കാറ്റിന്റെ വിരൽ

ഉള്ളിടങ്ങളിലെ

തോർച്ചകൾ

മഴ കാത്തിരിക്കുന്ന

വരണ്ട മണ്ണുപോലെ

മൗനമായി കിടക്കുന്നു.

മടുപ്പിന്റെ പച്ചില പടർപ്പുകളെ

താരാട്ടാനെന്ന വണ്ണം,

കാറ്റ് ഒരു വിരൽ നീട്ടുന്നു.

ആ സ്പർശത്തിൽ

ഉണങ്ങിപ്പോയ

ചില ഓർമകൾ പോലും

മെല്ലെ ഇളകുന്നു.

ജീവിതം

എപ്പോഴും മഴയല്ല;

ചിലപ്പോൾ

ഒരു ചെറുകാറ്റ് മതി

മനസ്സിലെ

വസന്തത്തെ ഉണർത്താൻ.

അകത്തളങ്ങളിലെ

ഇരുട്ടുകൾക്കിടയിലും

ആരും കാണാത്തൊരു വഴിയിൽ

പ്രതീക്ഷയുടെ ഒരു ഇല

വീണ്ടും പച്ചപിടിക്കുന്നു.

തുരുമ്പിച്ച വാതിൽ

ഓർമയുടെ

താഴറ്റം വരെ

കാലം തൊട്ടിരിക്കുന്നു.

ഒരിക്കൽ

തുറന്നുകിടന്ന

വാതിലുകളിൽ

ഇന്ന്

നിശ്ശബ്ദതയുടെ

പാടുകൾ മാത്രം.

തിരിക്കുമ്പോഴൊക്കെ

അകത്ത് ഉറങ്ങിക്കിടന്ന

പഴയ ദിവസങ്ങൾ

പൊടിഞ്ഞുവീഴുന്ന

ഒരു ശബ്ദം കേൾക്കാം.

അവിടെ മുഖങ്ങളുണ്ട്,

മറന്നുപോയ

ചിരികളുണ്ട്,

പറയാതെ പോയ

വാക്കുകളുടെ

നിഴലുകളുണ്ട്.

എന്നിട്ടും,

തുറക്കാതെ വയ്ക്കാൻ

മനസ്സ് സമ്മതിക്കാത്ത

ചില വാതിലുകൾ ഉണ്ട്.

കാരണം,

കാലം തുരുമ്പിച്ചാലും

ഹൃദയം ഉപേക്ഷിക്കാത്ത

ചില ഓർമകൾ

ഇന്നും അകത്ത്

ശ്വാസമെടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.