പാർവതി -സേതു എഴുതുന്ന നോവൽ -2

2 ശാ​ന്തി​ന​ഗ​ർ പി​റ​വി കൊ​ള്ളു​ന്നു

അ​ന്ന് സ്കൂ​ളി​ന്റെ സ്ഥാ​പ​കദി​നം. നാ​ട്ടി​ൽ ആ​ദ്യ​മാ​യി ഒ​രു വി​ദ്യാല​യം തു​ട​ങ്ങാ​ൻ മു​ന്നോ​ട്ടുവ​ന്ന സാ​ക്ഷാ​ൽ ലാ​ലാ​ജി​യു​ടെ ജ​ന്മ​ദി​നം.

പ​തി​വുപോ​ലെ അ​ത്ത​വ​ണ​യും സൗ​മി​നി ടീ​ച്ച​ർ പോ​യി​ല്ല. കൃ​ത്യം പ​ത്തുമ​ണി​ക്ക് ഹാ​ളി​ലെ ലാ​ലാ​ജി​യു​ടെ ചി​ത്ര​ത്തി​ൽ ഹെ​ഡ് മാ​സ്റ്റ​ർ മാ​ല​യി​ടു​മ്പോ​ഴും, അ​തുക​ഴി​ഞ്ഞു മു​റ്റ​ത്ത് കൊ​ടി ഉ​യ​ർ​ത്തു​മ്പോ​ഴും എ​ല്ലാ അ​ധ്യാ​പ​ക​രും കു​ട്ടി​ക​ളും ഉ​ണ്ടാ​വ​ണ​മെ​ന്ന​ത് പ​ണ്ടേ​യു​ള്ള ച​ട്ട​മാ​ണ്. ലാ​ലാ​ജി കു​ടും​ബ​ത്തി​ലെ പ്ര​മു​ഖ​രെ​ല്ലാം ആ ​ച​ട​ങ്ങി​ന് എ​ത്താ​റു​മു​ണ്ട്. പ​ക്ഷേ, ഇ​ത്ത​വ​ണ​യും സൗ​മി​നി​ക്ക് പ​ക​രം പോ​യ​ത് മ​ക​ൾ പാ​ർ​വ​തി​യാ​യി​രു​ന്നു. അ​മ്മ​ക്ക് മു​ട്ടു​വേ​ദ​ന. ക​ഴി​ഞ്ഞകൊ​ല്ലം ന​ടു​വേ​ദ​ന​യാ​യി​രു​ന്നുവെ​ന്ന് പ​ല​രും ഓ​ർ​ത്തു.

‘‘മു​മ്പൊ​രി​ക്ക​ൽ ത​ല​വേ​ദ​ന.’’ ഒ​രു ടീ​ച്ച​ർ പി​റു​പി​റു​ത്തു. ‘‘അ​ടു​ത്തത​വ​ണ എ​ന്തു വേ​ദ​ന​യാ​യി​രി​ക്കു​മെ​ന്ന് ആ​ർ​ക്ക​റി​യാം?’’

‘‘വേ​ദ​ന​ക​ളു​ടെ കൂ​ടാ​യ ടീ​ച്ച​റെ ഇ​വ​രെ​ന്തി​നാ ഇ​ത്ര​ക്ക് ലാ​ളി​ക്കുന്ന​ത്?’’

‘‘ഈ ​പ​രി​ഗ​ണ​ന വേ​റാ​ർ​ക്കും കി​ട്ടു​ന്നി​ല്ല​ല്ലോ.’’

‘‘അ​തെ​ങ്ങ​നാ. ക​ണ​ക്ക് ക​ണ്ടുപി​ടി​ച്ച​ത് സൗ​മി​നി ടീ​ച്ച​റ​ല്ലേ?’’

തു​ട​ർ​ന്ന് കൂ​ട്ട​ച്ചി​രി.

ചി​ല ര​ക്ഷാ​ക​ർ​ത്താ​ക്ക​ൾ​ക്കും പ​രാ​തി​യു​ണ്ട്. ചി​ല​ർ അ​ത് എ​ഴു​തിക്കൊ​ടു​ത്തി​ട്ടു​മു​ണ്ട്. ടീ​ച്ച​ർ​ക്ക് ഓ​ർ​മ കു​റ​വ്. മ​റ​വി കൂ​ടു​ത​ൽ. മി​ക്കപ്പോ​ഴും ത​ങ്ങ​ളു​ടെ പേ​രു​ക​ൾ ഓ​ർ​മയി​ല്ലാ​ത്ത​തുപോ​ലെ ത​ല ചൊ​റിയു​ന്നു. തെ​റ്റി​ച്ചുവി​ളി​ക്കു​ന്നു. പേ​ര് തെ​റ്റു​ന്ന​ത് മ​ന​സ്സി​ലാ​ക്കാം. പ​ക്ഷേ, ജാ​തി​യും മ​ത​വും മാ​റി​യാ​ലോ? സി​ഖു​കാ​ര​ൻ ബ്രാ​ഹ്മ​ണ​നാ​കു​ന്നു. ബ്രാ​ഹ്മണ​ൻ രാ​ജ്‌​പു​ട്. രാ​ജ്‌​പു​ട് ദ​ലി​ത്. യാ​ദ​വ​ൻ കാ​യ​സ്ത. അ​ങ്ങ​നെയ​ങ്ങ​നെ… ഇ​തൊ​ക്കെ മ​ന​പ്പൂ​ർ​വം തെ​റ്റി​ച്ചു പ​റ​യു​ന്ന​താ​ണോ എ​ന്നുപോ​ലും സം​ശ​യ​മു​ണ്ട് ചി​ല​ർ​ക്ക്.

പ​രാ​തി​ക​ൾ കൂ​ടിവ​ന്ന​പ്പോ​ൾ ഹെ​ഡ് മാ​സ്റ്റ​ർ സൗ​മി​നി ടീ​ച്ച​റെ മു​റിയി​ലേ​ക്ക് വി​ളി​പ്പി​ച്ചു ത​ന്റെ പേ​ര് ചോ​ദി​ച്ചു. പേ​രും ഇ​ര​ട്ടി​പ്പേ​രും എ​ല്ലാം കി​റു​കൃ​ത്യം. ആ​ശ്വാ​സ​മാ​യി അ​ദ്ദേ​ഹ​ത്തി​ന്. ഒ​ന്നു​മി​ല്ലെ​ങ്കി​ൽ ത​ന്റെ പേ​രെ​ങ്കി​ലും ഓ​ർ​മയു​ണ്ട​ല്ലോ ക​ണ​ക്കു ടീ​ച്ച​ർ​ക്ക്.

അ​ടു​ത്ത ത​വ​ണ​ത്തെ പേ​ര​ന്റ്സ് ടീ​ച്ചേ​ഴ്സ് യോ​ഗ​ത്തി​ൽ ഈ ​വി​ഷ​യം വീ​ണ്ടും പൊ​ങ്ങിവ​ന്ന​പ്പോ​ൾ ഹെ​ഡ് മാ​സ്റ്റ​ർ ഒ​രു ബ്ര​ഹ്മാ​സ്ത്രം പ്ര​യോ​ഗി​ച്ചു.

‘‘ഈ ​സ്കൂ​ളി​ൽ ഇ​വ​രെ​പ്പോ​ലെ അ​സ്സ​ലാ​യി ക​ണ​ക്ക് പ​ഠി​പ്പി​ക്കു​ന്ന ആ​രെ​ങ്കി​ലു​മു​ണ്ടോ?’’

‘‘അ​തി​ല്ല.’’

ഈ ​ശാ​ന്തി​ന​ഗ​റി​ൽ ഉ​ണ്ടോ?

