“അ​ട്ടേ…, അ​ട്ടേ…”

ഓ​മ​ന​ക്കു​ഞ്ചി​യ​മ്മ​യു​ടെ ഭ​ർ​ത്താ​വു മ​രി​ച്ചു,

മ​ക്ക​ളി​ല്ല.

ഭാ​ർ​ഗ​വി​ക്കു​ഞ്ചി​യ​മ്മ ക​ല്യാ​ണം ക​ഴി​ച്ചി​ട്ടു​മി​ല്ല.

എ​ൺ​പ​തും എ​ഴു​പ​ത്ത​ഞ്ചും വ​യ​സ്സാ​യ ഇ​വ​ർ

‘കേ​നാ​ത്ത് പ​ഴ​യ​വീ​ട്ടി​ൽ’ ഒ​റ്റ​ക്കു താ​മ​സി​ക്കു​ന്നു...

ചേ​ച്ചി-​അ​നു​ജ​ത്തി​മാ​രാ​ണ്.

“ഇ​ത് പ​ഴ​യ വീ​ടൊ​ന്ന്വ​ല്ല, പു​തി​യ വീ​ട​ന്ന്യാ”

എ​ന്നാ​ണ് അ​വ​ർ പ​റ​യു​ക!

പ​ക്ഷേ നാ​ട്ടു​കാ​ർ പ​ഴ​യ​വീ​ടെ​ന്നേ പ​റ​യൂ!

ഉ​ദ്യോ​ഗാ​ർ​ഥം അ​ന്നാ​ട്ടി​ൽ വ​ന്ന ഞാ​ൻ

വീ​ടി​ന്റെ ഔ​ട്ട്ഹൗ​സി​ൽ വാ​ട​ക​ക്കാ​ര​നാ​യി.

ഔ​ട്ട്ഹൗ​സ് എ​ന്നു പ​റ​ഞ്ഞാ​ൽ...

പ​ണ്ട​ത്തെ തീ​ണ്ടാ​രി​പ്പു​ര!

എ​​െന്റ മ​ധു​വി​ധു​കാ​ലം ആ ​

തീ​ണ്ടാ​രി​പ്പു​ര​യി​ലാ​യി​രു​ന്നു!

വ​യ​ൽ​ക്ക​രെ​യാ​യി​രു​ന്നു വീ​ട്;

വ​യ​ലി​ന​പ്പു​റം കാ​ടാ​ണ്.

ഒ​രി​ക്ക​ൽ ഉ​ച്ച​ക്ക് വീ​ട്ടി​ൽ വ​ന്ന ഞാ​ൻ

ഉ​ണ്ണാ​നി​രു​ന്ന മേ​ശ​ക്ക​ടു​ത്ത് ഒ​രു പാ​മ്പി​നെ ക​ണ്ടു;

വ​യ​ൽ​ക്ക​രെ സാ​ധാ​ര​ണ കാ​ണു​ന്ന

പാ​മ്പാ​ണ​ത്രേ അ​ത്-തേ​വി!

അ​തു​ക​ണ്ട ഇ​ളം​പ്രാ​യ​ക്കാ​രി​യാ​യ എ​ന്റെ ഭാ​ര്യ

പേ​ടി​ച്ചു നി​ല​വി​ളി​ച്ച​ത് ഓ​ർ​ക്കു​ന്നു.

ആ ​പേ​ടി മാ​റ്റാ​ൻ നോ​ക്കി​യ എ​നി​ക്ക്

ഉ​ച്ച​ക്കു ലീ​വെ​ടു​ക്കേ​ണ്ടി​വ​ന്നു...

അ​ങ്ങ​നെ​യാ​ണെ​നി​ക്ക് മ​ക​നു​ണ്ടാ​യ​ത്!

വ​യ​ലി​ന്റെ ഭാ​ഗ​ത്ത് കു​ള​മു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു.

കു​ള​ത്തി​നു ചു​റ്റു​മു​ള്ള പൊ​ന്ത​യി​ൽ​നി​ന്ന്

കു​ള​ക്കോ​ഴി​ക​ളു​ടെ ഒ​ച്ച ഉ​യ​രും;

കാ​ട്ടി​ൽ​നി​ന്ന് മ​റ്റു പ​ല​ത​രം ജീ​വി​ക​ളു​ടെ ഒ​ച്ച​യും.

