ക​​റ​​മ്പി

കാ​​വും​​ഭാ​​ഗ​​ത്തെ കേ​​ളു​​കൊ​​ച്ചാ​​ട്ട൯

‘ഉ​​ച്ച​​യ്ക്ക് മു​​മ്പെ ഉ​​ച്ച​​തി​​രി​​ഞ്ഞു.’

മു​​റ്റ​​ത്തെ മൂ​​പ്പി​​ലാ൯​ നെ​​ല്ലി​​ച്ചോ​​ട്ടി​​ൽ

ഇ​​ച്ഛ​​യി​​മാ​​രെ​​ല്ലാം സൊ​​റ പ​​റ​​ഞ്ഞി​​രു​​ന്നു.

‘‘കേ​​ളു​​കൊ​​ച്ചാ​​ട്ട​​ന്റെ പൊ​​റു​​തി​​ക്ക്,

നാ​​ടു​​മൊ​​ഴ​​വ​​ൻ ആ​​ണു​​ങ്ങ​​ളൊ​​ണ്ട്.’’

അ​​മ്മി​​ണി​​യി​​ച്ഛ​​യി ചി​​റി​​യി​​ലെ വെ​​റ്റ​​നീ​​ര്,

തോ​​ർ​​ത്തോ​​ണ്ടു തൊ​​ട​​ച്ചു.

‘‘ക​​നാ​​ലു​​പ​​ണി​​ക്ക് വ​​ന്നേ​​രം

രാ​​മ​​ന്റ​​ടു​​ത്തൂ​​ന്ന് മാ​​റു​​ന്നി​​ല്ലാ​​രു​​ന്നു.’’

ലീ​​ല​​ച്ഛാ​​യി​​യ​​ട​​ക്കം പ​​റ​​ഞ്ഞു.

‘‘കൊ​​യ​​ത്തി​​ന്റ​​ന്നെ​​ല്ലാം

കോ​​വാ​​ല​​നെ​​യാ​​രു​​ന്നു നോ​​ട്ടം.’’

മ​​ണി​​യി​​ച്ഛ​​യി ചു​​റ്റും നോ​​ക്കി കു​​റു​​കി.

‘‘എ​​റ​​ങ്ങി​​നെ​​ടാ എ​​ന്റെ മു​​റ്റ​​ത്തൂ​​ന്നു എ​​ല്ലാ​​യെ​​ണ്ണ​​വും.’’

വെ​​ള്ള​​പു​​ത​​ച്ചു കി​​ട​​ക്കു​​ന്ന

കേ​​ളു​​കൊ​​ച്ചാ​​ട്ട​​ന​​ല​​റി.

കൂ​​ട്ടി​​കൊ​​ണ്ടു​​പോ​​കാ​​ൻ വ​​ന്ന,

അ​​പ്പ​​ന​​പ്പൂ​​പ്പ​​ന്മാ​​രു ചി​​രി​​ച്ചു.

കൊ​​ച്ചു​​ങ്ങ​​ളെ​​ല്ലാം

ച​​ര​​ലി​​നി​​ട​​യി​​ൽ കൊ​​ഴി​​ഞ്ഞ ​നെ​​ല്ലി​​ക്ക

തെ​​ര​​ഞ്ഞു.

കേ​​ളു​​കൊ​​ച്ചാ​​ട്ട​​ന്റെ പൊ​​റു​​തി,

വീ​​ണ്ടും വീ​​ണ്ടും പി​​ഴ​​യ്ക്കു​​മെ​​ന്നോ​​ർ​​ത്ത​​വ​​രെ​​ല്ലാം

പി​​റു​​പി​​റു​​ത്തു.

ക​​ന​​വു​​ക​​ളി​​ൽ,

അ​​വ​​രി​​ലെ പെ​​ണ്ണു​​ങ്ങ​​ൾ

കേ​​ളു​​കൊ​​ച്ചാ​​ട്ട​​നു പാ​​യ വി​​രി​​ച്ച​​വ​​രും

ആ​​ണു​​ങ്ങ​​ൾ ക​​റു​​മ്പി​​യി​​ച്ഛ​​യി​​ക്കി​​രു​​ട്ടി​​ൽ,

മു​​റു​​ക്കാ​​ൻ വ​​ച്ച​​വ​​രു​​മാ​​യി​​രു​​ന്നു.

തോ​​ട്ടു​​വെ​​ള്ള​​ത്തി​​ന്റി​​ട​​യി​​ലെ

ത​​ണു​​പ്പു​​കു​​ടി​​ച്ചു ചി​​ല്ലു​​കു​​പ്പി​​ക്കു​​ള്ളി​​ൽ

കൊ​​ല്ല​​ങ്ങ​​ളു​​റ​​ങ്ങി​​യ വീ​​ഞ്ഞു​​പോ​​ലെ,

കൊ​​റോ​​നും കൊ​​റ​​ത്തി​​യു-

മെ​​ന്നും രാ​​ത്രി​​ക്ക്

പ​​ത​​ഞ്ഞു പൊ​​ന്തു​​മാ​​രു​​ന്നു.

