മാ​തം​ഗി

തി​ള​പ്പി​ച്ചാ​റ്റി​യ പ​തി​മു​ഖം ബോ​ട്ടി​ലി​ൽ ഭ​ദ്ര​മാ​യി നി​റ​ച്ച് നീ​ലി​മ വ​ണ്ടി​യി​ലേ​ക്ക് ക​യ​റി. പ​ല​വി​ധ പെ​ർ​ഫ്യൂ​മു​ക​ൾ ക​ല​ർ​ന്ന കാ​റി​ന്‍റെ ശീ​ത​ളി​മ​യി​ലേ​ക്കി​റ​ങ്ങും മു​മ്പേ സൈ​ഡ്സീ​റ്റി​ന്‍റെ ഡാ​ഷി​ലേ​ക്ക് കു​പ്പി ഇ​റ​ക്കി​വെ​ച്ചു. ശ്യാം ​അ​വ​ളു​ടെ ബോ​ട്ടി​ൽ ക​ണ്ട് പ​തി​യെ ചി​രി​ച്ചു. വീ​ട്ടി​ൽ തി​ള​പ്പി​ച്ച വെ​ള്ള​വും ചു​മ​ന്നു​ള്ള ഈ ​ഇ​റ​ക്കം നീ​ലി​മ​ക്ക് പ​ണ്ടു മു​ത​ലേ​യു​ള്ള ശീ​ല​മാ​ണ്. വീ​ട് കൂ​ടെ​യു​ള്ള​തു​പോ​ലെ തോ​ന്നു​മെ​ന്നാ​ണ് അ​വ​ളു​ടെ ന്യാ​യം.

കാ​റി​ൽ അ​വ​ര​ഞ്ചു​പേ​ർ ഒ​തു​ങ്ങി. അ​വ​ര​വ​രു​ടെ ജീ​വി​ത​ങ്ങ​ൾ ബാ​ഗി​ലൊ​തു​ക്കി വ​ർ​ത്ത​മാ​ന​ങ്ങ​ളി​ലാ​ണ്ടു. കു​ട്ടി​ക​ളും പ​ര​വേ​ശ​ങ്ങ​ളും നീ​റ്റ് എ​ക്സാ​മും കെ​ട്ടി​യോ​നും ഗെ​റ്റ്ടു​ഗ​ദ​റും പി​ന്നി​ട്ട് അ​മ്മ​ച്ചീ​ടെ മു​ട്ടോ​പ്പ​റേ​ഷ​നെ​ത്തു​മ്പോ​ഴേ​ക്കും നീ​ലി​മ​ക്ക് വ​യ​ർ ഉ​രു​ണ്ടു മ​റി​യാ​ൻ തു​ട​ങ്ങി.

‘‘ഇ​വ​ള് ടാ​ബ് ലെ​റ്റ് ക​ഴി​ച്ചി​ല്ലേ?” ര​ജ​നി തി​ര​ക്കി.

ഇ​ല്ലെ​ന്ന് ശ​ർ​ദ്ദി​ലൊ​ഴി​ഞ്ഞ​തി​ന്‍റെ ആ​ല​സ്യ​ത്തി​ൽ ക​ണ്ണും നെ​റ​ച്ച് നീ​ലി​മ നി​ന്നു. ധി​റു​തി​യി​ൽ ബാ​ഗി​ൽ​നി​ന്നും ടാ​ബ് ലെ​റ്റെ​ടു​ത്ത് വി​ഴു​ങ്ങി. അ​ന്ന​നാ​ളം വ​ഴി ഇ​റ​ങ്ങു​ന്ന ചൂ​ടു​ള്ള വെ​ള​ളം ചെ​റി​യ നീ​റ്റ​ലോ​ടെ അ​റി​ഞ്ഞ് അ​വ​ൾ സീ​റ്റി​ൽ ത​ല​ചാ​യ്ച്ചു.

ക​ണ്ണ​ട​ച്ച് കെ​ട​ന്നു.

കി​ഷ​ൻ സ്പോ​ട്ടി​ഫൈ​യി​ൽ ഗു​ലാം അ​ലി​യു​ടെ

ഗ​സ​ൽ പ്ലേ ​ചെ​യ്തു.

“നി​ന​ക്കി​പ്പൊ​ഴും ഇ​ത് ത​ന്നെ​യ​ല്ലേ പ്രി​യം?”

നീ​ലി​മ ക​ണ്ണു​തു​റ​ക്കാ​തെ ത​ല​യാ​ട്ടി​ക്കൊ​ണ്ട് ഉ​റ​ക്ക​ത്തി​ലേ​ക്ക് വീ​ഴാ​ൻ ശ്ര​മി​ച്ചു.

