ജാമും പൂച്ചയും പായയും ഗേറ്റും... അക്ഷരമാലകളിലെ പരീക്ഷാക്കുരുക്കുകളും നിർമിതബുദ്ധിയുടെ വിപ്ലവവും

‘നീറ്റായി എഴുതേണ്ട പരീക്ഷക്ക് പേര് നീറ്റ് (NEET)! ഇത് നമ്മളെ കളിയാക്കൽ അല്ലെ?’ പന്ത്രണ്ടാം ക്ലാസുകാരനായ ആ വിദ്യാർഥിയുടെ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ ആദ്യം ഒന്ന് ചിരിച്ചെങ്കിലും, അതിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന അർഥവ്യാപ്തി എന്നെ ശരിക്കും ചിന്തിപ്പിച്ചു. ജാം (JAM), ക്യാറ്റ് (CAT), മാറ്റ് (MAT), ഗേറ്റ് (GATE)... കേൾക്കുമ്പോൾ നിത്യജീവിതത്തിലെ സാധനങ്ങളാണോ എന്ന് തോന്നിപ്പോകുന്ന പേരുകൾ. പക്ഷേ, ഇന്ത്യയിലെ ലക്ഷക്കണക്കിന് വിദ്യാർഥികളുടെ ഉറക്കം കെടുത്തുന്ന, അവരുടെ ഭാവിയെ നിർണയിക്കുന്ന വലിയ കടമ്പകളാണിവ.

കുട്ടികൾ ചെറിയ വായിൽ പറയുന്ന വലിയ വർത്തമാനങ്ങൾ പലപ്പോഴും നമ്മുടെ പരമ്പരാഗത ചിന്താഗതികളുടെ വേരറുക്കുന്നവയാണ്. ‘കൊട്ടക്കണക്കിനു കോഴ്‌സുകളും അതിലേക്കു കയറിപ്പറ്റാൻ കൊലകൊമ്പൻ പ്രവേശന പരീക്ഷയും... ഇതൊക്കെ ഇന്ന് നമുക്ക് വേണോ? നിർമിതബുദ്ധി (AI) ഉപയോഗിച്ച് അഞ്ചു മിനിറ്റ് നീളുന്ന അഭിരുചി ചോദ്യാവലികൾ നൽകി, കുട്ടിക്ക് ആ കോഴ്സ് അനുയോജ്യമാണോ എന്ന് കണ്ടെത്തിയാൽ പോരെ?’ എന്ന ആ പന്ത്രണ്ടാം ക്ലാസുകാരന്‍റെ ചോദ്യം ഇന്നത്തെ വിദ്യാഭ്യാസ സമ്പ്രദായത്തിന് നേരെയുള്ള മൂർച്ചയേറിയ വിമർശനമാണ്.

നമ്മുടെ വിദ്യാഭ്യാസ സമ്പ്രദായം എവിടെയാണ് നിൽക്കുന്നത്? പരീക്ഷകൾ വിദ്യാർഥികളെ വിലയിരുത്താനാണോ അതോ അവരെ അരിച്ചൊഴിവാക്കാനാണോ ഉപയോഗിക്കുന്നത്? എ.ഐ ഈ രംഗത്ത് എന്തൊക്കെ മാറ്റങ്ങൾ കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയും? ഈ വിഷയങ്ങളെക്കുറിച്ച് വളരെ ആധികാരികമായും എന്നാൽ, ലളിതമായും പരിശോധിക്കാം.