ഇ​​ന്നു​​വ​​രെ​​യാ​​ർ​​ക്കും ക​​ഴി​​യാ​​ത്ത​​വ​​ണ്ണം,

ഉ​​ടു​​മു​​ണ്ടി​​ന്റെ ചൂ​​ടു​​പ​​റ്റി-

യ​​വ​​ർ കെ​​ട്ടി​​പ്പി​​ടി​​ച്ചു കി​​ട​​ക്കു​​മ്പോ​​ൾ,

ക​​റു​​മ്പി​​യു​​ടെ ദു​​ർ​​ന​​ട​​പ്പ്

കേ​​ട്ടു​​കേ​​ൾ​​വി​​ക​​ൾ ചൊ​​ല്ലി

ഊ​​റി​​ചി​​രി​​ച്ചു​​റ​​ങ്ങി​​യി​​രു​​ന്നു.

ഉ​​റ്റ​​വ​​രും ഉ​​ട​​യ​​വ​​രും പെ​​റ്റ​​പൈ​​ത​​ങ്ങ​​ളേ​​തു​​മി​​ല്ലാ​​ത്ത ക​​റു​​മ്പി,

അ​​ട​​ക്ക​​ത്തി​​നു വ​​ന്ന​​വ​​ർ​​ക്കെ​​ല്ലാം

ക​​ഞ്ഞി വി​​ള​​മ്പാ​​ൻ ദേ​​ഹ​​ണ്ണി​​ച്ചു.

മീ​​ൻ ചി​​ത​​മ്പ​​ലോ​​ളം പോ​​ന്ന താ​​ലി,

ക​​റു​​ത്ത ച​​ര​​ടി​​ൽ മി​​ന്നി.

ചാ​​വെ​​ടു​​ക്കാ​​ൻ നേ​​രം

ക​​റ​​മ്പി അ​​രി​​ക​​ത്തു വ​​ന്നു പ​​റ​​ഞ്ഞു,

‘‘കൊ​​ച്ചാ​​ട്ട​​ൻ പേ​​ടി​​ക്കാ​​തെ പൊ​​ക്കോ.

ഇ​​വ​​ന്മാ​​ർ​​ക്ക് മ​​റു​​പ​​ടി പ​​റ​​യു​​ന്ന​​ത് എ​​ന്റെ അ​​രി​​വാ​​ളും,

അ​​വ​​ളു​​മാ​​ർ​​ക്ക് എ​​ന്റെ നാ​​വു​​മാ​​യി​​രി​​ക്കും.’’

അ​​പ്പൂ​​പ്പ​​ന്മാ​​രു​​ടെ പു​​റ​​കെ

ഒ​​തു​​ങ്ങി ചി​​രി​​ച്ചോ​​ണ്ട് കേ​​ളു

തി​​രി​​ഞ്ഞു​നോ​​ക്കി ന​​ട​​ന്നു.

കെ​​ട്ടി​​പ്പി​​ടി​​ക്കാ​​തെ​​യു​​റ​​ങ്ങാ​​ൻ ക​​ഴി​​യാ​​ത്ത​​യ​​ന്നു​​ രാ​​ത്രി

കേ​​ളൂ​​ന്റെ പൊ​​റു​​തി,

മു​​റ്റ​​ത്തെ നെ​​ല്ലി​​മ​​ര​​ത്തെ വ​​ട്ടം​​പി​​ടി​​ച്ചു,

പു​​തു​​മ​​ണ്ണി​​ൽ കു​​ഴി​​ച്ചു​വെ​​ച്ച

തെ​​ങ്ങും​​തൈ​​യി​​ല​​ക​​ള​​ന​​ങ്ങു​​ന്ന​​തും നോ​​ക്കി നി​​ന്നു.

അ​​ട​​ഞ്ഞ നെ​​ല്ലി​​യി​​ല​​ക​​ൾ​​ക്കി​​ട​​യി​​ൽനി​​ന്നും,

രാ​​വു മെ​​ല്ലെ പൊ​​ഴി​​ച്ചി​​ട്ടു.

നി​​ലാ​​വും നെ​​ല്ലി​​ക്ക​​യും.

Tags:    
News Summary - sabari girija poem karambi

വായനക്കാരുടെ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ അവരുടേത്​ മാത്രമാണ്​, മാധ്യമത്തി​േൻറതല്ല. പ്രതികരണങ്ങളിൽ വിദ്വേഷവും വെറുപ്പും കലരാതെ സൂക്ഷിക്കുക. സ്​പർധ വളർത്തുന്നതോ അധിക്ഷേപമാകുന്നതോ അശ്ലീലം കലർന്നതോ ആയ പ്രതികരണങ്ങൾ സൈബർ നിയമപ്രകാരം ശിക്ഷാർഹമാണ്​. അത്തരം പ്രതികരണങ്ങൾ നിയമനടപടി നേരിടേണ്ടി വരും.