മഞ്ഞിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ അതിജീവനം

മനുഷ്യസാന്നിധ്യത്തിന്റെ ചൂട് പോലും വിഴുങ്ങിക്കളയുന്നത്ര വിശാലവും നിശ്ശബ്ദവുമായ ഒരു വെളുത്ത മരുഭൂമി -അതാണ് മഞ്ഞുമൂടിയ മിനസോട്ട. ആ മഞ്ഞിന്റെ നിശ്ചലതക്കുള്ളിലാണ് ഡെഡ് ഒാഫ് വിന്‍റർ (Dead of Winter) പതിയെ അതിന്റെ കഥ തുറക്കുന്നത്. ദുഃഖത്തിൽ തളർന്നുനിൽക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീയുടെ യാത്ര, അറിയാതെത്തന്നെ മരണത്തിന്റെ നിഴലിലേക്ക് നീളുകയും അവിടെനിന്ന് അതിജീവനത്തിനായുള്ള ഉഗ്രമായ പോരാട്ടമായി മാറുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നതാണ് ഈ ചിത്രത്തിന്‍റെ കഥാബീജം.

വടക്കൻ അയർലൻഡിൽനിന്നുള്ള ബ്രയാൻ കിർക്ക് സംവിധാനം ചെയ്ത ഈ ചിത്രം ഒരു സാധാരണ ത്രില്ലറിന്റെ ചട്ടക്കൂടിൽ ഒതുങ്ങുന്നില്ല. ദുഃഖവും ഭയവും ഏകാന്തതയും അതിജീവിക്കാനുള്ള മനുഷ്യന്റെ സഹജമായ വാശിയും ഇവിടെ പരസ്പരം കലർന്നൊഴുകുന്നു. ചിലപ്പോൾ അത് ഒരു ദുഃഖകഥയായി തോന്നും; മറ്റുചിലപ്പോൾ ഇരുണ്ട നർമത്തിന്റെ നേർത്ത വരകൾ സ്പർശിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നും. പിന്നെ, മുന്നറിയിപ്പൊന്നുമില്ലാതെ, ഭീതിയുടെ തണുത്ത കൈ പ്രേക്ഷകന്റെ തോളിൽ പതിക്കും.

ഈ കഥയുടെ ഹൃദയത്തിൽ ബാർബുണ്ട്. അടുത്തിടെ ഭർത്താവിനെ നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു സ്ത്രീ. പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ ചിതാഭസ്മം വിതറാനായി അവർ നടത്തുന്ന യാത്രയാണ് പിന്നീട് അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും ഭയാനകമായ അനുഭവങ്ങളിലൊന്നായി മാറുന്നത്. എമ്മ തോംസൺ ബാർബിനെ അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ വലിയ പ്രകടനങ്ങളുടെ അതിപ്രസരങ്ങൾ കാണാനാവില്ല. പകരം, മൗനത്തിന്റെ ആഴത്തിലാണ് അവർ കഥാപാത്രത്തിന്റെ ആലയം പണിയുന്നത്. കണ്ണുകളിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്ന ഓർമകളും മുഖത്ത് പതിഞ്ഞിരിക്കുന്ന നഷ്ടബോധവും വാക്കുകളേക്കാൾ ശക്തമായി സംസാരിക്കുന്നു.

ഭർത്താവിനൊപ്പമുള്ള ജീവിതത്തിന്റെ ചെറുചൂടുകൾ ഫ്ലാഷ്ബാക്കുകളിലൂടെ കടന്നുവരുമ്പോൾ, ബാർബിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ ഏകാന്തതക്ക് കൂടുതൽ ആഴം ലഭിക്കുന്നു. ആ ഓർമകൾ വെറും ഭൂതകാലത്തിന്റെ ചിത്രങ്ങളല്ല; അവർ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ ലോകത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങളാണ്. എന്നാൽ, ആ ദുഃഖം അവരെ തകർക്കുന്നില്ല. മറിച്ച്, അറിയാതെത്തന്നെ അവളുടെയുള്ളിൽ ഒരു ശക്തിയെ ഉണർത്തുന്നു. നിസ്സഹായയായ ഒരു വിധവയിൽനിന്ന് സ്വന്തം ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ പോരാടുന്ന സ്ത്രീയിലേക്കുള്ള അവളുടെ മാറ്റം അങ്ങനെ പതിയെ സംഭവിക്കുന്നു.

ചിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ സാന്നിധ്യം അതിന്റെ മഞ്ഞുമൂടിയ ഭൂമിയാണ്. ഇവിടെ പ്രകൃതി വെറും പശ്ചാത്തലമല്ല; കഥയിലെ പ്രധാനമായൊരു കഥാപാത്രംതന്നെയാണ്. അറ്റമില്ലാത്ത വെളുപ്പ്, കടുത്ത തണുപ്പ്, ശൂന്യമായ വഴികൾ, മനുഷ്യശബ്ദങ്ങളില്ലാത്ത വിശാലത. എല്ലാം ചേർന്ന് ബാർബിന്റെ ഏകാന്തതയെ പുറത്തുള്ള ലോകത്തിന്റെ രൂപത്തിലേക്ക് മാറ്റുന്നു. അവർക്കു മുന്നിലുള്ള അപകടം മനുഷ്യരിൽനിന്നു മാത്രമല്ല; പ്രകൃതിയും അവളുടെ ഓരോ ചുവടിനെയും പരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്.

