വിതക്കാരന്‍റെ ഉപമ

നാ​ട​ക​ത്തി​ന്റെ അ​വ​സാ​ന​രം​ഗ​ത്തി​നു തി​ര​ശ്ശീ​ല ഉ​യ​രാ​നി​നി ഏ​താ​നും നി​മി​ഷ​ങ്ങ​ൾ​മാ​ത്രം. ഗ്രീ​ൻ​റൂ​മി​നെ മ​റ​ച്ച ക​റു​ത്ത​തു​ണി വ​ക​ഞ്ഞു​മാ​റ്റി ജെ​നി​ഫ​ർ പു​റ​ത്തേ​ക്ക് നോ​ക്കി. സ്കൂ​ൾ മൈ​താ​നി നി​റ​ഞ്ഞു​ക​വി​ഞ്ഞ ജ​ന​ക്കൂ​ട്ടം അ​ര​യാ​ൽ​മ​ര​ത്തി​ലെ ഇ​ല​ക​ൾ​പോ​ലെ വി​റ കൊ​ള്ളു​ന്ന​താ​യി തോ​ന്നി. കാ​ണി​ക​ൾ​ക്കി​ട​യി​ൽ​നി​ന്നും ഇ​ട​ക്കി​ടെ പു​റ​ത്തേ​ക്കി​റ​ങ്ങി​പ്പോ​യ ക​ര​ച്ചി​ൽ ഇ​പ്പോ​ൾ കേ​ൾ​ക്കു​ന്നേ​യി​ല്ല. മാ​ക്ക​ത്തി​ന്റെ​യും മ​ക്ക​ളു​ടെ​യും ദു​ര​ന്ത​ജീ​വി​തം തീ​ർ​ത്ത സ​ങ്ക​ടം അ​വ​രു​ടെ ഒ​ച്ച​യെ തൊ​ണ്ട​യി​ൽ​നി​ന്നും അ​ട​ർ​ത്തി​മാ​റ്റി​യി​രു​ന്നു!

ബെ​ൽ മു​ഴ​ങ്ങി. പു​റ​മെ​യു​ള്ള വെ​ളി​ച്ച​മ​ണ​ഞ്ഞു. ഉ​ള്ളി​ൽ വെ​ളി​ച്ചം പ​ര​ക്കു​ന്ന​തും നോ​ക്കി ജെ​നി​ഫ​ർ സൈ​ഡ് ക​ർ​ട്ട​ന​രി​കി​ൽ നി​ന്നു. ത​ക​ർ​ന്നു​കി​ട​ക്കു​ന്ന ഒ​രു ക്ഷേ​ത്രം. തൊ​ട്ട​ടു​ത്ത് ത​ന്നെ ഒ​രു​കി​ണ​ർ. ക്ഷേ​ത്ര​മു​റ്റ​വും ക​ട​ന്നു പോ​കു​ന്ന വ​ഴി വി​ല​ങ്ങി​നി​ൽ​ക്കു​ന്നു​ണ്ട് കാ​ട്ടു​വ​ള്ളി​ക​ൾ. ഉ​രു​ള​ൻ​ക​ല്ലു​ക​ൾ​കൊ​ണ്ട് കെ​ട്ടി​പ്പൊ​ക്കി​യ കി​ണ​റി​ന്റെ അ​ര​ഞ്ഞാ​ണം പ​ല​യി​ട​ത്താ​യ് അ​ട​ർ​ന്നു​വീ​ണി​രു​ന്നു. തൊ​ട്ട​പ്പു​റ​ത്താ​യി നി​റ​യെ ന​ര​യ​ൻ പൂ​വു​ക​ളു​മാ​യി ഒ​രു പു​ല്ലാ​ഞ്ഞി​ക്കൂ​ട്ടം! പെ​ട്ടെ​ന്ന് പി​ന്നി​ൽ​നി​ന്നു​മു​ള്ള ശ​ക്ത​മാ​യ ത​ള്ള​ലി​ൽ മാ​ക്കം കി​ണ​റ്റി​ന​രി​കി​ലേ​ക്ക് തെ​റി​ച്ചു​വീ​ണു. പി​ന്നാ​ലെ; അ​മ്മേ​യെ​ന്ന​ല​റി​ക്കൊ​ണ്ട് ര​ണ്ടു മ​ക്ക​ളും!

ഒ​രു നി​മി​ഷം ജെ​നി​ഫ​ർ ത​ല​യു​യ​ർ​ത്തി ജ​ന​ക്കൂ​ട്ട​ത്തെ വീ​ക്ഷി​ച്ചു. പെ​ട്ടെ​ന്ന​വ​ൾ, ഇ​രു​കൈ​ക​ളി​ലും ബ​ല​മാ​യി പി​ടി​ച്ച് ക​ര​യു​ന്ന കി​ടാ​ങ്ങ​ളെ സ്റ്റേ​ജി​ലു​പേ​ക്ഷി​ച്ച്; മാ​ക്ക​ത്തെ ത​ന്റെ ഉ​ട​ലി​ൽ​നി​ന്നും ഊ​രി​യെ​റി​ഞ്ഞു! ഭ​യ​വി​ഹ്വ​ല​മാ​യ അ​വ​ളു​ടെ ക​ണ്ണു​ക​ൾ പു​രു​ഷാ​ര​ത്തി​നി​ട​യി​ൽ​നി​ന്നും ഈ​ശോ​യെ തി​ര​ഞ്ഞു​കൊ​ണ്ടി​രു​ന്നു. അ​വ​ൾ​ക്ക് ത​ന്റെ മ​ക​നെ ക​ണ്ടെ​ത്ത​ണ​മാ​യി​രു​ന്നു. അ​വ​ൾ​ക്കാ​യി ഒ​രു​ക്കി​വെ​ച്ച പാ​ന​പാ​ത്ര​ത്തെ​ക്കു​റി​ച്ച് അ​വ​നോ​ട് മി​ണ്ട​ണ​മാ​യി​രു​ന്നു.

ഒ​ടു​ക്കം ജെ​നി​ഫ​ർ മ​ക​നെ ക​ണ്ടെ​ത്തി; അ​വ​ൾ ക​ണ്ണു​ക​ൾ നീ​ട്ടി​യെ​റി​ഞ്ഞ് അ​വ​നെ വി​ളി​ച്ചു. തൊ​ണ്ട​യി​ലൂ​ടെ ഇ​റ​ങ്ങി​പ്പോ​യ വി​ശു​ദ്ധ​ജ​ലം അ​വ​ളു​ടെ ഉ​ള്ളം ക​രി​ക്കാ​ൻ തു​ട​ങ്ങി​യ​പ്പോ​ൾ പു​റം​ത​ള്ള​പ്പെ​ട്ട ചോ​ര ചു​ണ്ടി​നെ ന​ന​ച്ച് ഒ​ലി​ച്ചി​റ​ങ്ങി. പി​ന്നി​ലു​പേ​ക്ഷി​ച്ച മ​ക്ക​ൾ ഓ​ടി​വ​ന്ന് കൈ​ക​ളി​ൽ ബ​ല​മാ​യി പി​ടി​ച്ചു.

‘‘മാ​ക്കം അ​താ മു​ക​ളി​ലേ​ക്കു നോ​ക്കൂ. ദി​വ്യ​ന​ക്ഷ​ത്രം ഉ​ദി​ച്ചി​രി​ക്കു​ന്നു.’’ മാ​ക്ക​ത്തി​ന്റെ മു​ത്താ​ങ്ങ​ള​യാ​യി വേ​ഷ​മി​ട്ട ജോ​സ​ഫ് അ​വ​ൾ​ക്ക​രി​കി​ൽ വ​ന്ന് പ​റ​ഞ്ഞു. അ​വ​ൾ ചു​റ്റി​ലും നോ​ക്കി. വാ​ളു​മാ​യി നി​ര​ന്നു​നി​ൽ​ക്കു​ക​യാ​ണ് നേ​രാ​ങ്ങ​ള​മാ​ർ!

മാ​ക്കം ആ​കാ​ശ​ത്തേ​ക്ക് ത​ന്റെ നോ​ട്ട​മെ​റി​ഞ്ഞ​തും മൂ​ത്താ​ങ്ങ​ള വാ​ളു​യ​ർ​ത്തി​യു​ർ​ത്തി ആ​ഞ്ഞു​വെ​ട്ടി!

ക​ഴു​ത്ത് മു​റി​ഞ്ഞ് ചോ​ര​യൊ​ലി​ച്ചി​റ​ങ്ങി. കു​ട്ടി​ക​ളു​ടെ കൈ​യി​ൽ​നി​ന്നും വ​ഴു​തി മാ​ക്കം കി​ണ​റ്റി​ന​ക​ത്തേ​ക്ക് പ​തി​ച്ചു.

ഇ​ന്നോ​വ പ​ള്ളി​മേ​ട​യി​ലേ​ക്കു തി​രി​ഞ്ഞ​തും ജോ​സ​ഫ് ഈ​ശോ​യെ തൊ​ട്ടു.

‘‘ടാ ​അ​വി​ടെ സെ​മി​ത്തേ​രി​ക്ക് പു​റ​ത്ത് തെ​മ്മാ​ടി​ക്കു​ഴി​യി​ൽ ഒ​രാ​ളു​ണ്ട്…’’ അ​യാ​ൾ വി​റ​ക്കു​ന്ന ശ​ബ്ദ​ത്തി​ൽ മ​ക​നോ​ട് പ​റ​ഞ്ഞു. പ​തി​നാ​ലു​വ​ർ​ഷ​ത്തെ ജ​യി​ൽ​ജീ​വി​തം അ​യാ​ളെ വൃ​ദ്ധ​നും അ​വ​ശ​നു​മാ​ക്കി​യി​രു​ന്നു.

ജോ​സ​ഫി​ന്റെ​യും ഈ​ശോ​യു​ടെ​യും ക​ണ്ണു​ക​ൾ നി​റ​യു​ന്ന​ത് ഗോ​പി​മാ​ഷ് അ​ലി​വോ​ടെ നോ​ക്കി​യി​രു​ന്നു. അ​യാ​ളു​ടെ കൈ​ക​ളി​ലെ ത​ണു​പ്പ് അ​വ​ന്റെ​യു​ള്ളി​ലെ മു​റി​വി​നെ തു​ന്നി​ച്ചേ​ർ​ക്കാ​ൻ ശ്ര​മി​ച്ചു.

‘‘മാ​ഷേ...’’ നി​ശ്ശ​ബ്ദ​ത​യാ​ണ് ചി​ല നേ​ര​ങ്ങ​ളി​ലെ മ​രു​ന്നെ​ന്ന് മാ​ഷി​ന​റി​യാ​മാ​യി​രു​ന്നു!

അ​വ​ർ​ക്കു മു​ന്നേ ആ​രോ അ​വി​ടെ​യെ​ത്തി​യി​രു​ന്നു. ക​ല്ല​റ വൃ​ത്തി​യാ​ക്കി മെ​ഴു​കു​തി​രി ക​ത്തി​ച്ചി​ട്ടു​ണ്ട്. ഇ​ളം​കാ​റ്റി​ൽ മെ​ഴു​കു​തി​രി നാ​ള​ങ്ങ​ൾ നാ​ട​ക​സ​മി​തി​യു​ടെ ക​ർ​ട്ട​ൻ​പോ​ലെ ഇ​ള​കി​ക്ക​ളി​ക്കു​ന്ന​ത് ക​ണ്ട​പ്പോ​ൾ ഈ​ശോ​ക്ക് വീ​ണ്ടും ക​ര​ച്ചി​ൽ വ​ന്നു.

മാ​ക്ക​പ്പോ​തി​യും മ​ക്ക​ളും അ​ര​ങ്ങി​ൽ വ​രാ​ൻ കാ​ത്തു​നി​ക്കാ​തെ ക​ർ​ട്ട​ൻ വീ​ണി​രു​ന്നു! ഒ​ച്ച​വെ​ച്ചു തു​ട​ങ്ങി​യ ആ​ൾ​ക്കൂ​ട്ട​ത്തി​നി​ട​യി​ലൂ​ടെ സ്റ്റേ​ജി​ന​ക​ത്തേ​ക്ക് ഈ​ശോ നൂ​ണു​ക​യ​റി. പു​ല്ലാ​ഞ്ഞി ചു​വ​ട്ടി​ലേ​ക്ക് നി​ര​ങ്ങി വ​ന്നി​രു​ന്ന ജെ​നി​ഫ​റി​ന്റെ ശി​ര​സ്സ് അ​വ​ൻ മാ​റോ​ട് ചേ​ർ​ത്തു​പി​ടി​ച്ചു.

ജെ​നി​ഫ​റി​ന്റെ ഹൃ​ദ​യം മ​ന്ത്രി​ച്ച​ത് അ​വ​ന്റെ ചെ​വി​ക​ൾ പി​ടി​ച്ചെ​ടു​ത്തു. വ​ലി​യ ചെ​വി​യാ​യി​രു​ന്നു അ​വ​ന് ക​ർ​ത്താ​വ് ന​ൽ​കി​യി​രു​ന്ന​ത്. മ​ന​സ്സ് ജാ​ഗ്ര​ത​യി​ലേ​ക്ക് വ​ഴു​തി​വീ​ഴേ​ണ്ടു​ന്ന അ​വ​സ​ര​ത്തി​ലൊ​ക്കെ അ​വ​ന്റെ ചെ​വി​ക​ൾ ഒ​രു മു​യ​ൽ​ക്കു​ഞ്ഞി​ന്റേ​തു പോ​ലെ കൂ​ർ​ത്തു​നി​ന്നി​രു​ന്നു. ജീ​വി​ത​ത്തി​ന്റെ പ്ര​തി​സ​ന്ധി​ഘ​ട്ട​ങ്ങ​ളി​ലൊ​ക്കെ ഈ​ശോ​യു​ടെ ചെ​വി​ക​ൾ എ​ന്നും ലോ​ക​ത്തോ​ട് കൂ​ർ​പ്പി​ച്ചു​നി​ന്നി​ട്ടു​ണ്ട്.

