പത്മരാജൻ; കാലത്തിനു മുന്നേ പറന്ന മഴവിൽത്തുമ്പി

പത്മരാജൻ- മലയാള സിനിമയുടെയും സാഹിത്യത്തിന്റെയും ചക്രവാളത്തിൽ ഓർമ്മകളുടെ മായികവർണ്ണങ്ങൾ ചാലിച്ചെഴുതി, നിശ്ശബ്ദമായി പറന്നകന്ന മഹാപ്രതിഭ! വെറുമൊരു കഥാകാരനോ സംവിധായകനോ മാത്രമായിരുന്നില്ല അദ്ദേഹം; മനുഷ്യ മനസ്സിന്റെ സങ്കീർണ്ണവും നിഗൂഢവുമായ വികാരവഴികളിലൂടെ വിസ്മയത്തിന്റെ കനൽവിളക്കേന്തി നടന്ന കലയുടെ മാന്ത്രികനായിരുന്നു.

ചിറകുവിരിച്ച സർഗവിസ്മയം

കാലത്തിന്റെ ചുവരെഴുത്തുകൾക്ക് കാത്തുനിൽക്കാതെ, സ്വന്തം ഭാവനയുടെ അനന്താകാശങ്ങളിലേക്ക് ചിറകുവിരിച്ചൊരു 'ദേശാടനപ്പക്ഷി'യായിരുന്നു പപ്പേട്ടൻ. പെട്ടെന്ന് മാഞ്ഞുപോയ മഴവിൽ പോലെയായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആയുസ്സെങ്കിലും, ആ ചുരുങ്ങിയ കാലം കൊണ്ട് അദ്ദേഹം തീർത്ത വർണ്ണങ്ങൾ അനശ്വരമാണ്. പതിവ് കാഴ്ചകളുടെ വേലിക്കെട്ടുകളെയും ക്ലീഷേകളെയും തച്ചുടച്ച്, ചിന്തകളുടെ പുത്തൻ തീരങ്ങളിലേക്ക് അദ്ദേഹം സർഗ്ഗതുഴയെറിഞ്ഞു. അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് മലയാള സിനിമാചരിത്രത്തിൽ "കാലത്തിനു മുന്നേ പറന്ന വിസ്മയം" എന്ന് അദ്ദേഹം ഇന്നും നെഞ്ചോടു ചേർക്കപ്പെടുന്നത്.

'രതിനിർവ്വേദം' എന്ന വിസ്മയകരമായ സൃഷ്ടിയിലൂടെയാണ് പത്മരാജൻ മലയാളികളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പായി മാറിയത്. കണ്ണിൽ കൗതുകത്തിന്റെ കൈതപ്പൂക്കൾ വിരിയുന്ന കൗമാരത്തിന്റെ രതിസ്വപ്നങ്ങളെയും പ്രണയത്തെയും ഇത്രമേൽ സത്യസന്ധമായും സൗന്ദര്യാത്മകമായും ആവിഷ്കരിച്ച അപൂർവ്വം എഴുത്തുകാരിലൊരാളാണ് അദ്ദേഹം. കപട സദാചാരത്തിന്റെ മൂടുപടങ്ങളില്ലാതെ മനുഷ്യസഹജമായ വികാരങ്ങളെ അദ്ദേഹം അക്ഷരങ്ങളിലേക്ക് ആവാഹിച്ചു.

തൂവാനത്തുമ്പികളും പ്രണയമഴയും

1987 ജൂലൈ മാസത്തിന്റെ കുളിരിലേക്ക് പെയ്തിറങ്ങിയ 'തൂവാനത്തുമ്പികൾ', പ്രണയത്തിന് അതുവരെയാരും കേൾക്കാത്തൊരു പുത്തൻ വ്യാകരണമാണ് സമ്മാനിച്ചത്. പ്രണയത്തിന്റെ ഈ നിത്യഹരിത കാവ്യം അതിന്റെ 39-ാം വസന്തത്തിലേക്ക് പാദമൂന്നുമ്പോഴും, ആ മഴവിൽത്തുമ്പിയുടെ ഓർമ്മകൾക്ക് പെയ്തുതോരാത്തൊരു ആർദ്രതയുണ്ട്.

പത്മരാജന്റെ ദൃശ്യങ്ങളിൽ മഴ വെറുമൊരു പശ്ചാത്തലമായിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, മനുഷ്യന്റെ വികാരവിചാരങ്ങൾക്കൊപ്പം വിതുമ്പുകയും ആർത്തുല്ലസിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ജീവസ്സുറ്റ കഥാപാത്രമായിരുന്നു. ജയകൃഷ്ണന്റെയും ക്ലാരയുടെയും പ്രണയഭാവങ്ങൾ 39 വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറവും മലയാളിയുടെ ഉള്ളുലയ്ക്കുന്നത് അതിലെ നിഗൂഢതയും തീക്ഷ്ണമായ ആത്മാർത്ഥതയും കൊണ്ടാണ്. ആഗ്രഹിച്ചിട്ടും ഒന്നാകാൻ കഴിയാതെ പോകുന്നവരുടെ വിരഹവും, ആകാശത്ത് ഓരോ കാർമേഘം ഉരുണ്ടുകൂടുമ്പോഴും ഓർമ്മകളിൽ പെയ്തിറങ്ങുന്ന പ്രണയത്തിന്റെ തീവ്രതയും അതീന്ദ്രിയമായ ഒരു തലത്തിലാണ് അദ്ദേഹം ആവിഷ്കരിച്ചത്.

ഗന്ധർവന്റെ മടക്കയാത്ര

1991-ലെ ആ ജനുവരി തണുപ്പിൽ, വെറും 46-ാം വയസ്സിൽ ആ പ്രണയഗന്ധർവ്വൻ നക്ഷത്രങ്ങളുടെ ലോകത്തേക്ക് മടങ്ങിയപ്പോൾ കൈരളിക്കെന്നെന്നേക്കുമായി നഷ്ടമായത് സർഗ്ഗാത്മകതയുടെ ഒരു വലിയ വസന്തകാലമായിരുന്നു. ആ മഴവിൽത്തുമ്പി അത്ര നേരത്തെ പറന്നകന്നില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ മലയാളത്തിൽ ഇനിയും എത്രയോ പ്രണയവിസ്മയങ്ങൾ വിരിയുമായിരുന്നു! എങ്കിലും, കാലം എത്ര കടന്നുപോയാലും മലയാളിയുടെ ഓരോ മഴയിലും, പ്രണയത്തിലും, സ്വപ്നത്തിലും പത്മരാജൻ എന്ന സർഗ്ഗവിസ്മയം ഇന്നും ഒടുങ്ങാത്തൊരു സ്വർഗ്ഗീയ അനുഭൂതിയായി പെയ്തിറങ്ങിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു!