ഭൂ​ത​വാ​യ

ഭീ​മാ​കാ​ര​മൊ​രു രൂ​പം

ഭൂ​മി വി​ഴു​ങ്ങു​ന്ന ദി​ക്കി​ൽ

ഭ​ക്തി​യോ​ടെ നി​ന്നു ഞാ​നും.

ഏ​ക​വു​മ​നേ​ക​വും

വ​ഹി​ക്കും

വ​ഴി​യാ​ണ​തി​ന്റെ

പെ​രു​ത്ത വാ​യ

ഒ​ന്നു​മ​റി​ഞ്ഞി​ല്ലൊ​ന്നി​നെ​യും

ഓ​രോ​ന്നാ​യെ​ല്ലാം,

ഒ​തു​ങ്ങി​യ​ക​പ്പെ​ട്ട​തി​ന്റെ

വാ​യി​ൽ.

അ​തെ​ന്നെ,

വി​ഴു​ങ്ങു​മെ​ന്നു,

അ​റി​യു​ന്ന​താ​ണി​ന്നെ​ന്റെ ദുഃഖം,

അ​തി​ന്റെ നാ​വി​ൽ

തൂ​ങ്ങി നി​ന്നെ​ന്റെ

കൈ ​ക​ഴ​ച്ചു,

ഉ​ട​ൽ വ​ലി​ഞ്ഞു.

പെ​രു​ത്ത വാ​യി​ൽനി​ന്നു

പൊ​ടി​യും,

ര​ക്ത​വും മാം​സാ​വ​ശി​ഷ്ട​ങ്ങ​ളും,

മ​ര​ണ​വും

എ​ന്നി​ൽ വീ​ണു മൂ​ടിനി​ൽ​ക്കേ,

ഒ​രു മി​ന്നാ​മി​നു​ങ്ങി​ന്റെ വെ​ളി​ച്ചം

തെ​ളി​യു​ന്നു മേ​ലെ

കാ​ർ​മേ​ഘ​ങ്ങ​ൾ മൂ​ടി​യ

ന​ക്ഷ​ത്ര​ങ്ങ​ൾ​ക്കി​ട​യി​ൽ.