‘‘മോ​നെ... നീ​യി​നി ഇ​വി​ടെ നി​ക്ക​രു​ത്... എ​ങ്ങോ​ട്ടേ​ക്കെ​ങ്കി​ലും പൊ​ക്കോ... എ​വി​ടെ​പ്പോ​യാ​ലും പ​പ്പാ​യെ മ​റ​ക്ക​രു​ത്... പാ​വ​മാ​ണ് നി​ന്റെ പ​പ്പ...’’ ജെ​നി​ഫ​റി​ന്റെ ശി​ര​സ്സ് ഒ​രു ഭാ​ഗ​ത്തേ​ക്ക് തൂ​ങ്ങി.

‘‘ക​ർ​ത്താ​വേ എ​ന്റെ അ​മ്മ..!’’ അ​വ​ന്റെ ക​ര​ച്ചി​ൽ തൊ​ണ്ട​ക്കു​ഴി​യി​ൽ വെ​ച്ച് അ​സ്ത​മി​ച്ചു. ഒ​രു ബ​ലി​ഷ്ഠ ക​രം അ​വ​നെ തൂ​ക്കി​യെ​ടു​ത്ത് വ​ലി​ച്ചെ​റി​ഞ്ഞു. ഈ​ശോ ചെ​ന്നു​വീ​ണ​ത് ജോ​സ​ഫി​ന്റെ മു​ന്നി​ലേ​ക്കാ​യി​രു​ന്നു.

‘‘പ​പ്പാ...’’ അ​വ​ൻ നി​ര​ങ്ങി​ച്ചെ​ന്ന് ജോ​സ​ഫി​നെ തൊ​ട്ടു. ശി​ര​സ്സി​ൽ​നി​ന്നും ചാ​ലി​ട്ടൊ​ഴു​കി​യ ചോ​ര​യി​ൽ അ​യാ​ളു​ടെ ക​ണ്ണു​ക​ൾ അ​ട​ഞ്ഞു​പോ​യി​രു​ന്നു. ക​ൺ​പോ​ള​ക​ൾ തു​റ​ന്നു​വ​രാ​നാ​യി ജോ​സ​ഫ് മു​ഖം ശ​ക്തി​യി​ൽ കു​ട​ഞ്ഞു. ക്ലാ​സി​ൽ​വെ​ച്ച് തെ​ളി​യാ​ത്ത പേ​ന കു​ട​യു​മ്പോ​ൾ മ​ഷി ഉ​ടു​പ്പി​ൽ തെ​റി​ച്ചു​വീ​ണ​തു​പോ​ലെ, ചോ​ര ഈ​ശോ​യു​ടെ മേ​ത്ത് പു​ള്ളി​ക്കു​ത്തു​ക​ൾ വീ​ഴ്ത്തി... എ​ന്നി​ട്ടും ക​ണ്ണു​തു​റ​ക്കാ​നാ​കാ​തെ ജോ​സ​ഫ് കു​ത​റി! ദൈ​വ​മേ... ഇ​താ​രാ​ണ് പ​പ്പാ​യെ കെ​ട്ടി​യി​ട്ട​ത്? നാ​ട​ക​ത്തി​ൽ അ​ങ്ങ​നെ​യൊ​രു രം​ഗ​മി​ല്ലാ​യി​രു​ന്ന​ല്ലോ! അ​വ​ൻ ജോ​സ​ഫി​ന്റെ മു​ഖം കൈ​ക​ളി​ലെ​ടു​ത്ത് ശ​ക്തി​യാ​യി കു​ലു​ക്കി.

‘‘പ​പ്പാ... അ​മ്മ​യ്ക്കെ​ന്താ പ​റ്റി​യെ? എ​ന്തി​നാ പ​പ്പ​യെ കെ​ട്ടി​യി​ട്ടെ? പ​പ്പാ എ​ഴു​ന്നേ​ൽ​ക്ക്.’’ അ​വ​ൻ വീ​ണ്ടു​മ​യാ​ളെ കു​ലു​ക്കി​വി​ളി​ച്ചു.

ഈ​ശോ ജോ​സ​ഫി​ന്റെ മു​ഖം നെ​ഞ്ചോ​ട് ചേ​ർ​ത്തു​പി​ടി​ച്ചു ക​ര​ഞ്ഞു.

‘‘മോ​നെ... ഈ​ശോ... നീ​യി​വി​ട​ന്ന് വേ​ഗം പൊ​ക്കോ​ടാ... ഇ​ല്ലെ​ങ്കി​ൽ...’’ പ​പ്പ​യെ കെ​ട്ടി​യി​ട്ട ക​യ​ർ അ​ഴി​ക്കാ​ൻ അ​വ​ൻ ആ​വ​തു ശ്ര​മി​ച്ചു. അ​പ്പോ​ഴാ​ണ് ആ​രോ അ​വ​നെ സ്റ്റേ​ജി​ൽ​നി​ന്നും പു​റ​ത്തേ​ക്ക് ച​വു​ട്ടി​യെ​റി​ഞ്ഞ​ത്.

പു​റ​ത്തെ ആ​ൾ​ക്കൂ​ട്ട​ത്തി​ന്റെ ആ​ര​വ​ത്തി​ൽ അ​വ​ന്റെ ഒ​ച്ച മു​ങ്ങി​പ്പോ​യി. സ്റ്റേ​ജി​ലും സ​ദ​സ്സി​ലും എ​ന്താ​ണ് സം​ഭ​വി​ച്ച​തെ​ന്ന​റി​യാ​തെ പ​രി​ഭ്രാ​ന്ത​രാ​യി നി​ൽ​ക്കു​ക​യാ​ണ് സ്ത്രീ​ക​ളും കു​ട്ടി​ക​ളും! ചി​ല​ർ പേ​ടി​ച്ച് ക​ര​യു​ന്നു​മു​ണ്ട്. മു​തി​ർ​ന്ന പു​രു​ഷ​ൻ​മാ​ർ അ​ങ്ങോ​ട്ടു​മി​ങ്ങോ​ട്ടും ഓ​ടു​ക​യാ​ണ്.

സ്റ്റേ​ജി​നു സ​മീ​പ​ത്തെ ചെ​റി​യൊ​രു കു​ഴി​യി​ലേ​ക്കാ​ണ് ഈ​ശോ മു​ഖ​മ​ടി​ച്ചു വീ​ണ​ത്. വീ​ഴ്ച​യു​ടെ ആ​ഘാ​ത​ത്തി​ൽ ശ​രീ​രം ക​ല്ലി​ൽ​ത്ത​ട്ടി മു​റി​ഞ്ഞ് ചോ​ര വ​ന്നെ​ങ്കി​ലും അ​വ​ൻ കൈ ​കു​ത്തി എ​ഴു​ന്നേ​ൽ​ക്കാ​നു​ള്ള ശ്ര​മം ന​ട​ത്തി.

ആ ​നേ​ര​ത്താ​ണ് ആ​ൾ​ക്കൂ​ട്ട​ത്തി​നി​ട​യി​ലെ തി​ര​ക്കി​ൽ​നി​ന്നു​മൊ​ഴി​ഞ്ഞ് ഗോ​പി മാ​ഷ് സ്റ്റേ​ജി​ന​രി​കി​ലേ​ക്കെ​ത്തി​യ​ത്.

മാ​ഷ് ക​ണ്ടു; കു​ഴി​യി​ൽ​നി​ന്നും ക​ര​ക​യ​റാ​ൻ ശ്ര​മി​ക്കു​ന്ന ഈ​ശോ​യെ. കൈ​നീ​ട്ടി മാ​ഷ​വ​നെ ക​ര​യി​ലേ​ക്ക് വ​ലി​ച്ചു​ക​യ​റ്റി.

‘‘മാ​ഷേ... എ​ന്റെ പ​പ്പാ... ന്റെ ​അ​മ്മ...’’ അ​വ​ൻ പൊ​ട്ടി​ക്ക​ര​ഞ്ഞു​കൊ​ണ്ട് മാ​ഷി​നെ കെ​ട്ടി​പ്പി​ടി​ച്ചു. ചീ​റി​പ്പാ​ഞ്ഞു വ​ന്ന ആം​ബു​ല​ൻ​സി​ൽ ജെ​നി​ഫ​റി​നെ​യും പൊ​ലീ​സ് ജീ​പ്പി​ൽ ജോ​സ​ഫി​നെ​യും കൊ​ണ്ടു​പോ​കു​ന്ന​തും നോ​ക്കി ഇ​ല​പൊ​ഴി​ഞ്ഞ മ​രം​പോ​ലെ മാ​ഷ് നി​ന്നു.

പാ​രി​ഷ് ഹാ​ളി​ലേ​ക്ക് ക​യ​റു​മ്പോ​ൾ അ​ച്ച​ൻ സം​സാ​രി​ക്കു​ക​യാ​യി​രു​ന്നു. അ​ച്ച​ന്റെ സം​സാ​ര​ത്തി​ന് ത​ട​സ്സ​മാ​കേ​ണ്ടെ​ന്ന് ക​രു​തി ഈ​ശോ​യും ഗോ​പി മാ​ഷും വ​രാ​ന്ത​യി​ലെ അ​ര​പ്ലേ​സി​ൽ ഇ​രു​ന്നു.

നാ​ട​ക​ത്തെ​ക്കു​റി​ച്ചാ​യി​രു​ന്നു അ​ച്ച​ൻ സം​സാ​രി​ച്ചി​രു​ന്ന​ത്: ‘‘എ​നി​ക്കൊ​രു കൂ​ട്ടു​കാ​ര​നു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. ആ​റാം​ത​ര​ത്തി​ൽ പ​ഠി​ക്കു​മ്പോ​ൾ സം​സ്ഥാ​ന​ത​ല നാ​ട​ക​മ​ത്സ​ര​ത്തി​ൽ ഒ​ന്നാം​സ്ഥാ​നം ഞ​ങ്ങ​ടെ സ്കൂ​ളി​ന് സ​മ്മാ​നി​ച്ച​വ​ൻ. നി​റം​കെ​ട്ടു​പോ​യ ജീ​വി​ത​നാ​ട​ക​ത്തി​ലെ രം​ഗ​ങ്ങ​ൾ അ​ര​ങ്ങി​ലും പ​ക​ർ​ത്തി​യ​വ​ൻ. തി​രു​നാ​മ​ങ്ങ​ൾ മ​ഹ​ത്വ​പ്പെ​ടു​ത്തേ​ണ്ട ചി​ല​രാ​ൽ ബ​ഹി​ഷ്കൃ​ത​രാ​യ ഒ​രു പി​താ​വി​ന്റെ​യും മാ​താ​വി​ന്റെ​യും ഒ​റ്റ സ​ന്താ​ന​മാ​യ് ജ​നി​ച്ച​വ​ൻ. അ​വ​നു​വേ​ണ്ടി​യ​ല്ല ഈ ​ലോ​ക​ത്തി​ൽ അ​വ​നെ​പ്പോ​ലെ ഒ​റ്റ​പ്പെ​ട്ടു പോ​യ​വ​ർ​ക്കു​വേ​ണ്ടി നാ​ട​കം ക​ളി​ക്കാ​ൻ വി​ധി​ക്ക​പ്പെ​ട്ട​വ​ൻ!

ക​ർ​ത്താ​വി​ന്റെ കൃ​പ​യാ​ൽ അ​വ​ന്റെ മാ​താ​പി​താ​ക്ക​ൾ അ​വ​നു ന​ൽ​കി​യ നാ​മം ഈ​ശോ​യെ​ന്നാ​യി​രു​ന്നു. ആ ​പേ​രും വ​ഹി​ച്ച് ക്രൂ​ശി​ലേ​റ്റ​പ്പെ​ട്ട നാ​ഥ​ന്റെ വേ​ഷ​വു​മ​ണി​ഞ്ഞ് ന​ട​ന്ന അ​വ​നി​ന്ന് ലോ​ക​നാ​ട​ക​വേ​ദി​യി​ൽ നി​റ​ഞ്ഞു​നി​ൽ​ക്കു​ക​യാ​ണ്. അ​വ​ന്റെ നാ​ട​കം ക​ണ്ട ഒ​രു മ​നു​ഷ്യ​ൻ അ​വ​നെ യൂ​റോ​പ്പി​ലേ​ക്ക് കൊ​ണ്ടു​പോ​യി. അ​വി​ട​ങ്ങ​ളി​ലെ തി​യ​റ്റ​റി​ൽ മ​ന​സ്സു​കൊ​ണ്ടും ശ​രീ​രം​കൊ​ണ്ടും അ​വ​ൻ നാ​ട​കം ക​ളി​ച്ചു. ക​ർ​ത്താ​വി​ന്റെ ഇ​ച്ഛ​പോ​ലെ അ​വ​ൻ ഉ​യി​ർ​ക്കു​ക​ത​ന്നെ ചെ​യ്തു. ക​ര​യു​ന്ന മ​ന​സ്സി​നെ കാ​രാ​ഗൃ​ഹ​ത്തി​ല​ട​ച്ച് അ​വ​ൻ നീ​റി നീ​റി പു​ക​ഞ്ഞു. ദുഃ​ഖ​ങ്ങ​ളെ ചി​രി​ച്ചു​കൊ​ണ്ട് സ്വീ​ക​രി​ച്ചു. നി​ങ്ങ​ളി​ൽ പാ​പം ചെ​യ്യാ​ത്ത​വ​ർ ഇ​വ​ളെ ക​ല്ലെ​റി​യ​ട്ടെ​യെ​ന്ന് പ​റ​ഞ്ഞു. നി​ങ്ങ​ൾ പാ​പി​നി​യാ​ക്കി​യ മ​ഗ്ദ​ല​ന മ​റി​യ​ത്തെ ചേ​ർ​ത്തു​പി​ടി​ച്ചു. വി​ശു​ദ്ധ​രാ​ണെ​ന്ന് സ്വ​യം പ്ര​ഖ്യാ​പി​ച്ച, പാ​പി​ക​ളാ​യ ത​ന്റെ സ്വ​ജാ​തി​യോ​ട് പൊ​റു​ക്ക​ണ​മേ​യെ​ന്ന് പ്രാ​ർ​ഥി​ച്ച് ചാ​ട്ട​വാ​റ​ടി​ക​ളേ​റ്റു​വാ​ങ്ങി. മ​ര​ക്കു​രി​ശു ചു​മ​ന്നു.

