തീമുള

കടലുകൾ വറ്റിപ്പോയ

ഉപ്പിന്റെ വിശപ്പിൽനിന്ന്

നീ നീരാവിയായി ഉയരുമ്പോൾ

എന്റെ നെഞ്ചിലെ

ഇരുണ്ട ഭൂഖണ്ഡങ്ങൾ വിറയ്ക്കും.

കാറ്റുകൾ നിന്നിൽനിന്ന്

കവർന്നെടുത്ത

അതേ ദാഹംകൊണ്ട്

ഞാൻ കാത്തിരിക്കും.

മാന്ത്രികവിരലുകളല്ല

എന്റെ കൈകൾ,

മണ്ണും വേരുകളും തൊട്ടറിഞ്ഞ

പച്ചയായ മാംസമാണ്.

പാറയിടുക്കിൽ വീഴുന്ന

ആദ്യത്തെ മഴത്തുള്ളിപോലെ

നീ എന്റെ തുറന്ന മാറിടത്തിലേക്ക് ഇറ്റുവീഴുമ്പോൾ,

എന്റെ രക്തത്തിന്റെ

കറുത്ത ലാവയിൽ

നിന്റെ ജലകണങ്ങളെ

ഞാൻ തടവിലാക്കും.

പുതിയൊരു രൂപം നിനക്ക്

ഞാൻ എന്തിനു നൽകണം?

എന്റെ ചുണ്ടുകൾ പതിഞ്ഞു

ചുവന്ന ആ വരികൾ മതി,

രാത്രിയുടെ അടിത്തട്ടിൽ

നീ നനഞ്ഞുണർന്ന

ആ വിയർപ്പിന്റെ മണം മതി.

മണ്ണും കടലും ഉടലുകൊണ്ട് ഒന്നാകുന്നതുപോലെ

നമ്മൾ പരസ്പരം

പടർന്നുകയറും;

ഭൂമിയുടെ ഞരമ്പുകളിലേക്ക്

വേരുകളിറക്കി

ഇലകളും പൂക്കളുമല്ല,

തീയും പുകയുമായി നാം

വീണ്ടും മുളച്ചുപൊന്തും.