‘‘കാ​ണി​ല്ല.’’

‘‘ടീ​ച്ച​റെ വ​ലി​യ ശ​മ്പ​ള​ത്തി​ന് കൊ​ത്തി​ക്കൊ​ണ്ട് പോ​കാ​ൻ മ​റ്റു സ്കൂ​ളുകാ​ർ ശ്ര​മി​ക്കു​ന്നു​ണ്ടെ​ന്ന് അ​റി​യാ​മോ?’’

‘‘കേ​ട്ടി​ട്ടു​ണ്ട്.’’

‘‘അ​വ​രോ​ടൊ​ക്കെ ടീ​ച്ച​ർ എ​ന്താ പ​റ​ഞ്ഞ​തെ​ന്ന​റി​യോ, പു​ണ്യ​വാനാ​യ ലാ​ലാ​ജി​യു​ടെ പേ​രി​ലു​ള്ള ഈ ​മാ​തൃ​കാസ്ഥാ​പ​നം വി​ട്ട് അ​വ​ർ എ​വി​ടെ​യും പോ​കി​ല്ലെ​ന്ന്. ശ​മ്പ​ളം എ​ത്ര കൂ​ട്ടി​ക്കൊ​ടു​ത്താ​ലും. പി​ന്നെ, കു​ട്ടി​ക​ൾ​ക്കും വ​ള​രെ ഇ​ഷ്ട​മാ​ണ് അ​വ​രെ.’’

ലാ​ലാ​ജി​യു​ടെ പേ​ര് കേ​ട്ട​തോ​ടെ ആ ​പു​ക ത​ൽക്കാ​ല​ത്തേ​ക്ക് കെ​ട്ട​ട​ങ്ങി​യെ​ങ്കി​ലും അ​ടി​യി​ലെ അ​സൂ​യ​യു​ടെ ക​ന​ൽ അ​ണ​യാ​തെ കി​ട​ന്നു.

‘‘എ​ന്താ​യാ​ലും, ഞാ​ൻ ഒ​രി​ക്ക​ൽകൂ​ടി പ​റ​യാം.’’ ഹെ​ഡ് മാ​സ്റ്റ​ർ ഉ​റ​പ്പു കൊ​ടു​ത്തു.

അ​ങ്ങ​നെ സൗ​മി​നി ടീ​ച്ച​ർ ‘അ​ക്ക​റാ​ണി’​യാ​യ ശ​കു​ന്ത​ളാ ദേ​വി​യാ​യി വാ​ഴു​ന്ന കാ​ലം. ഒ​ടു​വാ​യ​പ്പോ​ഴേ​ക്കും ഹെ​ഡ് മാ​സ്റ്റ​ർ​ക്കും മ​ടു​ത്തു. ഒ​രിക്ക​ൽ യോ​ഗ​ത്തി​ന്റെ പി​റ്റേ​ന്ന് അ​ദ്ദേ​ഹം ടീ​ച്ച​റെ വീ​ണ്ടും വി​ളി​പ്പി​ച്ചു.

‘‘ടീ​ച്ച​റേ, കു​ട്ടി​ക​ളെ എ​ന്തുവേ​ണ​മെ​ങ്കി​ലും വി​ളി​ച്ചോ​ളൂ, കു​ഴ​പ്പ​മി​ല്ല. പ​ക്ഷേ ര​ക്ഷാക​ർ​ത്താ​ക്ക​ളു​ടെ ജാ​തി മാ​റാ​തെ നോ​ക്ക​ണം. പേ​രി​നേ​ക്കാ​ൾ ഇ​വി​ടെ പൊ​ള്ളു​ന്ന​ത് ജാ​തി മ​ത​ങ്ങ​ളാ​ണ്. പൂ​ജ​നീ​യ ലാ​ലാ​ജി​യു​ടെ പേ​രിലു​ള്ള ഈ ​സ്ഥാ​പ​ന​ത്തി​ൽ ടീ​ച്ച​ർ കാ​ര​ണം ഒ​രു ജാ​തില​ഹ​ള ഉ​ണ്ടാ​ക​രു​ത്…’’ അ​ദ്ദേ​ഹം തൊ​ഴു​തുകൊ​ണ്ട് അ​പേ​ക്ഷി​ച്ചു.

ടീ​ച്ച​ർ ത​ലകു​ലു​ക്കി​യ​തോ​ടെ ത​ൽക്കാ​ല​ത്തേ​ക്ക് ആ​ശ്വാ​സമാ​യി ഹെ​ഡ് മാ​സ്റ്റ​ർ​ക്ക്.

പ​ക്ഷേ, അ​ധി​കം നാ​ൾ ക​ഴി​ഞ്ഞി​ല്ല, വീ​ണ്ടും വി​ളി​പ്പി​ക്കേ​ണ്ടിവ​ന്നു ടീ​ച്ച​റെ. പ​രാ​തി​ക​ൾ ഇ​പ്പോ​ൾ ലാ​ലാ​ജി​യു​ടെ ഇ​ള​യ മ​ക​ൻ കേ​ണ​ലി​ലും എ​ത്തി​യി​രി​ക്കു​ന്നു. അ​ദ്ദേ​ഹ​മാ​ണ​ത്രെ ഇ​പ്പോ​ൾ സ്കൂ​ൾ കാ​ര്യ​ങ്ങ​ൾ നോ​ക്കു​ന്ന​ത്. ആ ​കു​ടും​ബ​ത്തി​ൽനി​ന്ന് ആ​ദ്യ​മാ​യി പ​ട്ടാ​ള​ത്തി​ൽ ചേ​ർ​ന്ന​യാ​ൾ. ഇ​ത്ത​വ​ണ​ത്തെ പ​രാ​തി​ക​ൾ വി​ചി​ത്ര​മാ​ണ്. ടീ​ച്ച​ർ ഇ​ട​ക്കൊ​ക്കെ താ​ടി​ക്ക് കൈ​യും കൊ​ടു​ത്തു സ്വ​പ്നം കാ​ണു​ന്നു. അ​തും ക​സേ​ര​യി​ലി​രു​ന്നുകൊ​ണ്ട് ത​ന്നെ. ടീ​ച്ച​ർ​മാ​ർ ക്ലാ​സി​ൽ ഇ​രിക്കാ​ൻ പാ​ടി​ല്ലെ​ന്നാ​ണ് ച​ട്ടം. പി​ന്നെ സ്വ​പ്നം കാ​ണു​ന്ന​തി​നെ​പ്പ​റ്റി കേ​ണ​ലി​നു ആ​ലോ​ചി​ക്കാ​ൻ കൂ​ടി വ​യ്യ. പ​ട്ടാ​ള​ത്തി​ൽ നി​ഷി​ദ്ധ​മാ​ണ് സ്വ​പ്നം.

‘‘ഇ​നി ഞാ​ൻ എ​ന്താ ചെ​യ്യു​ക ടീ​ച്ച​റെ? ടീ​ച്ച​ർ എ​നി​ക്കി​ത്തി​രി സ്വ​സ്‌​ഥ​ത ത​രു​ന്നി​ല്ല​ല്ലോ.’’

അ​ദ്ദേ​ഹ​ത്തി​ന്റെ ഇ​ട​ങ്ങേ​റ് സൗ​മി​നി​ക്ക് അ​സ്സ​ലാ​യി മ​ന​സ്സിലാ​കും. അ​ച്ഛ​ട​ക്ക​ത്തി​ന്റെ വാ​ളോ​ങ്ങി നി​ൽ​ക്കു​ന്ന പ​ട്ടാ​ള​ക്കാ​ര​നെ പി​ണ​ക്കാ​ൻ വ​യ്യ, സൗ​മി​നി​യെ കൈവി​ടാ​നും വ​യ്യ.