അ​വ​ന്റെ മാ​താ​വി​നെ ച​തി​ച്ച് പി​താ​വി​നെ ഒ​റ്റു​കൊ​ടു​ത്ത​വ​രെ പാ​ടെ മ​റ​ന്ന് അ​വ​ൻ വേ​ദി​യി​ലെ​ന്നും നി​റ​ഞ്ഞു​നി​ന്നു!

സ​ങ്ക​ട​രം​ഗ​ങ്ങ​ളി​ൽ അ​വ​ൻ അ​ഭി​ന​യി​ക്കു​ക​യാ​യി​രു​ന്നി​ല്ല; ജീ​വി​ക്കു​ക​യാ​യി​രു​ന്നു!

വ​ലി​യ വ​ലി​യ സ​ദ​സ്സു​ക​ളി​ൽ; നാ​ട​ക തി​യ​റ്റ​റു​ക​ളി​ൽ അ​വ​ൻ ക്രൂ​ശി​ത​നാ​യ ക​ർ​ത്താ​വി​ന്റെ വേ​ഷ​മ​ണി​ഞ്ഞു. അ​വ​ൻ എ​ന്നോ​ടും നി​ങ്ങ​ളോ​ടും പ​റ​ഞ്ഞു:

ഞാ​ൻ സ​ത്യ​മാ​യും നി​ങ്ങ​ളോ​ടു പ​റ​യു​ന്നു; പാ​പി​യും അ​ഹ​ങ്കാ​രി​യു​മാ​യ മ​നു​ഷ്യാ എ​ത്ര​മേ​ൽ നീ ​നി​ന്റെ സ​ഹോ​ദ​ര​നെ ക്രൂ​ശി​ലേ​റ്റാ​ൻ നോ​ക്കി​യാ​ലും അ​വ​ന്റെ പി​താ​വാ​യ ദൈ​വം അ​വ​നെ ഉ​യി​ർ​ത്തെ​ഴു​ന്നേ​ൽ​പ്പി​ക്കു​ക​ത​ന്നെ ചെ​യ്യും. ഒ​ടു​വി​ൽ ന്യാ​യ​വി​ധി​യു​ടെ കാ​ല​ത്ത് നീ ​ക​ഠി​ന​മാ​യി ദ​ണ്ഡി​ക്ക​പ്പെ​ടും. ഇ​തു ഞാ​ൻ പ​റ​യു​ന്ന​ത​ല്ലാ​യെ​ന്ന് നി​ങ്ങ​ൾ അ​റി​യു​വി​ൻ!

പ്രി​യ​പ്പെ​ട്ട​വ​രെ എ​ന്റെ സ്നേ​ഹി​ത​ൻ മാ​രി​യാ​നോ ജോ​സ​ഫ് എ​ന്ന ഈ​ശോ ഇ​ന്നി​വി​ടെ എ​ത്തി​യി​ട്ടു​ണ്ട്. പ​ത്തു​ദി​വ​സം നീ​ണ്ടു​നി​ൽ​ക്കു​ന്ന ന​മ്മു​ടെ ഫൈ​ൻ ആ​ർ​ട്സ് സൊ​സൈ​റ്റി​യു​ടെ വാ​ർ​ഷി​ക നാ​ട​കോ​ത്സ​വ​ത്തി​ൽ ന​മ്മ​ളും ഒ​രു​നാ​ട​കം അ​വ​ത​രി​പ്പി​ക്കു​ന്നു. നാ​ട്ടു​കാ​ർ അ​ഭി​ന​യി​ക്കു​ന്ന നാ​ട​കം.’’

ഗോ​പി മാ​ഷി​ന്റെ​യു​ള്ളി​ൽ കീ​റി​പ്പ​റി​ഞ്ഞൊ​രു യ​വ​നി​ക​യു​യ​ർ​ന്നു.

മാ​ഷി​നാ​യി​രു​ന്നു നി​ർ​ബ​ന്ധം. മി​നി പ​ത്താം​ത​ര​ത്തി​ലെ​ത്തി​യി​രി​ക്കു​ന്നു. ഈ ​വ​ർ​ഷം​കൂ​ടി​യെ അ​വ​ൾ ഈ ​സ്കൂ​ളി​ലു​ണ്ടാ​കൂ. മി​ക​ച്ച ന​ടി​യാ​ണ​വ​ൾ. പു​തി​യൊ​രു നാ​ട​ക​സ്ക്രി​പ്റ്റ് ല​ഭി​ച്ചി​ട്ടു​ണ്ട്. ന​ല്ലൊ​രു സം​വി​ധാ​യ​ക​നെ തേ​ടി​പ്പി​ടി​ക്ക​ണം. ഈ ​വ​ർ​ഷ​മെ​ങ്കി​ലും സം​സ്ഥാ​ന​ത്ത് പോ​ക​ണം.

സം​വി​ധാ​യ​ക​ൻ വ​ന്നു. സ്ക്രി​പ്റ്റ് വാ​യ​ന ന​ട​ന്നു. ന​ടീ​ന​ട​ൻ​മാ​രെ സെ​ല​ക്ട് ചെ​യ്തു. പ​ക്ഷേ, പ്ര​ധാ​ന ക​ഥാ​പാ​ത്ര​മാ​കാ​ൻ ആ​ളെ കി​ട്ടി​യി​ല്ല.

വ​ള​രെ ചെ​റി​യ ഒ​രു കു​ട്ടി വേ​ണം. അ​ഞ്ചി​ലോ ആ​റി​ലോ പ​ഠി​ക്കു​ന്ന​താ​യാ​ൽ ന​ന്ന്. ആ​ര് അ​ഭി​ന​യി​ക്കും?

മാ​ധ​വി ടീ​ച്ച​റാ​ണ് പ​റ​ഞ്ഞ​ത്: മാ​ഷെ, ന​മു​ക്ക് ഈ​ശോ​യെ നോ​ക്കി​യാ​ലോ...’’

ചീ​ല സീ​നു​ക​ൾ എ​ടു​ത്തു​നോ​ക്കി. പ​ക്ഷേ, അ​വ​ൻ അ​ത്ര​ക്ക​ങ്ങ് വ​ഴ​ങ്ങു​ന്നി​ല്ല. സം​വി​ധാ​യ​ക​ൻ കാ​ണി​ച്ചു​കൊ​ടു​ക്കു​ന്ന​ത് അ​വ​ന് ചെ​യ്യാ​നാ​കു​ന്നി​ല്ല.

‘‘എ​ന്തി​നാ മാ​ഷേ നി​ങ്ങ​ളി​ങ്ങ​നെ പെ​ടാ​പ്പാ​ട് പെ​ടു​ന്നേ... ആ ​ചെ​റു​ക്ക​ന് അ​ഭി​ന​യി​ക്കാ​നൊ​ന്നും അ​റി​യി​ല്ലെ​ന്നെ. എ​പ്പോ നോ​ക്കി​യാ​ലും കു​ര​ങ്ങ് ച​ത്ത കു​റ​വ​നെ​പ്പോ​ലെ ക്ലാ​സി​ൽ കൂ​നി​ക്കൂ​ടി​യി​രി​ക്കു​ന്ന​ത് കാ​ണാം. അ​തു​കൊ​ണ്ട് ത​ന്നെ ഞാ​ന​വ​നെ ശ്ര​ദ്ധി​ക്കാ​റേ ഇ​ല്ല. അ​ല്ലാ മാ​ഷി​നോ​ട് ഞാ​നെ​ന്തി​നാ അ​തൊ​ക്കെ പ​റ​യു​ന്നേ... മാ​ഷി​ന്റെ വീ​ട്ടി​ൽ​ത്ത​ന്നെ​യ​ല്ലെ അ​വ​ൻ,’’ ക​ണ​ക്കു മാ​ഷ് പ​രി​ഹ​സി​ച്ചു.

ശ​നി​യാ​ഴ്ച ദി​വ​സ​മാ​ണ് ഫു​ൾ​ഡേ റി​ഹേ​ഴ്സ​ൽ. സം​വി​ധാ​യ​ക​നും മാ​ധ​വി ടീ​ച്ച​റും രാ​വി​ലെ​ത​ന്നെ ഗോ​പി മാ​ഷി​ന്റെ വീ​ട്ടി​ലെ​ത്തി.

‘‘ഇ​ന്ന​വ​ൻ ചെ​യ്യും... സ്ക്രി​പ്റ്റ് പൂ​ർ​ണ​മാ​യും അ​വ​ൻ പ​ഠി​ച്ചി​ട്ടു​ണ്ട്,’’ ഗോ​പി മാ​ഷ് ഉ​റ​പ്പി​ച്ചു പ​റ​ഞ്ഞു.

‘‘അ​വ​നി​ത് ചെ​യ്യാ​തി​രി​ക്കാ​നാ​കി​ല്ല; നാ​ട​ക​മെ​ന്ന​ത് അ​വ​ന്റെ ജീ​വി​തം​ത​ന്നെ​യ​ല്ലെ?

ചെ​റു​പ​ന​ത്ത​ടി ദൃ​ശ്യ​ക​ലാ​വേ​ദി​യു​ടെ വാ​ർ​ഷി​ക​ത്തി​ന് നാ​ട​കം​ചെ​യ്യാ​ൻ വ​ന്ന​താ​യി​രു​ന്നു അ​വ​ന്റെ അ​പ്പ​ൻ ജോ​സ​ഫ്. വ​ട​ക്ക​ൻ പ​റ​വൂ​രി​ന​ടു​ത്തു​ള്ള ഗോ​ത്തു​രു​ത്തു​കാ​ര​നാ​യി​രു​ന്നു അ​യാ​ൾ. നാ​ടോ​ടി​യാ​യ ഒ​രു നാ​ട​ക​ക്കാ​ര​ൻ. ഗോ​ത്തു​രു​ത്തി​ലെ പ്ര​ധാ​ന ച​വി​ട്ടു​നാ​ട​ക​ക്കാ​ര​നാ​യി​രു​ന്ന വാ​റു​ണ്ണി​യാ​ശാ​ന്റെ​യും അ​ന്ന​മ്മ​യു​ടെ​യും ഏ​ക മ​ക​ൻ. അ​മ്മ​യെ ജോ​സ​ഫ് ക​ണ്ടി​ട്ടി​ല്ല. നി​ന്നെ​യെ​ന്റെ ക​യ്യി​ൽ ത​ന്ന് നി​ന്റെ അ​മ്മ ഇ​വി​ടം വി​ട്ടു​പോ​യെ​ടാ... മ​ദ്യം ത​ല​ക്കു​പി​ടി​ക്കു​ന്ന നേ​ര​ങ്ങ​ളി​ൽ മ​ക​നെ കെ​ട്ടി​പ്പി​ടി​ച്ച് ആ​ശാ​ൻ ക​ര​ഞ്ഞു പ​റ​യും.

വ​യ​റ്റാ​ട്ടി, ഔ​ത​പ്പെ​മ്പി​ള്ള​ക്ക് പ​റ്റി​യ ഒ​രു ക​യ്യ​ബ​ദ്ധ​മാ​യി​രു​ന്നു അ​ന്ന​മ്മ​യു​ടെ ജീ​വ​നെ​ടു​ത്ത​ത്. കൊ​ച്ചി​നെ ജീ​വ​നോ​ടെ കി​ട്ടി​യെ​ങ്കി​ലും ത​ള്ള​യെ ര​ക്ഷി​ക്കാ​നാ​യി​ല്ല. അ​തി​ന്റെ മ​ന​പ്ര​യാ​സം നി​മി​ത്തം പി​ന്നീ​ട​വ​ർ വ​യ​റ്റാ​ട്ടി​പ്പ​ണി നി​ർ​ത്തി. കൊ​ച്ചി​ന്റെ കാ​ര്യ​ങ്ങ​ൾ നോ​ക്കി​യും വാ​റു​ണ്ണി​യാ​ശാ​നു വെ​ച്ചു​വി​ള​മ്പി​യും അ​വ​ർ ഗോ​ത്തു​രു​ത്തി​ൽ​ത്ത​ന്നെ ക​ഴി​ഞ്ഞു.

ചെ​റു​പ്പ​ത്തി​ലെ​ത്ത​ന്നെ ജോ​സ​ഫ് ത​ട്ടേ​ൽ​ക്ക​യ​റി. അ​പ്പ​നെ​ക്കാ​ൾ അ​ഭി​ന​യ വൈ​ഭ​വ​മു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു അ​യാ​ൾ​ക്ക്. ച​വി​ട്ടു​നാ​ട​ക​ത്തി​ലെ വ​ലി​ച്ചു​നീ​ട്ട​ലു​ക​ളോ​ട് അ​യാ​ൾ​ക്കൊ​രി​ക്ക​ലും യോ​ജി​ക്കാ​നാ​യി​ല്ല. പ​തി​ഞ്ഞ സം​ഭാ​ഷ​ണ​ങ്ങ​ളും പാ​ട്ടും അ​തി​ന്റെ ആ​വ​ർ​ത്ത​ന​വും വ​ള​രെ വി​ര​സ​മാ​ണെ​ന്ന് അ​യാ​ൾ അ​ഭി​പ്രാ​യ​പ്പെ​ട്ടു. നാ​ട​കീ​യ​ത ചോ​ർ​ന്നു​പോ​കു​ന്ന ഇ​ത്ത​രം രം​ഗ​ങ്ങ​ൾ അ​വ​സാ​നി​പ്പി​ക്ക​ണ​മെ​ന്ന് ജോ​സ​ഫ് ആ​ശാ​നോ​ട് നി​ര​ന്ത​രം പ​റ​ഞ്ഞു​കൊ​ണ്ടി​രു​ന്നു.

