ഇന്ന് മെയ് ദിനം; വിയർപ്പിെൻറ ചരിത്രവും അധ്വാനത്തിെൻറ അഭിമാനവും
text_fieldsലോകം പടുത്തുയർത്തിയ അദൃശ്യകരങ്ങളെ ആദരിക്കുമ്പോഴും തൊഴിലാളി നേരിടുന്ന വെല്ലുവിളികൾ അവസാനിക്കുന്നില്ല. ചിക്കാഗോയിലെ തെരുവുകളിൽ നിന്ന് തുടങ്ങിയ ആ പോരാട്ടവീര്യം ഇന്നും പ്രസക്തമായി തുടരുകയാണ്. നമ്മുടെ കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന നഗരങ്ങളിലെ ഓരോ അംബരചുംബിയായ കെട്ടിടത്തിന് മുകളിലും അതിെൻറ ഉടമസ്ഥെൻറ പേര് വലിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ കൊത്തിവെച്ചിട്ടുണ്ടാകാം. എന്നാൽ ആ നിർമിതിയുടെ ഓരോ കല്ലിലും സിമൻറിലും പതിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് ഉടമയുടെ പേരല്ല, മറിച്ച് അത് പടുത്തുയർത്തിയ തൊഴിലാളിയുടെ വിയർപ്പും അധ്വാനവുമാണ്. റോഡുകളും പാലങ്ങളും ഫാക്ടറികളും ആശുപത്രികളും തുടങ്ങി ആധുനിക നാഗരികതയുടെ ഓരോ സ്പന്ദനത്തിന് പിന്നിലും കാണപ്പെടാതെ പോകുന്ന അനേകം കൈകളുണ്ട്. ആ കൈകളെയും അവരുടെ നിശ്ശബ്ദമായ പോരാട്ടങ്ങളെയും ആദരിക്കാനാണ് ലോകം മെയ് ഒന്ന് തൊഴിലാളി ദിനമായി ആചരിക്കുന്നത്.
പോരാട്ട സ്മരണ
മെയ് ദിനം കേവലമൊരു അവധിദിനമല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യെൻറ ആത്മാഭിമാനത്തിനും അവകാശങ്ങൾക്കും വേണ്ടി നടത്തിയ രക്തരൂഷിതമായ പോരാട്ടത്തിെൻറ സ്മരണയാണ്. 19ാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ദുസ്സഹമായ തൊഴിൽ സാഹചര്യങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഈ സമരവീര്യം ഉടലെടുക്കുന്നത്. എട്ട് മണിക്കൂർ ജോലി സമയം, ന്യായമായ വേതനം, മെച്ചപ്പെട്ട തൊഴിൽ സാഹചര്യം എന്നിവയായിരുന്നു അന്നത്തെ പ്രധാന ആവശ്യങ്ങൾ. 1886 മെയ് ഒന്നിന് അമേരിക്കയിലെ ചിക്കാഗോയിലുള്ള ഹേമാർക്കറ്റ് സ്ക്വയറിൽ തൊഴിലാളികൾ നടത്തിയ പ്രതിഷേധവും തുടർന്നുവന്ന രക്തച്ചൊരിച്ചിലും ലോക ചരിത്രത്തിലെ നിർണായക അധ്യായമാണ്. തൊഴിലാളികളുടെ അവകാശങ്ങൾ ഒരു അതിർത്തിക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങുന്നതല്ലെന്നും അത് ലോകത്തെ അധ്വാനിക്കുന്ന വർഗത്തിെൻറ പൊതുശബ്ദമാണെന്നും ഹേമാർക്കറ്റ് സംഭവം തെളിയിച്ചു. 1889ൽ പാരീസിൽ ചേർന്ന രണ്ടാം ഇൻറർനാഷനൽ സമ്മേളനമാണ് മെയ് ഒന്നിനെ അന്താരാഷ്ട്ര തൊഴിലാളി ദിനമായി പ്രഖ്യാപിച്ചത്. ഇന്ത്യയിൽ ഈ പോരാട്ടത്തിെൻറ അലയൊലികൾ എത്തുന്നത് 1923ലാണ്. മദ്രാസിലെ മറീന ബീച്ചിൽ മ. സിംഗാരവേലു ചെട്ടിയാരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന സമ്മേളനം ഇന്ത്യൻ തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനത്തിെൻറ ചരിത്രത്തിലെ നാഴികക്കല്ലായി മാറി.
