ട്രംപിന്റെ ഉപരോധ ഭരണകൂടം: നിരാശയുടെ മാത്രം പ്രതിഫലനം!

ഇറാനുമായുള്ള ദീർഘകാലവും പ്രശ്നഭരിതവുമായ ഏറ്റുമുട്ടലിൽ വാഷിങ്ടണിന് നിർണായക പിന്തുണയാണ് അടുത്തിടെ യു.എസ് ട്രഷറിയിൽ നിന്ന് ലഭിച്ചത്. ആഗസ്റ്റ് 24 ന് യു.എസ് ട്രഷറി സെക്രട്ടറി സ്കോട്ട് ബെസന്റ് “ഓപറേഷൻ ഇക്കണോമിക് ഔട്ട്‌കാസ്റ്റ്” എന്ന പേരിലുള്ള പുതിയ നീക്കം പ്രഖ്യാപിച്ചു. ചില ഉദ്യോഗസ്ഥർ ഇതിനെ “ഇക്കണോമിക് ഡി-ഡേ” എന്നാണ് വിശേഷിപ്പിച്ചത്. ഇറാന്റെ “സാമ്പത്തിക ജീവധാര പൂർണമായും വിച്ഛേദിക്കുക” എന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപിത ലക്ഷ്യം.

എന്നാൽ ഈ വാചാടോപത്തിന് അടിയിൽ മറ്റൊരു യാഥാർഥ്യമുണ്ട് -ശക്തിയല്ല, നിരാശയാണ് അതിനെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നത്. 2025 ജൂണിൽ ആരംഭിച്ച ദീർഘകാല സംഘർഷത്തിനും, ആവർത്തിച്ച സൈനിക നടപടികൾക്കും, ഉപരോധങ്ങൾക്കും, തുറമുഖ ഉപരോധങ്ങൾക്കും ശേഷവും വാഷിങ്ടൺ പ്രഖ്യാപിച്ച ലക്ഷ്യങ്ങൾ കൈവരിച്ചിട്ടില്ല. ഇറാൻ കീഴടങ്ങിയിട്ടില്ല. അത് തകർന്നിട്ടില്ല. ഒരു ഇടവേള പോലും എടുത്തിട്ടില്ല.

അരനൂറ്റാണ്ട് നീണ്ട ഉപരോധങ്ങളും ഇറാന്റെ പൊരുത്തപ്പെടലും

ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഉപരോധങ്ങൾ നേരിടുന്ന രാജ്യങ്ങളിലൊന്നാണ് ഇറാൻ. ഏകദേശം അരനൂറ്റാണ്ടായി തുടർച്ചയായ യു.എസ് ഭരണകൂടങ്ങൾ നിയന്ത്രണങ്ങൾ ശക്തമാക്കി വരുന്നു. ഓരോ പുതിയ ഉപരോധഘട്ടത്തിനും അവർ നാടകീയമായ പേരുകൾ നൽകി: “തകർത്തെറിയുന്ന ഉപരോധങ്ങൾ”, “പരമാവധി സമ്മർദം”, “ചതച്ചുകളയുന്ന ഉപരോധങ്ങൾ” തുടങ്ങിയവ.

എന്നിരുന്നാലും ഇറാൻ അതിനനുസരിച്ച് മാറി. പതിറ്റാണ്ടുകളിലായി അത് ആഭ്യന്തര വ്യവസായങ്ങൾ കെട്ടിപ്പടുത്തു, സമാന്തര ധനകാര്യ മാർഗങ്ങൾ വികസിപ്പിച്ചു, ഉപരോധങ്ങളെ മറികടക്കാനും പലപ്പോഴും ഒഴിവാക്കാനും പഠിച്ചു. 2018-ൽ ട്രംപ് ഭരണകൂടം, ഇറാൻ ആണവകരാറിൽ നിന്ന് പിന്മാറുകയും കൂടുതൽ കടുത്ത ഉപരോധങ്ങൾ പുനഃസ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, വാഷിങ്ടൺ നിശ്ചയിക്കുന്ന നിബന്ധനകളിൽ ഇറാൻ വീണ്ടും ചർച്ചാമേശയിലേക്ക് മടങ്ങിവരുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ, ഇറാൻ അങ്ങനെ ചെയ്തില്ല.