അക്ഷരമാലകളുടെ ചക്രവ്യൂഹം: പ്രവേശന പരീക്ഷകളുടെ കാണാപ്പുറങ്ങൾ

ഇന്ത്യയിലെ ഇന്നത്തെ ഒരു വിദ്യാർഥിയുടെ ജീവിതം ആരംഭിക്കുന്നത് പ്ലേ സ്കൂളിൽ നിന്നാണെങ്കിലും, യഥാർഥ ഓട്ടം തുടങ്ങുന്നത് പ്ലസ് ടു കാലത്താണ്. ഒരു കാലത്ത് ഡോക്ടർ, എൻജിനീയർ എന്നീ രണ്ടേ രണ്ട് സ്വപ്നങ്ങളിൽ ഒതുങ്ങിയിരുന്ന വിദ്യാഭ്യാസ മേഖല ഇന്ന് വളരെയധികം വിശാലമാണ്. എന്നാൽ ഈ വിശാലതയിലേക്കുള്ള വാതിലുകൾ തുറക്കണമെങ്കിൽ പലതരം പ്രവേശന പരീക്ഷകളുടെ താക്കോലുകൾ ആവശ്യമാണ്.

• വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിന്: NEET (National Eligibility cum Entrance Test)
• എൻജിനീയറിങ്ങിന്: JEE (Joint Entrance Examination)
• മാനേജ്‌മെന്‍റിന്: CAT (Common Admission Test), MAT (Management Aptitude Test)
• ബിരുദാനന്തര ബിരുദങ്ങൾക്ക്: JAM (Joint Admission Test for Masters), GATE (Graduate Aptitude Test in Engineering)
• കേന്ദ്ര സർവ്വകലാശാലകളിലെ ബിരുദത്തിന്: CUET (Common University Entrance Test)

ഇങ്ങനെ നീളുന്നു ആ പട്ടിക. ഈ പരീക്ഷകളുടെയെല്ലാം അടിസ്ഥാനപരമായ ഉദ്ദേശ്യം മികച്ച വിദ്യാർഥികളെ കണ്ടെത്തുക എന്നതാണ്. എന്നാൽ പ്രായോഗിക തലത്തിൽ സംഭവിക്കുന്നത് അതല്ല.

1. തെരഞ്ഞെടുപ്പല്ല, ഒഴിവാക്കലാണ് ലക്ഷ്യം (Elimination, not Selection)

നമ്മുടെ രാജ്യത്തെ ജനസംഖ്യയും മികച്ച വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിലെ സീറ്റുകളുടെ എണ്ണവും തമ്മിൽ വലിയ അന്തരമുണ്ട്. പത്ത് ലക്ഷം പേർ എഴുതുന്ന പരീക്ഷയിൽ ആകെയുള്ളത് പതിനായിരം സീറ്റുകളാണെങ്കിൽ, അവിടെ നടക്കുന്ന പ്രക്രിയ ഏറ്റവും മികച്ച 10,000 പേരെ കണ്ടെത്തുക എന്നതിലുപരി, ബാക്കിയുള്ള 990,000 പേരെ എങ്ങനെ ഒഴിവാക്കാം എന്നതാണ്. ഇതിനായി പരീക്ഷകളുടെ കാഠിന്യം കൂട്ടുക മാത്രമേ വഴിയുള്ളൂ. ഇത് വിദ്യാർഥികളിൽ അമിത സമ്മർദം സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

2. കോച്ചിങ് മാഫിയകളുടെ വളർച്ച

സ്കൂളുകളിൽ പഠിപ്പിക്കുന്ന പാഠഭാഗങ്ങൾ മാത്രം വെച്ച് ഈ പ്രവേശന പരീക്ഷകൾ കടമ്പ കടക്കുക എന്നത് ഇന്ന് അസാധ്യമായ കാര്യമാണ്. ഇത് ലക്ഷക്കണക്കിന് രൂപ ഫീസ് വാങ്ങുന്ന കോച്ചിംഗ് സെന്‍ററുകളുടെ വ്യവസായത്തിന് വളക്കൂറുള്ള മണ്ണൊരുക്കി. രാജസ്ഥാനിലെ കോട്ട പോലെയുള്ള നഗരങ്ങൾ ഇതിന്‍റെ പ്രതീകങ്ങളാണ്. വിദ്യാഭ്യാസം വ്യവസായമായി മാറിയപ്പോൾ, പണം മുടക്കാൻ കഴിവുള്ളവർക്ക് മാത്രം ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസം എന്ന അലിഖിത നിയമം ഇവിടെ രൂപപ്പെട്ടു.

