ക​​വി​​ത​​യു​​ടെ ദീ​​ർ​​ഘ​​കാ​​ല​​ങ്ങ​​ൾ

  • ടി.​പി. രാ​ജീ​വ​െ​ൻ​റ ‘ദീ​ർ​ഘ​കാ​ലം’ എ​ന്ന ക​വി​താ സ​മാ​ഹാ​ര​ത്തി​ന്​ ഒ​രു വാ​യ​ന

tp-rajeevan-111
ദീ​ർ​ഘ​കാ​ലം(ക​വി​ത) ടി.​പി. രാ​ജീ​വ​ൻ പേജ്: 264, വി​ല: 240.00 ക​റ​ൻ​റ്​ ബു​ക്​​സ്​, തൃശൂർ

ക​​ളി​​മ​​ൺ​​പ​​ല​​ക​​യി​​ൽ ചി​​ത്ര​​ങ്ങ​​ൾ കൊ​​ത്തി​​വെ​​ച്ച് കാ​​ല​​ത്തെ എ​​തി​​രി​​ടു​​ന്ന​​തി​​െ​ൻ​റ പു​​രാ​​ത​​ന​​മാ​​യ ഒ​​ര​​ട​​യാ​​ള​​മാ​​ണ് ടി.​​പി.​ രാ​​ജീ​​വ​​െ​ൻ​റ ‘ദീ​​ർ​​ഘ​​കാ​​ലം’ എ​​ന്ന പു​​സ്ത​​ക​​ത്തി​​െ​ൻ​റ മു​​ഖ​​ചി​​ത്രം. റി​​യാ​​സ് കോ​​മു ര​​ചി​​ച്ച ഈ ​​ചി​​ത്രം ക​​വി​​ത​​ക​​ളു​​ടെ ആ​​ന്ത​​രി​​ക​​മാ​​യ ഒ​​രു അ​​ട​​രി​​ലേ​​ക്കു​​ള്ള താ​​ക്കോ​​ൽ​ചി​​ത്രം​കൂ​​ടി​​യാ​​യി മാ​​റു​​ന്നു​​വെ​​ന്ന് വാ​​യ​​ന മു​​ഴു​​മി​​ക്കു​​ന്നേ​​ര​​ത്ത് ന​​മു​​ക്ക് തോ​​ന്നാ​​ൻ ഇ​​ട​​യു​​ണ്ട്.

മെ​​സ​​പ്പൊ​​ട്ടേ​​മി​​യ​​യി​​ൽ​നി​​ന്നോ ഹാ​​ര​​പ്പ​​യി​​ൽ​നി​​ന്നോ മ​​റ്റേ​​തെ​​ങ്കി​​ലും ആ​​ദി​​മ​​നാ​​ഗ​​രി​​ക​​ത​​യി​​ൽ​നി​​ന്നോ ക​​ണ്ടെ​​ത്തി​​യ​​തു മാ​​തി​​രി ഒ​​രു ക​​ളി​​മ​​ൺ പ​​ല​​ക. ഒ​​രു മ​​നു​​ഷ്യ​​െ​ൻ​റ ശി​​ര​​സ്സ്. ത​​ല​​ച്ചോ​​റി​​െ​ൻ​റ ചു​​ളി​​വു​​ക​​ളും മ​​ട​​ങ്ങു​​ക​​ളും. മ​​നു​​ഷ്യ​​രു​​ടെ ആ​​ദ്യ​​ത്തെ ലി​​പി​​ക​​ൾ.​ അ​​വ ഓ​​ർ​​മ​യെ രേ​​ഖ​​പ്പെ​​ടു​​ത്തി​വെ​​ച്ച ആ​​ദ്യ​​ത്തെ ചി​​ത്ര​​ങ്ങ​​ൾ​കൂ​​ടി​​യാ​​ണ്. ആ ​​ചു​​ളി​​വി​​ലും മ​​ട​​ക്കി​​ലും മ​​നു​​ഷ്യ​​രു​​ടെ മു​​ഴു​​വ​​ൻ വം​​ശ​​സ്മൃ​​തി​​ക​​ളു​​മു​​ണ്ട്. ഭാ​​ഷ​​യു​​ടെ​ത​​ന്നെ ച​​രി​​ത്രം അ​​ത്ത​​രം കോ​​ശ​​ങ്ങ​​ളി​​ൽ മ​​റ​​ഞ്ഞു​നി​​ൽ​​ക്കു​​ന്നു.