‘‘നെ​ന​ക്ക​ത് പ​റ​യാം. അ​ത് നി​ന്റെ സ്വാ​ത​ന്ത്ര്യം! എ​ന്നാ​ൽ അ​ങ്ങ​നെ ചെ​യ്താ​ൽ അ​തു ച​വി​ട്ടു​നാ​ട​ക​മാ​കി​ല്ല. വെ​റും വേ​ഷം​കെ​ട്ട​ലാ​കും. അ​തി​നെ​ന്നെ കി​ട്ടി​ല്ല.’’

പാ​ര​മ്പ​ര്യ​ത്തി​ൽ​നി​ന്നും അ​ണു​വി​ട വ്യ​തി​ച​ലി​ക്കാ​ൻ ആ​ശാ​ൻ ത​യ്യാ​റാ​യി​ല്ല. റി​ഹേ​ഴ്സ​ൽ ക്യാ​മ്പി​ൽ​നി​ന്നും സ്വാ​ത​ന്ത്ര്യം പ്ര​ഖ്യാ​പി​ച്ച് ജോ​സ​ഫ് പി​ൻ​വാ​ങ്ങി.

പി​ന്നീ​ട​ങ്ങോ​ട്ടൊ​രു നീ​ണ്ട യാ​ത്ര​യാ​യി​രു​ന്നു. നാ​ട​ക​ത്തി​ന്റെ കു​രി​ശു​മ​ല കീ​ഴ​ട​ക്കാ​നു​ള്ള വ്യ​ഗ്ര​ത! ന​ട​ന്നു​തീ​രാ​ത്ത നീ​ള​മു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്ന വ​ഴി​ക​ൾ! പ​രീ​ക്ഷ​ണ​ങ്ങ​ളും വ്യ​സ​ന​ങ്ങ​ളും കൂ​ട്ടു​വ​ന്ന യാ​ത്ര! പ​ട്ടി​ണി​യു​ടെ പ​ശി​മ​യി​ൽ കി​ട​ന്നു​റ​ങ്ങി​യ രാ​ത്രി​ക​ൾ. ര​തി​യു​ടെ സോ​പാ​ന​മേ​റി​യു​ള്ള ഉ​ടു​ക്കു​കൊ​ട്ട​ലു​ക​ൾ! നാ​ട​ക​ത്തെ ചെ​റു​പ​ന​ത്ത​ടി​യി​ലെ​ത്തു​മ്പ​ഴേ​ക്കും രു​ചി​ഭേ​ദ​മ​റി​ഞ്ഞ് വി​ള​മ്പാ​ന​റി​യു​ന്ന പാ​ച​ക​ക്കാ​ര​നാ​യി അ​യാ​ൾ പാ​ക​പ്പെ​ട്ടി​രു​ന്നു.

ആ ​ഇ​ട​വ​ക​പ്പ​ള്ളി​യി​ലെ പ്ര​മാ​ണി​യാ​യി​രു​ന്നു ചോ​ല​ത്ത​ട​ത്തി​ൽ ഏ​നാ​ശു. മാ​രാ​ങ്കു​ണ്ടി​ലും പ​ന്നി​ത്ത​ട​ത്തി​ലു​മാ​യി പ​ത്ത​മ്പ​ത് ഏ​ക്ക​ർ റ​ബ​ർ എ​സ്റ്റേ​റ്റ് അ​യാ​ൾ​ക്കു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. ചെ​റു​പ​ന​ത്ത​ടി​യി​ലെ ചാ​രാ​യ​ഷാ​പ്പും അ​യാ​ളു​ടേ​താ​യി​രു​ന്നു. കൊ​ല്ല​ങ്ങ​ളാ​യി അ​യാ​ൾ​ത​ന്നെ​യാ​യി​രു​ന്നു പ​ള്ളി​യി​ലെ കൈ​ക്കാ​ര​നും. പ​ട്ട​ഷാ​പ്പി​ൽ​വെ​ച്ചാ​ണ് ജോ​സ​ഫ് കൈ​ക്കാ​ര​ന്റെ കൈ​ക​ളി​ലേ​ക്ക് വ​ന്നു​വീ​ണ​ത്.

ക​പ്യാ​രു വ​ർ​ക്കി​യും ഷാ​പ്പി​ലെ എ​ടു​ത്തു​കൊ​ടു​പ്പു​കാ​ര​ൻ പ​രീ​തു​മാ​യി​രു​ന്നു അ​വ​രെ​ത്ത​മ്മി​ൽ കോ​ർ​ത്തി​ണ​ക്കി​യ കൊ​ളു​ത്ത്.

‘‘പു​ണ്യാ​ള​ന്റെ അ​മ്പു​പെ​രു​ന്നാ​ളി​ന് നാ​ട​കം​വേ​ണം... അ​തും ദൈ​വ​കൃ​പ വി​ളി​ച്ചോ​തു​ന്ന​തു​ത​ന്നെ വേ​ണം. ക​ർ​ത്താ​വി​ശോ​മി​ഹാ​യു​ടെ അ​പ​ദാ​ന​ങ്ങ​ൾ വാ​ഴ്ത്തു​ന്ന​താ​യി​രി​ക്ക​ണം നാ​ട​ക​ത്തി​ന്റെ ആ​കെ​ക്കൂ​ടി​യു​ള്ള സ​ത്ത!’’ അ​ച്ച​ൻ പ​റ​ഞ്ഞു.

‘‘അ​ച്ച​നും കൈ​ക്കാ​ര​നും ഇ​ഷ്ട​മു​ണ്ടാ​യി​ട്ടൊ​ന്നു​മ​ല്ല; ഞ​ങ്ങ​ളി​ൽ ചി​ല​രു​ടെ നി​ർ​ബ​ന്ധ​ത്തി​നു വ​ഴ​ങ്ങി​യി​ട്ടാ​ണ് അ​ച്ച​ൻ അ​നു​മ​തി ന​ൽ​കു​ന്ന​ത്. അ​തു​കൊ​ണ്ടു​ത​ന്നെ ക​ർ​ത്താ​വി​നും തി​രു​സ​ഭ​ക്കും നി​ര​ക്കാ​ത്ത​തൊ​ന്നും നാ​ട​ക​ത്തി​ലു​ണ്ടാ​ക​രു​ത്,’’ വ​ർ​ക്കി ന​യം​വ്യ​ക്ത​മാ​ക്കി.

ജോ​സ​ഫ് പ​തു​ക്കെ ത​ല​യാ​ട്ടി.

‘‘ജോ​സ​ഫി​നു​ള്ള സൗ​ക​ര്യ​ങ്ങ​ൾ ഒ​രു​ക്ക​ണം...’’ അ​ച്ച​ൻ കൈ​ക്കാ​ര​നെ​യും ക​പ്യാ​രെ​യും ച​ട്ടം​കെ​ട്ടി.

ചേ​രി​ക്കു​ന്നി​ലെ ജോ​ർ​ജ്കു​ട്ടി​യു​ടെ ഒ​ഴി​ഞ്ഞു​കി​ട​ന്ന ക​ള​പ്പു​ര ജോ​സ​ഫി​ന്റെ വീ​ടാ​യും നാ​ട​ക​ശാ​ല​യാ​യും പ​രി​വ​ർ​ത്ത​ന​പ്പെ​ട്ടു.

അ​യാ​ൾ നാ​ട​ക​മെ​ഴു​താ​ൻ തു​ട​ങ്ങി.

ആ​ഴ്ച ര​ണ്ടു ക​ഴി​ഞ്ഞു. ഒ​ന്നു​മ​ങ്ങോ​ട്ട് ശ​രി​യാ​കു​ന്നി​ല്ല. ദൈ​വ​ത്തി​ന്റെ വാ​ഴ്ത്തു​പാ​ട്ടു​ക​ൾ സൃ​ഷ്ടി​ക്കാ​നാ​ണോ താ​ൻ നാ​ട​ക​ക്കാ​ര​നാ​യ​ത്? നാ​ട​ക​മെ​ഴു​താ​നി​രി​ക്കു​മ്പോ​ഴൊ​ക്കെ സാ​ത്താ​നാ​ണ് മു​ന്നി​ൽ വ​ന്നു​നി​ൽ​ക്കു​ന്ന​ത്. ത​നി​ക്കാ​വി​ല്ല. ഇ​വി​ടെ​നി​ന്നും ര​ക്ഷ​പ്പെ​ടു​ന്ന​താ​ണ് ന​ല്ല​ത്. അ​യാ​ൾ കൈ​സ​ഞ്ചി​യി​ലേ​ക്ക് തു​ണി​ക​ൾ കു​ത്തി​നി​റ​ച്ചു.

‘‘നാ​ട​ക​ക്കാ​ര​ൻ ര​ക്ഷ​പ്പെ​ട്ട് പോ​വു​ക​യാ​ണോ?’’

ജോ​ർ​ജു​കു​ട്ടി​യു​ടെ മ​ക​ളാ​ണ്. ജെ​നി​ഫ​ർ... ഒ​രു മി​ന്നാ​യം​പോ​ലെ ക​ണ്ടി​ട്ടു​ണ്ട്. ജോ​സ​ഫി​ന് ജാ​ള്യ​ത തോ​ന്നി. അ​യാ​ൾ ഒ​ന്നും മി​ണ്ടി​യി​ല്ല.

‘‘ഞാ​ൻ ക​ണ്ടു. വെ​രു​കി​നെ​പ്പോ​ലെ പെ​ട​ക്ക​ണ​ത്... ക​ട​ലാ​സു ചു​രു​ളു​ക​ൾ വാ​യു​വി​ലൂ​ടെ പ​റ​ക്കു​ന്ന​ത്! എ​ന്തേ ഒ​ന്നും എ​ഴു​താ​ൻ ക​ഴി​യു​ന്നി​ല്ലെ?’’

‘‘ക​ഴി​യാ​ത്ത​ത​ല്ല, പ​ക്ഷെ പ​റ​ഞ്ഞു പ​ഴ​കി​യ​തി​നെ​യും കേ​ട്ടു ത​ഴ​മ്പി​ച്ച​തി​നെ​യും ആ​വ​ർ​ത്തി​ക്കു​ന്ന​തി​ൽ...’’

‘‘എ​ങ്കീ ഒ​രു കാ​ര്യം​ചെ​യ്യു; മ​റി​യ​ത്തി​ന്റെ ക​ഥ​പ​റ​യൂ...’’

‘‘മ​റി​യം..?’’

‘‘ഉം... ​അ​മ്മ മ​റി​യ​ത്തെ​ക്കു​റി​ച്ച​ല്ല; പാ​പി​നി​യെ​ന്ന് ജ​നം ക​ല്ലെ​റി​ഞ്ഞ മ​ഗ്ദ​ല​ന മ​റി​യ​ത്തെ​ക്കു​റി​ച്ച്... ക​ർ​ത്താ​വി​ന് പ്രി​യ​പ്പെ​ട്ട​വ​ളാ​യ​വ​ളെ​ക്കു​റി​ച്ച്!’’

‘‘ഇ​യാ​ള് അ​ഭി​ന​യി​ക്കു​വോ?’’

‘‘ക​ർ​ത്താ​വാ​യി​ട്ട് നി​ങ്ങ​ള​ഭി​ന​യി​ക്കു​ക​യാ​ണെ​ങ്കി​ൽ..!’’

നാ​ട​ക​മെ​ഴു​തി തീ​ർ​ന്നു. അ​ഭി​നേ​താ​ക്ക​ളെ നി​ശ്ച​യി​ച്ചി​ച്ച​തും ക​പ്യാ​ര് കു​റു​കെ നി​ന്നു. കൈ​ക്കാ​ര​ൻ കൊ​തി​ച്ച​താ​യി​രു​ന്ന​ത്രെ ക്രി​സ്തു​വി​ന്റെ വേ​ഷം! മ​ഗ്ദ​ല​ന മ​റി​യ​ത്തോ​ടു​ള്ള അ​യാ​ളു​ടെ ഏ​ന​ക്കേ​ട് തി​രി​ച്ച​റി​ഞ്ഞ ജോ​സ​ഫ് അ​തി​നു സ​മ്മ​തി​ച്ചി​ല്ല.

എ​ന്നാ​ൽ, നാ​ട​ക​വും വേ​ണ്ട. മ​ഗ്ദ​ല​ന​യെ ത​ട്ടേ​ക്കേ​റ്റാ​ൻ ക​പ്യാ​രും കൈ​ക്കാ​ര​നും സ​മ്മ​തി​ച്ചി​ല്ല!

പെ​രു​ത്ത് സ​ങ്ക​ടം​വ​ന്നെ​ങ്കി​ലും നാ​ട​ക​മ​വ​സാ​നി​ച്ച ഇ​ട​ത്തി​ൽ​നി​ന്നും അ​വ​ർ ജീ​വി​ത​മാ​രം​ഭി​ച്ചു. എ​തി​ർ​പ്പു​ക​ള​ന​വ​ധി​യു​ണ്ടാ​യി​ട്ടും ജെ​നി​ഫ​റി​ന്റെ ക​ഴു​ത്തി​ൽ ജോ​സ​ഫ് മി​ന്നു​കെ​ട്ടി.

അ​വ​ർ​ക്കൊ​രു​മ​ക​ൻ പി​റ​ന്നു. അ​ല​സി​പ്പോ​യ ആ​ദ്യ​നാ​ട​ക​ത്തി​ന്റെ ഓ​ർ​മ​ക്കെ​ന്നോ​ണം മ​ക​ന് അ​വ​ർ മാ​രി​യാ​നോ ജോ​സ​ഫ് എ​ന്നു പേ​ർ വി​ളി​ച്ചു. ക്രി​സ്തു​വി​ന്റെ മു​ഖഛാ​യ​യു​മാ​യി പി​റ​ന്ന അ​വ​നെ ഞ​ങ്ങ​ൾ ഈ​ശോ​യെ​ന്ന് വി​ളി​ച്ചു.