2019-ൽ യു.എസ് സ്റ്റേറ്റ് ഡിപ്പാർട്ട്‌മെന്റ് വിജയമെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന ഒരു വിവരക്കുറിപ്പ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു: 970 ൽ അധികം സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് ഉപരോധം ഏർപ്പെടുത്തി, പ്രതിദിനം 15 ലക്ഷം ബാരൽ ഇറാനിയൻ എണ്ണ വിപണിയിൽ നിന്ന് നീക്കം ചെയ്തു, 10 ബില്യൺ ഡോളറിന്റെ വരുമാനം തടഞ്ഞു തുടങ്ങിയവ.

ഈ നടപടികൾ യഥാർഥത്തിൽ നിർണായകമായിരുന്നുവെങ്കിൽ, വീണ്ടും എന്തിനാണ് സംഘർഷം വർധിപ്പിക്കുന്നത്? മറ്റൊരു ഉപരോധഘട്ടം കൂടി ഏർപ്പെടുത്തേണ്ടതെന്തിന്? ഉത്തരം വ്യക്തമാണ്. സമ്മർദങ്ങൾക്കിടയിലും ഇറാൻ നിലനിന്നു. അത് അതിജീവിച്ചു. പ്രതിരോധം തുടരുകയും ചെയ്തു.

ദ്വിതീയ ഉപരോധങ്ങൾ: പുതിയ പൊതിയിൽ പഴയ ആയുധങ്ങൾ

ഇറാനുമായി വ്യാപാരം നടത്തുന്ന ഏതൊരു കമ്പനിയെയോ രാജ്യത്തെയോ ശിക്ഷിക്കുന്ന ദ്വിതീയ ഉപരോധങ്ങളാണ് (Secondary Sanctions) “ഓപറേഷൻ ഇക്കണോമിക് ഔട്ട്‌കാസ്റ്റ്” അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. പ്രായോഗികമായി, ഇറാനുമായി നേരിട്ടോ പരോക്ഷമായോ വ്യാപാരം നടത്തുന്ന രാജ്യങ്ങളെയാണ് ഇത് ലക്ഷ്യമിടുന്നത്. എന്നാൽ, ഇത് പുതിയ കാര്യമല്ല. മുൻകാല ഉപരോധ സംവിധാനങ്ങളും ഇറാന്റെ പങ്കാളികളെ ഒറ്റപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുള്ളതാണ്.

ചൈന ഏകപക്ഷീയമായ യു.എസ് ഉപരോധങ്ങളെ തുറന്നടിച്ച് നിരസിച്ചിട്ടുണ്ട്. തുർക്കിയും ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങളും തെഹ്‌റാനുമായുള്ള സാമ്പത്തിക ബന്ധങ്ങൾ തുടരുന്നു. യു.എസ് ഏർപ്പെടുത്തിയ നിയന്ത്രണങ്ങൾ തങ്ങളെ ബാധകമല്ലെന്ന് പാകിസ്ഥാൻ ഔപചാരികമായി വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്.

പുതിയ പ്രഖ്യാപനത്തോട് ഇറാൻ വിദേശകാര്യ മന്ത്രി അബാച്ചി രൂക്ഷമായി പ്രതികരിച്ചു: “ഈ സിനിമ ഞങ്ങൾ മുമ്പും കണ്ടിട്ടുണ്ട് -കാള അതേത്, ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്നവർ മാത്രം വ്യത്യസ്തർ”. ഈ നീക്കത്തെ അദ്ദേഹം “സാമ്പത്തിക ഭീകരവാദം” എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുകയും സാധാരണ പൗരന്മാർക്ക് ദുരിതം വരുത്തുന്നതായി വാഷിങ്ടണിനെ കുറ്റപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു.