ചി​​ത്ര​​ങ്ങ​​ൾ ആ​​ദ്യ​​ത്തെ ലി​​പി​​ക​​ളും അ​​വ ആ​​ദ്യ​​ത്തെ ക​​വി​​ത​​ക​​ളു​​മാ​​യി​​ത്തീ​​രു​​ന്ന കാ​​ല​​ത്തി​​െ​ൻ​റ ഒ​​രു തു​​മ്പി​​ൽ​നി​​ന്നും പോ​​ന്ന് താ​​ൻ വാ​​ഴു​​ന്ന ഈ ​​തു​​മ്പി​​ലേ​​ക്ക് ആ ​​ചി​​ത്ര​​ത്തെ, ലി​​പി​​യെ, ഓ​​ർ​​മ​​യെ കൂ​​ടെ കൊ​​ണ്ടു​​വ​​രു​​ന്ന ത​​രം ദീ​​ർ​​ഘ​​മാ​​യ സ​​ഞ്ചാ​​ര​​മാ​​ണ് രാ​​ജീ​​വ​​െ​ൻ​റ ക​​വി​​ത​​ക​​ൾ. ‘ദീ​​ർ​​ഘ​​കാ​​ലം’ ക​​വി​​ത​​യി​​ൽ പാ​​ർ​​ത്ത കാ​​ല​​മാ​​ണ്. മ​​നു​​ഷ്യ​​ച​​രി​​ത്ര​​ത്തി​​െ​ൻ​റ കാ​​ല​​മാ​​ണ്. ഭാ​​ഷ​​യു​​ടെ ജീ​​വി​​ത​​കാ​​ല​​വു​​മാ​​ണ്.

‘‘ഒ​​രു​പ​​ക്ഷേ നീ ​​ജ​​നി​​ച്ചി​​ട്ടു​​ണ്ടാ​​വി​​ല്ല
അ​​ല്ലെ​​ങ്കി​​ൽ മ​​രി​​ച്ചി​​ട്ട് 
നൂ​​റ്റാ​​ണ്ടു​​ക​​ളാ​​യി​​ക്കാ​​ണും
എ​​ങ്കി​​ലും എ​​ന്നും ഉ​​ച്ച​​ക്ക്
ഞാ​​ൻ നി​​ന്നെ ക​​ണ്ടു​​മു​​ട്ടു​​ന്നു’’
(നി​​ത്യ​​ബ​​ലി).
‘‘ജ​​നി​​ക്കു​​ന്ന​​തി​​നു ത​​ലേ​​രാ​​ത്രി
ഞാ​​നൊ​​രു സ്വ​​പ്നം ക​​ണ്ടു’’
(ജ​​ന്മ​ദി​​ന ക​​വി​​ത - 1).