ജോ​സ​ഫി​ന്റെ വ​ഴി​ക​ളി​ൽ ക​പ്യാ​രും കൈ​ക്കാ​ര​നും​കൂ​ടി മു​ൾ​മു​രി​ക്കു​ക​ൾ ന​ട്ടു. ജീ​വി​ക്കാ​ൻ ഒ​രു മാ​ർ​ഗ​വും കാ​ണാ​താ​യ​പ്പോ​ഴാ​ണ് അ​വ​ർ ക​ണ്ണേ​റ്റും​ക​ര​യി​ലേ​ക്ക് വ​ന്ന​ത്.

അ​ന്ന് ഞാ​ന​വി​ട​ത്തെ ഗ​വ. ഹൈ​സ്കൂ​ളി​ൽ പ​ഠി​പ്പി​ക്കു​ക​യാ​യി​രു​ന്നു. ഞാ​നാ​ണ​വ​ർ​ക്ക് ഒ​രു ന​ട​ക​ക്ക​മ്പ​നി തു​ട​ങ്ങാ​നു​ള്ള ഒ​ത്താ​ശ ചെ​യ്ത​ത്.

ക​ണ്ണേ​റ്റും​ക​ര ന​ട​ന​ക​ലാ​ശാ​ല​യു​ടെ ആ​ദ്യ​നാ​ട​കം ക​ട​വാ​ങ്കോ​ട്ട് മാ​ക്ക​മാ​യി​രു​ന്നു. നി​ര​വ​ധി സ്റ്റേ​ജു​ക​ളി​ൽ വി​ജ​യ​ക​ര​മാ​യി ക​ളി​ച്ച മാ​ക്കം ര​ണ്ടാ​യി​ര​ത്തി ര​ണ്ട് ഡി​സം​ബ​റി​ൽ ചെ​റു​പ​ന​ത്ത​ടി​യി​ലു​മെ​ത്തി.

മ​ന​സ്സി​നും ശ​രീ​ര​ത്തി​നു​മേ​റ്റ മു​റി​വു​ക​ൾ ഉ​ണ​ങ്ങും. ഓ​ർ​മ​ക​ൾ കാ​ലാ​ന്ത​ര​ത്തി​ൽ മാ​ഞ്ഞു​പോ​യേ​ക്കാം; എ​ന്നാ​ൽ, കാ​മ​വും പ​ക​യും ഒ​രി​ക്ക​ലും ഒ​ടു​ങ്ങു​ക​യി​ല്ല! അ​ണ​ലി​യു​ടെ വി​ഷ​മേ​റ്റ മു​റി​വ് പൊ​ട്ടി​യ​ട​രും​പോ​ലെ അ​തു ചീ​ഞ്ഞ​ട​ർ​ന്നു​കൊ​ണ്ടേ​യി​രി​ക്കും.

അ​ഭി​ന​യി​ച്ചു​കൊ​ണ്ടി​രി​ക്കെ സ്റ്റേ​ജി​ൽ വെ​ച്ച് ജെ​നി​ഫ​ർ കൊ​ല്ല​പ്പെ​ട്ടു. അ​തേ കു​റ്റ​ത്തി​ന് ജോ​സ​ഫ് അ​റ​സ്റ്റ് ചെ​യ്യ​പ്പെ​ട്ടു. ഞ​ങ്ങ​ടെ ഈ​ശോ... നി​റ​ഞ്ഞ ക​ണ്ണു​ക​ൾ കാ​ണാ​തി​രി​ക്കാ​നാ​യ് മാ​ഷ് മു​ഖം​തി​രി​ച്ചു.

പാ​രി​ഷ് ഹാ​ളി​ൽ പ്ര​മാ​ണി​ക​ളെ​ല്ലാ​മു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. ഈ​ശോ സൂ​ക്ഷി​ച്ചു​നോ​ക്കി. എ​ല്ലാം പ​രി​ചി​ത​മു​ഖ​ങ്ങ​ൾ. കൈ​ക്കാ​ര​നും ക​പ്യാ​ർ​ക്കും ന​ര​കേ​റി​യി​ട്ടു​ണ്ടെ​ന്ന​തൊ​ഴി​ച്ചാ​ൽ യാ​തൊ​രു മാ​റ്റ​വു​മി​ല്ല.

‘‘എ​ല്ലാ​വ​ർ​ഷ​ത്തെ​യും പോ​ലെ പ​ത്തു​നാ​ട​ക​ങ്ങ​ൾ; ഒ​മ്പ​തു​നാ​ട​ക​ങ്ങ​ൾ പു​റ​മേ നി​ന്ന്. പ​ത്താ​മ​ത്തേ​ത് ന​മ്മു​ടേ​ത്. ന​ല്ല സാ​മൂ​ഹി​ക പ്ര​തി​ബ​ദ്ധ​ത​യു​ള്ള​താ​യി​രി​ക്ക​ണം ന​മ്മു​ടെ നാ​ട​കം. നീ​ത​ന്നെ ര​ച​ന​യും സം​വി​ധാ​ന​വും.’’

‘‘നാ​ട​കം ഞാ​നെ​ഴു​താം. ര​ണ്ടു​മാ​സം നീ​ണ്ടു​നി​ൽ​ക്കു​ന്ന റി​ഹേ​ഴ്സ​ൽ ക്യാ​മ്പ് വേ​ണം. ന​ട​ൻ​മാ​രെ​യും ന​ടി​മാ​രെ​യും ഞാ​ൻ സെ​ല​ക്ട് ചെ​യ്യും. എ​ല്ലാ​ത്തി​ലും എ​നി​ക്ക് പൂ​ർ​ണ സ്വാ​ത​ന്ത്ര്യം വേ​ണം. എ​ങ്കി​ൽ​മാ​ത്രം ഞാ​നി​ത് ചെ​യ്യാം.’’

ഈ​ശോ​യു​ടെ ശ​ബ്ദ​ത്തി​ലെ ദൃ​ഢ​ത​യും തീ​ക്ഷ്ണ​ത​യേ​റി​യ നോ​ട്ട​വും കൈ​ക്കാ​ര​ന്റെ ഉ​ള്ളി​ലൊ​രു മു​റി​വു​ണ്ടാ​ക്കി. എ​വി​ടെ​യോ എ​പ്പോ​ഴോ കേ​ട്ടു​മ​റ​ന്ന ഒ​ച്ച! മൂ​ർ​ച്ച​യു​ള്ള പ​ക​യൂ​റു​ന്ന ക​ണ്ണു​ക​ൾ! അ​തു​പോ​ലെ അ​വ​ന്റെ പേ​രും... എ​വി​ടെ​യാ​ണെ​ന്ന് ഒ​രൂ​ഹ​വും കി​ട്ടി​യി​ല്ല.

ക​ർ​ത്താ​വേ, ഇ​താ​പ​ത്തി​ന്റെ കു​രി​ശേ​റ്റ​മാ​ണോ? അ​യാ​ളു​ടെ ഉ​ള്ളി​ലൊ​രു മ​ര​ക്കു​രി​ശ് പൊ​ങ്ങി​വ​ന്നു.

ഹേ​യ് അ​ങ്ങ​നെ​യാ​വാ​ൻ വ​ഴി​യി​ല്ല. ത​ന്റെ പ്രാ​യ​ത്തി​ന്റെ തോ​ന്ന​ലാ​ണ​ത്. അ​യാ​ൾ ക​പ്യാ​രെ ശ്ര​ദ്ധി​ച്ചു; മ​ഞ്ഞ​ട​ർ​ന്നു വീ​ണു വി​റ​ങ്ങ​ലി​ച്ച​പോ​ലെ ഇ​രി​ക്കു​ക​യാ​ണ​വ​ൻ!

അ​പ്പോ​ൾ ഇ​ത​വ​ൻ​ത​ന്നെ! അ​വ​ൻ നാ​ട​ക​മെ​ഴു​തി​യാ​ൽ അ​തും സാ​മൂ​ഹി​ക പ്ര​സ​ക്ത​മാ​യ വി​ഷ​യം... ന​ന്മ-​തി​ന്മ​ക​ളു​ടെ വേ​ലി​യേ​റ്റം; അ​പ്പോ​ൾ എ​ന്താ​യി​രി​ക്കും അ​തി​ൽ ത​ന്റെ വേ​ഷം. ത​ങ്ങ​ളു​ടെ പ​ഴ​യ​കാ​ല ചെ​യ്തി​ക​ൾ കു​ത്തി​പ്പൊ​ക്കി അ​വ​ൻ ഉ​യി​ർ​ത്താ​ൽ കു​രി​ശു​മ​ര​ണം ത​ന്നെ​യാ​യി​രി​ക്കും ത​നി​ക്ക് വി​ധി​ക്കു​ക. പ​ണ്ട​ത്തെ​പ്പോ​ലെ ഇ​തു ത​ട​യാ​ൻ ത​നി​ക്കാ​കി​ല്ല. പ​ള്ളി​ക്ക​മ്മ​റ്റി​ക്ക​ല്ല സൊ​സൈ​റ്റി​യു​ടെ ഭ​ര​ണം. പ​ള്ളീ​ല​ച്ച​നും പ​ഞ്ചാ​യ​ത്ത് പ്ര​സി​ഡ​ന്റു​മ​ട​ങ്ങു​ന്ന വ​ലി​യൊ​രു ക​മ്മ​റ്റി​ക്കാ​ണ്. പി​ന്നെ​യു​ള്ള​ത് സൊ​സൈ​റ്റി സെ​ക്ര​ട്ട​റി​യാ​യ ത​ന്റെ മ​ക​ൾ സൂ​സ​നാ​ണ്. പ​ക്ഷേ എ​ന്ത് പ​റ​ഞ്ഞി​ട്ടാ​ണ് അ​വ​ളെ…

ഈ​ശോ സ​മ്മ​തി​ച്ചു ക​ഴി​ഞ്ഞു. അ​പ്പോ​ൾ നാ​ട​കം ന​ട​ക്കു​ക ത​ന്നെ ചെ​യ്യും. ത​നി​ക്കു​ള്ള കു​രു​ക്കു​ക​ൾ അ​വ​ൻ നെ​യ്തെ​ടു​ക്കും... പി​ന്നെ അ​ന്ത്യ​വി​ധി! ഇ​ത്ര​യും കാ​ലം മ​റ​ച്ചു​വെ​ച്ച​തൊ​ക്കെ വെ​ളി​യി​ൽ വ​ലി​ച്ചി​ട​പ്പെ​ടും. കൈ​ക്കാ​ര​ൻ എ​ന്ന​നി​ല​യി​ൽ കെ​ട്ടി​പ്പൊ​ക്കി​യ ജീ​വി​തം ഇ​വി​ടെ തീ​രു​ന്നു. അ​യാ​ൾ സാ​വ​ധാ​നം പു​റ​ത്തേ​ക്ക് ന​ട​ന്നു. ക​ഴു​ത്ത് ഞെ​രി​ക്ക​പ്പെ​ട്ട ഒ​രു പ്രാ​വി​ന്റെ അ​വ​സാ​ന ക​ര​ച്ചി​ൽ ത​ന്നെ പി​ന്തു​ട​രു​ന്ന​താ​യി അ​യാ​ൾ​ക്ക് തോ​ന്നി.

പ​ള്ളി​യു​ടെ അ​തി​ഥി​മ​ന്ദി​ര​ത്തി​ൽ നാ​ട​ക​ക്കാ​ർ​ക്കു​ള്ള താ​മ​സ സൗ​ക​ര്യം ഒ​രു​ക്കി.

ഈ​ശോ എ​ഴു​താ​നി​രു​ന്നു. ജോ​സ​ഫ് ക​ഥ പ​റ​യാ​നും. ദി​വ​സ​ങ്ങ​ൾ ക​ഴി​ഞ്ഞു. എ​ന്നി​ട്ടും നാ​ട​കം വി​ചാ​രി​ച്ച​തു​പോ​ലെ മു​ന്നോ​ട്ടു​നീ​ങ്ങി​യി​ല്ല! ചി​ല രം​ഗ​ങ്ങ​ൾ ഇ​പ്പോ​ഴും അ​വ്യ​ക്ത​മാ​യി​ക്കി​ട​ക്കു​ന്നു.

ഏ​കാ​ന്ത​ത​യു​ടെ തു​രു​ത്തി​ൽ മ​ക​നെ ഒ​റ്റ​യ്ക്ക​ല​യാ​ൻ വി​ട്ട് ജോ​സ​ഫ് ഗോ​പി മാ​ഷി​ന്റെ കൂ​ടെ​പ്പോ​യി.

വി​വ​ര​ങ്ങ​ൾ അ​ന്വേ​ഷി​ച്ച​റി​യാ​ൻ സൂ​സ വ​ന്നു. എ​ഴു​ത്തി​ൽ തൃ​പ്തി വ​രാ​തെ, ക​ര​യി​ൽ പി​ടി​ച്ചി​ട്ട മീ​നി​നെ​പ്പോ​ലെ പി​ട​ക്കു​ന്ന ക​ളി​ക്കൂ​ട്ടു​കാ​ര​നെ നെ​ഞ്ചോ​ട് ചേ​ർ​ത്തു​പി​ടി​ച്ചാ​ശ്വ​സി​പ്പി​ച്ചു. അ​തു​വ​രെ എ​ഴു​തി​യ ഭാ​ഗ​ങ്ങ​ൾ ഈ​ശോ സ​ങ്ക​ട​ത്തോ​ടെ കീ​റി​ക്ക​ള​യാ​ൻ തു​നി​ഞ്ഞ​തും അ​വ​ള​തു ബ​ല​മാ​യി വാ​ങ്ങി​ച്ചെ​ടു​ത്തു.