വാഷിങ്ടണുമായും തെഹ്‌റാനുമായും ചരിത്രപരമായി സമതുലിതമായ ബന്ധം നിലനിർത്തിയ ഇന്ത്യക്ക്, ഇത്തരം ഏകപക്ഷീയ ഉപരോധങ്ങൾ ഊർജസംഭരണം, പ്രാദേശിക നയതന്ത്രം എന്നിവ കൂടുതൽ സങ്കീർണമാക്കുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് ചബഹാർ തുറമുഖ ചർച്ചകളുടെ കാലത്തെ യു.എസ് ഉപരോധങ്ങളുമായുള്ള ഇന്ത്യയുടെ മുൻ അനുഭവം, ബാഹ്യസമ്മർദം ദീർഘകാല തന്ത്രപ്രധാന പദ്ധതികളെ എങ്ങനെ തടസ്സപ്പെടുത്താമെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

പരാജയപ്പെട്ട സൈനിക മുന്നണി

സാമ്പത്തിക സംഘർഷം വർധിപ്പിക്കുന്ന നടപടി നിരവധി സൈനിക ഏറ്റുമുട്ടലുകൾക്ക് പിന്നാലെയാണ് വന്നത്. 2025 ജൂണിലും 2026 ഫെബ്രുവരിയിലും യു.എസും ഇസ്രായേലും ഇറാനെതിരെ വലിയ ആക്രമണങ്ങൾ നടത്തി. തുടർന്ന് 2026 ജൂലൈയിൽ യു.എസ് മറ്റൊരു ആക്രമണവും നടത്തി. ഇറാൻ ഗണ്യമായ നാശനഷ്ടങ്ങൾ ഏറ്റുവാങ്ങിയെങ്കിലും, അപ്രതീക്ഷിതമായ ശക്തിയോടെ ഇറാൻ തിരിച്ചടിച്ചു. മധ്യപൗരസ്ത്യത്തിലെ യു.എസ് സൈനികതാവളങ്ങൾ ആക്രമിക്കുകയും ഇസ്രായേൽ ലക്ഷ്യങ്ങളെ കൃത്യതയോടെ പ്രഹരിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഇറാൻ ഉപരോധത്തിന്റെയും സാമ്പത്തിക ഉപരോധത്തിന്റെയും കീഴിലായിരിക്കെയാണ് ഈ തിരിച്ചടികൾ നടത്തിയത്. എന്നിരുന്നാലും ഇറാൻ തകർന്നില്ല. ഒടുവിൽ അമേരിക്കക്ക് പിന്മാറേണ്ടിവന്നു.

വാഷിങ്ടണിന്റെ സൈനിക നീക്കങ്ങൾക്ക് “ഓപറേഷൻ റൈസിങ് ലയൺ”, “ഓപറേഷൻ മിഡ്‌നൈറ്റ് ഹാമർ”, “ഓപറേഷൻ എപിക് ഫ്യൂറി” തുടങ്ങിയ നാടകീയ പേരുകളുണ്ടായിരുന്നു. ഇറാനും “ഓപറേഷൻ ലയൺസ് റോയർ” എന്ന പേരിൽ പ്രതികരിച്ചു. എന്നാൽ, പേരുകൾ വിജയമായി മാറിയില്ല.

സൈനിക മാർഗങ്ങൾ ക്ഷയിച്ചതോടെ, പ്രസിഡന്റ് ട്രംപിന് പ്രതീകാത്മകമായെങ്കിലും ഒരു വിജയം അവകാശപ്പെടാൻ കഴിയുന്ന തരത്തിലുള്ള പിന്മാറ്റ തന്ത്രമാണ് ഭരണകൂടം അന്വേഷിക്കുന്നതെന്ന് തോന്നുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് “ഓപറേഷൻ ഇക്കണോമിക് ഔട്ട്‌കാസ്റ്റ്” എന്ന പുതിയ പേരിൽ ഉപരോധങ്ങൾ വീണ്ടും അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.