മൂ​​ന്ന് മു​​ഖ​​ങ്ങ​​ളോ​​ടെ പ്ര​​ത്യ​​ക്ഷ​​മാ​​വു​​ന്ന കാ​​ല​​മെ​​ന്ന അ​​നു​​ഭ​​വ​​രാ​​ശി​​യെ രാ​​ജീ​​വ​​ൻ ക​​വി​​ത​​ക​​ളി​​ൽ വെ​​ച്ച് അ​​ഭി​​മു​​ഖീ​​ക​​രി​​ക്കു​​ന്നു. പോ​​യ കാ​​ലം, വ​​രാ​​നു​​ള്ള​​ത്, മു​​ന്നി​​ലു​​ള്ള​​ത് എ​​ന്നി​​ങ്ങ​​നെ​​യ​​ല്ല. മ​​റി​​ച്ച് പ​​ര​​സ്പ​​രം ഇ​​ട​​ക​​ല​​ർ​​ന്നും ക​​വി​​ഞ്ഞും തു​​ട​​രു​​ന്ന ഒ​​രു നീ​​രൊ​​ഴു​​ക്ക്. ത​​ല​​മു​​റ​​ക​​ൾ​​ക്ക് മു​​ൻ​​പേ ജീ​​വി​​ച്ചു​പോ​​യ ഒ​​രു മ​​നു​​ഷ്യ​​നെ ഈ ​​നേ​​ര​​ത്ത് ഈ ​​മു​​റി​​ക്കു​​ള്ളി​​ൽ വെ​​ച്ച് ക​​ണ്ടെ​​ത്തു​​ന്ന​​തി​​െ​ൻ​റ, അ​​ല്ലെ​​ങ്കി​​ൽ താ​​ൻ ജ​​നി​​ക്കു​​ന്ന​​തി​​നു മു​​ൻ​​പു​​ള്ള ഒ​​രു മ​​ണ്ണി​​ലൂ​​ടെ ത​​െ​ൻ​റ കു​​ഞ്ഞു​​ങ്ങ​​ൾ ന​​ട​​ന്നു​പോ​​വു​​ന്ന​​തു കാ​​ണു​​ന്ന​​തി​​െ​ൻ​റ ആ​​ശ്ച​​ര്യ​​ക​​ര​​മാ​​യ മു​​ഹൂ​​ർ​​ത്ത​​ങ്ങ​​ളാ​​ണ്, നേ​​ര​​ങ്ങ​​ളാ​​ണ് രാ​​ജീ​​വ​​െ​ൻ​റ ക​​വി​​ത​​ക​​ളെ ‘സ​​മ​​കാ​​ലി​​ക​​ത​​യു​​ടെ’ ഉ​​പ​​രി​​ത​​ല​​ങ്ങ​​ളി​​ൽ നി​​ന്ന് വേ​​ർ​​പെ​​ടു​​ത്തു​​ന്ന​​ത്.

മ​​നു​​ഷ്യ​​രു​​ടെ വം​​ശ​ച​​രി​​ത്ര​​ത്തെ തൊ​​ടു​​ന്ന​​തു പോ​​ലെ​​ത്ത​​ന്നെ അ​​വ ഭൗ​​മി​​ക​​മാ​​യ അ​​നേ​​കം പ്ര​​ത​​ല​​ങ്ങ​​ളി​​ലേ​​ക്ക് കൂ​​ടി യാ​​ത്ര ചെ​​യ്യു​​ന്നു. മ​​നു​​ഷ്യേ​​ത​​ര​​മാ​​യ ലോ​​ക​​ങ്ങ​​ളി​​ലേ​​ക്ക് കൂ​​ടി. തി​​ര്യ​​ക്കു​​ക​​ളി​​ലേ​​ക്ക് പോ​​വു​​ന്നു. വൃ​​ക്ഷ​​ത്ത​​ല​​പ്പു​​ക​​ളി​​ലേ​​ക്ക് പോ​​വു​​ന്നു. പു​​ഴു​​വാ​​യും പാ​​റ്റ​​യാ​​യും പ​​റ​​വ​​യാ​​യും മൃ​​ഗ​​മാ​​യും രൂ​​പം മാ​​റ്റി​​യെ​ടു​​ക്കു​​ന്നു. ആ​​ടു​​ന്നു, പൊ​​ലി​​യു​​ന്നു. ത​​െ​ൻ​റ മെ​​യ്യി​​ൽ ഭൂ​​മി​​യു​​ടെ, വെ​​ള്ള​​ത്തി​​െ​ൻ​റ ജീ​​വ​​കു​​ല​​ത്തി​​െ​ൻ​റ​​യാ​​കെ​​ത്ത​​ന്നെ ഉ​​ട​​ലു​​ക​​ളെ പാ​​ർ​​ത്ത്, അ​​വ​​യു​​ടെ താ​​ളം തൊ​​ടാ​​നാ​​യു​​ന്നു.

