ഉറാളാങ് ബാർത്ത്
text_fields
‘ഒരു കാലത്ത്, വാക്കുകൾ കാണുന്നത്ര നിർദോഷമല്ലെന്ന് വിശ്വസിച്ച ഒരാൾ ഉണ്ടായിരുന്നു’
1915ലെ ഒരു തണുത്ത രാവിലെ ചെർബോർഗ് എന്ന നഗരത്തിൽ അവൻ ജനിച്ചു. പക്ഷേ പിന്നീട് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ആരംഭങ്ങൾ പലപ്പോഴും നമ്മുടെ സ്വന്തം അല്ല. ഓർമകൾ രൂപപ്പെടുന്നതിനുമുമ്പ് തന്നെ, അവന്റെ അച്ഛൻ ഇല്ലാതായി. ശേഷിച്ചത് ശാന്തമായൊരു ലോകം. അമ്മയുടെ സാന്നിധ്യം അതിനെ രൂപപ്പെടുത്തി. അവളുടെ ശബ്ദം അവന്റെ ആദ്യ ഭാഷയായി, അവളുടെ സാന്നിധ്യം അവന്റെ ആദ്യ അർഥമായി.
അവൻ വളരുമ്പോൾ, അവന്റെ ശരീരം തന്നെ അവനെ വഞ്ചിച്ചു. രോഗം അവന്റെ ജീവിതത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റി, അവനെ മുറികളിൽ പൂട്ടി. പുറത്തുള്ള ലോകം മുന്നോട്ടുനീങ്ങിയപ്പോൾ, അവൻ അകത്ത് വായിച്ച്, ചിന്തിച്ച്, വാക്കുകളെ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവയായി കാണുകയും ചെയ്തു.
ഒരു സന്ധ്യയിൽ, ഒരു പുസ്തകത്തിന്റെ പേജുകൾ തിരയുമ്പോൾ, ഒരു വിചിത്രമായ ചിന്ത അവനെ തേടിവന്നു:
എന്തായിരിക്കും വാക്കുകൾ എഴുതുന്നവർക്കല്ലെങ്കിൽ?
ആ ചിന്ത അവനെ വിട്ടുപോയില്ല.
വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം, പാരിസ് നഗരത്തിലെ തിരക്കേറിയ തെരുവുകളിൽ അവൻ നടന്നു. ചുറ്റും ചിഹ്നങ്ങൾ, പോസ്റ്ററുകൾ, പരസ്യങ്ങൾ, സംഭാഷണങ്ങൾ, ചലനങ്ങൾ. മറ്റുള്ളവർക്ക് അവ സാധാരണമായിരുന്നു. എന്നാൽ, അവന് അവ മുഖാവരണങ്ങളായിരുന്നു. അവയുടെ അടിയിൽ എന്തോ മറഞ്ഞുകിടക്കുന്നു.
മത്സരം വെറും പോരാട്ടമല്ല.
ഭക്ഷണം വെറും അന്നമല്ല.
ചിത്രം വെറും ചിത്രണം മാത്രമല്ല.
എല്ലാവരും സംസാരിക്കുന്നു.
പക്ഷേ ആളുകൾ കരുതും പോലെ ഒരൊറ്റ രീതിയിൽ അല്ല. അതിനാൽ, അവൻ എഴുതാൻ തുടങ്ങി.
ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന മിഥ്യകളെക്കുറിച്ച്, കാണാത്തതും, എന്നാൽ ശക്തവുമായവയെക്കുറിച്ച്. ലോകത്തെ പാളികളായി അഴിച്ചുമാറ്റുന്നതുപോലെ അവൻ എഴുതി. ആളുകൾ അവനെ വായിച്ചു, ചിലർ അവെൻറ ലോകത്തെ വ്യത്യസ്തമായി കാണാൻ തുടങ്ങി.