‘‘സാ​ർ എ​ന്തു ആ​ക്ഷ​ൻ വേ​ണ​മെ​ങ്കി​ലും എ​ടു​ത്തോ​ളൂ. ഞാ​ൻ റെ​ഡി.’’ സൗ​മി​നി ത​ലതാ​ഴ്ത്തി നി​ന്നു. ഇ​ത്ത​വ​ണ താ​ടി​ക്ക് കൈ​യും കൊ​ടു​ത്തിരു​ന്ന​ത് അ​ങ്ങേ​രാ​യി​രു​ന്നു.

അൽപം ക​ഴി​ഞ്ഞു ആ ​മു​റി​യി​ൽനി​ന്നി​റ​ങ്ങു​മ്പോ​ൾ ഒ​രു കാ​ര്യത്തി​ൽ സൗ​മി​നി​ക്ക് ആ​ശ്വാ​സ​മു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. ഇ​ട​ക്കൊ​ക്കെ താ​ൻ മേ​ശ​പ്പു​റ​ത്തും ഇ​രി​ക്കാ​റു​ണ്ടെ​ന്ന് അ​വ​ർ അ​റി​ഞ്ഞി​ല്ല​ല്ലോ. ക​ണ​ക്ക് പ​ഠി​പ്പി​ച്ചു ബോ​റ​ടി​ക്കു​മ്പോ​ഴാ​ണ് അ​വ​ർ ഷേ​ക്സ്പി​യ​റി​നെ​യും ഷെ​ല്ലി​യെ​യും പ​റ്റി പ​റ​യു​ന്ന​ത്. ഷെ​ല്ലി​യു​ടെ​യും വേ​ർ​ഡ്‌​സ്‌​വർത്തിന്റെയും ​ക​വി​ത​ക​ൾ ഈ​ണത്തി​ൽ ചൊ​ല്ലു​മെ​ന്ന് മാ​ത്ര​മ​ല്ല, വേ​ണ്ടിവ​ന്നാ​ൽ ‘മാ​ക്‌​ബ​ത്തി’​ലെ​യും ‘ജൂ​ലിയ​സ് സീ​സ​റി’​ലെ​യും ചി​ല വ​രി​ക​ൾ കൈ​യും ക​ലാ​ശ​വും കാ​ട്ടി അ​വ​ത​രിപ്പി​ക്കു​ക​യും ചെ​യ്യും. അ​വ​രു​ടെ പ്രി​യ​പ്പെ​ട്ട ഐ​റ്റം ജൂ​ലി​യ​സ് സീ​സ​റി​ലെ മാ​ർ​ക്ക് ആ​ന്റ​ണി​യു​ടെ പ്ര​സം​ഗ​മാ​ണ്. ക​ണ​ക്കി​നേ​ക്കാ​ൾ പ​ല കു​ട്ടി​ക​ൾ​ക്കും കേ​ൾ​ക്കാ​ൻ താ​ൽപ​ര്യം ഇ​തൊ​ക്കെ​യാ​ണ്.

ഒ​രു നാ​ൾ ക്ലാ​സെ​ല്ലാം ക​ഴി​ഞ്ഞശേ​ഷം ഒ​രു പെ​ൺ​കു​ട്ടി തെ​ല്ലൊ​രു പ​രു​ങ്ങ​ലോ​ടെ സൗ​മി​നി​യു​ടെ അ​ടു​ക്ക​ലെ​ത്തു​ന്നു. അ​വ​ൾ​ക്ക് ക​വി​തയി​ൽ വ​ലി​യ താ​ൽപ​ര്യ​മാ​ണ്. പ്ര​ത്യേ​കി​ച്ചും ഇം​ഗ്ലീ​ഷ് ക​വി​ത​ക​ളി​ൽ. അ​തി​നെ ടീ​ച്ച​ർ ഒ​ന്ന് വ​ഴികാ​ട്ടി കൊ​ടു​ക്ക​ണം.

‘‘ആ​യി​ക്കോ​ട്ടെ.’’ അ​വ​ളു​ടെ തോ​ള​ത്തു കൈ​െവ​ച്ചു പ​റ​ഞ്ഞു. ‘‘ആ​ട്ടെ, കു​ട്ടി സ്വ​പ്നം കാ​ണാ​റു​ണ്ടോ, ന​ല്ല​തും ചീ​ത്ത​യും ആ​യ സ്വ​പ്‌​ന​ങ്ങ​ൾ.’’

‘‘കു​റ​വാ​ണ് ടീ​ച്ച​ർ.’’ കു​ട്ടി ഖേ​ദി​ച്ചു. “അ​തി​നൊ​ക്കെ എ​വി​ടെ​യാ സ​മ​യം? അ​മ്മ​യാണെ​ങ്കി​ൽ എ​പ്പോ​ഴും പ​ഠി​ക്ക് പ​ഠി​ക്ക് എ​ന്ന് പ​റ​ഞ്ഞുകൊ​ണ്ടി​രി​ക്കും.’’

സ്വ​പ്നം കാ​ണാ​നും ദി​ന​ച​ര്യ​യി​ൽ സ​മ​യം ക​ണ്ടെത്ത​ണം. സൗ​മി​നി​ക്ക് ക​ഷ്ടം തോ​ന്നി.

‘‘ആ​ദ്യ​മാ​യി വേ​ണ്ട​ത് ന​ല്ല വാ​യ​ന​യാ​ണ് കു​ട്ടീ. ന​ന്നാ​യി പ​ഠി​ക്ക​ണ നി​ന​ക്ക് അ​തി​നൊ​ക്കെ ലേ​ശം സ​മ​യം ക​ണ്ടെ​ത്താ​ൻ ക​ഴി​ഞ്ഞേ​ക്കും. എ​ന്താ​യാ​ലും, കു​റ​ച്ചുസ​മ​യം ത​നി​ച്ചി​രി​ക്കാ​നും ഓ​രോ​ന്ന് ആ​ലോചി​ച്ചു കി​നാ​വ് കാ​ണാ​നും ക​ഴി​യ​ണം. അ​ങ്ങ​നെ പ​തു​ക്കെ​പ്പ​തു​ക്കെ മ​ന​സ്സി​നെ പാ​ക​പ്പെടു​ത്തി​യാ​ൽ ചി​ല​പ്പോ​ൾ രാ​ത്രി​യി​ലും സ്വ​പ്നം ക​ണ്ടെ​ന്നു വ​രാം. ഇ​തൊ​ക്കെ അ​ങ്ങ​നെത​ന്നെ ആ​വ​ണ​മെ​ന്നി​ല്ല. എ​ന്താ​യാ​ലും ഉ​ള്ളി​ലൊ​രു സ്പാ​ർ​ക്‌ വേ​ണം…​ ചു​രു​ക്ക​ത്തി​ൽ ന​ല്ല വാ​യ​ന​ക്കാ​ര​നേ ന​ല്ലൊ​രു ക​വി​യാകാ​ൻ ക​ഴി​യൂ. പി​ന്നെ ഇ​തൊ​ക്കെ ടീ​ച്ച​റു​ടെ തോ​ന്ന​ലു​ക​ളാ​ണെ​ന്ന് കൂ​ട്ടിക്കോ​ളൂ.​ അ​ന്തി​മ വാ​ക്ക​ല്ല.’’

‘‘അ​മ്മ സ​മ്മ​തി​ക്കി​ല്ല. ക്ലാ​സ് പു​സ്ത​ക​ങ്ങ​ൾ​ക്ക​പ്പു​റം ഒ​ന്നും വാ​യിക്കേണ്ടാ​ന്നു എ​പ്പോ​ഴും പ​റ​യും.’’