ഉയർന്ന ജീവിതച്ചെലവും അപകടകരമായ മാതൃകയും

പതിറ്റാണ്ടുകളായുള്ള ഉപരോധങ്ങൾ ഇറാന്റെ രാഷ്ട്രീയ സംവിധാനത്തെ തകർത്തിട്ടില്ല. എന്നാൽ, സാധാരണ ഇറാനിയൻ ജനങ്ങളെ കൂടുതൽ ദുരിതത്തിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടുണ്ടെന്നത് സത്യമാണ്. വിലക്കയറ്റം കുതിച്ചുയരുന്നു. ഭക്ഷണവും മരുന്നും കൂടുതൽ ചെലവേറിയതും ലഭിക്കാനാകാത്തതുമായിത്തീരുന്നു. ഇതിന്റെ ഭാരം സാധാരണക്കാർ, അനുപാതാതീതമായി അനുഭവിക്കേണ്ടിവരുന്നത്.

“ഇറാനിയൻ ജനങ്ങളെ സഹായിക്കുകയാണ്” താനെന്ന് പ്രസിഡന്റ് ട്രംപ് ആവർത്തിച്ച് അവകാശപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ, ജനങ്ങളുടെ ജീവിതാനുഭവം അതിന്റെ വിപരീതമാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. അദ്ദേഹം എന്താണ് പറയുന്നത് എന്നതല്ല, എന്താണ് ചെയ്യുന്നത് എന്നതാണ് പ്രധാനം.

വാസ്തവത്തിൽ, ഇറാനിയൻ സായുധസേന യു.എസ് സാമ്രാജ്യത്തെ അക്ഷരാർഥത്തിൽ പരാജയപ്പെടുത്തി. യു.എസ് പ്രഖ്യാപിച്ച ലക്ഷ്യങ്ങളിൽ ഒന്നുപോലും കൈവരിച്ചില്ല. പകരം, യുദ്ധത്തിന് മുമ്പ് പ്രധാന വിഷയമല്ലാതിരുന്ന ഒരു കാര്യം ഇപ്പോൾ യുദ്ധത്തിലെ പ്രധാന ലക്ഷ്യമായി മാറി -ഹുർമുസ് കടലിടുക്കിന്റെ നിയന്ത്രണം ആര്‍ക്കാണ് എന്നത്. കടലിടുക്കിന്മേലുള്ള ഇറാന്റെ നിയന്ത്രണം ട്രംപിന് അംഗീകരിക്കാനാവുന്നില്ല.

എല്ലാ സൈനിക മാർഗങ്ങളും പരാജയപ്പെട്ടപ്പോൾ, ഹുർമുസ് കടലിടുക്ക് ഒരു നിർണായക തടസ്സകേന്ദ്രമായി. യു.എസ് യുദ്ധം സാധാരണ ജനങ്ങളിലേക്കാണ് കൊണ്ടുപോകുന്നത്. സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും കടുത്ത ദുരിതങ്ങൾ അനുഭവിക്കേണ്ടിവരുന്ന തരത്തിൽ അവരെ സമ്മർദത്തിലാക്കുകയാണ്. ജനങ്ങൾ എഴുന്നേറ്റ് സർക്കാറിനെതിരെ കലാപം നടത്തുമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെയാണ് ഇത് ചെയ്യുന്നത്.

എന്നാൽ, ഇത്തരം തന്ത്രങ്ങൾ ഒരിക്കലും വിജയിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് ചരിത്രം പറയുന്നു. ഇറാഖിൽ സംഭവിച്ചത് ഓർക്കുക. ഒരിക്കൽ വളരെ സമ്പന്നമായിരുന്ന ഒരു രാജ്യം ഉപരോധങ്ങൾ മൂലം അത്യന്തം ദരിദ്രമായി. പക്ഷേ, ഭരണകൂടം തകർന്നില്ല. ഒടുവിൽ, സർക്കാറിനെ താഴെയിറക്കാൻ അമേരിക്ക പഴയരീതിയിൽ സൈന്യത്തെ അയയ്ക്കേണ്ടിവന്നു.

