പേമാരിയും പനിനീരും
text_fieldsകവിത
ആദ്യമായ് പെയ്തപ്പോൾ പുഞ്ചിരി തൂകി
പിന്നെയും പെയ്തപ്പോൾ നർമഭാവങ്ങൾ
കാമുകൻ പെണ്ണിന് കത്തെഴുതി
തോരാത്ത മഴവന്നു വരികൾ നൽകി
കാമുകി വായിക്കും കത്തുകൾക്കൊക്കെയും
പെയ്യുന്ന മഴ മെല്ലെ ഇമ്പമേകി
തുടരെത്തുടരെ ഞാൻ നിന്നു പെയ്യുമ്പോൾ
നാട്ടിലും വീട്ടിലും വയലിലും പുഴയിലും
എങ്ങും എവിടെയും ജലപ്രവാഹം
നിർത്താതെ പെയ്യുന്ന പേമാരിയെക്കണ്ട്
ആളുകൾ ഞെട്ടിവിറച്ചു നോക്കി
പേമാരിയാം മഴക്കനുരാഗമില്ല, കാമുകനില്ല, പ്രണയമില്ല
നാളുകൾക്കപ്പുറം നിന്നു വിയർക്കുമ്പോൾ
മണ്ണും മനുഷ്യനും കാത്തുനിന്നു
അമ്പിളിക്കലയോട് യാത്രചൊല്ലി മെല്ലെ
മണ്ണ് തൊടാൻ നേരം മഴ പറഞ്ഞു
ഇന്ന് പെയ്താൽ പനിനീരെന്നും
അന്ന് വിളിച്ചതോ പേമാരിയെന്നും
അറിയില്ല ഞാനന്ന് വില്ലനാണോ,
അതോ ഇന്നീ കഥയിലെ നായകനോ...

