരളത്തിലെ ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസം ആവശ്യപ്പെടുന്നത്

കേരളം ഇന്ന് അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക പരിവർത്തനം യുവതയുടെ വൻതോതിലുള്ള പലായനമാണ്; ഇത് കേവലം ഭൗതികമായ സ്ഥലംമാറ്റമല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസ വ്യവസ്ഥിതിയുടെ ഘടനാപരമായ തകർച്ചയുടെ വ്യക്തമായ തെളിവാണ്. നൂറുശതമാനം സാക്ഷരതയും മികച്ച പ്രാഥമിക വിദ്യാഭ്യാസവും നൽകി നമ്മൾ അഭിമാനത്തോടെ വളർത്തിയ മക്കൾ, പ്ലസ് ടു കോഴ്സിന്റെ പടിയിറങ്ങുമ്പോൾത്തന്നെ ഇവിടത്തെ ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസ കോട്ടകളെ പൂർണമായും ഉപേക്ഷിച്ച് വിമാനം കയറുകയാണ്. ഈ പ്രതിസന്ധിയെ മറികടക്കാൻ കേരളത്തിലെ ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസ മേഖലക്ക് ചെറിയ രീതിയിലുള്ള സൗന്ദര്യവർധക പരിഷ്കാരങ്ങളോ കമീഷൻ റിപ്പോർട്ടുകളോ പോരാ, മറിച്ച് അടിമുടി ഉടച്ചുവാർക്കുന്ന ഒരു സമ്പൂർണ വിചാരവിപ്ലവം ആവശ്യമാണ്.

ജെൻ സി മോഹങ്ങളും ശിലായുഗ കാമ്പസുകളും

ഇന്നത്തെ ക്ലാസ് മുറികളിൽ ഇരിക്കുന്നത് രണ്ടായിരമാണ്ടിനു ശേഷം ഡിജിറ്റൽ യുഗത്തിന്റെ അനന്തസാധ്യതകളിലേക്ക് കണ്ണുതുറന്ന, വിവരസാങ്കേതികവിദ്യ രക്തത്തിൽ ലയിച്ച ‘ജെൻ സി’ തലമുറയാണ്. മുൻതലമുറകളിൽനിന്ന് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ആഗോള ലോകവീക്ഷണവും, അതിവേഗത്തിലുള്ള ആശയവിനിമയ ശൈലികളും, ഉയർന്ന തൊഴിൽപരമായ ആഗ്രഹങ്ങളുമാണ് അവരെ നയിക്കുന്നത്. പണ്ടത്തെപ്പോലെ അറിവ് നേടി വിവേകം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ അധ്യാപകന്റെ നാവിൻതുമ്പിൽനിന്നുവരുന്ന വാക്കുകൾക്കായി അവർ ക്ലാസ് മുറികളിൽ നിശ്ശബ്ദരായി കാത്തിരിക്കേണ്ടതില്ല, ലോകത്തെ ഏറ്റവും മികച്ച മസാചൂസറ്റ്സ് ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിലെയോ ഓക്സ്ഫഡിലെയോ പ്രഫസർമാരുടെ അത്യാധുനിക പ്രഭാഷണങ്ങൾ ഇന്ന് അവർക്ക് വിരൽത്തുമ്പിൽ ലഭ്യമാണ്. കേവലം ഒരു ബിരുദ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് വാങ്ങി വീടിന്റെ സ്വീകരണമുറിയിൽ ഫ്രെയിം ചെയ്ത് തൂക്കുകയല്ല അവരുടെ ലക്ഷ്യം, മറിച്ച് കാമ്പസിൽ ചെലവഴിക്കുന്ന ഓരോ മണിക്കൂറും തങ്ങളുടെ പ്രായോഗിക നൈപുണ്യത്തെ എങ്ങനെ മൂർച്ചകൂട്ടുമെന്നും ആഗോള വിപണിയിൽ തങ്ങളെ എങ്ങനെ യോഗ്യരാക്കുമെന്നും അവർ കണക്കുകൂട്ടുന്നു. എന്നാൽ, നമ്മുടെ പല കോളജുകളും സർവകലാശാലകളും ഇപ്പോഴും അവരെ വെറും വിവരങ്ങൾ കുത്തിനിറക്കേണ്ട നിഷ്ക്രിയ പാത്രങ്ങൾ മാത്രമായാണ് കാണുന്നത്. ഈ പരമ്പരാഗത ചിന്താഗതിയും വിദ്യാർഥികളോടുള്ള മനോഭാവവും മാറ്റാതെ, ആധുനിക ലോകത്ത് ജീവിക്കുന്ന നമ്മുടെ മിടുക്കരായ കുട്ടികളെ ഈ മണ്ണിൽ പിടിച്ചുനിർത്താൻ നമുക്ക് ഒരിക്കലും സാധിക്കില്ല.