3. കാണാപ്പാഠം പഠിക്കുന്ന യന്ത്രങ്ങൾ

ഇത്തരം പരീക്ഷകൾ പലപ്പോഴും വിദ്യാർഥിയുടെ യഥാർഥ അഭിരുചിയെയോ, ചിന്താശേഷിയെയോ അല്ല അളക്കുന്നത്. മറിച്ച്, ഒരു നിശ്ചിത സമയത്തിനുള്ളിൽ എത്രത്തോളം വിവരങ്ങൾ ഓർത്തെടുക്കാൻ കഴിയും (Memory power) എന്നതാണ്. ഒരു നല്ല ഡോക്ടർ ആകാൻ വേണ്ടത് കേവലം ഫിസിക്സിലെയും കെമിസ്ട്രിയിലെയും സൂത്രവാക്യങ്ങൾ കാണാപ്പാഠം പഠിക്കുക മാത്രമല്ല, രോഗിയോടുള്ള സഹാനുഭൂതിയും പെട്ടെന്ന് തീരുമാനമെടുക്കാനുള്ള കഴിവുമാണ്. എന്നാൽ, നീറ്റ് പോലെയുള്ള പരീക്ഷകൾ ഇത് അളക്കാൻ പര്യാപ്തമല്ല.

ആ പന്ത്രണ്ടാം ക്ലാസുകാരന്‍റെ ബുദ്ധി: എ.ഐയും ഭാവിയുടെ അഡ്മിഷനുകളും

‘കുട്ടിക്കിണങ്ങുന്നതാണോ എന്നറിയാൻ നിർമിതബുദ്ധിയുപയോഗിച്ച് അഞ്ചു മിനിറ്റ് നീളുന്ന അഭിരുചി ചോദ്യാവലികൾ നൽകുക’ എന്ന ആശയം കേൾക്കുമ്പോൾ വളരെ ലളിതമായി തോന്നാമെങ്കിലും, ആഗോളതലത്തിൽ വിദ്യാഭ്യാസ വിചക്ഷണന്മാർ ചർച്ച ചെയ്യുന്ന ഏറ്റവും പുതിയ വിഷയങ്ങളിലൊന്നാണിത്. കാലങ്ങളായി നമ്മൾ പിന്തുടരുന്ന 'One size fits all' (എല്ലാവർക്കും ഒരേ അളവിലുള്ള വസ്ത്രം) എന്ന വിദ്യാഭ്യാസ രീതിയോട് ഇന്നത്തെ തലമുറക്ക് താത്പര്യമില്ല. അവർക്ക് വേണ്ടത് വ്യക്തിഗതമായ (Personalized) സമീപനമാണ്. ഇവിടെയാണ് എ.ഐയുടെ പ്രസക്തി.

എങ്ങനെയാണ് ഒരു എ.ഐ അധിഷ്ഠിത അഭിരുചി പരീക്ഷ (Aptitude Test) പ്രവർത്തിക്കുക?

ഒരു വിദ്യാർഥി സർവകലാശാലയുടെ വെബ്സൈറ്റിൽ അഡ്മിഷനായി ലോഗിൻ ചെയ്യുന്നു എന്ന് കരുതുക. അവിടെ അവരെ കാത്തിരിക്കുന്നത് മണിക്കൂറുകൾ നീളുന്ന, ഒബ്ജക്റ്റീവ് ടൈപ്പ് ചോദ്യങ്ങളുള്ള ബോറൻ പരീക്ഷയല്ല. മറിച്ച്, വളരെ ഡൈനാമിക് ആയ, ഇന്‍ററാക്ടീവ് ആയ ഒരു എ.ഐ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമാണ്.