* * * *

വ​ണ്ടി ന​ഗ​ര​ങ്ങ​ൾ പി​ന്നി​ട്ട് ഹൈ​റേ​ഞ്ചി​ലേ​ക്ക് പ്ര​യാ​ണം തു​ട​ങ്ങി​യി​ട്ടു​ണ്ടാ​വ​ണം. പൊ​ട്ടി​യും പൊ​ളി​ഞ്ഞും കി​ട​ന്ന റോ​ഡി​ന്‍റെ ഏ​തോ ഒ​രു കു​ഴി​യി​ലേ​ക്കി​റ​ങ്ങി​യ​തും കാ​റൊ​ന്നു ശ​ക്തി​യി​ൽ കു​ലു​ങ്ങി

“ന​മ്മ​ളെ​ത്തി​യോ?”

“നീ​യി​ങ്ങ​നെ ഉ​റ​ങ്ങാ​നാ​ണോ വ​ന്ന​ത്. നി​ന്‍റെ ജ​ക്ക​രാ​ന്ത​ക​ൾ മു​ഴു​വ​ൻ പൂ​ത്തി​രി​ക്കു​ന്ന​ത് ക​ണ്ടോ?”

അ​ലീ​ന ത​ല​ക്ക് കി​ഴു​ക്കി.

യാ​ത്ര​യു​ടെ പ്ലാ​ൻ ആ​രം​ഭി​ച്ച​പ്പോ​ൾ മു​ത​ൽ നീ​ലി​മ വ​ഴി​യി​ൽ കാ​ണാ​നി​രി​ക്കു​ന്ന പൂ​ക്കാ​ഴ്ച​ക​ളെ​ക്കു​റി​ച്ചു​ള്ള കൗ​തു​ക​ത്തി​ലാ​യി​രു​ന്നു. കോ​ട​മ​ഞ്ഞി​ൽ ജ​ക്ക​രാ​ന്ത​യു​ടെ വ​യ​ല​റ്റ് നി​റ​ത്തി​ന് ഒ​രു മി​സ്റ്റി​ക് ഫീ​ലു​ണ്ട്.

ന​മ്മ​ളീ ഭൂ​മി​യി​ല​ല്ലെ​ന്ന് അ​ത് തോ​ന്നി​പ്പി​ക്കും.

ശ​രി​യാ​ണ്, ഓ​വ​ർ എ​ക്സൈ​റ്റ​ഡാ​യി​രു​ന്നു. ഇ​നി മ​ട​ക്ക​ത്തി​ൽ നോ​ക്കാം.

“മാ​തം​ഗി​യി​ലേ​ക്കു​ള്ള മാ​പ്പ് ഓ​ൺ ചെ​യ്യ​ട്ടെ? ഏ​താ സ്ഥ​ലം?”

“ഇ​ട്ട് വെ​ച്ചോ​ളൂ. അ​ങ്ങോ​ട്ട് റേ​ഞ്ചി​ല്ല. കി​ട്ടു​ന്നി​ല്ലെ​ങ്കി ന​മു​ക്ക് പേ​ട്ട​യെ​ത്തി ചോ​യ്ച്ച് ചോ​യ്ച്ച് പോ​കാം.”

ചെ​ക്ക് പോ​സ്റ്റി​ന​പ്പു​റ​ത്ത് കൈ​യി​ൽ നാ​ല​ഞ്ചു​കു​പ്പി ഹോം​മേ​ഡ് വൈ​നു​മേ​ന്തി വി​ഷ്ണു കാ​ത്തു​നി​ൽ​ക്കു​ന്നു.

“ഞ​ങ്ങ​ൾ മു​ന്നി​ൽ പോ​കാം. പി​റ​കെ വി​ട്ടോ​ളൂ.”

ഫോ​റം തി​ക​ഞ്ഞു.

വി​ഷ്ണു​വും സി​ബി​ച്ച​നും മു​ന്നി​ൽ പു​റ​പ്പെ​ട്ടു.

“ഇ​താ​ർ​ക്കാ​ണീ പ​ഞ്ചാ​ര​ലാ​യ​നി?”

അ​ലീ​ന വൈ​ൻ​കു​പ്പി നോ​ക്കി അ​ലോ​സ​ര​പ്പെ​ട്ടു.

“പേ​ടി​ക്കേ​ണ്ട. നി​ന​ക്കു​ള്ള​ത് വ​ണ്ടി​യി​ൽ കാ​ണും.”