സൂ​സ​ൻ യാ​ത്ര​പ​റ​ഞ്ഞു പി​രി​ഞ്ഞ​തും ഇ​രു​ട്ട് വ​ന്നു​ത​ന്നെ മൂ​ടു​ന്ന​താ​യി ഈ​ശോ​ക്കു തോ​ന്നി. അ​യാ​ൾ ക​ണ്ണ​ട​ച്ചു കി​ട​ന്നു.

ജോ​സ​ഫ് വ​ന്നു വി​ളി​ച്ച​പ്പോ​ഴാ​ണ് അ​വ​നു​ണ​ർ​ന്ന​ത്. എ​ഴു​തി​യ​ത് സൂ​സ​ൻ വാ​ങ്ങി​ക്കൊ​ണ്ടു​പോ​യ കാ​ര്യം പ​റ​ഞ്ഞ​പ്പോ​ൾ ജോ​സ​ഫ് പ​റ​ഞ്ഞു:

‘‘മോ​നെ എ​ഴു​ത്തി​ൽ ന​മു​ക്ക് പ്ര​ചോ​ദ​ന​വു​മാ​യി അ​ങ്ങ​നെ ചി​ല​ർ വ​രും. അ​തൊ​രു ന​ല്ല ല​ക്ഷ​ണ​മാ​ണ്. മോ​ൻ ഒ​ന്നേ​നി​ന്നു തു​ട​ങ്ങ്...’’ ജോ​സ​ഫ് ഉ​റ​ങ്ങാ​ൻ പോ​യി.

രാ​വി​ലെ ഏ​റെ വൈ​കി​യാ​ണ് എ​ഴു​ന്നേ​റ്റ​ത്. കാ​പ്പി​യു​മാ​യി വ​ന്ന പ​പ്പ​യു​ടെ കൈ​യി​ൽ സാ​മാ​ന്യം വ​ലി​യൊ​രു ക​വ​റു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു.

‘‘ഇ​ത് നി​ന​ക്കു​ള്ള​താ​ണ്; പ​ത്ര​ക്കാ​ര​ൻ പ​യ്യ​ൻ ത​ന്ന​ത്.’’

ക​വ​ർ ഈ​ശോ​ക്ക് ന​ൽ​കി ജോ​സ​ഫ് അ​ടു​ക്ക​ള​യി​ലേ​ക്ക് പോ​യി. അ​യാ​ൾ ക​വ​ർ തു​റ​ന്നു വാ​യി​ച്ചു​തു​ട​ങ്ങി:

‘‘ഈ​ശോ,

ഇ​ന്ന​ലെ ഉ​റ​ങ്ങാ​ൻ​പോ​കു​ന്ന​തു​വ​രെ ഞ​ങ്ങ​ളൊ​രു കാ​ര്യം ച​ർ​ച്ച ചെ​യ്യു​ക​യാ​യി​രു​ന്നു. ഞ​ങ്ങ​ളെ​ന്നു പ​റ​ഞ്ഞാ​ൽ ഞാ​നും എ​ന്റെ മോ​ളും. ഫൈ​ൻ ആ​ർ​ട്സ് സൊ​സൈ​റ്റി​യു​ടെ നാ​ട​കോ​ത്സ​വ​ത്തി​ൽ പ​ത്താ​മ​ത്തെ ദി​വ​സം ന​മ്മ​ൾ അ​വ​ത​രി​പ്പി​ക്കേ​ണ്ടു​ന്ന നാ​ട​ക​ത്തെ​പ്പ​റ്റി.

എ​ത്ര മാ​റ്റി​യെ​ഴു​തി​യി​ട്ടും തൃ​പ്ത​നാ​കാ​തെ സ​ങ്ക​ട​പ്പെ​ട്ടി​രി​ക്കു​ന്ന ഈ​ശോ​യു​ടെ മു​ഖ​ത്തെ​ക്കു​റി​ച്ചാ​യി​രു​ന്നു സൂ​സ​ൻ സം​സാ​രി​ച്ച​ത്.

പ​ല​പ്പോ​ഴും സ​ങ്ക​ട​ത്തെ ന​മ്മ​ൾ മാ​യ്ച്ചു​ക​ള​യു​ന്ന​ത് ഓ​ർ​മ​ക​ളെ കു​ട​ത്തെ​റി​ഞ്ഞു​കൊ​ണ്ടാ​ണ്. ഇ​പ്പോ​ൾ സ​മ​യം പു​ല​ർ​ച്ചെ നാ​ലു​മ​ണി. കി​ഴ​ക്കു​നി​ന്നു വെ​ട്ടം അ​രി​ച്ച​രി​ച്ചു വ​രും​പോ​ലെ ഓ​ർ​മ​ക​ളും എ​ന്നി​ലേ​ക്ക് തി​രി​യെ എ​ത്തു​ന്നു​ണ്ട്. ഞാ​ന​ത് നി​ന​ക്കാ​യ് പ​ക​ർ​ത്താം. പ​തി​യെ വാ​യി​ക്കൂ...

വേ​ദി​യി​ൽ മ​രി​ച്ചു​വീ​ണ, അ​ല്ല കൊ​ല്ല​പ്പെ​ട്ട, നാ​ട​ക ക​ലാ​കാ​രി​യു​ടെ ക​ഥ പ​റ​യാ​നാ​ണ് ഈ​ശോ ശ്ര​മി​ക്കു​ന്ന​തെ​ന്ന് സൂ​സ​ൻ പ​റ​ഞ്ഞ് ഞാ​ന​റി​ഞ്ഞി​രു​ന്നു. ആ ​നാ​ട​ക​ത്തി​ലെ നാ​യി​ക​യാ​യി​രു​ന്ന ജെ​നി​ഫ​റി​ന്റെ​യും ജോ​സ​ഫി​ന്റെ​യും മ​ക​നാ​ണ് ഈ​ശോ​യെ​ന്ന് എ​നി​ക്കാ​ദ്യം ത​ന്നെ മ​ന​സ്സി​ലാ​യി​രു​ന്നു.

രാ​ത്രി മു​ഴു​വ​നു​മി​രു​ന്ന് ഞാ​നാ​ലോ​ചി​ച്ചു... അ​പ്പോ​ൾ ഞാ​നാ​രാ​ണ്? ഈ ​ഇ​ട​വ​ക​യി​ലെ കൈ​ക്കാ​ര​നാ​യ എ​നി​ക്ക് ഈ ​നാ​ട​ക​ത്തി​ൽ എ​ന്താ​ണ് റോ​ൾ? നാ​യ​ക​ൻ... വി​ല്ല​ൻ..?

ഞ​ങ്ങ​ളെ ഏ​റെ മോ​ഹി​പ്പി​ച്ച​വ​ളാ​യി​രു​ന്നു നി​ന്റെ​യ​മ്മ ജെ​ന്നി. ജോ​ർ​ജ​ച്ചാ​യ​ന്റെ വീ​ട്ടി​ൽ വി​രി​ഞ്ഞു​നി​ന്നി​രു​ന്ന ആ ​പ​നി​നീ​ർ​പ്പൂ​വ് കാ​ണാ​ൻ വേ​ണ്ടി​മാ​ത്ര​മാ​യി ഞ​ങ്ങ​ള​വി​ടെ പോ​കു​മാ​യി​രു​ന്നു. പ​ക്ഷേ, ചെ​കു​ത്താ​ൻ കു​രി​ശു ക​ണ്ട​തു​പോ​ലെ: അ​ല്ല, ആ ​പ്ര​യോ​ഗ​മ​ല്ല ശ​രി! അ​പ്പോ​ൾ ഞ​ങ്ങ​ൾ ന​ല്ല​വ​രാ​കി​ല്ലേ? സാ​ത്താ​നെ​ക്ക​ണ്ട കു​ഞ്ഞാ​ടി​നെ​പ്പോ​ലെ അ​വ​ൾ കാ​ഴ്ച​യി​ൽ​നി​ന്നും വ​ഴു​തി​മാ​റു​മാ​യി​രു​ന്നു. ദേ​ഷ്യ​വും സ​ങ്ക​ട​വും ഞ​ങ്ങ​ളി​ൽ പു​ക​ഞ്ഞു​കൊ​ണ്ടി​രു​ന്നു. എ​ന്നി​ട്ടും ഞാ​ന​വ​ളെ പി​ന്തു​ട​ർ​ന്നു​കൊ​ണ്ടി​രു​ന്നു. കാ​ര​ണം ഞാ​ന​വ​ളെ അ​ത്ര​മേ​ൽ ഇ​ഷ്ട​പ്പെ​ട്ടി​രു​ന്നു.

അ​പ്പോ​ഴാ​ണ് ആ​കാ​ശ​ത്തു​നി​ന്നും പു​റ​പ്പെ​ട്ട ദി​വ്യ​ന​ക്ഷ​ത്രം​പോ​ലെ ജോ​സ​ഫ് അ​വ​ൾ​ക്കു​മേ​ൽ പ്ര​കാ​ശി​ച്ച​ത്.

എ​വി​ടെ പ​തി​ച്ചാ​ലും നാ​ലു​കാ​ലി​ൽ നി​ൽ​ക്കു​ന്ന പൂ​ച്ച​യെ​പ്പോ​ലെ​യാ​യി​രു​ന്നു ജോ​സ​ഫ്. അ​യാ​ൾ​ക്കു ക​രു​ത്താ​യ് നാ​ട​ക​മെ​ന്ന ക​ല​യു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു!

എ​നി​ക്കി​ല്ലാ​തെ പോ​യ​തും അ​തു​പോ​ലു​ള്ള ഒ​ന്നാ​യി​രു​ന്നു. പ​ണ​മെ​ത്ര​യു​ണ്ടാ​യി​ട്ടും കാ​ര്യ​മി​ല്ലെ​ന്ന് അ​ന്ന് ഞാ​ൻ തി​രി​ച്ച​റി​ഞ്ഞു. എ​വി​ടെ​യും ക​ലാ​കാ​ര​നു​ത​ന്നെ​യാ​ണ് മു​ൻ​തൂ​ക്കം. ക​ല​യു​ടെ ആ ​മാ​ന്ത്രി​ക​ക്കൂ​ട്ടി​ലേ​ക്കാ​ണ് ജെ​നി​ഫ​റും അ​ലി​ഞ്ഞി​റ​ങ്ങി​യ​ത്!

ജോ​സ​ഫ് എ​ഴു​തി​യ നാ​ട​ക​ത്തി​ൽ ആ​വ​ർ​ത്തി​ച്ചാ​വ​ശ്യ​പ്പെ​ട്ടി​ട്ടും ഈ​ശോ​യു​ടെ വേ​ഷം എ​നി​ക്കു ന​ൽ​കാ​ന​വ​ൻ ത​യ്യാ​റാ​യി​ല്ല. ആ ​വേ​ഷം അ​വ​ൻ​ത​ന്നെ ചെ​യ്തു. മ​ഗ്ദ​ല​ന മ​റി​യ​മാ​യി ജെ​നി​യും! എ​ത്ര​മേ​ൽ ഇ​ഴു​കി​ച്ചേ​ർ​ന്ന് അ​ഭി​ന​യി​ക്കാ​മെ​ന്ന​വ​ർ റി​ഹേ​ഴ്സ​ൽ ക്യാ​മ്പി​ൽ വെ​ച്ച് കാ​ണി​ച്ചു​ത​ന്നു.

ഏ​നാ​ശു, ഇ​ത​ഭി​ന​യ​മ​ല്ല; അ​വ​ർ ജീ​വി​ക്കു​ക​യാ​ണ്. പാ​ടു​പെ​ട്ട് കെ​ടു​ത്തി​യി​രു​ന്ന എ​ന്റെ​യു​ള്ളി​ലെ മെ​ഴു​കു​തി​രി​ക്ക് ക​പ്യാ​രു വ​ർ​ക്കി തീ ​കൊ​ളു​ത്തി.

എ​ന്നി​ല​മ​ർ​ന്നു കി​ട​ന്നി​രു​ന്ന സാ​ത്താ​ൻ കൊ​മ്പു​കു​ലു​ക്കി​യെ​ഴു​ന്നേ​റ്റു. എ​ന്ത് ക​ളി ക​ളി​ച്ചും നാ​ട​ക​ത്തി​ന്റെ അ​വ​ത​ര​ണം ത​ട​യ​ണം. ക​പ്യാ​രെ കൂ​ട്ടു​പി​ടി​ച്ച് ഞാ​ന​തി​നു​ള്ള ക​രു​ക്ക​ൾ നീ​ക്കി.

ന​ല്ല​താ​യി​ക്കോ​ട്ടെ, ചീ​ത്ത​യാ​യി​ക്കോ​ട്ടെ ഏ​ത് കാ​ര്യ​വും വി​ശ്വാ​സം ചേ​ർ​ത്ത് വി​ള​മ്പി​യാ​ൽ മു​ന്നും പി​ന്നും നോ​ക്കാ​തെ ആ​ർ​ത്തി​യോ​ടെ വാ​രി​വി​ഴു​ങ്ങു​ന്ന​വ​രാ​ണ് ന​മ്മു​ടെ ജ​ന​മെ​ന്ന് എ​നി​ക്ക​റി​യാ​മാ​യി​രു​ന്നു.

നാ​ട​ക​ത്തി​ൽ മ​ഗ്ദ​ല​ന മ​റി​യ​ത്തി​നാ​ണ് മു​ൻ​തൂ​ക്കം! ന​മ്മു​ടെ ക​ർ​ത്താ​വാ​യ ഈ​ശോ ത​മ്പു​രാ​ന് ഒ​രു വേ​ശ്യ​യു​മാ​യി വ​ഴി​വി​ട്ട ബ​ന്ധ​മാ​ണ് നാ​ട​ക​ത്തി​ന്റെ കാ​ത​ലെ​ന്ന് ഇ​ട​വ​ക​യി​ലെ കു​ഞ്ഞാ​ടു​ക​ളെ വി​ശ്വ​സി​പ്പി​ക്കാ​ൻ എ​നി​ക്ക​ധി​കം അ​ധ്വാ​നം വേ​ണ്ടി​വ​ന്നി​ല്ല.

