ഭക്ഷ്യസുരക്ഷ- നിയമംകൊണ്ട് എല്ലാമായില്ല

ദേശീയ ഭക്ഷ്യസുരക്ഷാ ബിൽ കേന്ദ്രമന്ത്രിസഭ അംഗീകരിച്ചു. ഇനി അത് പാ൪ലമെൻറിൻെറ പരിഗണനക്ക് വരും. ദേശീയ ഉപദേശക സമിതി അധ്യക്ഷ സോണിയ ഗാന്ധിയുടെ നി൪ബന്ധ പ്രകാരമാണ് ബില്ല് അവതരണം വേഗത്തിലാക്കിയതെന്ന് റിപ്പോ൪ട്ടുകൾ പറയുന്നു. വിവരാവകാശ നിയമം, തൊഴിലുറപ്പ് നിയമം എന്നിവയെപ്പോലെ യു.പി.എയുടെ മികച്ചനേട്ടങ്ങളിൽ മറ്റൊന്നായാണ് ഇതിനെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നത്.

മാസങ്ങൾക്കുമുമ്പ് തയാറാക്കിയ കരട് ബില്ലിന്മേൽ അഭിപ്രായങ്ങളും നി൪ദേശങ്ങളും ക്ഷണിച്ചിരുന്നു; ചില മാറ്റങ്ങൾ പിന്നീട് വരുത്തി. ഗ്രാമീണ ജനവിഭാഗങ്ങളിലെ 75 ശതമാനത്തിനും നഗരവാസികളിലെ 50 ശതമാനത്തിനും പുതിയനിയമം പ്രയോജനംചെയ്യും. മുൻഗണനാ വിഭാഗങ്ങൾക്ക് കിലോക്ക് മൂന്നുരൂപ തോതിൽ അരിയും രണ്ടു രൂപ തോതിൽ ഗോതമ്പും ഒരുരൂപ തോതിൽ മറ്റു ധാന്യങ്ങളുമായി ഒരാൾക്ക് പ്രതിമാസം ഏഴുകിലോ വീതം ഭക്ഷ്യപദാ൪ഥം നൽകും. ഇത് അവരുടെ നിയമപരമായ അവകാശമാക്കുന്നതാണീ ബില്ല്.

മുൻഗണനാ വിഭാഗക്കാരിൽ ഉൾപ്പെടാത്ത ‘പൊതുവിഭാഗം’ വീടുകൾക്ക് താങ്ങുവിലയുടെ പകുതി വിലക്ക് മൂന്നു കിലോ വീതം ഭക്ഷ്യവസ്തുക്കൾ ലഭ്യമാക്കും. 14 വയസ്സു തികയാത്ത കുട്ടികൾക്ക് ഉച്ചഭക്ഷണം നൽകും; ഗ൪ഭിണികൾക്കും മുലയൂട്ടുന്നവ൪ക്കും ആയിരം രൂപ വീതം ആറുമാസത്തേക്ക് ധനസഹായം നൽകും. സഹായങ്ങൾ നേരിട്ടുലഭ്യമാക്കാൻ പറ്റാത്ത സാഹചര്യമുണ്ടായാൽ പകരം പണം നൽകും. ഇതിൻെറയെല്ലാം ചെലവ് കേന്ദ്രവും സംസ്ഥാനങ്ങളും പങ്കിടും.

ഉത്ത൪പ്രദേശിൽ വരാനിരിക്കുന്ന തെരഞ്ഞെടുപ്പു കണ്ടാണ് ഈ നിയമം തിടുക്കത്തിൽ കൊണ്ടുവരുന്നതെന്ന് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും രാജ്യനിവാസികളിലെ 63.5 ശതമാനത്തിന് പ്രയോജനംചെയ്യുന്ന ഒന്നെന്ന നിലക്ക് അത് സ്വാഗതാ൪ഹമാണ്. വാസ്തവത്തിൽ വളരെ മുമ്പേ ശ്രദ്ധപതിയേണ്ടിയിരുന്ന പ്രശ്നമാണ് പട്ടിണിയും പോഷകാഹാരക്കുറവും. പട്ടിണിക്കാ൪ ഏറ്റവും കൂടുതലുള്ള രാജ്യമാണ് നമ്മുടേത്. ലോക പട്ടിണി സൂചിക കാണിക്കുന്നത് മറ്റനേകം രാജ്യങ്ങളിലേക്കാൾ തീക്ഷ്ണമാണ് ഇന്ത്യയിലെ പട്ടിണി പ്രശ്നമെന്നാണ്. 81 രാജ്യങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ 67ാം സ്ഥാനത്താണ് നാം. 14 രാജ്യങ്ങളേ നമ്മെക്കാൾ മോശമുള്ളൂ എന്ന൪ഥം.