‘‘ഈ ​കു​ട്ടി ന​ന്നാ​യി​ട്ട് ത​ബ​ല വാ​യി​ക്കും, ടീ​ച്ച​ർ.’’ ഒ​പ്പ​മു​ള്ള കൂ​ട്ടു​കാ​രി ഇ​ട​യി​ൽ ക​യ​റി പ​റ​ഞ്ഞു.

‘‘അ​തു​വ്വോ. അ​തൊ​രു വ​ലി​യ ക​ഴി​വ​ല്ലേ മോ​ളേ. ത​ബ​ല വാ​യ​നയി​ൽ നാ​ദ​മു​ണ്ട്, താ​ള​മു​ണ്ട്, എ​ണ്ണ​മു​ണ്ട്. അ​തും ക​വി​തത​ന്നെ​യാ​ണ്. ക​വി​ത​യി​ലും താ​ള​മു​ണ്ട്, നാ​ദ​മു​ണ്ട്. പ്ര​ശ​സ്ത​രാ​യ ത​ബ​ലവാ​ദ​ക​രാ​യ ഉ​സ്താ​ദ് അ​ല്ലാ രാ​ഖ​യും സ​ക്കീ​ർ ഹു​സൈ​നും ത​ബ​ല​യി​ൽ ക​വി​ത എ​ഴു​തു​ന്ന​വര​ല്ലേ?’’ വാ ​പൊ​ളി​ച്ചു കേ​ട്ടുനി​ൽ​ക്കു​ക​യാ​ണ് കു​ട്ടി​ക​ൾ.

‘‘ശ​രി ടീ​ച്ച​ർ.’’ ചി​ല പു​തി​യ കാ​ര്യ​ങ്ങ​ൾ കേ​ട്ട​തുപോ​ലെ അ​വ​ളു​ടെ ക​ണ്ണു​ക​ൾ വി​ട​ർ​ന്നു.

‘‘ശ​രി, കു​ട്ടീ. ഓ​ൾ ദ ​ബെ​സ്റ്റ്.’’ സൗ​മി​നി അ​വ​ളു​ടെ പു​റ​ത്തു ത​ട്ടി.

സ്റ്റാ​ഫ്‌ റൂ​മി​ൽ കു​മു​ദം ടീ​ച്ച​ർ കാ​ത്തി​രി​ക്കു​ക​യാ​യി​രു​ന്നു. സൗ​മി​നിയു​ടെ അ​ടു​ത്ത കൂ​ട്ടു​കാ​രി​യാ​ണ് ത​മി​ഴ​ത്തി​യാ​യ കു​മു​ദം.

‘‘എ​ന്തു പ​റ​ഞ്ഞു മൂ​ത്താ​ശാ​ൻ? ദേ​ഷ്യ​പ്പെ​ട്ടോ?’’

‘‘എ​ന്തു പ​റ​യാ​ൻ? ദേ​ഷ്യ​പ്പെ​ടാ​നും സ​ങ്ക​ട​പ്പെ​ടാ​നും വ​യ്യാ​ത്ത അ​വ​സ്‌​ഥ. ക​ഷ്ടം തോ​ന്നി.’’

‘‘എ​ന്താ പു​തി​യ പ​രാ​തി?’’

‘‘അ​ച്ച​ട​ക്കലം​ഘ​നം ത​ന്നെ. ക​സേ​ര​യി​ൽ ഇ​രു​ന്ന​തി​ന്.’’

‘‘കാ​ലു ക​ഴ​ച്ചാ​ൽ പി​ന്നെ​യെ​ന്തു ചെ​യ്യും?’’

‘‘ആ​വോ. എ​ന്താ​യാ​ലും ഒ​രുദി​വ​സം എ​ന്റെ പ​ണി പോ​കു​മെ​ന്ന് ഉ​റ​പ്പ്.’’

‘‘ഓ, ​പി​ന്നെ. ടീ​ച്ച​റെ​പ്പോ​ലെ ഒ​രാ​ളെ അ​വ​ർ​ക്ക് എ​വി​ട​ന്നു കി​ട്ടാ​നാ​ണ്?’’

‘‘ക​ണ്ടുപി​ടി​ച്ചോ​ട്ടെ. ഇ​തി​ന്റെ ഇ​ര​ട്ടി കാ​ശ് വീ​ട്ടി​ലി​രു​ന്നു ട്യൂ​ഷ​ൻ എ​ടു​ത്താ​ൽ കി​ട്ടുമെ​ന്ന​റി​യാം. പി​ന്നെ കാ​ല​ത്തേ ഓ​ടി​പ്പാ​ഞ്ഞു വ​രി​കേം വേ​ണ്ട. വീ​ട്ടു​കാ​ര്യ​ങ്ങ​ൾ കു​റ​ച്ചുകൂ​ടി ശ്ര​ദ്ധി​ക്കാ​നും പ​റ്റും. മോ​ള് വ​ലുതാ​യി വ​രി​ക​യ​ല്ലേ?’’

‘‘ശ​രി​യാ. എ​ന്നെ​പ്പോ​ല​ത്തെ പാ​വം ഹി​സ്റ്റ​റി ടീ​ച്ച​ർ എ​ന്തുചെ​യ്യാ​നാ? അ​ല്ലെ​ങ്കി​ലും ഇ​വ​രൊ​ക്കെ സൗ​ത്ത് ഇ​ന്ത്യ​ൻ​സി​ന് എ​തി​രാ​ണ​ല്ലോ.’’

‘‘അ​ങ്ങ​നെ​യൊ​ന്നു​മ​ല്ല, ഇ​ത് ആ ​കേ​ണ​ലി​ന്റെ പ​ട്ടാ​ള​ച്ചി​ട്ട.’’

‘‘ഒ​ടു​വി​ൽ ഇ​തൊ​രു ആ​ർ​മി ക്യാ​മ്പാ​ക്കി മാ​റ്റാ​തി​രു​ന്നാ​ൽ മ​തി​യാ​യിരു​ന്നു. പി​ന്നെ കാ​ല​ത്തെ പ​രേ​ഡും ലെ​ഫ്റ്റ് റൈ​റ്റ് അ​ടി​ക്ക​ലും ഒ​ക്കെ വേ​ണ്ടിവ​ന്നേ​ക്കും.’’

‘‘അ​നു​സ​ര​ണ​ക്കേ​ടി​ന് സ്കൂ​ൾ ഗ്രൗ​ണ്ട് മു​ഴു​വ​ൻ പ​ത്തു റൗ​ണ്ട് ഓ​ട്ട​മായി​രി​ക്കും ശി​ക്ഷ.’’

പ​ട്ടാ​ള യൂ​നി​ഫോ​മും തൊ​പ്പി​യു​മാ​യു​ള്ള ടീ​ച്ച​ർ​മാ​രു​ടെ പ​രേ​ഡി​നെ​പ്പ​റ്റി ഓ​ർ​ക്കു​ന്തോ​റും അ​വ​ർ​ക്ക് ചി​രി​യ​ട​ക്കാ​ൻ ക​ഴി​ഞ്ഞി​ല്ല...

ഏ​റെ നി​റ​പ്പ​കി​ട്ടു​ള്ള​താ​ണ് ലാ​ലാ​ജി​യു​ടെ ച​രി​തം. വാ​ർ​ധ​യി​ൽ ​െവ​ച്ച് മ​ഹാ​ത്മ​ജി​യു​ടെ കാ​ലു​ക​ൾ തൊ​ട്ട് വ​ന്ദി​ക്കാ​നു​ള്ള അ​വ​സ​രം കി​ട്ടി​യ മ​ഹാ​ൻ.