മ​ല​ക​ൾ പി​ന്നെ​യും പ​ല​തു പി​ന്നി​ട്ടു. നീ​ലി​മ ചി​ല്ലു​താ​ഴ്ത്തി കാ​ടി​ന്‍റെ ഗ​ന്ധം വ​ലി​ച്ചെ​ടു​ത്തു. വ​ഴി​യി​ൽ നി​ർ​ബാ​ധം ജീ​വി​ക്കു​ന്ന വാ​ന​ര​കു​ടും​ബ​ങ്ങ​ളെ നോ​ക്കി വീ​ടോ​ർ​മ​യി​ൽ നെ​ടു​വീ​ർ​പ്പി​ട്ടു.

“അ​താ ഒ​രു സ്കൂ​ട്ടി ന​മ്മ​ടെ​യൊ​ക്കെ മു​ന്നി​ലു​ണ്ട്,” ര​ജ​നി മു​ന്നി​ലോ​ട്ട് ചൂ​ണ്ടി.

“അ​താ​ണ് ദേ​വ​ൻ. മൂ​പ്പ​രാ​ണ് അ​വി​ട​ത്തെ ന​മ്മ​ടെ കെ​യ​ർ​ടേ​ക്ക​ർ.”

“ഞാ​നാ​ദ്യ​മാ​യാ​ണ് ഒ​രു ദേ​വ​നെ കാ​ണാ​ൻ പോ​കു​ന്ന​ത്.”

നീ​ലി​മ ചി​രി​ച്ചു കൊ​ണ്ട് ബാ​ഗി​ൽ കു​ത്ത​നെ ചു​രു​ട്ടി​വെ​ച്ച ചി​ത്ര​ത്തെ ത​ലോ​ടി. മാ​തം​ഗി എ​ന്ന പേ​ര് കേ​ട്ട​തു മു​ത​ൽ പോ​രാ​ൻ നേ​രം വ​രെ വ​ര​ച്ചു​കൊ​ണ്ടി​രു​ന്ന ചി​ത്ര​മാ​ണ്. മി​നു​ക്കി മ​തി​യാ​വു​ന്നി​ല്ല. പ​റ്റി​യാ​ൽ ഇ​നി​യും വൃ​ത്തി​യാ​ക്ക​ണം.

ഇ​രു​ണ്ട ഇ​ട​തൂ​ർ​ന്ന മി​ഴി​ക​ൾ. മെ​ലി​ഞ്ഞ അ​ര​ക്കെ​ട്ട്. അ​ഴ​കു​ള്ള മാ​റി​ട​ത്തി​ലൂ​ടെ മു​ന്നി​ലോ​ട്ട് വീ​ണ മു​ടി​യി​ഴ​ക​ൾ. നി​റം മ​ങ്ങി​യ ക​ടും​കാ​പ്പി നി​റ​ത്തി​ലു​ള്ള ചേ​ല​യ്ക്ക് സ്വ​ർ​ണ​ക്ക​ര. വ​ര​ക്കാ​നി​രു​ന്ന നേ​രം​മു​ത​ൽ താ​ന​റി​യാ​തെ വ​ര​ച്ചു​തീ​ർ​ക്കു​ക​യാ​യി​രു​ന്ന ഒ​രു സ്ത്രീ​രൂ​പം നീ​ലി​മ ഓ​ർ​ത്തു. കൈ​പി​ടി​ച്ച് ആ​രോ വ​ര​പ്പി​ക്കും പോ​ലെ.

ഒ​രി​ക്ക​ൽ​പ്പോ​ലും ക​ണ്ടി​ട്ടി​ല്ലെ​ങ്കി​ലും പ​രി​ചി​ത​മെ​ന്നു തോ​ന്നു​ന്ന മു​ഖം. അ​ല​സ​മെ​ങ്കി​ലും അ​ഴ​കു​ള്ള ചേ​ല​ചു​റ്റ​ൽ, ഉ​റ​പ്പു​ള്ള മു​ഖ​വ​ടി​വു​ക​ൾ. വ​ര​ച്ചു​തീ​ർ​ന്ന ചി​ത്ര​ത്തി​ന് എ​ന്തു പേ​രി​ടു​മെ​ന്ന ചി​ന്ത​ക്ക് ഒ​രു നി​മി​ഷ​ത്തി​ന്‍റെ ആ​ലോ​ച​ന പോ​ലും വേ​ണ്ടി വ​ന്നി​ല്ല.

ആ ​മു​ഖം മ​ന​സ്സി​ൽ നി​റ​ച്ചു​കൊ​ണ്ട് ചി​ത്ര​ത്തി​ന് താ​ഴെ സ്വാ​ഭാ​വി​ക​മാ​യി എ​ഴു​തു​ക​യാ​യി​രു​ന്നു.