മ​റ്റെ​ന്തി​നേ​ക്കാ​ളും വേ​ഗ​ത്തി​ൽ സ​ഞ്ച​രി​ക്കു​ന്ന​താ​ണ് അ​പ​വാ​ദം. അ​ത് വി​ശ്വാ​സ​ത്തെ തൊ​ട്ടാ​ണ് തൊ​ടു​ക്കു​ന്ന​തെ​ങ്കി​ൽ തൊ​ടു​ക്കു​ന്ന​തി​നു മു​ന്നേ​യ​തു ത​റ​ച്ചി​രി​ക്കും!

പൊ​തു​വെ നാ​ട​കം​പോ​ലു​ള്ള ക​ലാ​പ​രി​പാ​ടി​ക​ളോ​ട് പു​റം​തി​രി​ഞ്ഞു നി​ന്ന​യാ​ളാ​യി​രു​ന്നു അ​ച്ച​ൻ. അ​തെ​നി​ക്ക് ഗു​ണ​മാ​യി. നാ​ട​കം റ​ദ്ദ് ചെ​യ്യ​പ്പെ​ട്ടു!

പ​​ക്ഷേ അ​വ​രെ​ന്നെ തോ​ൽ​പി​ച്ചു ക​ള​ഞ്ഞു. നാ​ട​കം ന​ട​ന്നി​ല്ലെ​ങ്കി​ലും ജീ​വി​ത​നാ​ട​ക​ത്തി​ൽ ജോ​സ​ഫ് ജെ​ന്നി​യെ നാ​യി​ക​യാ​ക്കി. പ​ര​മാ​വ​ധി ശ്ര​മി​ച്ച​താ​ണ് ത​ട​യാ​ൻ സാ​ധി​ച്ചി​ല്ല; പ്രേ​മം അ​സ്ഥി​ക്കു പി​ടി​ച്ച പെ​ണ്ണാ​യി​രു​ന്നു അ​വ​ൾ!

അ​വ​രു​ടെ ജീ​വി​ത​നൗ​ക​യെ പ​ല​വു​രു മു​ക്കി​ത്താ​ഴ്ത്താ​ൻ ശ്ര​മി​ച്ചെ​ങ്കി​ലും ഞാ​ൻ തോ​റ്റു​പോ​യി. എ​ന്നി​ട്ടും ഞാ​ൻ പി​ന്മാ​റി​യി​ല്ല; പ​ക എ​ന്നെ പി​ശാ​ചാ​ക്കി മാ​റ്റി​യി​രു​ന്നു.

പി​ന്നീ​ട് പ​ല​പ്പോ​ഴും ഞാ​ൻ ആ​ലോ​ചി​ച്ചി​ട്ടു​ണ്ട്; ഒ​രു സ​ത്യ​വി​ശ്വാ​സി​യാ​യ, ദൈ​വ​ത്തി​ന്റെ ആ​ല​യ​ത്തി​ൽ വ​സി​ച്ചി​രു​ന്ന എ​ന്റെ​യു​ള്ളി​ൽ എ​ങ്ങ​നെ​യാ​ണ് സാ​ത്താ​ൻ സ്ഥി​ര​താ​മ​സ​മാ​ക്കി​യ​തെ​ന്ന്!

ന​ഷ്ട​പ്പെ​ടു​ന്ന പ്ര​ണ​യം മ​നു​ഷ്യ​നെ പ​ക​യു​ള്ള​വ​നാ​ക്കി തീ​ർ​ക്കും. പ​തി​യെ അ​ത​വ​ന്റെ​യു​ള്ളി​ലെ കാ​മ​ത്തെ ചു​ര​മാ​ന്തി​യു​ണ​ർ​ത്തും. ത​നി​ക്കു ല​ഭി​ക്കാ​ത്ത​ത് അ​ന്യ​ന് ല​ഭി​ക്കാ​ൻ പാ​ടി​ല്ലെ​ന്ന വാ​ക്യ​ത്തി​ൽ മു​റു​കെ​പ്പി​ടി​ച്ച് ചി​ല​പ്പോ​ഴ​വ​ൻ ഉ​ന്മാ​ദി​യാ​കും. അ​ല്ലെ​ങ്കി​ൽ ക​ടു​ത്ത പ്ര​തി​കാ​ര​ദാ​ഹി​യാ​കും.

ദൈ​വം തോ​ൽ​ക്കു​ന്നി​ട​ത്ത് സാ​ത്താ​ൻ ജ​യി​ക്കും.

എ​ന്നാ​ലാ​വും വി​ധം ഞാ​ന​വ​രെ ദ്രോ​ഹി​ച്ചു. അ​പ​വാ​ദ​ങ്ങ​ളു​ടെ ക​ല്ലു​മ​ഴ പെ​യ്യി​ച്ചു. ജ​നം അ​വ​രെ പു​ച്ഛ​ത്തോ​ടെ വീ​ക്ഷി​ക്കാ​ൻ തു​ട​ങ്ങി​യ​തും സ​ഹി​കെ​ട്ട് അ​വ​ർ ഇ​വി​ടം വി​ട്ടു​പോ​യി.

പ​ത്തി​വി​ട​ർ​ത്തി​യ പ​ക പി​റ​കെ പാ​ഞ്ഞെ​ങ്കി​ലും പി​ടി​ത​രാ​തെ അ​വ​ർ ക​ഴി​ഞ്ഞു. ഒ​ടു​ക്കം ഞാ​ന​റി​ഞ്ഞു; നാ​ട​ക​ക്ക​മ്പ​നി​യു​മാ​യി അ​വ​ർ നാ​ടു​ചു​റ്റു​ന്ന വി​വ​രം.

ഞ​ങ്ങ​ളി​ലെ വി​ശ്വാ​സി​യെ മു​റി​വേ​ൽ​പ്പി​ക്കു​ന്ന​താ​യി​രു​ന്നു അ​വ​രു​ടെ നാ​ട​കം. വി​ശ്വാ​സി​ക​ളാ​യ ജെ​ന്നി​യും ജോ​സ​ഫും ചേ​ർ​ന്ന് അ​വി​ശ്വാ​സി​ക​ളു​ടെ ദൈ​വ​ത്തെ​ക്കു​റി​ച്ചു​ള്ള, ക​ടാ​വാ​ങ്കോ​ട്ട് മാ​ക്ക​മെ​ന്ന പെ​ൺ​ദൈ​വ​ത്തെ​ക്കു​റി​ച്ചു​ള്ള നാ​ട​കം ക​ളി​ക്കു​ന്നു! അ​ര​ങ്ങി​ൽ ദൈ​വ​ക്കോ​ലം കെ​ട്ടി​യാ​ടു​ന്നു! ഞ​ങ്ങ​ൾ​ക്ക​ത് ഉ​ൾ​ക്കൊ​ള്ളാ​നാ​യി​ല്ല.

എ​ങ്ങ​നെ ത​ട​യാം? ഞാ​ൻ വ​ർ​ക്കി​യു​മാ​യി ആ​ലോ​ചി​ച്ചു.

അ​വ​നാ​ണ് ആ​വ​ശ്യ​പ്പെ​ട്ട​ത് അ​വ​രെ ഈ ​നാ​ട്ടി​ലേ​ക്ക് വി​ളി​ക്കാ​ൻ... എ​ന്നി​ട്ട​വ​രെ... എ​നി​ക്ക് സ​ന്തോ​ഷ​മാ​യി. പ​ക്ഷേ എ​ങ്ങ​നെ? പ​ള്ളി​യു​ടെ കീ​ഴി​ൽ മാ​ക്ക​മെ​ന്ന നാ​ട​കം... ഛേ... അ​തോ​ർ​ക്കാ​നേ ക​ഴി​യി​ല്ല.

അ​പ്പോ​ഴാ​ണ് പ​ല​യി​ട​ത്തും രൂ​പ​വ​ത്ക​രി​ക്ക​പ്പെ​ട്ട ഫൈ​ൻ ആ​ർ​ട്സ് സൊ​സൈ​റ്റി​യെ​ന്ന സം​ഘ​ട​ന ശ്ര​ദ്ധ​യി​ലേ​ക്കു വ​ന്ന​ത്. ഇ​ട​വ​ക​യി​ലെ പു​രോ​ഗ​മ​ന​പ​ക്ഷ​ക്കാ​രാ​യ ചെ​റു​പ്പ​ക്കാ​രെ വി​ളി​ച്ച് ഞാ​ൻ ആ​ശ​യം പ​ങ്കി​ട്ടു.

അം​ഗ​ങ്ങ​ളെ ചേ​ർ​ത്തു. ഓ​രോ മാ​സം ഒ​രു നാ​ട​കം. ആ​ദ്യ​നാ​ട​കം ‘പാ​ട്ട​ബാ​ക്കി’ -ടി​ക്ക​റ്റ് വെ​ച്ച് ക​ളി​ക്കാ​ൻ തീ​രു​മാ​നി​ച്ചു. സൗ​ജ​ന്യ​മാ​യി നാ​ട​കം ക​ണ്ടി​രു​ന്ന ജ​നം പി​ന്തി​രി​ഞ്ഞു നി​ന്നു. വ​ൻ ന​ഷ്ടം വ​ന്നു.

ര​ണ്ടാ​മ​ത്തെ നാ​ട​കം -‘ജ്ജ് ​ന​ല്ല മ​നി​സ്സ​നാ​കാ​ൻ നോ​ക്ക്’ -വ​ൻ പ്ര​ചാ​ര​ണം സം​ഘ​ടി​പ്പി​ച്ചു. കു​റ​ച്ച​ധി​കം ടി​ക്ക​റ്റു​ക​ൾ വി​റ്റു​പോ​യി. ബാ​ക്കി​യു​ള്ള​ത് നാ​ട​ക ദി​വ​സം ചെ​ല​വാ​കു​മെ​ന്നു ക​രു​തി​യെ​ങ്കി​ലും ഗു​ണ​മു​ണ്ടാ​യി​ല്ല. എ​ന്റേ​ത​ട​ക്കം പ​ല​രു​ടെ​യും ആ​ഭ​ര​ണ​ങ്ങ​ൾ പ​ണ​യ​ത്തി​ലാ​യി.

സം​ഗ​തി ഞാ​ൻ വി​ചാ​രി​ച്ച ലൈ​നി​ൽ​ക്കൂ​ടി​ത്ത​ന്നെ​യാ​ണ് സ​ഞ്ച​രി​ക്കു​ന്ന​തെ​ന്ന് ക​ണ്ട​പ്പോ​ൾ സ​ന്തോ​ഷ​മാ​യി. മീ​റ്റി​ങ്ങി​ൽ ഞാ​നെ​ന്റെ ചൂ​ണ്ട​യെ​റി​ഞ്ഞു.

കാ​ണി​ക​ൾ കൂ​ട​ണ​മെ​ങ്കി​ൽ വി​ശ്വാ​സ​ത്തെ ബ​ല​പ്പെ​ടു​ത്തു​ന്ന, ക​ണ്ണീ​ർ വീ​ഴ്ത്തു​ന്ന നാ​ട​കം ക​ളി​ക്ക​ണം.

ചി​ല​രൊ​ക്കെ എ​തി​ർ​ത്തെ​ങ്കി​ലും ജ​ന​സ​മ്മ​തി കൂ​ടി​യ നാ​ട​ക​മെ​ന്ന നി​ല​യി​ൽ ‘ക​ട​വാ​ങ്കോ​ട്ട് മാ​ക്കം’ തീ​രു​മാ​ന​മാ​യി.

ജോ​സ​ഫും കൂ​ട്ട​രും വ​ന്നു. എ​ന്റെ​യു​ള്ളി​ലെ മൂ​ർ​ഖ​നെ ഒ​ളി​പ്പി​ച്ചു വെ​ച്ച് ഞാ​ന​വ​ർ​ക്ക് മു​ന്നി​ൽ ന​ല്ല സ​മ​രി​യാ​ക്കാ​ര​നാ​യി നി​ന്നു!

അ​ല്ലെ​ങ്കി​ലും യ​ഥാ​ർ​ഥ ക​ലാ​കാ​ര​നെ​പ്പോ​ഴും ജീ​വി​ത​ത്തി​ൽ പ​രാ​ജ​യ​പ്പെ​ട്ട​വ​നാ​യി​രി​ക്കും. ന​ന്മ​മ​ര​ങ്ങ​ളെ തി​രി​ച്ച​റി​യാ​നു​ള്ള പാ​ങ്ങ് ക​ർ​ത്താ​വ് അ​വ​ർ​ക്ക് ന​ൽ​കി​യി​ട്ടി​ല്ല!

എ​ല്ലാ സൗ​ക​ര്യ​ങ്ങ​ളും ഞാ​നൊ​രു​ക്കി. എ​ന്റെ വീ​ട്ടി​ൽ​നി​ന്നും ഭ​ക്ഷ​ണ​മെ​ത്തി​ച്ചു. ജെ​ന്നി​ഫ​റും ജോ​സ​ഫും മ​ന​സ്സു തു​റ​ന്ന് ചി​രി​ച്ചു.

മ​ണി​ക്കൂ​റു​ക​ൾ​ക്ക് മു​ന്നേ സ്കൂ​ൾ​ഗ്രൗ​ണ്ട് നി​റ​ഞ്ഞു. നാ​ട​കം ക​ത്തി​ക്ക​യ​റി. ജ​നം സ​ങ്ക​ട​ങ്ങ​ൾ ക​ണ്ടു ക​ര​ഞ്ഞു.