‘‘നോ​ക്കൂ ച​മ​ൻ​ലാ​ൽ, നി​ങ്ങ​ൾ​ക്ക് ഇ​തെ​ല്ലാം ക​നി​ഞ്ഞുന​ൽ​കി​യ സ​മൂ​ഹ​ത്തി​ന് എ​ന്തെ​ങ്കി​ലും തി​രി​ച്ചുകൊ​ടു​ക്ക​ണ​മെ​ന്ന് തോ​ന്നു​ന്നി​ല്ലേ? പ്ര​ത്യേ​കി​ച്ചും ന​മ്മെ വ​ള​ർ​ത്തി വ​ലു​താ​ക്കു​ന്ന അ​മ്മ​മാ​ർ​ക്ക്.’’

‘‘ശ​രി​യാ​ണ് ബാ​പ്പു, അ​ങ്ങ് പ​റ​ഞ്ഞാ​ലും.’’

ബാ​പ്പു പ​ല​തും പ​റ​യാ​ൻ തു​ട​ങ്ങി​യ​പ്പോ​ൾ അ​നു​സ​ര​ണ​മു​ള്ള കു​ട്ടി​യെപോ​ലെ ലാ​ലാ​ജി കേ​ട്ടുകൊ​ണ്ടി​രു​ന്നു.

ഒ​ടു​വി​ൽ മ​ഹാ​ത്മ​ജി​യു​ടെ ഇ​രു​ കൈ​ക​ളും ക​ണ്ണി​ല​ണ​ച്ചു അ​വി​ടെ നി​ന്ന് ഇ​റ​ങ്ങുമ്പോ​ൾ അ​ദ്ദേ​ഹ​ത്തി​ന്റെ ശ​ബ്ദം ലാ​ലാ​ജി​യു​ടെ കാ​തുക​ളി​ൽ മു​ഴ​ങ്ങുന്നു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു.

വാ​ർ​ധ​യി​ൽനി​ന്ന് മ​ട​ങ്ങി​യ​തി​ന് ശേ​ഷം അ​ദ്ദേ​ഹം മു​ന്തി​യ വ​സ്ത്രങ്ങ​ൾ​ക്ക് പ​ക​രം ഖാ​ദി ഉ​പ​യോ​ഗി​ക്കാ​ൻ തു​ട​ങ്ങി. വീ​ട്ടി​ലും ആ​ർ​ഭാ​ടം ഒ​ഴി​വാ​ക്കി. സ്ത്രീ​ക​ളു​ടെ തൊ​ഴി​ൽ പ​രി​ശീ​ല​ന കേ​ന്ദ്രം, നെ​യ്ത്തു​പു​ര, വ​സ്ത്ര​നി​ർ​മാ​ണശാ​ല, ഒ​രു ആ​തു​രാ​ല​യം, ധ​ർ​മാ​ശുപ​ത്രി എ​ന്നി​വ​ക്ക് പു​റ​മെ ഒ​രു മാ​തൃ​കാ വി​ദ്യാ​ല​യ​വും തു​ട​ങ്ങി. അ​വി​ടെ പാ​വ​പ്പെ​ട്ട കു​ട്ടി​ക​ൾ​ക്ക് സൗ​ജ​ന്യ​മാ​യ ഉ​ച്ചഭ​ക്ഷ​ണം കൊ​ടു​ക്കാ​നും ഏ​ർ​പ്പാ​ട് ചെ​യ്തു.

അ​ങ്ങ​നെ പ​ല​തും…​ എ​ല്ലാം അ​മ്മ​യു​ടെ പേ​രി​ൽത​ന്നെ. അ​വി​ടങ്ങ​ളി​ലെ ചു​വ​രു​ക​ളി​ൽ ര​ണ്ടു ചി​ത്ര​ങ്ങ​ൾ മാ​ത്രം. മ​ഹാ​ത്മ​ജി​യും ലാ​ലാ​ജിയു​ടെ അ​മ്മ ശാ​ന്താ​ബാ​യി​യും…

ബി​ലാ​ത്തി​യി​ൽ പ​ഠി​ക്കാ​ന​യ​ച്ച മ​ക​ൻ ഒ​രു വെ​ള്ള​ക്കാ​രി​യെ ക​ല്യാ​ണം ക​ഴി​ച്ച​തു കു​ടും​ബ​ത്തി​ൽ വ​ലി​യ കോ​ലാ​ഹ​ല​മു​ണ്ടാ​ക്കി. അ​വ​ൾ​ക്കും കു​ട്ടി​ക്കും പ്ര​വേ​ശ​ന​മി​ല്ലെ​ന്ന് വ​ന്ന​തോ​ടെ അ​യാ​ളും ആ ​വീ​ട്ടി​ൽ കേ​റാ​താ​യി…

വെ​ള്ള​ക്കാ​ർ പോ​യ​തോ​ടെ​യാ​ണ് മു​മ്പ് അ​വ​രു​ടെ ഒ​രു ബ്രി​ഗേ​ഡി​യ​റു​ടെ പേ​രു​ള്ള ന​ഗ​രം സ​ർ​ക്കാ​ർ ‘ശാ​ന്തി​ന​ഗ​ർ’ എ​ന്നാ​ക്കി മാ​റ്റി​യ​ത്.

അ​തൊ​രു ന​ഗ​ര​ത്തി​ന്റെ പി​റ​വി​യാ​യി​രു​ന്നു. ഒ​രു ഗാ​ന്ധി​ജ​യ​ന്തി ദി​വ​സ​മാ​യി​രു​ന്നു അ​ന്ന്.

പ​ഴ​യ ശാ​ന്തി​ന​ഗ​ർ അ​തി​വേ​ഗം വ​ലു​താ​കാ​ൻ തു​ട​ങ്ങു​ക​യാ​യിരു​ന്നു. എ​ന്നുെവ​ച്ചാ​ൽ കാ​ല​ത്തെ വെ​ല്ലു​ന്ന വ​ള​ർ​ച്ച. പ​ഞ്ചാ​യ​ത്തി​ൽനി​ന്ന് മു​നി​സി​പ്പാ​ലി​റ്റി​യി​ലേ​ക്ക്. അ​വി​ട​ന്ന് കോ​ർ​പ​റേ​ഷ​നെ സ്വ​പ്നം കാ​ണാ​ൻ ക​ഴി​യു​ന്ന അ​വ​സ്ഥ​യി​ലേ​ക്ക്. അ​ങ്ങ​നെ പൊ​ടി പ​ര​ത്തി​യിരു​ന്ന ചെ​മ്മ​ൺ പാ​ത​യു​ടെ മു​ഖം ടാ​ർ വീ​ണു ക​റു​ത്തു. പി​ന്നീ​ട​ത് താ​നേ സി​മ​ന്റി​ന് വ​ഴിമാ​റി. സൈ​ക്കി​ൾ റി​ക്ഷ​ക​ൾ ഇ​ഴ​ഞ്ഞിരു​ന്ന നി​ര​ത്തി​ൽ കു​തി​രവ​ണ്ടി​ക​ളെ​ത്തി. സൈ​ക്കി​ൾ ച​വി​ട്ടി​യി​രു​ന്ന​വ​ർ കു​തി​ര​വ​ണ്ടി ഓ​ടി​ക്കാ​ൻ ശീ​ലി​ച്ചു. റോ​ഡി​ലൂ​ടെ മു​ന്തി​യ ബൈ​ക്കുക​ളും മോ​ട്ടോ​ർ കാ​റു​ക​ളും പാ​യാ​ൻ തു​ട​ങ്ങി.

അ​തൊ​രു പ​ട്ട​ണ​ത്തി​ന്റെ മ​റു​പി​റ​വി​യാ​യി​രു​ന്നു.

