രണ്ട് നക്ഷത്രങ്ങൾ

ജനറൽ ആശുപത്രിയിലും മോർച്ചറിയിലും കയറിയിറങ്ങി അനാഥ മൃതദേഹങ്ങൾ ഏറ്റുവാങ്ങി പ്രാർഥനപൂർവം ശേഷക്രിയ നടത്തുന്ന നിശ്ശബ്​ദ സേവകനാണ്​ സക്കരിയക്ക. ത​​​​​​െൻറ തയ്യൽകട തുറന്നുവെച്ച്​ ആശയറ്റ ജീവിതങ്ങൾ തുന്നിപ്പിടിപ്പിക്കാനായി നെ​േട്ടാട്ടമോടുന്ന പുണ്യജന്മം.റമദാനിൽ ബന്ധങ്ങൾ പുതുക്കാനുള്ള യാത്രകളിൽ ഞങ്ങൾ പലപ്പോഴും ഒന്നിക്കാറുണ്ട്​. നോമ്പുതുറ വിഭവങ്ങളുടെ കിറ്റുകളുമായി നഗരത്തിലെ ഉൗടുവഴികളിലും കോളനികളിലും കറങ്ങിനടക്കുന്ന വേളകളിൽ പ്രത്യേകിച്ചും. കാരക്കയും പൊടിയരിയും മസാല കൂട്ടുകളുമെല്ലാം ചേർന്ന റമദാൻ കിറ്റ്​ സ്​നേഹപ്പകർച്ചയുടെ നല്ല ഒരു രസക്കൂട്ടാണ്​. ഒപ്പം പുണ്യരാവുകളിലെ പ്രാർഥനകളിൽ എന്നെയും ഒാർക്കണേയെന്ന ഒാർമ്മപ്പെടുത്തലും.

അന്നൊരിക്കൽ സക്കരിയക്ക പറഞ്ഞു: കുറച്ചകലെ ഒറ്റക്ക്​ താമസിക്കുന്നൊരു വല്യുമ്മയുണ്ട്​. നമുക്ക്​ അവരെ കാണാൻ പോകണം. ആ റമദാൻ രാമായണത്തി​​​​​​െൻറ മാസമായ കർക്കടകത്തിലായിരുന്നു. റമദാൻ ഖുർആൻ പെയ്​തിറങ്ങിയ മാസവുമാണല്ലോ. രണ്ടും ഒന്നിച്ച്​ വന്ന ഒരു പെരുമഴക്കാലം. മഴ അൽപം ശമിച്ചപ്പോൾ ഞങ്ങൾ കിറ്റുമായി പുറപ്പെട്ടു. ചാറ്റൽ മഴയുടെ വെള്ളി നൂലുകൾക്കിടയിലൂടെ ഞങ്ങൾ തെന്നിമാറി നടന്നു.

പട്ടണ ബഹളങ്ങളിൽനിന്ന്​ മാറി ശാന്തമായ ആശ്രമം പോലൊരു വീട്​. വീടി​​​​​​െൻറ മുകളിലെ നിലയിലാണ്​ വല്യുമ്മയുടെ താമസം. നേരം നോമ്പു തുറയോടടുക്കുന്നു. ഖുർആൻ ഒാത്തി​​​​​​െൻറ നേർത്ത സ്വരം മഴപ്പെയ്​ത്തിൽ അലിയുന്നുണ്ട്​. താഴത്തെ നിലയിൽനിന്ന്​ ഭക്തിസാന്ദ്രമായ രാമായണ പാരായണം. രണ്ടുംചേർന്ന്​ മഴയുടെ താളത്തിൽ പ്രകൃതി പുതിയൊരു സംഗീതം മൂളു​േമ്പാലെ.