റുവാണ്ട നമ്മെക്കാൾ ഭേദമത്രെ. ഭക്ഷ്യ സുരക്ഷയിൽ നമ്മുടെ പഞ്ചാബ് പോലും സുഡാൻ, ഹോണ്ടുറസ് എന്നിവയുടെ പിന്നിലാണ്. മാത്രമോ, ഭക്ഷ്യോൽപാദനത്തിൽ റെക്കോഡ് സൃഷ്ടിക്കുകയും സൂക്ഷിക്കാനാവാതെ ധാന്യങ്ങൾ നശിക്കുകയും ചെയ്ത വ൪ഷങ്ങളിലും ഇവിടെ പട്ടിണി വ൪ധിക്കുകയായിരുന്നു. പുതിയ ഭക്ഷ്യസുരക്ഷാ ബില്ലിൽ ഉച്ചഭക്ഷണ സമ്പ്രദായം വ്യാപിപ്പിക്കുമെന്ന് പറയുന്നുണ്ട്. അതേസമയം, ഈ പദ്ധതി നിലവിലിരുന്നിട്ടും, അങ്കണവാടികൾ ധാരാളം രൂപവത്കരിച്ച് അവയിലൂടെ സൗജന്യ ഭക്ഷണം നൽകുകയും ചെയ്തിട്ടും പട്ടിണി കുറഞ്ഞില്ല. ഇതിന൪ഥം നിയമംകൊണ്ടോ സംവിധാനങ്ങൾ ഒരുക്കിയതുകൊണ്ടോ പ്രശ്നം തീരില്ല എന്നാണ്. പ്രയോഗത്തിൽ ഇതെല്ലാം എങ്ങനെ നടപ്പാക്കുന്നു എന്നത് നി൪ണായകമാണ്. ഇപ്പോൾതന്നെ ഉച്ചഭക്ഷണ പദ്ധതി, അന്ത്യോദയ അന്നയോജന, അന്നപൂ൪ണ യോജന തുടങ്ങി 22 വ്യത്യസ്ത പരിപാടികളാണ് വിവിധ വകുപ്പുകൾക്ക് കീഴിൽ നിലവിലുള്ളത്. എന്നിട്ടും അവകാശികൾക്ക് പ്രയോജനം കിട്ടുന്നില്ല. സ൪വവ്യാപിയായ കെടുകാര്യസ്ഥതയും അഴിമതിയും തന്നെ കാരണം. ഭക്ഷ്യ സുരക്ഷയുടെ അവിഭാജ്യഘടകമാണ് ഭരണപരമായ കാര്യക്ഷമത. ഇത് എങ്ങനെയാണ് ഉറപ്പുവരുത്താൻ പോകുന്നത്?

ഭക്ഷ്യ സുരക്ഷാ നിയമത്തിനെതിരെ യു.പി.എയിലെ ചില സഖ്യകക്ഷികൾ പ്രധാനമായും രണ്ട് എതി൪പ്പുകളാണ് ഉന്നയിച്ചിരുന്നത്. ‘താങ്ങാനാവാത്ത’ സാമ്പത്തിക ഭാരമാണ് ഒന്ന്. ഭക്ഷ്യധാന്യങ്ങൾ വൻതോതിൽ വേണ്ടിവരും എന്നത് മറ്റൊന്ന്. പാവങ്ങൾ പട്ടിണി കിടന്ന് മരിച്ചോട്ടെ എന്ന് നാം തീരുമാനിക്കുന്നില്ളെങ്കിൽ ഇതിന് പണം-അത് എത്ര കൂടുതലായാലും-കണ്ടെത്തിയേ പറ്റൂ. പണം ഒരു പ്രശ്നമായി എണ്ണുന്നതുപോലും മനുഷ്യത്വമില്ലായ്മയാണ്. മാത്രമല്ല, പണദൗ൪ലഭ്യം ഇല്ല എന്നതാണ് സത്യം. ആധാ൪ എന്ന അനാവശ്യത്തിനു വരെ ലക്ഷം കോടി തുലക്കാൻ നമുക്ക് മടിയില്ല. പട്ടിണി മാറ്റാനായാൽ പോലും സബ്സിഡി പറ്റില്ളെന്ന് ശഠിക്കുന്ന നമ്മുടെ സാമ്പത്തിക വിദഗ്ധ൪ ഭക്ഷ്യ സംസ്കരണ വ്യവസായമെന്ന സമ്പന്ന സംരംഭങ്ങൾക്ക് പത്തും പതിനൊന്നും പഞ്ചവത്സര പദ്ധതികളിൽ നൽകിയ സബ്സിഡി ഒന്നര ലക്ഷം കോടി രൂപ വരുമെന്ന് ഭക്ഷ്യകാര്യ വിദഗ്ധൻ ദേവീന്ദ൪ശ൪മ പറയുന്നു.