പിന്നീട്, അവൻ ഒരു വാക്ക് പറഞ്ഞു. അതെല്ലാവരെയും അസ്വസ്ഥരാക്കി:
‘രചയിതാവ് മരിച്ചിരിക്കുന്നു.’
അതൊരു പ്രഖ്യാപനമായി തോന്നി. കുറ്റകൃത്യത്തിനൊരു വിധിപ്രസ്താവം പോലെ. പക്ഷേ അവന്റെ അർഥം കൂടുതൽ ശാന്തവും, അതേസമയം കൂടുതൽ വിപ്ലവാത്മകവുമായിരുന്നു:
ഒരു വാചകം എഴുതപ്പെട്ടാൽ, അത് ഇനി അതിന്റെ സ്രഷ്ടാവിന് സ്വന്തമല്ല. അത് ഒഴുകിപ്പോകുന്നു. അത് വായനക്കാരന്റെ ഉള്ളിൽ ജീവിക്കുന്നു.
അർഥം, അവൻ വിശ്വസിച്ചു, നൽകപ്പെടുന്നതല്ല.
അത് സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നതാണ്.
ഒരു കാലത്തേക്ക്, ഈ ചിന്ത അവനെ സ്വതന്ത്രനാക്കി.
പിന്നീട് അമ്മ മരിച്ചു.
ലോകം പെട്ടെന്ന് തകർന്നില്ല. അത് വെറും ശൂന്യമായി. ഒരിക്കൽ എല്ലാറ്റിനും അർഥം നൽകിയിരുന്ന ശബ്ദം ഇല്ലാതായി. ഒരിക്കൽ കൂട്ടുകാരായിരുന്ന വാക്കുകൾ ഇപ്പോൾ ദുർബലരായി. അവ നഷ്ടപ്പെട്ടതിനെ പിടിച്ചുനിർത്താൻ കഴിയാത്തവയായി.
അവൻ വീണ്ടും എഴുതാൻ തുടങ്ങി. ഈ തവണ വ്യത്യസ്തമായി. ഓരോ വാക്യവും പേരിടാൻ കഴിയാത്ത എന്തിനെയോ സ്പർശിക്കുന്നതുപോലെ.
ഒരു ദിവസം, അവൻ ഒരു ഫോട്ടോഗ്രഫി നോക്കി നിന്നു.
അത് നിശ്ചലമായിരുന്നു. നിശ്ശബ്ദപൂർണം. എന്നാൽ, അതിൽ അസഹ്യമായ എന്തോ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇനി ഇല്ലാത്ത ഒരു സാന്നിധ്യം. അപ്പോൾ അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു:
ചിത്രങ്ങൾ കേവലം കഴിഞ്ഞതിനെ മാത്രം കാണിക്കുന്നതല്ല, അവ മുറിവേൽപിക്കുന്നവ. ആ മുറിവാണ് അവന്റെ അവസാന പുസ്തകമായി മാറിയത്.
അതിനുശേഷം അധികം വൈകാതെ, പാരിസ് നഗരത്തിലെ ഒരു തെരുവിൽ, ഒരു സാധാരണ അപകടത്തിൽ അവന്റെ ജീവിതം അവസാനിച്ചു. വലിയ സമാപനം ഇല്ല. അവസാന വാക്കുകളില്ല. പക്ഷേ അതും യോജിച്ചതുതന്നെ. കാരണം, അർഥം വായനക്കാരനിൽ തന്നെയാണെന്ന് വിശ്വസിച്ച ആ മനുഷ്യൻ ഉത്തരങ്ങൾ അല്ല, ഒരു ചോദ്യം മാത്രം അവശേഷിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു!
ഇന്നും എവിടെയോ, ആരോ അവന്റെ ചോദ്യവാക്കുകൾ വായിക്കുന്നു, ചിന്തിക്കുന്നു:
രചയിതാവ് ഇല്ലെങ്കിൽ…
ആരാണ് സംസാരിക്കുന്നത്?