ഞങ്ങൾ കിറ്റുമായി മുകളിലെത്തി. വല്യുമ്മയെ കണ്ടു. പരിചയപ്പെട്ടു. തൊണ്ണൂറിനടുത്ത പ്രായം. ശുദ്ധ മലയാളത്തിലുള്ള സംസാരം. ഭക്തികിനിയു​ന്ന മുഖഭാവം. പുണ്യമാസം സമാഗതമായതി​​​​​​െൻറ സന്തോഷവും ആവേശവും. വിശേഷങ്ങൾ പങ്കുവെക്കുന്നതിനിടെ താഴത്തെ വീട്ടിലെ അമ്മ ഇൗറനുടുത്ത്​ ചന്ദനക്കുറി തൊട്ട്​ രാമായണ മാസത്തി​​​​​​െൻറ വ്രത വിശുദ്ധിയോടെ മുകളിലേക്ക്​ കയറിവന്നു. മുഖത്ത്​ നിറ പുഞ്ചിരി. പരിചയ ഭാവം. കൈയിൽ ഒരു പാത്രവും പൊതിയും. നോമ്പു തുറക്കുള്ള കാരക്കയും തരിക്കഞ്ഞിയുമായിരുന്നു അതിൽ. ഏറെ ഭവ്യതയോടെ അവർ വല്യുമ്മയുടെ മേശപ്പുറത്ത്​ വിഭവങ്ങൾ നിരത്തി.

അപ്പോൾ വല്യുമ്മ അവരെ പരിചയപ്പെടുത്തി. ഇത്​ എ​​​​​​െൻറ സ്വന്തം മകളാ. പേര്​ നാരായണി. എന്നിട്ട്​ അവർ പരസ്​പരം നോക്കിച്ചിരിച്ചു. ഞങ്ങൾ ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു. വീട്ടിൽ വിളക്കു വെക്കാനായി നാരായണിയമ്മ താഴേക്ക്​ പോയി. ജീവിത വഴിയിലെവിടെയോ വെച്ച്​ വല്യുമ്മ വഴിമാറി സഞ്ചരിക്കുകയായിരുന്നു. അങ്ങനെയാണ്​ ‘പതിവു ശീലങ്ങൾ തെറ്റിക്കുന്നവൾ’ എന്നർഥമുള്ള ഫാത്വിമ എന്ന പേര്​ സ്വീകരിച്ചത്​.

അതിശയ ഭാവത്തിൽ എല്ലാം കണ്ടുനിൽക്കെ വല്യുമ്മ ഞങ്ങളോട്​: കു​േട്ട്യ, ഇതിലെന്താത്ര പുതുമ! കോൺഗ്രസും കമ്യൂണിസ്​റ്റും ഒരു വീട്ടിൽ കഴിയുന്നില്ലേ. അവ രണ്ടുംരണ്ടു സിദ്ധാന്തങ്ങളല്ലേ. അതുപോലെ തന്നെയല്ലേ മതങ്ങളം? അപ്പൊ ഏത്​ മതക്കാരായലും ഒരു വീട്ടിൽ  ഒന്നിച്ച്​ കഴിഞ്ഞു കൂടേ? മനസ്സിൽ ഒരുപാട്​ ചിന്തകളുണർത്തിയ ഇമ്മിണി വലിയ ചോദ്യം.

‘എനിക്ക്​ നമസ്​കാരത്തിന്​ അംഗശുദ്ധി വരുത്താൻ വെള്ളം ചൂടാക്കിത്തരുന്നത്​ ഇൗ മകളാണ്​. നോ​െമ്പടുക്കാൻ അത്താഴം വെച്ചു വിളമ്പിത്തരുന്നതും. എന്നോട്​ അനുവാദം ചോദിച്ചി​േട്ട മകളും കുടുംബവും ക്ഷേത്രത്തിൽ പോകാറുള്ളൂ’. ഒട്ടും ഭാവവ്യത്യാസമില്ലാതെ വല്യുമ്മ പറഞ്ഞു നിർത്തി. മകൾ നാരായണിയമ്മക്ക്​ വയസ്സ്​​ എഴുപത്​. മകനും കുടുംബവും കൂട്ടിനുണ്ട്​. പരമശിവ ഭക്ത. വീട്ടിനടുത്തുള്ള ശിവക്ഷേത്രത്തിലെ നിറ സാന്നിധ്യം. വിശേഷാവസരങ്ങളിൽ ക്ഷേത്രത്തിൽ നാരായണീയം, ഭാഗവതം, രാമായണം തുടങ്ങിയവ പാരായണം ചെയ്യുന്നത്​ നാരായണിയമ്മയാണ്​. ക്ഷേത്രത്തിലെ ഉൗട്ടുപുരയിലും ഗീതാ ക്ലാസിലും അമ്മയുടെ സാന്നിധ്യമുണ്ട്​. അതു​ തന്നെയാണ്​ അമ്മയുടെ ജീവിതം.

