ജമാൽ ഹസൻ
ദൃശ്യ വാർത്താമാധ്യമങ്ങളിലൂടെയും സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളിലൂടെയും ജെഫ്രി എപ്സ്റ്റിനെ സംബന്ധിച്ച ഗുരുതര കുറ്റകൃത്യങ്ങളുടെ വിവരങ്ങൾ ആവർത്തിച്ചാവർത്തിച്ച് പൊതുസമൂഹത്തിന് മുന്നിലെത്തുകയാണ്. സത്യവും അസത്യവും തമ്മിലുള്ള അതിരുകൾ മങ്ങുന്ന രീതിയിലുള്ള ഇത്തരം അവതരണങ്ങൾ, ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ മാനസികാരോഗ്യത്തെയും ധാർമ്മികബോധത്തെയും ആഴത്തിൽ ബാധിക്കുന്നുവെന്ന യാഥാർത്ഥ്യം അവഗണിക്കാനാവില്ല.
പിഞ്ചുകുഞ്ഞുങ്ങളെ വരെ ലൈംഗിക ക്രൂരതക്ക് ഇരയാക്കിയെന്ന ആരോപണങ്ങൾ മനുഷ്യരാശിയോടുതന്നെയുള്ള ഭയമാണ് സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. അതിലുപരി ഞെട്ടിക്കുന്നതാണ്, ഇത്തരം ക്രൂരതകൾ ദൃശ്യങ്ങളായി രേഖപ്പെടുത്തി അവയെ നിയന്ത്രണത്തിനോ സമ്മർദ്ദത്തിനോ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നുവെന്ന ആരോപണങ്ങൾ.
ഇത് ഒറ്റപ്പെട്ട വ്യക്തികളുടെ വികൃതിയെന്നതിലുപരി, മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനായി തുടരാനുള്ള അടിസ്ഥാന മൂല്യങ്ങൾ തകരുന്ന ഒരു സാമൂഹിക പരാജയത്തിന്റെ സൂചനയാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു.
ഒരു കുറ്റവാളിയേക്കാൾ അപകടകരമാണ്, അത്തരം കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ നിലനിൽക്കാനും മറയ്ക്കപ്പെടാനും ഇടയാക്കുന്ന ശൃംഖലകൾ. ചില അന്താരാഷ്ട്ര അന്വേഷണ മാധ്യമങ്ങളിലും മറ്റും ജെഫ്രി എപ്സ്റ്റിൻ പോലുള്ള വ്യക്തികൾ രഹസ്യാന്വേഷണ ഏജൻസികൾ ഉൾപ്പെടുന്ന ചാരപ്രവർത്തന ശൃംഖലകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു പ്രവർത്തിച്ചിരിക്കാമോയെന്ന സംശയമാണ് പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത്.
ശക്തരായ രാഷ്ട്രീയ-സാമ്പത്തിക കേന്ദ്രങ്ങളിലെ വ്യക്തികളെ ലൈംഗിക കുടുക്കുകളിലൂടെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്ന ഒരു ആഗോള സംവിധാനത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നുവോ എന്ന ചോദ്യം ഇന്നും അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിൽ ചർച്ചയിലുണ്ട്. ഇവ ആരോപണങ്ങളാണെന്നും സത്യം കണ്ടെത്തേണ്ടത് സ്വതന്ത്രവും സുതാര്യവുമായ അന്വേഷണങ്ങളിലൂടെയാണെന്നും പ്രത്യേകം ഓർമ്മിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
ഈ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ്, ഇന്ത്യയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചില ഉന്നത വ്യക്തികളുടെ പേരുകൾ പോലും അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിലുള്ള വിവാദങ്ങളിൽ പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നുവെന്ന വാർത്തകൾ ആശങ്ക ഉയർത്തുന്നത്. ഈ ആരോപണങ്ങൾ ശരിയോ തെറ്റോ എന്ന് തീരുമാനിക്കേണ്ടത് അന്വേഷണ ഏജൻസികളും കോടതികളുമാണ്.
എന്നാൽ, അത്തരം ആരോപണങ്ങൾ ഉയരുമ്പോൾ അവയെ ചോദ്യം ചെയ്യാനും, സ്വതന്ത്ര അന്വേഷണങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെടാനും കഴിയണം എന്നത് ഒരു ജനാധിപത്യ സമൂഹത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.
ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങൾ തന്നെ ‘ദേശദ്രോഹം’ എന്ന പേരിൽ അടിച്ചമർത്തപ്പെടുന്ന സാഹചര്യം, ഇന്ത്യ പോലൊരു ജനാധിപത്യ രാജ്യത്ത് ഗൗരവമായി വിലയിരുത്തപ്പെടണം. അതിലുപരി ആശങ്കാജനകമാണ്, ഇത്തരം വിഷയങ്ങളിൽ ശക്തമായ അന്വേഷണ ആവശ്യം ഉയർത്താൻ പോലും തയാറാകാതെ ഇന്ത്യയിലെ പ്രതിപക്ഷ രാഷ്ട്രീയവും ചില ജനാധിപത്യ സ്ഥാപനങ്ങളും നിശബ്ദത പാലിക്കുന്ന പ്രവണത. ഭരണകൂടത്തെ ഉത്തരവാദിത്വത്തിലേക്ക് നയിക്കേണ്ട സംവിധാനങ്ങളുടെ ഈ മൗനം ഗുരുതര ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നു.
അതേസമയം, ചില മാധ്യമങ്ങൾ ഇത്തരം വിഷയങ്ങളിൽ മൗനം പാലിക്കുകയോ, വിഷയങ്ങളെ രാഷ്ട്രീയ അനുകൂല-വിരുദ്ധ ചർച്ചകളായി ചുരുക്കുകയോ ചെയ്യുന്നുവെന്ന വിമർശനങ്ങളും അവഗണിക്കാനാവില്ല. വലിയ കുറ്റകൃത്യങ്ങളും മനുഷ്യാവകാശ ലംഘനങ്ങളും സത്യാന്വേഷണത്തിന് പകരം പ്രചാരണ പോരാട്ടങ്ങളായി മാറുമ്പോൾ, സത്യം മറക്കുന്ന ഒരു മൂടൽമഞ്ഞാണ് സമൂഹത്തിൽ രൂപപ്പെടുന്നത്.
ഈ അവസ്ഥയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഇരകൾ ശബ്ദമില്ലാത്ത കുട്ടികളും സാധാരണ പൗരന്മാരുമാണ്. ഇത് ഇന്ത്യയുടെ മാത്രം പ്രശ്നമല്ല. അധികാരവും പണവും ഉപയോഗിച്ച് കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ മറക്കപ്പെടുന്നിടത്തൊക്കെയും മനുഷ്യരാശിയുടെ മനസ്സാക്ഷിയാണ് ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നത്.
ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ജനാധിപത്യമെന്ന് അഭിമാനിക്കുന്ന ഇന്ത്യയിൽ പോലും, അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഗുരുതര ആരോപണങ്ങൾ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ പേടിക്കുന്ന സാഹചര്യം നിലനിൽക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അത് ഗൗരവമായ ആത്മപരിശോധന ആവശ്യപ്പെടുന്ന അവസ്ഥയാണ്. ജനാധിപത്യത്തിൽ നിശബ്ദത നിഷ്പക്ഷതയല്ല. സത്യം ആവശ്യപ്പെടാതെ മൗനം പാലിക്കുന്നത്, കുറ്റകൃത്യങ്ങൾക്ക് നൽകുന്ന മൗനാനുമതിയായി മാറുന്നു. ഇത് വെറും ഒരു വാർത്തയല്ല. നമ്മുടെ കുട്ടികളുടെ സുരക്ഷയും, സമൂഹത്തിന്റെ ആത്മാവും, ജനാധിപത്യത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യതയും നേരിടുന്ന ഒരു വലിയ പരീക്ഷണമാണ്. അധികാരത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാനും അന്വേഷണങ്ങളെ ഉത്തരവാദിത്വത്തിലേക്ക് നയിക്കാനും കഴിയുന്ന സമൂഹം മാത്രമാണ് യഥാർത്ഥ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങളായി മാറുന്നത്.
വായനക്കാരുടെ അഭിപ്രായങ്ങള് അവരുടേത് മാത്രമാണ്, മാധ്യമത്തിേൻറതല്ല. പ്രതികരണങ്ങളിൽ വിദ്വേഷവും വെറുപ്പും കലരാതെ സൂക്ഷിക്കുക. സ്പർധ വളർത്തുന്നതോ അധിക്ഷേപമാകുന്നതോ അശ്ലീലം കലർന്നതോ ആയ പ്രതികരണങ്ങൾ സൈബർ നിയമപ്രകാരം ശിക്ഷാർഹമാണ്. അത്തരം പ്രതികരണങ്ങൾ നിയമനടപടി നേരിടേണ്ടി വരും.