ഗസ്സയിലും അവർ ഇതേ തന്ത്രമാണ് പ്രയോഗിച്ചത്. ഗസ്സയിൽ അവർ അതിലും മുന്നോട്ടുപോയി -ഭക്ഷണം, വെള്ളം, മരുന്ന് എന്നിവ വിച്ഛേദിച്ചു; ജനങ്ങളെ നിർബന്ധിത പട്ടിണിയിലാക്കി; ആശുപത്രികൾ നശിപ്പിച്ചു; കുട്ടികളെ സ്നൈപ്പർമാർ വെടിവച്ചു.

വിരോധാഭാസപരമായ ഫലം: ഇറാന്റെ സാങ്കേതിക മുന്നേറ്റം

പതിറ്റാണ്ടുകളായുള്ള ഉപരോധങ്ങളുടെ അനുദ്ദേശിത ഫലങ്ങളിൽ ഒന്ന് ഇറാന്റെ വേഗതയേറിയ സാങ്കേതിക വികസനമാണ്. ആഗോള വിപണികളിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട ഇറാൻ ആഭ്യന്തര പ്രതിരോധം, ആണവ ഗവേഷണം, ബഹിരാകാശ ശേഷികൾ എന്നിവയിൽ വൻ നിക്ഷേപം നടത്തി. അത് അത്യാധുനിക ഡ്രോണുകളും, വെടിവെച്ച് വീഴ്ത്താൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള ചലനക്ഷമമായ വാർഹെഡുകളുള്ള ബാലിസ്റ്റിക് മിസൈലുകളും, അതിവേഗ നാവികയാനങ്ങളും, സങ്കീർണമായ യുദ്ധ ഉപകരണങ്ങളും വികസിപ്പിച്ചു. ആണവ സമ്പുഷ്ടീകരണ സാങ്കേതികവിദ്യയിൽ അത് വൈദഗ്ധ്യം നേടി. റഷ്യക്ക് ഡ്രോണുകൾ വിതരണം ചെയ്ത് സൈനിക സാങ്കേതികവിദ്യ കയറ്റുമതി ചെയ്യുന്ന രാജ്യമായും അത് മാറി.

ഉപരോധങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഇറാന് ആയുധങ്ങൾ കൂടുതലും വിദേശത്തുനിന്ന് വാങ്ങേണ്ടിവന്നേനെ. അങ്ങനെ സംഭവിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ ഇപ്പോഴുള്ള സൈനിക നേട്ടം പൂർണമായും ഇല്ലാതാകുമായിരുന്നു. ഉപരോധങ്ങൾ ഇറാനെ നവീകരിക്കാൻ നിർബന്ധിതമാക്കി -ഇറാൻ അത് ചെയ്തു.

മറ്റൊരു പ്രധാന കാര്യം, ലോകത്തിലെ ഏകദേശം 20 ശതമാനം എണ്ണ കടന്നുപോകുന്ന ഇടുങ്ങിയ ജലപാതയായ ഹുർമുസ് കടലിടുക്ക് യുദ്ധായുധമായി ഉപയോഗിക്കാനാകുമെന്ന് ഇറാൻ തെളിയിച്ചു എന്നതാണ്.

മാർഗങ്ങൾ തീർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു തന്ത്രം

“ഓപറേഷൻ ഇക്കണോമിക് ഔട്ട്‌കാസ്റ്റ്” ശക്തിയുടെ അടയാളമല്ല. തന്ത്രപരമായ ക്ഷീണത്തിന്റെ അടയാളമാണ്. അമേരിക്ക സൈനിക സമ്മർദവും സാമ്പത്തിക സമ്മർദവും നയതന്ത്ര ഒറ്റപ്പെടുത്തലും പ്രാദേശിക സഖ്യങ്ങളും പരീക്ഷിച്ചു. എന്നാൽ, ഒന്നും പ്രതീക്ഷിച്ച ഫലം നൽകിയില്ല. ഇറാൻ ഒരിക്കലും വഴങ്ങിയില്ല. മറിച്ച്, അത് കൂടുതൽ ശക്തവും കൂടുതൽ പ്രതിരോധശേഷിയുള്ളതുമായിത്തീർന്നു.