പരമ്പരാഗത അധ്യാപന രീതികളിൽനിന്നുള്ള മോചനം

ഇപ്പോഴും നമ്മുടെ ഭൂരിഭാഗം ക്ലാസ് മുറികളിലും പിന്തുടരുന്നത് വ്യാവസായിക വിപ്ലവത്തിന്റെ കാലത്ത് രൂപംകൊണ്ട വൺ-വേ ലെക്ചർ രീതിയാണ്, അവിടെ അധ്യാപകർ തുടർച്ചയായി സംസാരിക്കുകയും കുട്ടികൾ അതു കേട്ട് നോട്ടുപുസ്തകത്തിലേക്ക് പകർത്തി പരീക്ഷാ ഹാളിൽ അതേപടി എഴുതിവെക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇതിനെ വിദ്യാഭ്യാസ തത്ത്വചിന്തകനായ പൗലോ ഫ്രെയർ വിശേഷിപ്പിച്ചതുപോലെ ‘ബാങ്കിങ് സിസ്റ്റം ഓഫ് എജുക്കേഷൻ’ എന്ന് വിളിക്കാം, അവിടെ വിവരങ്ങൾ അക്കൗണ്ടിലേക്ക് നിക്ഷേപിക്കുകയും പരീക്ഷാകാലത്ത് അത് പിൻവലിക്കുകയും മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത്, കുട്ടിയുടെ സ്വയംഭരണ ചിന്താശേഷിക്ക് ഒരു സ്ഥാനവുമില്ല. വികസിത രാജ്യങ്ങളിലെ ആധുനിക ക്ലാസ് മുറികളിൽ അധ്യാപകർ കുട്ടികളുടെ ചിന്തകളെയും യുക്തിയെയും ഉണർത്തുന്ന വഴികാട്ടി മാത്രമാണ്. അവിടെ വിരസമായ പ്രഭാഷണങ്ങൾക്കു പകരം കേസ് സ്റ്റഡികളും, സജീവമായ ഗ്രൂപ് ചർച്ചകളും, സെമിനാറുകളും, പ്രോജക്ട് അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള പ്രായോഗിക പഠനങ്ങളുമാണ് മുന്നിട്ടുനിൽക്കുന്നത്. യുക്തിസഹമായ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്ന വിദ്യാർഥികളെ അച്ചടക്കമില്ലാത്തവർ എന്ന് മുദ്രകുത്തി മാറ്റിനിർത്തുന്ന പഴയ സാമന്ത ശീലം മാറി, നമ്മുടെ ക്ലാസ് മുറികൾ പരസ്പരം ബഹുമാനിക്കുന്ന ആരോഗ്യകരമായ സംവാദങ്ങളുടെ വേദിയാകണം; തെറ്റായ ഉത്തരങ്ങളെപ്പോലും ഒരു പുതിയ അറിവിലേക്കുള്ള മികച്ച തുടക്കമായി കാണാൻ അധ്യാപക സമൂഹം മാനസികമായി തയാറാകേണ്ടതുണ്ട്.