‘‘ഈ ​പോ​ക്ക് ശ​രി​യാ​ണോ, ഇ​ഷ്ടാ’’ ഒ​ന്നാം പൗ​ര​ൻ ചോ​ദി​ച്ചു.

‘‘എ​ന്തോ ഒ​രു പ​ന്തി​യി​ല്ലാ​യ്‌​മ പോ​ലെ.” ര​ണ്ടാം പൗ​ര​ൻ ത​ല​യാ​ട്ടി.

‘‘എ​ന്തി​നും ഒ​രു ഓ​ർ​ഗാ​നി​ക് ഗ്രോ​ത്ത് അ​ല്ലേ ന​ല്ല​ത്? പ്ര​കൃ​തി​യെ നി​ഷേ​ധി​ച്ചു​ള്ള ഈ ​വ​ള​ർ​ച്ച എ​ന്നെ പേ​ടി​പ്പി​ക്കു​ന്നു. പ​ഴ​മ​ന​സ്സി​ന്റെ തോ​ന്ന​ലാ​കാം.’’ മൂ​ന്നാ​മ​നും യോ​ജി​ച്ചു.

“ന​മു​ക്കൊ​ക്കെ വ​യ​സ്സാ​യി​ല്ലേ? ഇ​നി ചെ​റു​പ്പ​ക്കാ​രു​ടെ കാ​ലം. സ്പീ​ഡി​ന്റെ കാ​ലം.”

“അ​തെ​യ​തെ. ത​ട്ടി​ത്ത​ട​ഞ്ഞു വീ​ഴാ​തി​രു​ന്നാ​ൽ മ​തി​യാ​യി​രു​ന്നു.”

വീ​ർ​ത്തു തു​ട​ങ്ങി​യ പ​ട്ട​ണം കൂ​ടു​ത​ൽ വി​ക​സ​ന​ത്തി​നാ​യി കൈകാ​ലു​ക​ളി​ട്ട​ടി​ച്ചു. വാ ​പി​ള​ർ​ന്നു ക​ര​ഞ്ഞു. എ​ത്ര തി​ന്നാ​ലും നി​റ​യാ​ത്ത പെ​രു​വ​യ​ർ. ഓ​രോ റോ​ഡി​നും ഉ​പ റോ​ഡു​ക​ൾ വേ​ണം. കു​ടി​യേ​റ്റ​ങ്ങ​ൾ കൂടി​യ​തോ​ടെ നി​ര​ത്തു​ക​ളി​ൽ തി​ര​ക്കാ​യി. ഓ​വ​ർബ്രി​ഡ്ജു​ക​ൾ പി​റ​ന്നു. ട്രാ​ഫി​ക് വി​ള​ക്കു​ക​ൾ തെ​ളി​ഞ്ഞു. താ​ള​മൊ​പ്പി​ച്ചു മാ​റു​ന്ന പ​ച്ച, മ​ഞ്ഞ, ചു​വ​പ്പ് ക​ണ്ണു​ക​ൾ വ​ണ്ടി​യോ​ട്ട​ങ്ങ​ളെ നി​യ​ന്ത്രി​ക്കു​ന്ന​തു നാ​ട്ടു​കാ​ർ വി​സ്മ​യത്തോ​ടെ നോ​ക്കിനി​ന്നു.

ജ​ന​സം​ഖ്യ കൂ​ടി​യ​പ്പോ​ൾ ഒ​ഴി​ഞ്ഞുകി​ട​ന്ന സ്ഥ​ല​ങ്ങ​ളി​ൽ കെ​ട്ടി​ടങ്ങ​ൾ പൊ​ങ്ങി. മാ​ലി​ന്യ​ങ്ങ​ൾ കു​ന്നുകൂ​ടി. ഓ​ട​ക​ളി​ലൂ​ടെ അ​ഴു​ക്കുവെ​ള്ളം ഒ​ഴു​കാ​ൻ തു​ട​ങ്ങി. കൊ​തു​കുക​ൾ മു​ട്ട​യി​ട്ടു വ​ള​ർ​ന്നു. അ​തോ​ടെ പ​ലത​രം രോ​ഗ​ങ്ങ​ളും പ​ട​ർ​ന്നു. പേ​ടി​ക്കേ​ണ്ടാ, പു​തി​യ രോ​ഗ​ങ്ങ​ൾ വ​ര​ട്ടെ, എ​ന്നാ​ല​ല്ലേ ഗ​വേ​ഷ​ണ​ങ്ങ​ൾ ന​ട​ക്കൂ. മെ​ഡിക്ക​ൽ സ​യ​ൻ​സും പു​രോ​ഗ​മി​ക്കൂ. ഡോ​ക്ട​ർ​മാ​ർ പ​റ​ഞ്ഞു. എ​ന്താ​യാ​ലും, കാ​ര്യ​മാ​യി പ​ണി​യി​ല്ലാ​തെ സൊ​റ പ​റ​ഞ്ഞി​രു​ന്ന ഡോ​ക്ട​ർ​മാ​ർ​ക്കും സ​ഹാ​യി​ക​ൾ​ക്കും സ​ന്തോ​ഷ​മാ​യി. പു​തി​യ സ്വ​കാ​ര്യ ആ​ശു​പ​ത്രി​ക​ളും സൂ​പ്പ​ർ സ്പെ​ഷലി​സ്റ്റു​ക​ളും ഉ​ണ്ടാ​യി. വ​ല​തു കാ​ലി​ന് ചി​കി​ത്സി​ക്കു​ന്ന ഡോ​ക്ട​ർ ഇ​ട​തു കാ​ൽ നോ​ക്കി​ല്ലെ​ന്ന് ചി​ല​ർ കു​ശു​മ്പ് പ​റ​ഞ്ഞു.

ശ​രി​യാ. ഒ​ടു​വി​ൽ ഇ​തൊ​രു ന​ഗ​ര​മാ​കാ​ൻ പോ​കു​ക​യാ​ണ​ല്ലോ. ന​മ്മ​ളൊ​ക്കെ എ​ത്ര മോ​ഹി​ച്ച​താ. ചി​ല​ർ ത​മ്മി​ൽ പ​റ​ഞ്ഞു. അ​ങ്ങ​നെ അ​വ​ർ ക​ട​ൽ ക​ട​ന്നെ​ത്തു​ന്ന പു​തി​യ രോ​ഗ​ങ്ങ​ൾ​ക്കാ​യി കാ​ത്തി​രു​ന്നു.

മ​റ്റു പ​ട്ട​ണ​ങ്ങ​ൾ​ക്കൊ​ന്നും സ്വ​പ്നം കാ​ണാ​നാ​വാ​ത്ത വ​ള​ർ​ച്ച. തു​ട​ക്കമി​ട്ട​ത് ലാ​ലാ​ജി​യാ​യി​രു​ന്നെ​ങ്കി​ലും അ​തി​ന് ആ​ക്കംകൂ​ട്ടാ​ൻ ഭ​ര​ണത്തി​ന്റെ ത​ല​പ്പ​ത്ത് ഒ​രു നി​യോ​ഗംപോ​ലെ ഒ​രു സ്ത്രീ​യെ​ത്തി. പു​തി​യ ഭ​ര​ണ​സ​മി​തി ചു​മ​ത​ല ഏ​ൽ​പിച്ച ഒ​രു വീ​ട്ട​മ്മ.

