പട്ടത്തെ പേടിക്കുന്ന ആകാശം

ഫലസ്തീനിലെ ഒരു ചെറിയ അഭയാർത്ഥി ക്യാമ്പിൽ അന്നത്തെ പ്രഭാതത്തിന് ഒരു വിചിത്രമായ നിശ്ശബ്ദതയുണ്ടായിരുന്നു.

കുട്ടികൾ പതിവുപോലെ മുറ്റത്തേക്ക് ഓടിയെത്തിയില്ല. വീടുകളുടെ മേൽക്കൂരകളിൽ നിന്ന് ചിരികൾ കേട്ടില്ല. ആകാശത്തേക്ക് ഉയരേണ്ടിയിരുന്ന വർണപ്പട്ടങ്ങൾ എവിടെയും കണ്ടില്ല.

കാരണം, അന്ന് പട്ടം പറത്തുന്നതിനും വിലക്കുണ്ടായിരുന്നു.

ഒരു പട്ടം.

നൂലിൽ കെട്ടിയ ഒരു ചെറിയ കടലാസ് സ്വപ്നം.

അത് പോലും അധികാരത്തിന് ഭയമായി തോന്നിയിരുന്നു.

ക്യാമ്പിലെ ഒരു കുഞ്ഞ് തന്റെ കൈയിലിരുന്ന പട്ടത്തെ നോക്കി അമ്മയോട് ചോദിച്ചു:

“ഉമ്മാ... പട്ടത്തിനും പേടിക്കേണ്ടി വരുമോ?”

അമ്മ ചിരിച്ചു. പക്ഷേ ആ ചിരിയിൽ കണ്ണുനീരിന്റെ നനവുണ്ടായിരുന്നു.

“പട്ടത്തിന് പേടിക്കേണ്ട, മോനേ. ആകാശത്തിനാണ് ഇനി പേടിക്കേണ്ടി വരുന്നത്.”

അവൻ ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.

അവന്റെ ചെറിയ കൈകളിൽ ചുവപ്പും പച്ചയും കറുപ്പും വെള്ളയും നിറങ്ങളുള്ള ഒരു പട്ടമുണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ വാലിൽ അവൻ ഒരു ചെറിയ കുറിപ്പ് കെട്ടിയിരുന്നു:

“ഞങ്ങളുടെ ആകാശം ഞങ്ങളുടേതാണ്.”

അടുത്ത വീട്ടിലെ കുട്ടികൾ അവനെ ചുറ്റിനിന്നു.

“പറത്താമോ?”

അവൻ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി.

അവിടെ പട്ടാളവാഹനങ്ങളായിരുന്നു.

പക്ഷേ കുട്ടികളുടെ കണ്ണുകളിൽ അതിനേക്കാൾ വലിയൊരു ആകാശമുണ്ടായിരുന്നു.

അവരുടെ മുത്തശ്ശൻ ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞ കഥ അവന് ഓർമ്മ വന്നു.

വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ്, വളരെ ചെറിയൊരു കുട്ടി ഒരു സൈനികനെ കണ്ടപ്പോൾ കല്ലെടുത്തിരുന്നു. സൈനികൻ അവനെ പിടിച്ചുനിർത്തി ചോദിച്ചു:

“ഇത് ചെയ്യാൻ നിന്നെ പഠിപ്പിച്ചത് ആരാണ്?”

ഭയന്ന് കുട്ടി പറഞ്ഞത്:

“എന്റെ ജ്യേഷ്ഠൻ.”

അവനെ പഠിപ്പിച്ച ആ “ജ്യേഷ്ഠനെ” കണ്ടെത്താനായി അവർ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അവിടെ കണ്ടത് മറ്റൊരു കൊച്ചുകുട്ടിയെയായിരുന്നു—മണ്ണപ്പം ചുട്ടുകളിക്കുന്ന ഒരു കുഞ്ഞിനെ.

മുത്തശ്ശൻ അന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു:

“ചില മണ്ണുകളിൽ വിപ്ലവം പുസ്തകങ്ങളിൽ നിന്നല്ല തുടങ്ങുന്നത്. കുട്ടികളുടെ കളികളിൽ നിന്നാണ്.”

ആ കഥ കേട്ടുവളർന്ന കുട്ടിക്ക് അന്ന് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി.