ദശാംശങ്ങളിലൂടെയുള്ള വിലയിരുത്തൽ (Adaptive Testing): സാധാരണ പരീക്ഷകളിൽ എല്ലാവർക്കും ഒരേ ചോദ്യക്കടലാസാണ് ലഭിക്കുക. എന്നാൽ AI പരീക്ഷകളിൽ, വിദ്യാർത്ഥി നൽകുന്ന ആദ്യ ഉത്തരം വിശകലനം ചെയ്താണ് അടുത്ത ചോദ്യം വരിക. ഉത്തരം ശരിയാണെങ്കിൽ അടുത്ത ചോദ്യത്തിന്‍റെ കാഠിന്യം കൂടും. തെറ്റാണെങ്കിൽ ആ ആശയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അടിസ്ഥാനപരമായ മറ്റൊരു ചോദ്യം വരും. ഇതിലൂടെ വളരെ ചുരുങ്ങിയ സമയത്തിനുള്ളിൽ (ആ കുട്ടി പറഞ്ഞതുപോലെ അഞ്ചോ പത്തോ മിനിറ്റിൽ) വിദ്യാർഥിയുടെ നിലവാരം കൃത്യമായി അളക്കാൻ എ.ഐക്ക് സാധിക്കും.

ഗെയിമിഫിക്കേഷൻ (Gamification) വഴി കഴിവ് കണ്ടെത്തൽ: വിവരങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നതിന് പകരം, എ.ഐ ഒരു വെർച്വൽ സാഹചര്യം (Scenario) നൽകിയേക്കാം. ഉദാഹരണത്തിന്, എൻജിനീയറിങ് പഠിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു കുട്ടിയോട് ഗണിത സൂത്രവാക്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നതിന് പകരം, ’ഒരു നഗരത്തിൽ ഗതാഗതക്കുരുക്ക് രൂക്ഷമാണ്. ലഭ്യമായ ഡാറ്റ വെച്ച് നീ എങ്ങനെ പുതിയ ട്രാഫിക് സിസ്റ്റം ഡിസൈൻ ചെയ്യും?’ എന്നൊരു പ്രായോഗിക പ്രശ്നം നൽകാം. കുട്ടി എങ്ങനെ ആ പ്രശ്നത്തെ സമീപിക്കുന്നു, എന്ത് ലോജിക് ഉപയോഗിക്കുന്നു എന്നത് എ.ഐ നിരീക്ഷിക്കും.

മനഃശാസ്ത്രപരമായ വിലയിരുത്തൽ (Psychometric Analysis): കോഴ്സിന് ചേരാനുള്ള ബൗദ്ധിക നിലവാരം മാത്രമല്ല, മാനസികമായ തയാറെടുപ്പും എ.ഐ അളക്കും. ക്രിയേറ്റിവിറ്റി ആവശ്യമുള്ള ഡിസൈൻ കോഴ്സുകൾക്ക് അതിന്‍റേതായ അഭിരുചി (Aptitude) ഉണ്ടോ എന്ന് പരിശോധിക്കാൻ എ.ഐ ടൂളുകൾക്ക് വളരെ പെട്ടെന്ന് സാധിക്കും. സ്ക്രീനിലെ മൗസ് മൂവ്മെന്‍റുകൾ, തീരുമാനമെടുക്കാൻ എടുക്കുന്ന സമയം (Response time) എന്നിവ പോലും വിശകലനം ചെയ്ത് കൃത്യമായ റിപ്പോർട്ട് തയാറാക്കാൻ മെഷീൻ ലേണിങ് അൽഗോരിതങ്ങൾക്ക് കഴിയും.

ഈ മാറ്റം കൊണ്ടുള്ള ഗുണങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണ്?

ആ പന്ത്രണ്ടാം ക്ലാസുകാരന്‍റെ ആശയം നടപ്പാക്കുകയാണെങ്കിൽ, നമ്മുടെ വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയിൽ വിപ്ലവകരമായ മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിക്കും. സമ്മർദമില്ലാത്ത അന്തരീക്ഷം: കൊല്ലങ്ങളോളം ഒരു മുറിയിൽ അടച്ചിരുന്നോ, ലക്ഷങ്ങൾ ഫീസ് നൽകി കോച്ചിങ് സെന്‍ററുകളിൽ പോയോ തയാറെടുക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. അഭിരുചി എന്നത് ഒരാളുടെ ഉള്ളിലുള്ള കഴിവാണ്; അത് പഠിച്ചെടുക്കുന്നതിനേക്കാൾ തിരിച്ചറിയുകയാണ് വേണ്ടത്.