പി​ന്നീ​ട​ത് പ്ര​തീ​ക്ഷി​ക്കാ​ത്ത മാ​റ്റ​മാ​യി. നീ​ണ്ടകാ​ലം കോ​ളേ​ജ് അ​ധ്യാ​പി​ക​യാ​യി​രു​ന്ന സു​ഷ​മ എ​ന്ന വീ​ട്ട​മ്മ. മാ​നേ​ജ്മെ​ന്റു​മാ​യു​ള്ള അ​ഭി​പ്രാ​യവ്യ​ത്യാ​സം കാ​ര​ണ​മാ​ണ​ത്രെ അ​വ​ർ കോ​ളേ​ജ് വി​ട്ട​ത്. അ​തും ഒ​രു വി​ദ്യാ​ർ​ഥിനി​യോ​ട് അ​തി​ക്ര​മം കാ​ട്ടി​യ അ​ധ്യാ​പക​ന്റെ നേ​ർ​ക്ക് ന​ടപ​ടി​യെ​ടു​ക്കാ​ത്ത​തി​ന്റെ പേ​രി​ൽ. അ​യാ​ൾ​ക്ക് ശ​ക്ത​മാ​യ രാ​ഷ്ട്രീ​യ പി​ന്തു​ണ​യു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്ന​ത്രെ. വ​നി​താ​ദി​ന​വും മാ​തൃ​ദി​ന​വുമൊ​ക്കെ ഗം​ഭീ​ര​മാ​യി ആ​ച​രി​ക്കു​ന്ന​വ​ർ സ്ത്രീ​ക​ളു​ടെ​യും പെ​ൺ​കു​ട്ടിക​ളു​ടെ​യും നേ​ർ​ക്കു​ള്ള അ​തി​ക്ര​മ​ങ്ങ​ളു​ടെ നേ​രെ ക​ണ്ണ​ട​ക്കു​ന്ന​ത് അ​വ​ർ​ക്ക് സ​ഹി​ക്കാ​നാ​യി​ല്ല. അ​തോ​ടെ​യാ​ണ് അ​വ​ർ രാ​ഷ്ട്രീ​യ​ത്തി​ൽ ഇ​റ​ങ്ങാ​നും തെ​രഞ്ഞെ​ടു​പ്പി​ൽ നി​ൽ​ക്കാ​നും തീ​രു​മാ​നി​ച്ച​ത്. ന​ല്ല ഭൂ​രി​പ​ക്ഷ​ത്തോ​ടെ ജ​യി​ക്കു​ക​യും ചെ​യ്തു.

കോ​ളേ​ജ് ജോ​ലി വി​ട്ടശേ​ഷം അ​വ​ർ കു​റേ​ക്കാ​ലം ഒ​രു എ​ൻ.​ജി.​ഒയു​മാ​യി ചേ​ർ​ന്ന് പ്ര​വ​ർ​ത്തി​ച്ചി​രു​ന്നു. അ​നാ​ഥ പെ​ൺ​കു​ട്ടി​ക​ളു​ടെ ശാ​ക്തീ​ക​ര​ണ​ത്തി​നാ​യി പ്ര​വ​ർ​ത്തി​ക്കു​ന്ന ഒ​രു സം​ഘ​ട​ന. അ​തുകൊ​ണ്ടുത​ന്നെ സാ​ധാ​ര​ണ ജ​ന​ങ്ങ​ളു​ടെ പ്ര​ശ്ന​ങ്ങ​ൾ എ​ളു​പ്പ​ത്തി​ൽ മ​ന​സ്സി​ലാ​ക്കാ​ൻ അ​വ​ർ​ക്ക് ക​ഴി​ഞ്ഞി​രു​ന്നു.

ആ​ദ്യ​ത്തെ പ​ത്രസ​മ്മേ​ള​ന​ത്തി​ൽ ത​ന്നെ അ​വ​ർ മ​ന​സ്സ് തു​റ​ന്നു.

‘‘എ​ന്റെ പേ​ര് നി​ങ്ങ​ൾ​ക്ക​റി​യാം -സു​ഷ​മ. സു​ഷ​മാ​ജി എ​ന്ന് വേ​ണ​മെ​ങ്കി​ൽ വി​ളി​ക്കാം. അ​ല്ലാ​തെ ജാ​തി​പ്പേ​ര് കൂ​ട്ടി​ക്കെ​ട്ടാ​ൻ എ​നി​ക്ക് താ​ൽപ​ര്യ​മി​ല്ല. അ​തി​ന്റെ പേ​രി​ൽ വോ​ട്ടും പി​ടി​ച്ചി​ട്ടി​ല്ല. നോ​മി​നേ​ഷ​ൻ ക​ട​ലാ​സുക​ളി​ലും ആ ​കോ​ളം ഒ​ഴി​ച്ചി​ട്ടി​രി​ക്കു​ക​യാ​ണ്. അ​ക്കാ​ര്യം ആ​രെ​ങ്കി​ലും ചോ​ദ്യംചെ​യ്താ​ൽ നേ​രി​ടാ​ൻ ഞാ​ൻ ത​യാ​റാ​ണ്… പി​ന്നെ എ​നി​ക്ക് പ്ര​സം​ഗി​ക്കാ​ൻ അ​റി​യി​ല്ല. കാ​ര​ണം, ഞാ​നൊ​രു രാ​ഷ്ട്രീ​യ നേ​താ​വ​ല്ല. പ​ക്ഷേ, സാ​മാ​ന്യജ​ന​ങ്ങ​ളു​ടെ പ്ര​ശ്ന​ങ്ങ​ൾ ന​ന്നാ​യി അ​റി​യാ​വു​ന്ന​തുകൊ​ണ്ട് എ​ന്തെ​ങ്കി​ലു​മൊ​ക്കെ ചെ​യ്യാ​ൻ ക​ഴി​യു​മെ​ന്ന വി​ശ്വാ​സ​മു​ണ്ട്. അ​തി​ന് എ​ല്ലാ​വ​രു​ടെ​യും സ​ഹ​ക​ര​ണം വേ​ണം.” പെ​ട്ടെ​ന്ന് എ​ന്തോ മ​റ​ന്ന​തുപോ​ലെ അ​വ​ർ കൂ​ട്ടി​ച്ചേ​ർ​ത്തു. “എ​ന്റെ പ​ടം ആ​രെ​ങ്കി​ലും എ​ടു​ക്ക​ണ​മെ​ന്നോ നാ​ള​ത്തെ പ​ത്ര​ങ്ങ​ളി​ൽ വ​ര​ണ​മെ​ന്നോ എ​നി​ക്കൊ​രു നി​ർ​ബ​ന്ധ​വു​മി​ല്ല. പി​ന്നെ ചെ​യ​ർ​പേ​ഴ്സ​ൻ എ​ന്നു മ​തി. ഓ​ർ​ക്കു​ക ചെ​യ​ർപേ​ഴ്സ​ൻ, ചെ​യ​ർ​മാ​ന​ല്ല. ആ ​ക​സേ​ര​യി​ൽ പു​രു​ഷ​ൻത​ന്നെ ഇ​രി​ക്ക​ണ​മെ​ന്ന് ആ​ർ​ക്കാ​ണി​ത്ര നി​ർ​ബ​ന്ധം? സ്ത്രീ​ക​ൾ അ​തി​ലേ​ക്ക് വ​രേ​ണ്ട​ത് സം​വ​ര​ണ​ത്തി​ലൂ​ടെ​യ​ല്ല. അ​ർ​ഹ​തയി​ലൂ​ടെ മാ​ത്രം. ഓ​ർ​ക്കു​ക സം​സ്‌​ഥാന​ത്ത് അ​നു​പാ​ത ക​ണ​ക്കി​ൽ പെ​ണ്ണു​ങ്ങ​ൾ കൂടിവ​രി​ക​യാ​ണ്. പു​രു​ഷന്മാ​ർ​ക്കും സം​വ​ര​ണം വേ​ണ്ടിവ​രു​ന്ന കാ​ലം വ​രും…​ പി​ന്നെ അ​ധി​കം താ​മ​സി​യാ​തെ ഇ​തൊ​രു ന​ഗ​ര​മാ​കും. എ​നി​ക്ക് പ​ക​രം ഒ​രു പു​തി​യ മേ​യ​ർ വ​രും. പു​തി​യ നി​യ​മ​ങ്ങ​ൾ വ​രും.’’