മഞ്ഞിനിടയിലെ രംഗങ്ങളിൽ ശരീരത്തിന്റെ അതിജീവനവും മനസ്സിന്റെ അതിജീവനവും ഒരേസമയം ഏറ്റുമുട്ടുന്നു. തണുപ്പ് ശരീരത്തെ മരവിപ്പിക്കുമ്പോൾ ഭയം ചിന്തകളെ മരവിപ്പിക്കുന്നു. എന്നിട്ടും ബാർബ് മുന്നോട്ടുപോകുന്നു. അവരുടെ ഓരോ ചുവടും ജീവിക്കാനുള്ള മനുഷ്യന്റെ പ്രാചീനമായ ആഗ്രഹത്തിന്റെ അടയാളമാകുന്നു. ജൂഡി ഗ്രീറും മാർക്ക് മെൻചാക്കയും അവതരിപ്പിക്കുന്ന കഥാപാത്രങ്ങളും ഈ ഇരുണ്ട ലോകത്തിന് കൂടുതൽ സങ്കീർണത നൽകുന്നു. അവർ വെറും കറുപ്പും വെളുപ്പുംകൊണ്ട് വരച്ച വില്ലന്മാരല്ല. അവരുടെ പെരുമാറ്റത്തിനും തീരുമാനങ്ങൾക്കും പിന്നിൽ നിരാശയും സ്വാർഥതയും സ്വന്തം ജീവിതത്തോടുള്ള പോരാട്ടവും കാണാം. പ്രത്യേകിച്ച് ജൂഡി ഗ്രീറിന്റെ കഥാപാത്രത്തിൽ ദുർബലതയും ഭീഷണിയും ഒരേസമയം തെളിയുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവരെ പൂർണമായും വെറുക്കാനോ മനസ്സിലാക്കാനോ കഴിയാത്ത ഒരു അസ്വസ്ഥത പ്രേക്ഷകന്റെ ഉള്ളിൽ അവശേഷിക്കുന്നു.

എങ്കിലും ചിത്രം ഒരേ വേഗത്തിലല്ല മുന്നേറുന്നത്. ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ തിരക്കഥയുടെ സൗകര്യങ്ങൾ കഥയുടെ വിശ്വാസ്യതയെ ചെറുതായി മുറിവേൽപിക്കുന്നു. ചില സംഭവങ്ങൾ അതിവേഗം കടന്നുപോകുമ്പോൾ ചിലത് അനാവശ്യമായി നീളുന്നതായി തോന്നും. ദുഃഖം, ധാർമികത, അതിജീവനം തുടങ്ങിയ പ്രമേയങ്ങൾ സിനിമ സ്പർശിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് പലപ്പോഴും ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുന്നില്ല. ക്ലൈമാക്സിലും ചിത്രം കുറച്ചുകൂടി വികാരനിർഭരമായ വഴിയാണ് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്.

പക്ഷേ, ഈ ചെറിയ പാളിച്ചകളെ മറികടക്കാൻ എമ്മ തോംസണിന്റെ പ്രകടനത്തിന് കഴിയുന്നു. ബാർബ് പതിയെ മാറുന്നതിനെ അവർ വളരെ സ്വാഭാവികമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ആദ്യം നഷ്ടത്തിന്റെ ഭാരത്തിൽ നിശ്ശബ്ദയായിരുന്ന സ്ത്രീ, പിന്നീട് സാഹചര്യങ്ങൾക്കുമുന്നിൽ മുട്ടുമടക്കാത്ത ഒരാളായി മാറുന്നു. ആ കരുത്ത് പെട്ടെന്ന് അവരുടെ മേൽ ചാർത്തിവെച്ചതുപോലെ തോന്നുന്നില്ല; ഓരോ വേദനയിലൂടെയും അവർ അത് നേടിയെടുക്കുന്നതായി അനുഭവപ്പെടുന്നു.

Dead of Winter പുതുമയുള്ള ഒരു ത്രില്ലർഭാഷ കണ്ടെത്തുന്ന സിനിമയല്ല. എന്നാൽ, പരിചിതമായ വഴിയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോഴും അതിനെ സ്വന്തം അന്തരീക്ഷവും കഥാപാത്രങ്ങളുംകൊണ്ട് വ്യത്യസ്തമാക്കാൻ അതിന് കഴിയുന്നു. മഞ്ഞിന്റെ തണുപ്പിനുള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്ന മനുഷ്യവികാരങ്ങളുടെ ചൂടാണ് ചിത്രത്തിന്റെ യഥാർഥ ശക്തി.

ഒരു കൊടുംശീതകാലത്തിന്റെ കഥ മാത്രമല്ല Dead of Winter പറയുന്നത്. ഒരാളെ നഷ്ടപ്പെട്ടതിനുശേഷവും ജീവിതം അവസാനിക്കുന്നില്ലെന്നും ചിലപ്പോൾ ഏറ്റവും വലിയ ദുഃഖംതന്നെയാണ് നമ്മളിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന അതിജീവനശക്തിയെ ഉണർത്തുന്നതെന്നും പറയുന്ന കഥകൂടിയാണിത്.