‘തനിക്ക്​ സത്യമെന്ന്​ ബോധ്യപ്പെട്ട വഴി സ്വീകരിക്കാൻ ഒാരോ മനുഷ്യനും അവകാശമുണ്ട്​. കാര്യങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാനുള്ള വിവേചന ബോധം എല്ലാവരിലുമുണ്ടല്ലോ. പെറ്റമ്മയുമായുള്ള ബന്ധം പ്രകൃതിപരമായ ബന്ധമാണ്​. ബന്ധങ്ങളും കടപ്പാടുകളും പൂർത്തീകരിച്ചാലേ മോക്ഷം ലഭിക്കൂ’. അതാണ്​ ദൈവവിശ്വാസത്തി​​​​​​െൻറ കാതലെന്നാണ്​ നാരായണിയമ്മയുടെ പക്ഷം.

നാരായണിയമ്മ വിളമ്പിയ വിഭവങ്ങൾ കൊണ്ട്​ നോമ്പു തുറന്ന്​  വല്യുമ്മയോടൊപ്പം സന്ധ്യാപ്രാർഥന നടത്തി തിരിച്ചിറങ്ങു​േമ്പാൾ ഇശാ നമസ്​കാരത്തി​​​​​​െൻറ ബാ​െങ്കാലി മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വല്യുമ്മ ഞങ്ങളെ യാത്രയാക്കാനായി പുറത്തുവന്ന്​ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. ഏഴു നിറങ്ങൾ, ഏഴു സ്വരങ്ങൾ, ഏഴാകാശം... എന്തിനാണ്​ പടച്ചോൻ ഇത്രയും വ്യത്യാസങ്ങൾ പടച്ചത്​? എല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളാനുള്ള ശേഷി നേടാനല്ലേ. കു​േട്ട്യ, ഏഴു നിറങ്ങളിൽ ഏതു നിറമാണ്​ നിനക്കിഷ്​ടം! ഏ​തോ ഒന്ന്​. എങ്കിൽ മറ്റു നിറങ്ങളെ നീ എന്തു ചെയ്യും? ഒന്നിൽ വിശ്വസിക്കു​േമ്പാൾ തന്നെ മറ്റുള്ളവയെ അംഗീകരിക്കാനുള്ള വിശാലതയാണ്​ നാം ആർജിക്കേണ്ടതെന്ന്​ വീണ്ടും പറഞ്ഞുതരുകയായിരുന്നു വല്യുമ്മ.

വീണ്ടും നിസ്​കാരക്കുപ്പായമണിഞ്ഞ്​ വല്യുമ്മ രാത്രി നമസ്​കാരത്തിനായി അകത്തു കയറി. തിരിഞ്ഞു നടക്കു​േമ്പാൾ കർക്കടകത്തി​​​​​​െൻറ മിന്നൽപിണരുകൾ ഇരുട്ടിനെ വെട്ടിമുറിച്ച്​ വഴി വെളിച്ചം തീർക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പെരുന്നാൾ സന്തോഷങ്ങളുമായി ഇനിയും വരാമെന്ന്​ വല്യുമ്മക്കും നാരായണിയമ്മക്കും വാക്കുകൊടുത്ത്​ പള്ളിയെ ലക്ഷ്യം വെച്ച്​ ഞങ്ങൾ നടന്നുനീങ്ങി.