ചോദ്യോത്തരങ്ങളിൽനിന്ന് പ്രശ്നപരിഹാരത്തിലേക്ക്

നമ്മുടെ മൂല്യനിർണയ രീതി ഒരു കുട്ടിയുടെ വിശകലന ബുദ്ധിയെയോ സർഗാത്മകതയെയോ അല്ല അളക്കുന്നത്, മറിച്ച് അവരുടെ താൽക്കാലികമായ ഓർമശക്തിയെ മാത്രമാണ് ക്രൂരമായി പരീക്ഷിക്കുന്നത്. മൂന്ന് മണിക്കൂർ എന്ന പരിമിത സമയത്തിനുള്ളിൽ ആർക്കാണോ കൂടുതൽ പേജുകൾ വേഗത്തിൽ എഴുതിത്തീർക്കാൻ കഴിയുന്നത്, അവരെ റാങ്ക് ജേതാവായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന സമ്പ്രദായം കുട്ടികളിലെ യഥാർഥ പ്രതിഭയെയും നവീകരണ ചിന്തകളെയും മൊട്ടിൽത്തന്നെ കൊന്നൊടുക്കുകയാണ്. വർഷാവസാനം നടത്തുന്ന ഒരൊറ്റ മെമ്മറി ടെസ്റ്റ് പരീക്ഷകൊണ്ട് ഒരു കുട്ടിയുടെ വരുംകാല ഭാവിയെയും കരിയറിനെയും മുഴുവൻ നിർണയിക്കുന്ന ക്രൂരത അവസാനിപ്പിച്ച്, വർഷം മുഴുവൻ അവർ നടത്തുന്ന സാമൂഹിക ഇടപെടലുകളും ഗവേഷണ താൽപര്യങ്ങളും നോക്കി മാർക്ക് നൽകുന്ന ആഗോള കണ്ടിന്യൂവസ് ഇവാലുവേഷൻ സമ്പ്രദായം നമ്മൾ പൂർണമായും ഉൾക്കൊള്ളേണ്ടതുണ്ട്.

പാഠ്യപദ്ധതിയിൽ വിദഗ്ധരുടെ അനിവാര്യത

കേരളത്തിലെ പല സർവകലാശാലകളിലെയും ആർട്സ് ആൻഡ് സയൻസ് കോഴ്സുകളുടെ സിലബസുകൾ പരിശോധിച്ചാൽ, നമ്മൾ ഇപ്പോഴും ജീവിക്കുന്നത് പഴയ തൊണ്ണൂറുകളിലോ അതിനു മുമ്പോ ആണോ എന്ന് ആർക്കും സംശയം തോന്നാം. വ്യവസായ ലോകം ഇന്ന് ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസും, ജനറേറ്റിവ് മോഡലുകളും, ക്വാണ്ടം കമ്പ്യൂട്ടിങ്ങും, ഗ്രീൻ എനർജി ടെക്നോളജികളും ഉപയോഗിച്ച് വിപ്ലവം സൃഷ്ടിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ കുട്ടികൾ ക്ലാസ് മുറികളിൽ കാലഹരണപ്പെട്ട പഴയ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ മാത്രം മനഃപാഠമാക്കുന്ന തിരക്കിലാണ്. ബോർഡ് ഓഫ് സ്റ്റഡീസുകളിലും സിലബസ് കമ്മിറ്റികളിൽ കേവലം അക്കാദമിക് പണ്ഡിതന്മാർ മാത്രം ഇരുന്ന് ചർച്ച ചെയ്യുന്ന രീതി പൂർണമായും മാറി, വ്യവസായ സംരംഭകരും, ടെക്നോക്രാറ്റുകളും, അന്താരാഷ്ട്ര സ്റ്റാർട്ടപ്പ് മേധാവികളും അതിൽ നിർണായകമായ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്ന പങ്കാളികളാകണം. അടുത്ത അഞ്ചോ പത്തോ വർഷത്തിനുള്ളിൽ ആഗോള വിപണിയിൽ എന്തുതരം പുതിയ തൊഴിലവസരങ്ങളാണ് വരാൻ പോകുന്നതെന്ന് കൃത്യമായി മുൻകൂട്ടി കണ്ടുകൊണ്ടായിരിക്കണം നമ്മുടെ പാഠ്യപദ്ധതികൾ ഓരോ വർഷവും പുതുക്കേണ്ടത്. ഇതിനോടൊപ്പം കോഴ്സിന്റെ ഭാഗമായി എല്ലാ വിദ്യാർഥികളും ഏതെങ്കിലും ഒരു പ്രമുഖ വ്യവസായ സ്ഥാപനത്തിലോ റിസർച് ലാബിലോ നിശ്ചിത കാലയളവ് ജോലി ചെയ്യുന്ന നിർബന്ധിത ക്രെഡിറ്റ് ഇന്റേൺഷിപ് സമ്പ്രദായം കൊണ്ടുവരുന്നത് പുസ്തകത്തിലെ സിദ്ധാന്തങ്ങളെ പ്രായോഗിക ലോകവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാൻ സഹായിക്കും.

