വൃദ്ധന്റെ മൗനം

വൃദ്ധന്റെ മൗനം

കാലത്തിന്റെ കരങ്ങളിൽ ചുരണ്ടിപ്പോയ

ഒരു ദീപശിഖയുടെ ശേഷിപ്പുപോലെ

വാതിൽക്കൽ അവൻ ഇരിക്കുന്നു,

കാറ്റിന്റെ നിസ്സംഗ ഗാഥ കേൾക്കുന്നു.

വെയിലിൻ കഠിന സ്പർശങ്ങൾ ചാർത്തിയ

മുഖരേഖകളുടെ ഗൂഢലിപിയിൽ

വായിച്ചു തീരാത്തൊരു ജീവിതം

മന്ദമായി വിരിയുന്നു

വാക്കുകളില്ലാതെ.

കണ്ണുകൾ

പുറത്തെ ലോകത്തെ വിട്ട്

അകത്തേക്ക് വഴിതിരിഞ്ഞവ

അവയുടെ ആഴങ്ങളിൽ

കാലം തന്നെ നിശ്ചലമായി നിൽക്കും.

ചുവടുകൾ വിറയലായി മാറിയെങ്കിലും

മനസ്സിൻ തീ കെടുത്തിയിട്ടില്ല

ഒരു ചെറു ഓർമപോലും

അതിൽ ജ്വാലയായി ഉയരും

അവൻ മാത്രം കാണുന്ന പ്രകാശം.

കൈകൾ ഒരിക്കൽ

സ്വപ്നങ്ങളെ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നത്

ഇന്ന് അവ തുറന്നുകിടക്കുന്നു

ശൂന്യതയെ ചേർത്തുപിടിക്കുന്നവയായി

എന്നാലത് ശൂന്യമല്ല,

അനുഭവങ്ങളുടെ അനന്തത.

വൃദ്ധന്റെ മൗനത്തിൽ

ചോദ്യങ്ങൾ ജനിക്കുന്നു

‘എന്ത് സ്വന്തമാക്കി?’

‘എന്ത് നഷ്ടപ്പെട്ടു?’

പക്ഷേ,

ഉത്തരം വാക്കുകളിൽ അല്ല,

നിശ്ശബ്ദതയുടെ ദീപ്തിയിൽ.

ബന്ധങ്ങൾ, സ്നേഹം, പ്രതീക്ഷകൾ

ഒരിക്കൽ ഉറച്ച യാഥാർഥ്യം

ഇന്ന് അവ

മഞ്ഞുതുള്ളി പോലെ

സ്മൃതിയുടെ സൂര്യത്തിൽ ലയിക്കുന്നു.

കാലം

നിഷ്ഠുര ശിൽപിയെന്നാലും

അതിന്റെ ചെറുകൈകളിൽ നിന്നാണ്

ഈ രൂപം പിറന്നത്

വൃദ്ധന്റെ മുഖം

അതിന്റെ ഏറ്റവും ഗഹനമായ കവിത.

സന്ധ്യയുടെ മങ്ങൽ വെളിച്ചത്തിൽ

അവന്റെ നിഴൽ നീളുമ്പോൾ,

അവൻ തിരിച്ചറിയുന്നു

‘ഇത് നിലത്തുവീഴുന്ന നിഴൽ അല്ല,

അനന്തതയിലേക്കുള്ള യാത്ര.’

ജീവിതം

ഒരു വരവും പോകലും മാത്രം

ഇടയിൽ നിൽക്കുന്ന ഈ ശ്വാസം

ഒരു ക്ഷണിക ഇടവേള.

അവസാനത്തിന്റെ വക്കിൽ

കണ്ണുകൾ പതുക്കെ അടയ്ക്കുമ്പോൾ,

അവൻ കാണുന്നത് ഇരുട്ടല്ല

മൗനത്തിൽ ജനിക്കുന്ന

അനന്തപ്രകാശം.

വൃദ്ധന്റെ മൗനം

ഇനി ശൂന്യമല്ല,

അതൊരു സാക്ഷ്യം

കാലം കടന്നുപോയ പാതയുടെ.

കാറ്റ് വീണ്ടും കടന്നുപോകുന്നു,

വാതിൽ നിശ്ശബ്ദമായി കുലുങ്ങുന്നു

അവിടെ അവൻ ഇല്ല

പക്ഷേ

മൗനം മാത്രം ശേഷിക്കുന്നു,

അതിൽ മുഴങ്ങുന്നത്

ഒരു ജീവിതത്തിന്റെ പൂർണഗാനം.