പെസഹ: ആചാരങ്ങൾക്കപ്പുറം പീഡിതർക്കുവേണ്ടിയുള്ള വിചാരണ

ക്രൈസ്തവ ലോകം ഇന്ന് പെസഹ സ്മരണകളിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുകയാണ്. വിനയത്തിന്റെ വലിയ പാഠമായി ഗുരു ശിഷ്യന്മാരുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകിയതും, അഖിലലോകത്തിനുമായി തന്നെത്തന്നെ മുറിച്ചു നൽകിയ അന്ത്യത്താഴവും, സ്നേഹത്തിന്റെ പുതിയ കല്പനയും കേവലമൊരു ചരിത്രസ്മരണയല്ല. അത് കേവലമൊരു സമുദായത്തിന്റെ മാത്രം ആത്മീയ ചടങ്ങായി കാണേണ്ടതില്ല. മർദ്ദിതന്റെ വിമോചനവും അടിമത്തത്തിൽ നിന്നുള്ള മോചനവും (Hijra from Oppression) പ്രമേയമാകുന്ന ഈ ദിനങ്ങൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ മനുഷ്യന്റെ മനസ്സാക്ഷിയെ വിചാരണ ചെയ്യുന്ന ഒരു കണ്ണാടിയാണ്.

ഇസ്‌ലാമിക വീക്ഷണത്തിൽ 'ഇസ്‌ലാം' എന്നാൽ അല്ലാഹുവിന്റെ കൽപ്പനകൾക്ക് മുന്നിലുള്ള പൂർണ്ണമായ സമർപ്പണമാണ് (Submission/Taslim). സ്വന്തം താല്പര്യങ്ങളെയും അഹന്തയെയും സത്യത്തിനുവേണ്ടി ഇല്ലാതാക്കുന്ന ‘ഫനാ’ (Annihilation of ego) എന്ന ആത്മീയ ഉന്നതി തേടുന്ന ഏതൊരു വിശ്വാസിക്കും പെസഹ ഉയർത്തുന്ന ചോദ്യങ്ങൾ പ്രസക്തമാണ്. നമ്മൾ ആരാണ്, ആരുടെ പക്ഷത്താണ് എന്ന നേർക്കുനേരെയുള്ള ചോദ്യമാണിത്.

പൗരോഹിത്യമല്ല, ഖിലാഫത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം

മതപരമായ നേതൃത്വം എന്നത് ഒരു ന്യൂനപക്ഷത്തിന്റെ പദവിയല്ല. മറിച്ച് ഓരോ വിശ്വാസിയുടെയും ബാധ്യതയാണ്. ഇതിനെ ഒരുതരം 'ജനകീയ ദൗത്യം' എന്ന് വിളിക്കാം. ഖുർആൻ വിഭാവനം ചെയ്യുന്ന 'ഖിലാഫത്ത്' (Stewardship) എന്നത് ഭൂമിയിൽ നീതി നടപ്പിലാക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. പദവികൾ അലങ്കാരമാക്കുന്നവർക്കിടയിൽ, സേവനം (Khidmah) ഒരു ജീവിതചര്യയാക്കിയവർക്കേ വിമോചനത്തിന്റെ പാതയിൽ മുന്നേറാനാവൂ. ഐക്യം എന്നാൽ വിയോജിപ്പുകളെ ഇല്ലാതാക്കലല്ല, മറിച്ച് വൈവിധ്യങ്ങളെ ഉൾക്കൊണ്ട് ഒരേ മനുഷ്യകുലത്തിന്റെ ഭാഗമായി പരസ്പരം ആദരിക്കാനുള്ള വിശാലതയാണ്. തന്റെ അഹംഭാവത്തെ സത്യത്തിന്റെ വഴിയിൽ ഹോമിക്കുന്നവർക്കേ (Fana) ഈ ഉന്നത ബോധം കൈവരിക്കാനാവൂ.

സാർവലൗകിക നീതി: 'നമ്മൾ' എന്ന മതിൽക്കെട്ടുകൾക്കപ്പുറം

വിശ്വാസത്തിന്റെ അന്തഃസത്ത 'റഹ്മതൻ ലിൽ ആലമീൻ' (ലോകർക്ക് മുഴുവൻ കാരുണ്യം) എന്ന വിശാലതയിലാണ്. ക്രൈസ്തവനായാലും മുസ്‌ലീമായാലും യഹൂദനായാലും 'ഞങ്ങളുടെ ആളുകൾ' ചെയ്യുന്ന തിന്മയെ ന്യായീകരിക്കുകയും 'അപരൻ' ചെയ്യുന്നതിനെ മാത്രം വിചാരണ ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്ന ഇരട്ടത്താപ്പിനെ വിശ്വാസമെന്ന് വിളിക്കാനാവില്ല. സ്വന്തം പക്ഷത്തുള്ളവർ അക്രമം ചെയ്യുമ്പോൾ അതിനെ തടയുന്നവനാണ് യഥാർത്ഥ മുഅ്മിൻ (വിശ്വാസി). ഈ കാഴ്ചപ്പാടിൽ ശത്രുവിനോ മിത്രത്തിനോ വ്യത്യാസമില്ല; മറിച്ച് നീതിയുടെയും അനീതിയുടെയും പക്ഷമേയുള്ളൂ.

