കവിത- പരിണാമം

വേ​രു​ക​ൾ പ​റ​ഞ്ഞു,

ചി​ല്ല​ക​ൾ​ക്ക്

പ​രി​ണാ​മം

സം​ഭ​വി​ച്ചി​ട്ടു​ണ്ടെ​ന്ന്.

ചി​ല

വെ​യി​ലു​ക​ൾ വാ​ട്ടി​യ

ചി​ല്ല​ക​ളി​ൽ

കൊ​ഴി​ഞ്ഞ ത​ളി​ർ​ക്കാ​ലം

ഓ​ർ​മ​ക​ളി​ലേ​ക്ക്

ഊ​റ്റു​ന്നു ചി​ല​ർ.

നി​ഴ​ലി​നെ

കോ​രി​യെ​ടു​ക്കു​ന്ന​വ​രോ​ട്

വേ​ര് ചോ​ദി​ച്ച​ത്രെ

ഗാ​ന്ധി​യെ​വി​ടെ?

രാ​മ​ൻ ല​ക്ഷ്മ​ണ​നോ​ടോ​തി,

ക​ലാ​പ​ത്തി​ന്റെ നി​ര​ർ​ഥ​ത​ക​ൾ,

ചി​ല​ര​ത് കാ​റ്റി​ലേ​ക്കൂ​തി,

ക​തി​രു​ക​ൾ മാ​റ്റി

പ​തി​രു​ക​ൾ വാ​രി​യ​വ​ർ

വേ​രി​നോ​ട് പ​റ​ഞ്ഞു,

നീ ​കൊ​ളു​ത്തി​യ​തും.

കാ​റ്റൂ​തു​മെ​ന്ന്.

പ​ക്ഷേ

നാ​ള​ങ്ങ​ളു​യ​ർ​ന്ന​ത്

ആ​കാ​ശ​ത്തോ​ള​മാ​യി​രു​ന്ന​ല്ലോ.

അ​ടി​വേ​ര​റു​ത്താ​ലും

ആ​കാ​ശ നാ​രു​ക​ളാ​യ​വ

പെ​യ്തു പ​ര​ക്കും.

വീ​ണ്ടും

വേ​രൂ​റി​ച്ചി​രി​ച്ചു.

മെ​ല്ലെ​പ്പ​റ​ഞ്ഞു,

‘ആ​ർ​ഷ​ഭാ​ര​തം’!

.