സമയവും പണവും ലാഭിക്കാം: അപേക്ഷ സമർപ്പിക്കുന്ന അതെ സമയത്ത് തന്നെ തനിക്ക് ആ കോഴ്സ് അനുയോജ്യമാണോ എന്നറിയാൻ കഴിയുന്നത് വിദ്യാർത്ഥികളുടെയും സർവ്വകലാശാലകളുടെയും സമയവും അധ്വാനവും വലിയ രീതിയിൽ ലാഭിക്കും.

ശരിയായ ആളുകൾ ശരിയായ സ്ഥാനത്ത് (Right fit for the right role): രക്തം കാണുമ്പോൾ തലകറങ്ങുന്ന ഒരാൾ ഫിസിക്സിലും കെമിസ്ട്രിയിലും ഉയർന്ന മാർക്ക് നേടിയത് കൊണ്ട് മാത്രം ഡോക്ടറാകാൻ പോയാൽ അത് സമൂഹത്തിന് തന്നെ ദോഷമാണ്. ഇത്തരം അബദ്ധങ്ങൾ ഒഴിവാക്കാൻ കൃത്യമായ അഭിരുചി പരീക്ഷകൾ സഹായിക്കും.

ഡ്രോപ്പ് ഔട്ടുകൾ (Dropouts) കുറയുന്നു: സ്വന്തം താല്പര്യമില്ലാതെ, മാതാപിതാക്കളുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി കോഴ്സുകൾക്ക് ചേരുകയും, പാതിവഴിയിൽ പഠനം ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രവണത നമ്മുടെ നാട്ടിൽ കൂടുതലാണ്. തുടക്കത്തിൽ തന്നെ കോഴ്സും കുട്ടിയുടെ അഭിരുചിയും ഒത്തുനോക്കുന്നത് (Skill-Course Mapping) ഈ പ്രശ്നത്തിന് ശാശ്വതമായ പരിഹാരമാണ്.

പ്രായോഗികതയും വെല്ലുവിളികളും: എല്ലാം അത്ര എളുപ്പമാണോ?

ഒരു സാങ്കേതികവിദ്യ എന്ന നിലയിൽ എ.ഐ വളരെയധികം മുന്നേറിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, അക്ഷരമാലകളിലെ പരീക്ഷാക്കുരുക്കുകളെ ഒറ്റയടിക്ക് വെട്ടിമാറ്റാൻ അതിന് സാധിക്കുമോ? അതിൽ ചില വലിയ വെല്ലുവിളികളുണ്ട്, അവ നാം കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കാൻ പാടില്ല.

1. അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളുടെ അപര്യാപ്തത (Digital Divide):

ഇന്ത്യ പോലൊരു രാജ്യത്ത്, ഹൈ സ്പീഡ് ഇന്‍റർനെറ്റും കമ്പ്യൂട്ടർ സൗകര്യങ്ങളും എല്ലാവർക്കും പ്രാപ്യമല്ല. നഗരങ്ങളിലെ കുട്ടികൾക്ക് ലഭിക്കുന്ന ആക്സസ് ഗ്രാമീണ മേഖലയിലെ കുട്ടികൾക്ക് ലഭിക്കണമെന്നില്ല. അങ്ങനെയൊരു സാഹചര്യത്തിൽ എ.ഐ പരീക്ഷകൾ ഒരു വിഭാഗത്തിന് മാത്രം അനുകൂലമായി മാറിയേക്കാം.