ആഗോള മാതൃകകൾ

കേരളത്തിലെ ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയെ ആന്തരികമായി തളർത്തിയ ഏറ്റവും വലിയ ശാപം കാമ്പസുകളിലെയും ഭരണസമിതികളിലെയും അതിരുകടന്ന രാഷ്ട്രീയവത്കരണമാണ്. യൂനിവേഴ്സിറ്റി സിൻഡിക്കേറ്റുകളും സെനറ്റുകളും ഇന്ന് രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടി നേതാക്കളുടെ പുനരധിവാസ കേന്ദ്രങ്ങളായും പവർ പൊളിറ്റിക്സ് കളിക്കാനുള്ള വേദികളായും മാറിയിരിക്കുന്നു. വികസിത രാജ്യങ്ങളിലെയും ആഗോളതലത്തിലെയും മികച്ച പ്രീമിയർ സർവകലാശാലകളായ ഹാർവഡ്, ഓക്സ്ഫഡ്, അല്ലെങ്കിൽ സിംഗപ്പൂർ നാഷനൽ യൂനിവേഴ്സിറ്റി എന്നിവയുടെ ഗവേണൻസ് മാതൃകകൾ പരിശോധിച്ചാൽ ഒരുകാര്യം വ്യക്തമാകും; അവിടെ ഭരണസമിതികളെ നയിക്കുന്നത് രാഷ്ട്രീയക്കാരല്ല, മറിച്ച് അക്കാദമിക മികവും ദീർഘവീക്ഷണവുമുള്ള പ്രഫഷനലുകളും പ്രശസ്ത ശാസ്ത്രജ്ഞരുമാണ്. അവിടെ അക്കാദമിക സ്വയംഭരണവും പണത്തിന്റെ വിനിയോഗവും തികച്ചും സുതാര്യവും ബ്യൂറോക്രാറ്റിക് ഇടപെടലുകളിൽനിന്ന് മുക്തവുമാണ്. വൈസ് ചാൻസലർ നിയമനങ്ങളിൽ രാഷ്ട്രീയ യോഗ്യതകൾക്കുപകരം അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിലുള്ള അക്കാദമിക യോഗ്യതകൾ മാത്രം മാനദണ്ഡമാക്കുകയും, കാമ്പസുകളിൽ അക്കാദമിക കലണ്ടറുകളുടെ കൃത്യത നിയമപരമായി ഉറപ്പാക്കുകയും വേണം. നിസ്സാരമായ രാഷ്ട്രീയ സമരങ്ങൾ കാരണം പരീക്ഷകൾ മാസങ്ങളോളം നീണ്ടുപോകുന്നതും ഫലം വരാൻ വൈകുന്നതും നമ്മുടെ കുട്ടികളുടെ വിലപ്പെട്ട ജീവിതമാസങ്ങളാണ് നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നത്; ഈ അനിശ്ചിതത്വം കാരണമാണ് പണമുള്ളവരും ഇല്ലാത്തവരും ഒരുപോലെ അയൽസംസ്ഥാനങ്ങളിലെയും വിദേശങ്ങളിലെയും സ്വകാര്യ സർവകലാശാലകളിലേക്ക് വണ്ടി കയറുന്നതെന്ന സത്യം നമ്മൾ എപ്പോഴാണ് തിരിച്ചറിയുക?

(തുടരും)

(കു​സാ​റ്റി​ലെ സെ​ന്റ​ർ ഫോ​ർ ബ​ജ​റ്റ് സ്റ്റ​ഡീ​സ് ഡ​യ​റ​ക്ട​റാ​ണ്​ ലേ​ഖ​ക​ൻ)