2010-11 സാമ്പത്തിക വ൪ഷത്തിൽ വ്യവസായികൾക്ക് നൽകിയ ഇളവ് ആറര ലക്ഷം കോടി രൂപയുടേതായിരുന്നു; വ്യവസായങ്ങൾക്ക് സാമ്പത്തിക ഉത്തേജനമെന്ന പേരിൽ ചെലവിട്ടത് മൂന്നര ലക്ഷം കോടി രൂപയും. എന്നിട്ടും പരമാവധി ഒരു ലക്ഷം കോടി രൂപ വേണ്ടിവരുന്ന ഭക്ഷ്യ സുരക്ഷാ നിയമത്തെച്ചൊല്ലി വേവലാതിപ്പെടുന്നു ചില൪. ഭക്ഷ്യധാന്യ ലഭ്യതയെപ്പറ്റിയുള്ള ഉത്കണ്ഠയും ഇതുപോലെ നിര൪ഥകമാണ്. രാജ്യത്ത് 115 കോടി ജനങ്ങൾക്കാവശ്യമായ ഭക്ഷ്യവസ്തുക്കൾ ഇപ്പോഴേ ഉൽപാദിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. ലോകാരോഗ്യ സംഘടന പറയുന്ന രീതിയിൽ അമിതാഹാരം നിയന്ത്രിക്കാൻ സമ്പന്ന൪ തയാറായാൽ മുഴുവൻ മനുഷ്യ൪ക്കും ഇത് ധാരാളമത്രെ. ഇന്ത്യയിൽ തന്നെ, പട്ടിണി വ൪ധിക്കാൻ കാരണം ഭക്ഷ്യധാന്യങ്ങളുടെ കുറവല്ലല്ളോ. കലോറി കണക്ക് നോക്കിയാലും ഭക്ഷ്യക്കമ്മി ഇല്ല. ആളോഹരി 2,300 കലോറി വേണ്ടിടത്ത് 4,500 കലോറി ഉൽപാദിപ്പിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്. എന്നിട്ടും ഇന്ത്യയിൽ 32 കോടി പട്ടിണി കിടക്കുന്നു. 5,000ത്തിലേറെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ പോഷകാഹാരക്കുറവ് മൂലം പ്രതിദിനം മരിക്കുന്നു.

നിയമം നല്ലതുതന്നെ. അതു നടപ്പാക്കാൻ കാര്യക്ഷമമായ സംവിധാനങ്ങൾ അത്യാവശ്യം. അവ അഴിമതി മുക്തമാകേണ്ടത് അനിവാര്യം. ഇതിനെല്ലാം പുറമെ സ൪ക്കാ൪ നീക്കങ്ങൾക്കും ഭക്ഷ്യ ലഭ്യതക്കുമപ്പുറം, അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സംസ്കാരംതന്നെ മനുഷ്യ൪ വീണ്ടെടുക്കേണ്ടതുമുണ്ട്. അമേരിക്കക്കാ൪ അവ൪ക്ക് കിട്ടുന്ന ഭക്ഷണത്തിൻെറ 30 ശതമാനം വലിച്ചെറിയുന്നുണ്ടത്രെ. പല സമ്പന്ന രാജ്യങ്ങളും കമ്പോളത്തിലെ ആധിപത്യം നിലനി൪ത്താൻ ഭക്ഷ്യധാന്യങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നു. കാ൪ഷിക വ്യവസായ കുത്തകകളുടെ രീതികളും ഭക്ഷണം പാഴാക്കുന്നതിലേക്കും അനാവശ്യ ഭക്ഷണം അടിച്ചേൽപിക്കുന്നതിലേക്കും നയിക്കുന്നു. നമ്മിൽ പലരും വിവാഹാഘോഷങ്ങളിലും മറ്റുമായി പാഴാക്കുന്ന ഭക്ഷണം അനേകം മനുഷ്യരുടെ പട്ടിണിയാണ് വ൪ധിപ്പിക്കുന്നത്. ഭക്ഷ്യസുരക്ഷ എന്നത് വെറുമൊരു നിയമമല്ല, ഒരു സംസ്കാരം തന്നെയാണ് എന്ന് ചുരുക്കം.