ഫലസ്തീൻ: അധിനിവേശ വിരുദ്ധ പോരാട്ടത്തിന്റെ അദ്‌ൽ (നീതി)

ഫലസ്തീനിൽ നടക്കുന്നത് ഒരു മതയുദ്ധമല്ല, മറിച്ച് ഭൂമിക്കുവേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടവും നഗ്നമായ അധിനിവേശവുമാണ് (Ist'imar). 1948 മുതൽ തങ്ങളുടെ മണ്ണിൽ നിന്ന് ആട്ടിയോടിക്കപ്പെട്ട ഒരു ജനതയുടെ വേദനയെ കേവലം മുസ്ലീം പ്രശ്നമായി കാണുന്നത് ചരിത്രപരമായ അറിവില്ലായ്മയാണ്.ഗസ്സയിൽ പൊഴിയുന്നത് മനുഷ്യന്റെ ചോരയാണ്. അവിടെ തകർന്നു വീഴുന്ന വീടുകൾക്കും ഇസ്ലാമിക പള്ളികൾക്കും ഒപ്പം പുരാതനമായ ക്രൈസ്തവ പള്ളികളുമുണ്ട്. ഗാസയിലെ ബോംബ് വീഴ്ചകളെ ആഘോഷിക്കുന്നവർ യഥാർത്ഥത്തിൽ മാനവികതയെയാണ് ക്രൂശിക്കുന്നത്. ഇരയുടെ മതം നോക്കിയല്ല, മറിച്ച് അവന്റെ വേദന നോക്കിയാണ് നാം ഐക്യദാർഢ്യം പ്രകടിപ്പിക്കേണ്ടത്.

ഇറാഖും ഇറാനും: സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ചതിക്കുഴികൾ

സാമ്രാജ്യത്വ ശക്തികൾ പടുത്തുയർത്തിയ ശവപ്പറമ്പാണ് ഇന്നത്തെ ഇറാഖ്. 2003ൽ 'ജനാധിപത്യം' എന്ന ലേബലിൽ നടന്ന അധിനിവേശം ഇറാഖിലെ ക്രൈസ്തവ-മുസ്ലീം ഐക്യത്തെയും പ്രാചീന സംസ്കാരത്തെയുമാണ് തകർത്തെറിഞ്ഞത്. ഇറാന്റെ കാര്യമെടുത്താൽ, അതൊരു ഭൗമരാഷ്ട്രീയ (Geopolitical) യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. 1953ൽ ജനാധിപത്യപരമായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട മുഹമ്മദ് മൊസാദെക് സർക്കാരിനെ സി.ഐ.എ അട്ടിമറിച്ച ചരിത്രം വിസ്മരിക്കരുത്. ഇന്ന് ഇറാൻ ജനത നേരിടുന്ന സാമ്പത്തിക ഉപരോധം (Economic Siege) ഭരണകൂടത്തോടുള്ള യുദ്ധമല്ല, മറിച്ച് സാധാരണക്കാരെ പട്ടിണിക്കിടുന്ന ക്രൂരതയാണ്. മരുന്നും ഭക്ഷണവും തടയുന്ന ഉപരോധങ്ങളെ 'സ്റ്റേറ്റ് ടെററിസം' എന്ന് വിളിക്കാൻ നമുക്ക് ഉൾക്കാഴ്ച ഉണ്ടാകണം.

നൈജീരിയ: ഫിത്‌നയും വിഭവ തർക്കവും

നൈജീരിയയിൽ സംഭവിക്കുന്നത് ഇസ്‍ലാം-ക്രൈസ്തവ ഏറ്റുമുട്ടലല്ല. മറിച്ച് കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനവും വിഭവ ദൗർലഭ്യവും സൃഷ്ടിച്ച ഗോത്ര സംഘർഷങ്ങളാണ്. മരുഭൂമിവൽക്കരണം മൂലം മേച്ചിൽപുറങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെട്ട ഇടയന്മാരും കൃഷിഭൂമി സംരക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന കർഷകരും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടമാണിത്. ഇതിനെ മതയുദ്ധമാക്കി മാറ്റുന്നത് രാഷ്ട്രീയ അജണ്ടയുള്ള ശക്തികളാണ്. ഇരകൾ മുസ്‍ലിംകളായാലും ക്രൈസ്തവരായാലും, അവരുടെ വേദനയുടെ യഥാർഥ കാരണങ്ങളെ കാണാതിരിക്കരുത്. ഇത്തരം കുഴപ്പങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാൻ വിശ്വാസികൾക്ക് കഴിയണം.

പെസഹ ഉയർത്തുന്ന ചോദ്യം ഓരോ വിശ്വാസിക്കുമുള്ളതാണ്: "നിന്റെ ഉള്ളിൽ നീതിയുടെ സ്ഫുരണമുണ്ടോ?" ഗസ്സ മുതൽ നൈജീരിയ വരെ പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന മനുഷ്യരോടൊപ്പം നിൽക്കലാണ് യഥാർത്ഥ സമർപ്പണം (തസ്‌ലീം). സ്വന്തം ഗോത്രത്തിന്റെ താല്പര്യങ്ങൾക്കപ്പുറം സത്യത്തിന്റെ (ഹഖ്) പക്ഷത്ത് നിൽക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയുന്നുണ്ടോ എന്ന് ആത്മപരിശോധന നടത്തേണ്ട സമയമാണിത്. ഈ പെസഹ കേവലമൊരു ആഘോഷമല്ല, മറിച്ച് അനീതിക്കെതിരെയുള്ള ഉണർവാകട്ടെ.