അ​വ​സാ​ന രം​ഗ​ത്തി​നു മു​ന്നേ​യു​ള്ള ഇ​ട​വേ​ള​യി​ൽ ജെ​ന്നി കു​ടി​വെ​ള്ള​മാ​വ​ശ്യ​പ്പെ​ട്ടു. പ്ര​ലോ​ഭ​ന​ത്തി​ന്റെ ക​നി അ​ര​ച്ചു​ക​ല​ക്കി​യ​ത് ഞാ​ന​വ​ൾ​ക്ക് സ​മ്മാ​നി​ച്ചു. അ​തി​ൽ​നി​ന്നും പ​ത്തി​യു​യ​ർ​ത്തി​യ മൂ​ർ​ഖ​നെ അ​വ​ൾ​ക്കു തി​രി​ച്ച​റി​യാ​നാ​യി​ല്ല!

എ​ത്ര മ​നോ​ഹ​ര​മാ​യാ​ണ് അ​ന്ന​വ​ൾ ചി​രി​ച്ച​ത്. വെ​ള്ള​ത്തി​നു പ​ക​രം ആ​പ്പി​ൾ ജ്യൂ​സ് ന​ൽ​കി​യ ക​രു​ത​ലി​നെ അ​വ​ൾ പു​ക​ഴ്ത്തി.

പി​ന്നീ​ടെ​ല്ലാം ഞാ​നെ​ഴു​തി​യ തി​ര​ക്ക​ഥ​ക്കൊ​പ്പം സ​ഞ്ച​രി​ച്ചു.

മാ​ക്കം -അ​ല്ല ജെ​നി​ഫ​ർ വീ​ണു. ഞാ​ൻ ച​ട്ടം​കെ​ട്ടി നി​ർ​ത്തി​യി​രു​ന്ന ആ​ളു​ക​ൾ ബ​ഹ​ള​മു​ണ്ടാ​ക്കി.

ജോ​സ​ഫ് ജെ​ന്നി​യെ അ​പാ​യ​പ്പെ​ടു​ത്തി​യെ​ന്ന് ജ​നം അ​ട​ക്കം പ​റ​ഞ്ഞു. ഞാ​ൻ പ​റ​യി​പ്പി​ച്ചു.

പി​ന്നീ​ടെ​ല്ലാം പെ​ട്ടെ​ന്നാ​യി​രു​ന്നു. ജെ​ന്നി​യെ കെ​ട്ടി​പ്പി​ടി​ച്ച് ക​ര​ഞ്ഞ ജോ​സ​ഫി​നെ വ​ലി​ച്ചി​ഴ​ച്ച് സ്റ്റേ​ജി​നു പി​ന്നി​ൽ കെ​ട്ടി​യി​ട്ടു.

അ​പ്പോ​ഴാ​ണ് നീ ​വേ​ദി​യി​ലേ​ക്ക് നൂ​ണു​വ​ന്ന​ത്. ത​ട​യാ​ൻ ക​ഴി​യും മു​ന്നേ അ​വ​ൾ ചി​ല​തെ​ല്ലാം നി​ന്നോ​ട് പ​റ​ഞ്ഞി​രു​ന്നു.

എ​ന്നി​ൽ വ​ൻ​വൃ​ക്ഷ​മാ​യി വ​ള​ർ​ന്നു​നി​ന്നി​രു​ന്ന പ​ക നി​ന്നെ വേ​ദി​യു​ടെ പി​റ​കി​ലേ​ക്ക് വ​ലി​ച്ചെ​റി​ഞ്ഞു.

മ​ര​ണ വെ​പ്രാ​ളം കാ​ട്ടി​യ ജെ​ന്നി​യെ നോ​ക്കി ഞാ​ൻ മ​നോ​ഹ​ര​മാ​യി ചി​രി​ച്ചു. അ​ത്ര ന​ല്ല ചി​രി ഞാ​ൻ ജീ​വി​ത​ത്തി​ലൊ​രി​ക്ക​ലും ചി​രി​ച്ചി​രു​ന്നി​ല്ല. പ​ക്ഷേ അ​വ​സാ​ന നി​മി​ഷ​ത്തി​ൽ ജെ​ന്നി എ​ന്നെ നോ​ക്കി​യ നോ​ട്ട​മു​ണ്ട​ല്ലോ അ​തെ​ന്റെ ചി​രി​യെ ജീ​വി​ത​ത്തി​ൽ​നി​ന്നും പാ​ടെ റ​ദ്ദ് ചെ​യ്തു​ക​ള​ഞ്ഞു.

ഞാ​ൻ ത​ള​ർ​ന്നി​ല്ല. എ​ന്റെ ആ​ളു​ക​ൾ അ​പ്പോ​ഴേ​ക്കും പൊ​ലീ​സി​നെ വി​ളി​ച്ചു​വ​രു​ത്തി​യി​രു​ന്നു. അ​പ്പോ​ഴാ​ണ് ഞാ​ൻ നി​ന്നെ പി​ന്നെ​യും ക​ണ്ട​ത്. നീ ​ജോ​സ​ഫി​ന്റെ കെ​ട്ട​ഴി​ക്കാ​ൻ നോ​ക്കു​ക​യാ​ണ്. പി​ന്നെ​യൊ​ന്നും ചി​ന്തി​ച്ചി​ല്ല; ഒ​റ്റ ച​വി​ട്ടി​നു നി​ന്നെ പു​റ​ത്തേ​ക്ക് തെ​റി​പ്പി​ച്ചു.

എ​ന്റെ പി​ടി​പാ​ടി​ന്റെ വ​ല പൊ​ട്ടി​ക്കാ​ൻ ആ​ർ​ക്കു​മാ​യി​ല്ല. ജെ​ന്നി​യെ ആ​ശു​പ​ത്രി​യി​ലേ​ക്കും ജോ​സ​ഫി​നെ സ്റ്റേ​ഷ​നി​ലേ​ക്കും കൊ​ണ്ടു​പോ​യി. ഞാ​ൻ വേ​ഗ​ത്തി​ൽ പു​റ​ത്തി​റ​ങ്ങി നി​ന്നെ അ​ന്വേ​ഷി​ച്ചു. ക​ണ്ടി​ല്ല. പി​ന്നീ​ട് തി​ര​യാ​ൻ നി​ന്നി​ല്ല. ന​രു​ന്ത് ചെ​ക്ക​ൻ എ​വി​ടെ​യെ​ങ്കി​ലും പോ​യി തു​ല​യ​ട്ടെ എ​ന്നു ക​രു​തി.

പി​റ്റേ​ന്ന് തു​ന്നി​ക്കെ​ട്ടി​യ ജെ​ന്നി​യു​ടെ ഉ​ട​ൽ ഞ​ങ്ങ​ൾ തെ​മ്മാ​ടി​ക്കു​ഴി​യി​ൽ പ്ര​തി​ഷ്ഠി​ച്ചു.

ഭാ​ര്യ​യെ കൊ​ന്ന കു​റ്റ​ത്തി​ന് ജോ​സ​ഫി​നെ പ​തി​നാ​ലു വ​ർ​ഷം ത​ട​വി​ന് ശി​ക്ഷി​ച്ചു.

ഈ​ശോ, ഇ​പ്പോ​ൾ നീ​യി​വി​ടെ വ​ന്ന​തി​ന്റെ കാ​ര​ണം ഞാ​ന​റി​യു​ന്നു. നി​ശ്ച​യ​മാ​യും നി​ന്റെ തീ​രു​മാ​നം നി​ന്റെ ശ​രി​യാ​ണ്. എ​ന്നാ​ൽ എ​ന്റെ ശ​രി ഇ​താ​ണ്. നി​ന്റെ അ​മ്മ​യു​ടെ മ​ര​ണ​കാ​ര​ണം ഞാ​നാ​ണെ​ന്നു ലോ​ക​ത്തെ​യ​റി​യി​ക്കാ​നും നി​ന്റെ അ​പ്പ​ൻ നി​ര​പ​രാ​ധി​യാ​ണെ​ന്ന് തെ​ളി​യി​ക്കാ​നു​മാ​യി നീ ​നാ​ട​ക​മെ​ഴു​തും മു​ന്നേ ഞാ​നി​ത് വി​ളി​ച്ചു​പ​റ​യു​ക​യാ​ണ്. കൈ​ക്കാ​ര​ൻ ഏ​നാ​ശു​വി​ന് അ​ങ്ങ​നെ തോ​ൽ​ക്കാ​നാ​കി​ല്ല. ഇ​വി​ടെ​യും തോ​ൽ​ക്കു​ന്ന​ത് നീ​യാ​ണ്. ഈ ​ക​ത്തി​ന്റെ കോ​പ്പി പ​ത്ര​ക്കാ​ര​ൻ പ​യ്യ​നെ ഞാ​നി​പ്പോ​ൾ​ത​ന്നെ ഏ​ൽ​പ്പി​ക്കും. നാ​ളെ​യെ​ല്ലാ പ​ത്ര​ങ്ങ​ളി​ലും അ​ത​ച്ച​ടി​ച്ചു വ​രും. അ​തോ​ടെ നി​ന്റെ നാ​ട​ക​ത്തി​ന്റെ ക​ഥ ക​ഴി​യും. നീ ​നി​ശ്ച​യി​ക്കു​ന്ന​തു​പോ​ലെ​യി​തു പ​ര്യ​വ​സാ​നി​ക്കി​ല്ല. ഇ​തി​ന്റെ തി​ര​നാ​ട​കം എ​ന്റെ കൈ​ക്കു​ള്ളി​ൽ ഭ​ദ്ര​മാ​ണ്. പ​റ്റു​മെ​ങ്കി​ൽ നീ​യ​ഭി​ന​യി​ക്ക്. അ​പ്പ​നെ കൊ​ണ്ട് സം​വി​ധാ​നം ചെ​യ്യി​ക്ക്. പ​ക്ഷേ കൈ​ക്കാ​ര​ൻ ഏ​നാ​ശു​വി​ന്റെ ക​ഥാ​പാ​ത്രം ഇ​നി വേ​ണ്ട. അ​ത് ഞാ​ൻ റ​ദ്ദാ​ക്കു​ക​യാ​ണ്.

ഈ​ശോ, ക​ർ​ത്താ​വി​ന്റെ ഉ​പ​മ​ക​ളി​ൽ, പ​റ്റ​ങ്ങ​ളി​ൽ​നി​ന്നും വ​ഴി​തെ​റ്റി​യ ഒ​രാ​ടി​നെ​ക്കു​റി​ച്ച് കേ​ട്ടി​ട്ടി​ല്ലെ? ആ ​ഒ​ന്നാ​ണ് ഞാ​ൻ! വ​ഴി​തെ​റ്റി​യ ഒ​ന്നി​നെ അ​ന്വേ​ഷി​ച്ച് ക​ർ​ത്താ​വ് വ​ന്നി​രി​ക്കു​ന്നു. എ​ന്നെ​യ​വ​ൻ തി​രി​ച്ച​റി​ഞ്ഞി​രി​ക്കു​ന്നു. ഇ​നി​യെ​നി​ക്ക് സ​മാ​ധാ​ന​മാ​യി പോ​കാം.’’

‘‘ഈ​ശോ ഇ​താ നോ​ക്ക്; നി​ന്റെ അ​മ്മ​യ്ക്ക് ഞാ​ൻ ഒ​ഴി​ച്ചു കൊ​ടു​ത്ത പ്ര​ലോ​ഭ​ന​ത്തി​ന്റെ ക​നി പി​ഴി​ഞ്ഞ ചാ​റ്! ഇ​തെ​ന്റെ ശ​രീ​ര​മാ​ണ്. എ​ന്റെ മ​ന​സ്സാ​ണ്. ഇ​തി​ലെ​ന്റെ സ്വ​ഭാ​വ​വും അ​ലി​ഞ്ഞു​ചേ​ർ​ന്നി​ട്ടു​ണ്ട്. നി​ങ്ങ​ളെ ജ​യി​ക്കാ​നാ​യി ഞാ​നി​ത് സ​ന്തോ​ഷ​പൂ​ർ​വം പാ​നം​ചെ​യ്യു​ന്നു. ഈ ​ക​ത്ത് ക​യ്യി​ൽ കി​ട്ടു​ന്ന​തി​നും മു​ന്നേ ഞാ​ൻ യാ​ത്ര​യാ​യി​ട്ടു​ണ്ടാ​കും. ഇ​നി നി​ന​ക്ക് എ​ന്നെ തോ​ൽ​പ്പി​ക്കാ​നാ​കി​ല്ല. പ​രാ​ജ​യ​പ്പെ​ട്ട നാ​ട​ക​ക്കാ​ര​നാ​യി ച​രി​ത്രം നി​ന്നെ അ​ട​യാ​ള​പ്പെ​ടു​ത്തും.

ഒ​ന്നു​കൂ​ടി; പൊ​ട്ടി​ച്ചി​രി​ച്ചു​കൊ​ണ്ടാ​ണ് ഞാ​നീ വി​ജ​യം ആ​ഘോ​ഷി​ക്കു​ന്ന​ത്.

എ​ന്ന് കൈ​ക്കാ​ര​ൻ ഏ​നാ​ശു.’’

വീ​ശി​യ​ടി​ച്ച പ​ടി​ഞ്ഞാ​റ​ൻ കാ​റ്റേ​റ്റ് ആ ​ക​ത്ത് വി​റ​കൊ​ണ്ടു!

വി​ത​ക്കാ​ര​ന്റെ ഉ​പ​മ​യെ​ന്നെ​ഴു​തി​യ നാ​ട​ക​ശീ​ർ​ഷ​ക​ത്തി​നു മേ​ൽ ചു​വ​പ്പു​മ​ഷി​പ്പേ​ന​കൊ​ണ്ട് ക​ടും​വെ​ട്ട് വെ​ട്ടി ഈ​ശോ ആ ​ക​ത്ത് അ​ക​ലേ​ക്ക് വ​ലി​ച്ചെ​റി​ഞ്ഞു.