‘‘അ​​ര​​ക്കെ​​ട്ടി​​ൽ 
കാ​​വു​​ക​​ളും 
നി​​ല​​കി​​ട്ടാ ആ​​ഴ​​ങ്ങ​​ളു​​മാ​​യി
ഞ​​ങ്ങ​​ളു​​ടെ ത​​ട്ട​​ക​​ത്ത​​മ്മ’’
( വെ​​റ്റി​​ല​​ച്ചെ​​ല്ലം).

‘‘ഒ​​രു ക​​രി​​മ്പ​​ന​​ച്ചു​​വ​​ട്ടി​​ൽ
ര​​ഹ​​സ്യ​​ങ്ങ​​ളെ​​ല്ലാം വാ​​ർ​​ന്ന്
എ​​ല്ലും തോ​​ലു​​മാ​​യി
ഞാ​​ൻ കി​​ട​​ന്നു’’
(യ​​ക്ഷി).

വ​​യ​​ൽ​​ക്ക​​രെ ഇ​​പ്പോ​​ഴി​​ല്ലാ​​ത്ത ഒ​​രു നേ​​രം അ​​ല്ലെ​​ങ്കി​​ൽ ഒ​​രി​​ടം എ​​ല്ലാ ക​​വി​​ത​​ക​​ളെ​​യും ഈ​​റ​​നോ​​ടെ ശ്വാ​​സ​​മ​​മ​​ർ​​ത്തി പി​​ന്തു​​ട​​രു​​ക​​യാ​​ണ്. കു​​ഴ​​ഞ്ഞ ചേ​​റി​​ന​​ടി​​യി​​ൽ​നി​​ന്ന് മ​​നു​​ഷ്യ​​രോ ജീ​​വി​​ക​​ളോ നാ​​ട്ടു​ദൈ​​വ​​ങ്ങ​​ളോ ഭൂ​​ത​​പ്രേ​​ത​​ങ്ങ​​ളോ ആ​​ധി​​ക​​ളോ വ്യാ​​ധി​​ക​​ളോ പി​​ന്തു​​ട​​രു​​ന്നു. മു​​റി​​ക​​ളും മു​​റ്റ​​വും ഇ​​ട​​വ​​ഴി​​ക​​ളും കു​​ള​​പ്പ​​ട​​വു​​ക​​ളും അ​​റ​​ക​​ളും മ​​ച്ചും കാ​​വും പി​​ന്തു​​ട​​രു​​ന്നു. വി​​ശ​​പ്പും വേ​​ട്ട​​യും മ​​ര​​ണ​​വും ഭ​​യ​​വും പി​​ന്തു​​ട​​രു​​ന്നു.​​വ​​യ​​ലു​​ക​​ളും പി​​ന്നെ അ​​തി​​െ​ൻ​റ ക​​ര​​യി​​ൽ വീ​​ടു​​ക​​ളും ഉ​​ണ്ടാ​​യി​വ​​ന്ന​​തി​​െ​ൻ​റ ച​​രി​​ത്ര​​മാ​​ണ് ന​​മ്മു​​ടെ സം​​സ്കാ​​ര​​ത്തി​​െ​ൻ​റ​​യും ച​​രി​​ത്രം.