2. അൽഗോരിതങ്ങളിലെ മുൻവിധികൾ (Algorithmic Bias):

AI പ്രവർത്തിക്കുന്നത് അതിന് നൽകിയിട്ടുള്ള ഡാറ്റയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്. ആ ഡാറ്റയിൽ എന്തെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള മുൻവിധികൾ (ഉദാഹരണത്തിന്, ലിംഗപരം, ജാതീയപരം, സാമ്പത്തികം) ഉണ്ടെങ്കിൽ, എ.ഐ നൽകുന്ന റിസൾട്ടുകളും പക്ഷപാതപരമായിരിക്കും. ഇത് അർഹതപ്പെട്ട പലർക്കും അവസരങ്ങൾ നിഷേധിക്കപ്പെടാൻ കാരണമായേക്കാം.

3. സീറ്റുകളുടെ പരിമിതി എന്ന വലിയ യാഥാർഥ്യം:

പരീക്ഷാ രീതി മാറിയത് കൊണ്ട് മാത്രം സീറ്റുകളുടെ എണ്ണം കൂടില്ല. പത്ത് സീറ്റിലേക്ക് ആയിരം പേർ അപേക്ഷിച്ചാൽ, ആ ആയിരം പേർക്കും ഒരുപക്ഷേ ആ കോഴ്സ് പഠിക്കാനുള്ള അഭിരുചി ഉണ്ടായിരിക്കാം. അവിടെ ആർക്ക് അഡ്മിഷൻ നൽകും എന്ന ചോദ്യം വീണ്ടും അവശേഷിക്കുന്നു. അവിടെ വീണ്ടും ഒരു തരംതിരിക്കൽ (Ranking) വേണ്ടി വരും.

4. അഞ്ച് മിനിറ്റ് കൊണ്ട് ഒരാളെ വിലയിരുത്താനാകുമോ?

മനുഷ്യൻ്റെ മനസ്സ് വളരെ സങ്കീർണമാണ്. വെറും അഞ്ച് മിനിറ്റ് നീളുന്ന ഒരു ചോദ്യാവലിയിലൂടെ ഒരാളുടെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ നീളേണ്ട ഒരു കരിയർ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് ശാസ്ത്രീയമാണോ എന്ന ചോദ്യം മനഃശാസ്ത്രജ്ഞർ ഉന്നയിക്കുന്നുണ്ട്. ഒരുപക്ഷേ ആ പരീക്ഷാ സമയത്ത് കുട്ടിയുടെ മാനസികാവസ്ഥ മോശമാണെങ്കിൽ, യഥാർത്ഥ കഴിവ് പ്രകടിപ്പിക്കാൻ സാധിച്ചില്ലെന്ന് വരാം.

മുന്നോട്ടുള്ള വഴി: സുവർണ്ണ മധ്യരേഖ (The Middle Path)

ഇന്നത്തെ പ്രവേശന പരീക്ഷകൾ പൂർണ്ണമായും അപ്രസക്തമാണെന്നോ, എ.ഐ ആണ് എല്ലാത്തിനുമുള്ള ഒറ്റമൂലി എന്നോ നമുക്ക് പറയാനാകില്ല. എന്നാൽ ഈ രണ്ട് ആശയങ്ങളെയും കോർത്തിണക്കി ഒരു പുതിയ സിസ്റ്റം കൊണ്ടുവരാൻ നമുക്ക് സാധിക്കും.

ഹൈബ്രിഡ് മോഡൽ പരീക്ഷകൾ:

കേവലം തിയറി അറിവുകൾ അളക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങൾക്ക് പകരം, എ.ഐ അധിഷ്ഠിതമായ ആപ്റ്റിറ്റ്യൂഡ് ടെസ്റ്റുകളും, ഒപ്പം വിദ്യാർഥിയുടെ വിഷയത്തിലുള്ള ഗ്രാഹ്യവും സമന്വയിപ്പിച്ചുകൊണ്ടുള്ള പരീക്ഷാ രീതി.