ഒരു തലമുറയുടെ സ്വപ്നങ്ങളെ തടയാൻ കഴിയില്ലെങ്കിൽ, അവർ ഒരുപക്ഷേ ആകാശത്തെയും നിയമമാക്കാൻ ശ്രമിക്കും.

അവൻ പട്ടത്തിന്റെ നൂൽ പതുക്കെ പിടിച്ചു.

“പക്ഷേ ഉമ്മാ... പട്ടം പറത്താൻ പാടില്ലെങ്കിൽ?”

അമ്മ അവന്റെ തലയിൽ കൈവെച്ചു.

“അപ്പോൾ പട്ടം ആകാശത്ത് പറക്കേണ്ടതില്ല. ആദ്യം അത് നമ്മുടെ മനസ്സിൽ പറക്കട്ടെ.”

അന്ന് പട്ടം പറന്നില്ല.

പക്ഷേ അടുത്ത ദിവസം ക്യാമ്പിലെ ഓരോ വീട്ടിലും ഓരോ പട്ടമുണ്ടായി.

ഒരാളുടെ പട്ടത്തിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:

“സ്വാതന്ത്ര്യം.”

മറ്റൊന്നിൽ:

“നാട്.”

മറ്റൊന്നിൽ:

“തിരിച്ചുവരവ്.”

ചില പട്ടങ്ങളിൽ വാക്കുകളൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

അവ വെറും നിറങ്ങളായിരുന്നു.

കാരണം ചിലപ്പോൾ ഒരു ജനതയുടെ മുഴുവൻ ചരിത്രവും പറയാൻ ഒരു പട്ടത്തിന് വാക്കുകൾ ആവശ്യമില്ല.

ആകാശം മാത്രം മതി.

പട്ടം പറത്തുന്നതിനെ പേടിക്കുന്ന ഒരു സൈന്യത്തോട് ആ കുട്ടികൾ ചോദിച്ചില്ല:

“ഞങ്ങൾക്ക് ആകാശം തരാമോ?”

അവർ വെറുതെ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി.

കാരണം അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് അനുമതി ചോദിക്കേണ്ടതില്ലെന്ന് അവർ പതുക്കെ പഠിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

അന്ന് വൈകുന്നേരം കാറ്റ് ശക്തമായി.

ക്യാമ്പിലെ ഒരു ചെറിയ വീട്ടിന്റെ മേൽക്കൂരയിൽ നിന്ന് ഒരു പട്ടം പതുക്കെ ഉയർന്നു.

പിന്നെ മറ്റൊന്ന്.

പിന്നെ മറ്റൊന്ന്.

ആകാശം നിറയാൻ തുടങ്ങി.

താഴെ നിന്നിരുന്ന കുട്ടികൾ കൈയടിച്ചു.

അവരിൽ ഏറ്റവും ചെറിയ കുട്ടി ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു:

“ഉമ്മാ... ഇത്രയും പട്ടങ്ങളെ എങ്ങനെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യും?”

അമ്മ ചിരിച്ചു.

“അവയെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യാൻ ആദ്യം ആകാശത്തെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യണം, മോനേ.”

ആകാശം അന്ന് കുറച്ചുകൂടി വിശാലമായി.

പട്ടങ്ങൾ ഉയർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.

അവയുടെ നൂലുകൾ പിടിച്ചിരുന്ന ചെറിയ കൈകളിൽ ആയുധങ്ങളൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

ഉണ്ടായിരുന്നത് ഒരു ജനതയുടെ ഓർമ്മയും, നഷ്ടപ്പെട്ട വീടുകളുടെ വേദനയും, തിരിച്ചുവരുമെന്ന പ്രതീക്ഷയും, സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ സ്വപ്നവും മാത്രം.

അവിടെ നിന്നാണ് കുട്ടികൾ മറ്റൊരു പാഠം പഠിച്ചത്:

ചില അധികാരങ്ങൾ കല്ലിനെ ഭയപ്പെടും.

ചിലത് ശബ്ദത്തെ ഭയപ്പെടും.

പക്ഷേ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുന്നത്—

സ്വതന്ത്രമായി സ്വപ്നം കാണാൻ പഠിച്ച ഒരു തലമുറയെയാണ്.

അതിനാൽ ആ ദിവസം ഫലസ്തീന്റെ ആകാശത്ത് പറന്നത് വെറും പട്ടങ്ങളായിരുന്നില്ല.

അവ ഒരു ജനതയുടെ സ്വപ്നങ്ങളായിരുന്നു.