കാ​​ടു​​ക​​ൾ മാ​​യ്ച്ച് എ​​ഴു​​തി​​യ ചി​​ത്ര​​ങ്ങ​​ൾ ആ​​ണ് ആ ​​വ​​യ​​ലു​​ക​​ൾ, വീ​​ടു​​ക​​ൾ. അ​​ത്ര പി​​റ​​കി​​ലു​​ണ്ടാ​​യി​​രു​​ന്ന ഒ​​രു കാ​​ല​​ത്തേ​​ക്ക് ഗൃ​​ഹാ​​തു​​ര​​മാ​​യി ക​​ൺ​​പാ​​ർ​​ക്കു​​ന്ന ഒ​​രാ​​ള​​ല്ല ഈ ​​ക​​വി​​ത​​ക​​ൾ​​ക്ക​​ക​​ത്ത് പാ​​ർ​​ക്കു​​ന്ന​​ത്. ത​​െ​ൻ​റ ഭാ​​ഷ​​യി​​ലും ശ​​രീ​​ര​​ത്തി​​ലും ഒ​​രു ജ​​നി​​ത​​ക മു​​ദ്ര​​ണം​പോ​​ലെ ആ​​ഴ​​ത്തി​​ൽ ക​​ല​​ർ​​ന്നു​പോ​​യ ദേ​​ശാ​​നു​​ഭ​​വ​​ങ്ങ​​ളും പ്ര​​കൃ​​തി​​യും ത​​ന്നി​​ഷ്​​ട​ത്തോ​​ടെ​​യ​​ല്ലാ​​തെ ക​​യ​​റി​വ​​രു​​ന്ന​​തി​​െ​ൻ​റ ആ​​ന്ത​​ലാ​​ണ്. ആ ​​വ​​ര​​വ് ത​​ടു​​ക്കാ​​നാ​​വു​​ന്ന ഒ​​ന്ന​​ല്ല. ക​​ണ്ണ​​ട​​ച്ചാ​​ലും കാ​​ണു​​ന്ന, കാ​​തു പൂ​​ട്ടി​​യാ​​ലും കേ​​ൾ​​ക്കു​​ന്ന ദേ​​ശം. അ​​തി​​െ​ൻ​റ മ​​ണ്ണും വെ​​ള്ള​​വും.​ ജീ​​വ​​നോ​​ടെ​​യും അ​​ഴു​​കി​​യും. ഉ​​ണ​​ങ്ങി​​യും ഉ​​ണ​​ർ​​ന്നും.

‘‘ഉ​​ണ​​ർ​​ന്നി​​ട്ടും ഉ​​ണ​​ർ​​ന്നി​​ട്ടും തീ​​രാ​​തെ
ഉ​​റ​​ങ്ങി​​ക്കൊ​​ണ്ടൊ​​രു ജ​​ന്മം’’
(ഉ​​ണ​​ര​​ൽ).

‘‘ഇ​​പ്പോ​​ൾ ഞാ​​ൻ ക​​ണ്ട​​ത​​ല്ലേ
വ​​രാ​​ന്ത​​യി​​ൽ നീ 
​​പി​​ച്ച​​വെ​​ച്ചു ന​​ട​​ക്കു​​ന്നു’’
(അ​​ച്ഛ​​ന്).

ഓ​​ർ​​മ​യു​​ടെ മ​​റ്റൊ​​രാ​​കൃ​​തി​​യാ​​ണ് സ്വ​​പ്നം. ക​​വി​​ത​​യു​​ടെ നേ​​രം സ്വ​​പ്ന​​ത്തി​​െ​ൻ​റ ‘ഒ​​രി​​ട’​ത്തു​​വെ​​ച്ച് ഓ​​ർ​​ക്കു​​ന്നു. നി​​ദ്ര​​യു​​ടെ അ​​ക​​ത്ത് വെ​​ച്ച് ഓ​​ർ​​ക്കു​​ന്നു. ഉ​​ണ​​ർ​​ന്നി​​ട്ടും ഉ​​ണ​​രാ​​നാ​​വാ​​തെ ആ ​​സ്വ​​പ്ന​​ങ്ങ​​ൾ മൊ​​ഴി​​പ്പ​​ക​​ർ​​ച്ച​​യാ​​വു​​ന്നു.

അ​​ർ​​ധ ബോ​​ധാ​​വ​​സ്ഥ​​യി​​ൽ മ​​ര​​ണ​​ത്തി​​നോ ജ​​ന​​ന​​ത്തി​​നോ തെ​​ട്ടു മു​​മ്പെ​​ന്ന​വി​​ധം ഓ​​രോ മ​​നു​​ഷ്യ​​നും ക​​ണ്ടേ​​ക്കാ​​വു​​ന്ന വി​​ധം ക​​ന​​വു​​ക​​ൾ​കൊ​​ണ്ട് രാ​​ജീ​​വ​​െ​ൻറ ക​​വി​​ത​​ക​​ൾ മു​​റു​​കി​​പ്പൊ​​ട്ടു​​ന്ന​​തു കാ​​ണാം. വ​​രും കാ​​ല​​മാ​​ണോ പോ​​യ കാ​​ല​​മാ​​ണോ ത​​േ​ൻ​റ​​ത് എ​​ന്ന​​റി​​യാ​​തെ, ഒ​​രു ദ്വീ​​പു​പോ​​ലെ, വി​​ജ​​ന​​ത​​യി​​ൽ ജീ​​വി​​ച്ചി​​രി​​ക്കു​​ന്ന ഒ​​രു വെ​​റും മ​​നു​​ഷ്യ​​ൻ.