തുടർച്ചയായ വിലയിരുത്തൽ (Continuous Assessment):

പ്ലസ് ടു കഴിഞ്ഞുള്ള ഒരു ഒറ്റ ദിവസത്തെ പരീക്ഷയ്ക്ക് പകരം, ഹൈസ്കൂൾ തലം മുതൽ കുട്ടികളുടെ താല്പര്യങ്ങളും കഴിവുകളും AI പോർട്ട്ഫോളിയോ വഴി ട്രാക്ക് ചെയ്യുക. പ്ലസ് ടു കഴിയുമ്പോൾ ഈ ഡാറ്റ കൂടി പരിഗണിച്ച് അഡ്മിഷൻ നൽകുക. അമേരിക്കൻ സർവ്വകലാശാലകൾ പിന്തുടരുന്ന 'ഹോളിസ്റ്റിക് അഡ്മിഷൻ' (Holistic Admission) രീതി ഇതിന് ഉദാഹരണമാണ്.

കരിയർ ഗൈഡൻസിന് എ.ഐ:

അഡ്മിഷന് വേണ്ടി മാത്രമല്ല, എട്ടാം ക്ലാസിലോ ഒൻപതാം ക്ലാസിലോ വെച്ച് തന്നെ കുട്ടികൾക്ക് ഇത്തരം എ.ഐ ടെസ്റ്റുകൾ നൽകി അവരുടെ അഭിരുചി മനസ്സിലാക്കാനും, അതനുസരിച്ച് ലക്ഷ്യങ്ങൾ ബോധവൽക്കരിക്കാനും സ്കൂളുകൾ മുൻകൈ എടുക്കണം.

‘നീറ്റായി’ എഴുതേണ്ട നീറ്റ് പരീക്ഷകളും, തലപുകക്കുന്ന ജാമും ഗേറ്റുമെല്ലാം പഴയ തലമുറയുടെ കണ്ടുപിടുത്തങ്ങളാണ്. അറിവിന്‍റെ വിസ്ഫോടനം നടക്കുന്ന ഈ ഇന്‍റർനെറ്റ് യുഗത്തിൽ, വിദ്യാർഥികൾക്ക് വേണ്ടത് തങ്ങളുടെ മെമ്മറി പവർ പരീക്ഷിക്കുന്ന ഭീകരസത്വങ്ങളെ അല്ല, മറിച്ച് യഥാർഥ കഴിവുകളെയും പാഷനെയും (Passion) തിരിച്ചറിയാൻ സഹായിക്കുന്ന കൂട്ടുകാരെയാണ്. എ.ഐക്ക് ആ കൂട്ടുകാരനാകാൻ കഴിഞ്ഞേക്കും. ഒറ്റ രാത്രി കൊണ്ട് ഒരു മാറ്റം സാധ്യമല്ലെങ്കിലും, വികസിച്ചുവരുന്ന സാങ്കേതികവിദ്യകൾ അത്തരം ഒരു ഭാവിയുടെ വാഗ്ദാനം നൽകുന്നുണ്ട്. കുട്ടികൾ വെറും റാങ്കുകൾക്ക് പുറകെ പായുന്ന കുതിരകളല്ലെന്നും, അവരിലോരോരുത്തരിലും അതുല്യമായ കഴിവുകളുണ്ടെന്നും തിരിച്ചറിയുന്ന ഒരു വിദ്യാഭ്യാസ സമ്പ്രദായം നമുക്ക് ആവശ്യമാണ്. അങ്ങനെയൊരു കാലം വരുമ്പോൾ, പരീക്ഷാ ഹാളുകളിലെ കണ്ണീരിനും സമ്മർദത്തിനും പകരം, സ്വന്തം ഇഷ്ടങ്ങൾ കണ്ടെത്തിയതിൻ്റെ സന്തോഷം നമ്മുടെ കുട്ടികളുടെ മുഖത്ത് കാണാം. ആ പന്ത്രണ്ടാം ക്ലാസുകാരന്‍റെ സ്വപ്നം ഒരുനാൾ യാഥാർഥ്യമാകട്ടെ എന്ന് പ്രത്യാശിക്കാം.