മെസ്ക്

നട്ടുച്ച നേരമായിട്ടിക്കസേരയിൽ പിന്നി-

ട്ടൊത്തിരിക്കാലമോർത്തു വിസ്മയിച്ചിരിക്കവേ

പുറത്തെപ്പന്തലിലായുണ്ണുവാനുണ്ണികളും

പകരാൻ വാത്സല്യത്തിൻ തവി ചേർത്തധ്യാപകർ!

മുന്നിലെ മേശപ്പുറം തന്നിലെപ്പത്രത്താളിൽ

ഖിന്നയായിരിക്കുന്നു വന്ദ്യയാം ലീലാവതി!

അമ്മയായനേകം പേർക്കക്ഷരം വിളമ്പിയോ-

രമ്മുഖം വാടിയതീ തീവെയിലേറ്റിട്ടല്ല.

ചോരതൻ രുചിനോക്കും ഭീകരന്മാരും

ഭാരത ഭാഗധേയ നേരവകാശികളും

ഒരുപോലറുകൊല തുള്ളുന്നു ടീച്ചർ നേർക്ക്

ഗുരു ചെയ്തപരാധം; അന്യ നോവേറ്റെടുത്തു.!

അകലെ ഗാസയിലങ്ങഭയാർഥിതൻ ക്യാമ്പിൽ,

അരുമക്കുഞ്ഞിൻ ശവം തിരയുന്നാസ്പത്രിയിൽ,

വിശപ്പോടന്നത്തിനായ് വരിനിൽക്കുന്നേടത്തും

വിളിപ്പാടകലെയായുറ്റവർ മായുമ്പോഴും...

കരയാൻ തോന്നുമ്പൊഴാക്കവിളിൽ പായുന്നതോ

കരളിൽ നിന്നൂറുന്ന ചുടു ചോരത്തുള്ളികൾ..!

ചിലമ്പൽ ശബ്ദം കേൾക്കേ തിരികെ പള്ളിക്കൂട-

ച്ചിരിയിൽ മുഴുകുവാൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങി ഞാൻ.

കണ്ടു ഞാൻ, വരാന്തയിൽ

മിനിഞ്ഞാന്നൊന്നാം ക്ലാസിൽവന്ന ‘മെസ്കിനെ’;

കുഞ്ഞു ഫലസ്തീൻ പെൺകുട്ടിയെ!

ചുവന്ന മുഖത്തിലെത്തിളങ്ങും കണ്ണുമായി

ചിരിയാം ഭാഷമാത്രം പറയും ചുണ്ടിലേക്ക്

കൈയിലെ ചുരുട്ടിയ ചപ്പാത്തി തിരുകിക്കൊ-

ണ്ടങ്ങിങ്ങു നടക്കുന്നു സുവർണ മുടിപ്പെണ്ണ്..!

അൽപ നേരത്തിൻശേഷം തിരികെ നടക്കുമ്പോൾ

അപ്പുറത്തൊന്നാം ക്ലാസിൽ

ടീച്ചർമാർ കൂടി നിൽപ്പൂ.

നടുവിൽ വിതുമ്പുന്ന മെസ്കിനെ കാണാം; തന്റെ

വൈഡൂര്യക്കണ്ണിൽ നിന്നും പൊഴിയും കണ്ണീരുമായ്...

വിശന്നിട്ടല്ല, മെസ്കിൻ കണ്ണുകൾ നനഞ്ഞത്.

വിളമ്പിക്കൊടുക്കാഞ്ഞിട്ടല്ലവൾ കരഞ്ഞത്.

കടിച്ച ചപ്പാത്തി തൻ ബാക്കിയെ കളയാതെ

കരുതി വയ്ക്കാൻ ടീച്ചർ

സമ്മതിക്കാത്ത ദുഃഖം..!

വിശപ്പിന്നുണ്ടോ മതം, ദേശങ്ങൾ, ഭാഷാന്തരം?

നിശ്ശബ്ദമായിട്ടവൾ പകർന്ന പാഠമെന്തോ..!