‘‘പ​​ണ്ട്, നാ​​ട്ടെ​​ഴു​​ത്ത​​ച്ഛ​​ൻ
വി​​ര​​ൽ പി​​ടി​​ച്ച് മ​​ണ​​ലി​​ലെ​​ഴു​​തി​​ച്ച
ഴ ​​പോ​​ലെ’’
(മ​​ദി​​രാ​​ശി​ മെ​​യി​​ൽ).

‘ഴ’ ​എ​​ന്ന ലി​​പി​​യു​​ടെ ആ​​കാ​​ര​​ത്തെ കു​​റി​​ച്ച് , അ​​ല്ലെ​​ങ്കി​​ൽ ‘ഴ’ ​​എ​​ന്ന മൊ​​ഴി​​യു​​ടെ വ​​ഴ​​ക്ക​​ത്തെ​ക്കു​​റി​​ച്ച് രാ​​ജീ​​വ​​െ​ൻ​റ ക​​വി​​ത പ​​റ​​യു​​ന്നു. ‘ഴ’ ​​മൊ​​ഴി​​യു​​ടെ ച​​രി​​ത്ര​​മാ​​ണ്. ത​​മി​​ഴ​​ക​​ത്തി​​െ​ൻ​റ ഭൂ​​പ​​ടം അ​​ത് നീ​​ർ​​ത്തി വെ​​ക്കു​​ന്നു. ആ ​​ഭൂ​​പ​​ടം ക​​വി​​ത​​യു​​ടെ ദേ​​ശ​​ത്തെ അ​ട​യാ​​ള​​പ്പെ​​ടു​​ത്തു​​ന്നു. ദേ​​ശ​​ത്തി​​െ​ൻ​റ ന​​ന​​വി​​ൽ​നി​​ന്നും ന​​ന​​വി​​ന​റ്റ​​ത്ത് പൊ​​ടി​​യു​​ന്ന, ഉ​​യി​​ർ​​ക്കു​​ന്ന ഒ​​ന്നാ​​യി ഭാ​​ഷ​​യെ രേ​​ഖ​​പ്പെ​​ടു​​ത്തു​​ന്നു.

ദേ​​ശ​​ത്തി​​െ​ൻ​റ ച​​രി​​ത്രം ഭാ​​ഷ​​യു​​ടെ​​യും ക​​വി​​ത​​യു​​ടെ​​യും മാ​​ത്ര​​മ​​ല്ല, സ്വ​​ന്ത​​മു​​ട​​ലി​​െ​ൻ​റ​കൂ​​ടി ച​​രി​​ത്ര​​മെ​​ന്ന് പ​​റ​​യു​​ന്നു.​ ത​​െ​ൻ​റ മെ​​യ്യി​​ലാ​​ണ് പു​​ഴ​​യു​​ടെ ‘ഴ’. ​​മ​​ഴ​​ക്കാ​​ല​​ങ്ങ​​ളു​​ടെ ‘ഴ’. ​​കാ​​ടി​​നും ക​​ട​​ലി​​നും ഇ​​ട​​യി​​ൽ ചു​​രു​​ണ്ട് കി​​ട​​ക്കു​​ന്ന ഇ​​ത്തി​​രി മ​​ണ്ണ് രാ​​ജീ​​വ​​ന് ക​​വി​​ത​​യാ​​വു​​ക​​യാ​​ണ്. അ​​ല്ലെ​​ങ്കി​​ൽ തി​​രി​​ച്ചു​​മാ​​വാം.

Loading...
COMMENTS