‘‘വ​ലി​യ വ​ലി​യ വാ​ഗ്‌​ദാ​ന​ങ്ങ​ൾ നി​ര​ത്താ​ൻ ഞാ​നാ​ള​ല്ല. മ​നു​ഷ്യപ്പ​റ്റു​ള്ള ഒ​രു ഭ​ര​ണസം​വി​ധാ​ന​മാ​ണ് എ​ന്റെ മോ​ഹം. ഉ​ദ്യോ​ഗ​സ്ഥ​ന്മാ​ർ​ക്കും സാ​മാ​ന്യജ​ന​ങ്ങ​ൾ​ക്കും ഇ​ട​യി​ലു​ള്ള അ​ക​ലം ആ​വു​ന്ന​ത്ര കു​റ​ക്കു​ക, അ​താ​ണെ​ന്റെ ല​ക്ഷ്യം. എ​ളു​പ്പ​മ​ല്ലെ​ന്ന​റി​യാം, എ​ന്നാ​ലും ഞാ​ൻ ശ്ര​മിക്കും. ​എ​ന്താ​യാ​ലും, ഇ​നി​യൊ​രു അ​ങ്ക​ത്തി​നു ഞാ​നി​ല്ല. ഈ ​ടേ​മി​ൽ എ​ന്തെ​ങ്കി​ലും ചെ​യ്യാ​ൻ ക​ഴി​യി​ല്ലെ​ങ്കി​ൽ പി​ന്നെ ഈ ​ക​സേ​ര​യി​ൽ എ​ന്തി​നി​രി​ക്ക​ണം? ഞാ​നൊ​രു പ​രാ​ജ​യ​മാ​കുമെ​ങ്കി​ൽ സ്വ​യം ഒ​ഴി​ഞ്ഞുപോ​കാ​ൻ ത​യാ​റാ​ണ്. അ​ല്ലെ​ങ്കി​ൽ നി​ങ്ങ​ൾ ത​ന്നെ ക​ഴു​ത്തി​നു പി​ടി​ച്ചു പു​റ​ത്താ​ക്ക​ണം.’’

അ​ഴി​മ​തി​ക്കാ​രാ​യ മു​ൻ ഭ​ര​ണാ​ധി​കാ​രി​ക​ളു​ടെ അ​ട്ട​ഹാ​സ​ങ്ങ​ൾ കേ​ട്ടു മ​ടു​ത്ത ജ​നം നി​ല​ക്കാ​ത്ത ക​യ്യ​ടി​ക​ളോ​ടെ​യാ​ണ് അ​ത് കേ​ട്ട​ത്.

ഇ​തി​നി​ട​യി​ൽ പി​ൻ​വ​രി​യി​ൽ നി​ന്നി​രു​ന്ന ചി​ല​ർ ത​മ്മി​ൽ അ​ട​ക്കംപ​റ​യു​ന്നുണ്ടാ​യി​രു​ന്നു.

‘‘ഇ​തൊ​ക്കെ ഇ​പ്പോ​ൾ പ​റ​യും. അ​ധി​കാ​ര​ത്തി​ന്റെ ല​ഹ​രി മ​ണ്ടയി​ൽ കേ​റി​യാ​ൽ ആ​ള് മാ​റു​ന്ന​ത് ഞാ​ൻ കാ​ട്ടി​ത്ത​രാം.” അ​തി​നോ​ട് യോ​ജി​ക്കാ​നും ആ​ളു​ക​ളു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു.

എ​ന്താ​യാ​ലും, ഒ​രു മാ​റ്റ​ത്തി​നാ​യി ദാ​ഹി​ക്കു​ന്ന ന​ഗ​ര​ത്തി​നു അ​തൊ​രു കു​ളി​ർകാ​റ്റാ​യി…

വീ​ർ​പ്പുമു​ട്ടു​ന്ന ന​ഗ​ര​ങ്ങ​ൾ കോ​ള​ണി​ക​ളെ പെ​റ്റു വ​യ​റൊ​ഴിക്കു​ന്നു. കോ​ള​ണിക​ൾ​ക്ക് പ്രാ​യ​മാ​കു​മ്പോ​ൾ ഇ​ണ ചേ​ർ​ന്ന് അ​വ​യും പെ​റ്റുകൂ​ട്ടു​ന്നു. അ​ങ്ങ​നെ വി​ശാ​ൽന​ഗ​ർ ര​ണ്ട് മൂ​ന്ന് എ​ന്നീ കു​ഞ്ഞു​ങ്ങ​ൾ പി​റ​വി​യെ​ടു​ക്കു​ന്നു.

ശാ​ന്തി​ന​ഗ​ർ എ​ന്ന പേ​ര് പു​റ​ത്തു​ള്ള​വ​രെ ആ​ക​ർ​ഷി​ക്കാ​ൻ പ​റ്റു​മെ​ന്ന് ചെ​യ​ർപേ​ഴ്സ​ൻ പെ​ട്ടെ​ന്ന് തി​രി​ച്ച​റി​ഞ്ഞു. പ്ര​ത്യേ​കി​ച്ചും സ്ത്രീ​ക​ളെ. പ​ല കാ​ര​ണ​ങ്ങ​ൾകൊ​ണ്ടും അ​ക​ന്നു നി​ന്നി​രു​ന്ന​വ​രെ ആ​ക​ർ​ഷി​ക്കാ​നാ​യി കു​റെ പ്ലാ​നു​ക​ൾ​ക്ക് രൂ​പം കൊ​ടു​ത്ത​പ്പോ​ൾ മാ​റ്റ​ങ്ങ​ളു​ടെ കാ​റ്റ് വീ​ശു​ന്നതിന്റെ സൂ​ച​ന​ക​ൾ വ​ന്നുതു​ട​ങ്ങി. സം​ഗ​തി എ​ളു​പ്പ​മ​ല്ലെ​ന്ന് നേ​താ​വി​നും അ​ണി​ക​ൾ​ക്കും അ​റി​യാ​മെ​ങ്കി​ലും ചെ​റി​യൊ​രു മാ​റ്റമെ​ങ്കി​ലും… പു​തി​യ വ്യ​വ​സാ​യ​ങ്ങ​ൾ, ക​ച്ച​വ​ട സ്ഥാ​പ​ന​ങ്ങ​ൾ, ഷോ​പ്പിങ് മാ​ളു​ക​ൾ. ലാ​ലാ​ജിയു​ടെ സ്വ​പ്നം പു​തി​യ ജ​ന​നേ​താ​വി​ലൂ​ടെ സാ​ധി​ക്കു​ന്ന​ത് നാ​ട്ടു​കാ​രും നോ​ക്കിനി​ന്നു. അ​ത്രക​ണ്ട് ഐ​ശ്വ​ര്യ​മു​ള്ള സ്ത്രീ​യാ​യി​രു​ന്നു ശാ​ന്താ ബാ​യി എ​ന്ന​തി​ൽ സം​ശ​യ​മി​ല്ല നാ​ട്ടാ​ർ​ക്ക്. കാ​ര​ണം ലാ​ലാ​ജി ത​ന്റെ മി​ക്ക സ്ഥാ​പ​ന​ങ്ങ​ളും തു​ട​ങ്ങി​യ​ത് അ​മ്മ​യു​ടെ പേ​രി​ൽത​ന്നെ.

(തുടരും)