ട്രംപ് ഈ യുദ്ധത്തെ തനിക്കായുള്ള “ഒരു ചെറിയ വിനോദയാത്ര” എന്നാണ് വിശേഷിപ്പിച്ചത്. വിരോധാഭാസകരമായി, താൻ എപ്പോഴും വിജയിയാണെന്ന് കരുതുന്നതിനാൽ, വിജയിയുടെ ട്രോഫി കൈയിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് പിന്മാറാനുള്ള വഴിയാണ് അദ്ദേഹം അന്വേഷിക്കുന്നത്. മറ്റ് മാർഗങ്ങൾ ക്ഷയിച്ചതിൽ നിന്നുള്ള നിരാശയുടെ ഫലമാണ് പുതിയ പേരിൽ അവതരിപ്പിച്ച സാമ്പത്തിക യുദ്ധം. എന്നാൽ, ഇത് ജനങ്ങളെ വളരെ കഠിനമായി ബാധിക്കുകയാണ്.

അന്തിമ ലക്ഷ്യം എന്ത്?

അമേരിക്ക സൈനിക ആക്രമണം നിർത്തി ഇപ്പോൾ സാമ്പത്തിക ഉപരോധങ്ങളിൽ മാത്രം പ്രതീക്ഷ വെച്ചിരിക്കുകയാണോ? ട്രംപിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഇത് വളരെ അസംഭാവ്യമാണ്. അദ്ദേഹം അടുത്തതായി എന്ത് ചെയ്യുമെന്ന് ആരും ഉറപ്പായി പറയാനാവില്ല.

“ഇക്കണോമിക് ഡി-ഡേ” പ്രഖ്യാപിച്ച് ഒരാഴ്ചക്കുള്ളിൽ തന്നെ, തുടരുന്ന നയതന്ത്ര ശ്രമങ്ങൾക്കിടയിലും അമേരിക്ക തെക്കൻ ഇറാനെ ആക്രമിച്ചു. അതേസമയം, നെതന്യാഹുവിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ഇസ്രായേൽ വൃത്തങ്ങൾ അമേരിക്കയുടെ പിന്തുണയോടെയോ അതില്ലാതെയോ ഇറാനെ വീണ്ടും ആക്രമിക്കുമെന്ന് സൂചന നൽകി.

സാധ്യതയുള്ളത്, സാമ്പത്തിക ഉപരോധങ്ങൾ വലിയൊരു സൈനിക ആക്രമണത്തിനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പായിരിക്കാം എന്നതാണ് -ആദ്യം ജനങ്ങളെ സാമ്പത്തികമായി ഞെരുക്കുക, തുടർന്ന് ആക്രമണം നടത്തുക. കാത്തിരുന്ന് കാണേണ്ടിവരും.

വാഷിങ്ടണിന്റെ വാചാടോപം ശക്തമാകുന്നതനുസരിച്ച് സാധാരണ ഇറാനിയൻ ജനങ്ങളുടെ ദുരിതവും ആഴത്തിലാകുന്നു. ഇത് വിജയം അല്ല. വ്യക്തമായ അന്ത്യം ഇല്ലാത്ത സംഘർഷവത്കരണമാണ് ഇത്.

ഇന്ത്യക്ക് ഇതിൽ വലിയ താൽപര്യങ്ങളുണ്ട്. അസ്ഥിരമായ ഇറാൻ പ്രാദേശിക സുരക്ഷയെയും ഊർജപ്രവാഹങ്ങളെയും പശ്ചിമേഷ്യയിലെ ഇന്ത്യയുടെ സൂക്ഷ്മമായ നയതന്ത്രസമതുലിതാവസ്ഥയെയും ബാധിക്കും.