കവിത- തീ‍ക്ഷണം

രാ​ജീ​വ് പെ​രു​മ​ൺപു​റ

വേ​ദ​ന തി​ന്നു ന​ര​കി​ച്ച പ​ക​ലു​ക​ൾ

സ്വ​പ്ന​ങ്ങ​ള​ല​മു​റ കൂ​ട്ടു​ന്ന രാ​ത്രി​ക​ൾ

ഓ​ർ​മ​ത​ൻ ച​ങ്ങ​ല​ക​ണ്ണി​ക​ളു​ര​ഞ്ഞു​ര​ഞ്ഞ്

ചോ​ര​യും ച​ല​വും വ​മി​ച്ചേ​റെ ഖി​ന്ന​നാ​യ്

വ്യാ​ക​ര​ണം പി​ഴ​പ്പി​ച്ച നാ​ടി​ന്റെ മു​റ്റ​ത്ത്

തെ​ക്കും വ​ട​ക്കും ന​ട​ന്നു​തീ​ർ​ക്കു​ന്നു ഞാ​ൻ

ജീ​വി​ത​ത്തി​ന്റെ ഉ​ച്ച​യും സ​ന്ധ്യ​യും

വ​ഴി​യി​ലേ​റെ ശി​ലാ​ലി​ഖി​ത​ങ്ങ​ളി​ൽ

ചോ​ര​യി​റ്റു​ന്നു ഞാ​ൻ മാ​ത്രം കാ​ണു​ന്നു

ചി​രി​തൂ​കി​യെ​ത്തു​ന്ന വ​ഴി​യാ​ത്രി​ക​ർ

ചി​രി​യി​ലേ​തോ പ​ക മ​ണ​ക്കു​ന്നു

മൂ​ക്കു​പൊ​ത്തി ന​ട​ക്കാ​ൻ തു​ട​ങ്ങു​കി​ൽ

പെ​രു​വി​ര​ൽ ന​ഖം ക​ല്ലി​ലു​ട​ക്കു​ന്നു

ചോ​ര വീ​ഴു​ന്ന താ​റി​ട്ട റോ​ഡി​ലെ​ൻ

നി​ഴ​ലു​മാ​ത്രം കൂ​ടെ​ക്ക​ര​യു​ന്നു.