അ​തി​ൽ “അ​ട്ടേ.., അ​ട്ടേ...” എ​ന്നു നീ​ട്ടി​വി​ളി​ക്കു​ന്ന

ഒ​രു പ്ര​ത്യേ​ക ഈ​ണ​ത്തി​ലു​ള്ള ഒ​ച്ച

രാ​ത്രി​യി​ൽ വേ​റി​ട്ടു കേ​ൾ​ക്കാ​മാ​യി​രു​ന്നു...

അ​തെ​ന്തി​ന്റെ​യാ​ണെ​ന്ന​റി​ഞ്ഞു​കൂ​ടാ;

അ​തി​ന്റെ അ​ർ​ഥ​വും.

നാ​ൽ​പ​ത്തൊ​ന്നു വ​ർ​ഷ​ത്തി​നു​ശേ​ഷം

ആ​ദ്യ​മാ​യി ഞാ​ന​വി​ടെ ഒ​റ്റ​ക്ക് എ​ത്തി:

ആ ​വീ​ട് ഇ​രു​ന്ന​യി​ടം ഒ​ഴി​ഞ്ഞു​കി​ട​ക്കു​ന്നു.

തീ​ണ്ടാ​രി​പ്പു​ര​യു​ടെ പി​ൻ​വ​ശ​ത്തു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്ന

കി​ണ​റും

സി​മ​ന്റു​കൊ​ണ്ടു​ണ്ടാ​ക്കി​യ വെ​ള്ളം​ടാ​ങ്കും

മു​ച്ചൂ​ടും ന​ശി​ച്ച മ​ട്ടി​ൽ കി​ട​ക്കു​ന്നു.

ആ ​സി​മ​ന്റു​ടാ​ങ്ക് വൃ​ത്തി​യാ​ക്കാ​ൻ എ​ന്റെ ഭാ​ര്യ

എ​ത്ര​യോ ക​ഷ്ട​പ്പെ​ട്ടി​ട്ടു​ണ്ട്!

അ​തി​നെ​പ്പ​റ്റി​പ്പ​റ​ഞ്ഞ്,

ആ ​വീ​ട് എ​നി​ക്കു വാ​ട​ക​ക്കു​ത​ന്ന,

കു​ഞ്ചി​യ​മ്മ​മാ​രു​ടെ ബ​ന്ധു​വാ​യ

ബോം​ബെ​ക്കാ​ര​നോ​ട്

ഞാ​ൻ എ​ത്ര​യോ ത​വ​ണ ത​ർ​ക്കി​ച്ചി​ട്ടു​ണ്ട്!

കു​ളം തൂ​ർ​ന്നി​രി​ക്കു​ന്നു; പൊ​ന്ത​ക്കാ​ടു​ക​ളു​മി​ല്ല;

കു​ള​ക്കോ​ഴി​ക​ളും അ​പ്ര​ത്യ​ക്ഷ​മാ​യി​രി​ക്കു​ന്നു;

വ​യ​ലി​ൽ ഇ​പ്പോ​ൾ കൃ​ഷി​യി​റ​ക്കു​ന്നി​ല്ല.

വീ​ടി​ന​ടു​ത്ത മു​ക്കി​ലു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്ന,

ഗോ​പാ​ലേ​ട്ട​ന്റെ ഓ​ല​മേ​ഞ്ഞ ചാ​യ​ക്ക​ട​യും

കാ​ണാ​നി​ല്ല;

ഇ​ഡ്ഢ​ലി​ക്ക് ഇ​രു​പ​ത്ത​ഞ്ചു പൈ​സ​യാ​യി​രു​ന്നു

അ​ന്ന​വി​ടെ വി​ല!

ഇ​ന്ന് ഇ​രു​പ​ത്ത​ഞ്ചു പൈ​സ​ത​ന്നെ​യി​ല്ല!

ശ്ര​ദ്ധി​ച്ച​പ്പോ​ൾ, “അ​ട്ടേ.., അ​ട്ടേ…” എ​ന്ന

അ​ജ്ഞാ​ത​മാ​യ ആ ​പ​ഴ​യ​വി​ളി മാ​ത്രം

ഇ​പ്പോ​ഴും കേ​ൾ​ക്കാ​നു​ണ്ട്!