എട്ട് മണിക്കൂർ ജോലി എന്നത് വെറുമൊരു സമയക്രമീകരണമല്ല. മനുഷ്യനെ യന്ത്രത്തിെൻറ ഭാഗമാക്കാതെ, അവന് സ്വന്തം കുടുംബത്തിനും വിശ്രമത്തിനും സ്വപ്നങ്ങൾക്കും വേണ്ടി സമയം അനുവദിക്കുക എന്ന വലിയ മാനുഷിക ആവശ്യമായിരുന്നു അത്. ഇന്ന് നമ്മൾ അനുഭവിക്കുന്ന പല തൊഴിൽ അവകാശങ്ങളും, അത് വേതനമാകട്ടെ, അവധിയാകട്ടെ, സുരക്ഷിതമായ തൊഴിലിടമാകട്ടെ ഇവയെല്ലാം മുൻതലമുറകൾ തെരുവിലിറങ്ങി സമരം ചെയ്ത് നേടിയെടുത്തവയാണെന്നത് നാം മറന്നുകൂടാ.
അദൃശ്യരായ രാഷ്ട്രശില്പികൾ
ഒരു നഴ്സ് രാത്രിയിൽ ഉറങ്ങാതെ രോഗിയെ പരിചരിക്കുമ്പോൾ, ഒരു ഡ്രൈവർ പുലർച്ചെ റോഡിലിറങ്ങുമ്പോൾ, ഒരു കർഷകൻ മണ്ണിൽ പണിയെടുക്കുമ്പോൾ അവിടെയെല്ലാം രാഷ്ട്ര നിർമാണം നടക്കുന്നുണ്ട്. തൊഴിലിന് ചെറിയതെന്നോ വലിയതെന്നോ ഉള്ള വ്യത്യാസമില്ല. ഓരോ ജോലിക്കും അതിെൻറ മഹത്വമുണ്ട്. ഒരു സമൂഹത്തിെൻറ സംസ്കാരം അളക്കേണ്ടത് അവിടുത്തെ സ്മാരകങ്ങൾ നോക്കിയല്ല, മറിച്ച് അവിടുത്തെ സാധാരണ തൊഴിലാളികളോട് ആ സമൂഹം കാട്ടുന്ന ബഹുമാനത്തിലൂടെയാണ്.
പ്രവാസത്തിെൻറ ഉപ്പുരസം
മലയാളിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം മെയ് ദിനം പ്രവാസിയുടെ കഠിനാധ്വാനത്തിെൻറ കൂടി അടയാളമാണ്. മരുഭൂമിയുടെ ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന ചൂടിലും ഏകാന്തതയിലും തെൻറ കുടുംബത്തിെൻറ അടുപ്പ് പുകയാൻ വിയർപ്പൊഴുക്കുന്ന ലക്ഷക്കണക്കിന് പ്രവാസികൾ മെയ് ദിനത്തിെൻറ ജീവിക്കുന്ന രക്തസാക്ഷികളാണ്. സ്വന്തം സുഖങ്ങൾ മാറ്റിവെച്ച്, ഫോൺ സ്ക്രീനിലൂടെ മക്കളുടെ ചിരി കണ്ട് ആശ്വസിക്കുന്ന പ്രവാസിയുടെ അധ്വാനത്തിന് സ്നേഹത്തിെൻറയും ത്യാഗത്തിെൻറയും രുചിയുണ്ട്.
മാറാത്ത മൂല്യങ്ങൾ
ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇൻറലിജൻസും ഓട്ടോമേഷനും ലോകത്തെ മാറ്റിമറിക്കുമ്പോഴും മനുഷ്യെൻറ അധ്വാനത്തിനും ആത്മാർഥതക്കും പകരം വെക്കാൻ മറ്റൊന്നില്ല. തൊഴിലാളിക്ക് ന്യായമായ വേതനം നൽകുന്നത് കാരുണ്യമല്ല, നീതിയാണ്. കൃത്യസമയത്ത് ശമ്പളം നൽകുന്നത് സഹായമല്ല, അത് അവരുടെ അവകാശമാണ്.
ഈ മെയ് ദിനത്തിൽ, നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള ഓരോ തൊഴിലാളിയെയും നന്ദിയോടെ സ്മരിക്കാം. മുദ്രാവാക്യങ്ങൾക്കപ്പുറം, ഓരോ മനുഷ്യെൻറയും അധ്വാനത്തെ വിലമതിക്കുന്ന ഒരു സംസ്കാരം നമുക്ക് വളർത്തിയെടുക്കാം. കാരണം, ലോകം മുന്നോട്ട് നീങ്ങുന്നത് വാക്കുകളാലല്ല, കോടിക്കണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ നിശബ്ദമായ കർമശേഷിയാലാണ്.
Don't miss the exclusive news, Stay updated
Subscribe to our Newsletter
By subscribing you agree to our Terms & Conditions.