മാ​തം​ഗി.

* * * *

വി​ചാ​രി​ച്ച​തു​പോ​ലെ ഒ​ന്നു​മാ​യി​രു​ന്നി​ല്ല, മെ​ലി​ഞ്ഞ വി​ര​ലു​ക​ളു​ള്ള ക​വി​ളൊ​ട്ടി​യ ഒ​രു ചെ​റി​യ മ​നു​ഷ്യ​നാ​യി​രു​ന്നു ദേ​വ​ൻ. ത​ല​മു​ഴു​വ​ൻ മൂ​ടു​ന്ന തൊ​പ്പി. ക​ട്ടി​യു​ള്ള രോ​മ​ക്കു​പ്പാ​യം. നീ​ണ്ട കാ​ലു​റ. പു​റ​ത്തു കാ​ണാ​വു​ന്ന നീ​ണ്ട മു​ഖം. കു​റു​കി​യ ക​ണ്ണു​ക​ൾ.

“മാ​ഡം ബാ​ഗ് ത​രൂ.”

നീ​ലി​മ​യു​ടെ നോ​ട്ടം ക​ണ്ട് ദേ​വ​ൻ കൈ ​നീ​ട്ടി. അ​വ​ൾ പ​രു​ങ്ങ​ലോ​ടെ ബാ​ഗ് കൈ​മാ​റി​യ​തു​ക​ണ്ട് ശ്യാം ​ചി​രി​ച്ചു.

“ദേ​വ​നെ​ങ്ങ​നെ​യു​ണ്ട്?”

അ​വ​ൾ കു​സൃ​തി​യോ​ടെ മു​ഖം തി​രി​ച്ചു.

ഫ​ല​വൃ​ക്ഷ​ങ്ങ​ൾ നി​റ​ഞ്ഞ സ​മൃ​ദ്ധ​മാ​യ ഒ​രു തോ​പ്പ്. നാ​സാ​ര​ന്ധ്ര​ങ്ങ​ളെ വ​ശീ​ക​രി​ക്കു​ന്ന കാ​പ്പി​പ്പൂ​മ​ണം. നീ​ലി​മ ക​ണ്ണ​ട​ച്ച് പൂ​മ​ണം ഉ​ള്ളി​ലേ​ക്ക് വ​ലി​ച്ചെ​ടു​ത്തു. വൈ​കു​ന്നേ​ര​ത്തി​ന്‍റെ കു​ളി​രി​ലേ​ക്ക് കൈ​നീ​ട്ടി പ​ഴു​ത്തൊ​രു പേ​ര​ക്ക പ​റി​ച്ചെ​ടു​ത്തു.

“ക​ടി​ക്ക​രു​ത് മാ​ഡം. പു​ഴു കാ​ണും.”

പ​ല്ലാ​ണ്ട ദ്വാ​ര​ത്തി​ലൂ​ടെ ഒ​രു ത​ക്ഷ​ക​ൻ പു​റ​ത്തേ​ക്ക് ത​ല​നീ​ട്ടു​ന്നു.

“സ​ന്ധ്യ​ക്ക് മു​മ്പേ കു​റ​ച്ച് ചി​ത്ര​ങ്ങ​ൾ എ​ടു​ക്ക​ട്ടെ.”

ശ്യാം ​കാ​മ​റ​യു​മാ​യി പു​റ​ത്തി​റ​ങ്ങി. നീ​ലി​മ വീ​ടി​ന​ക​ത്തേ​ക്ക് ക​യ​റി. കു​ട​കു​മ​ല​യു​ടെ മു​ക​ളി​ൽ പ​ഴ​യ മ​ട്ടി​ലു​ള്ള ഒ​രു സ​മ്പ​ന്ന​ഗൃ​ഹം. പ​ഴ​മ ന​ഷ്ട​പ്പെ​ടു​ത്താ​തെ മ​നോ​ഹ​ര​മാ​യി മോ​ഡി​ഫൈ ചെ​യ്തു​വെ​ച്ചി​രി​ക്കു​ന്നു. ടൈ​ലി​നി​ട​യി​ൽ പു​ല്ലു​പാ​കി​യ മു​റ്റ​ത്ത് കോ​ലം വ​ര​ച്ച​ത് മ​ഴ​യി​ൽ ന​ന​ഞ്ഞു​കി​ട​ക്കു​ന്നു. ത​ഴ​ച്ചു സ​മൃ​ദ്ധ​മാ​യി​വ​ള​ർ​ന്ന ഒ​രു തു​ള​സി​ത്ത​റ. ആ​ത്താം​കു​ടി ടൈ​ൽ​സ് പാ​കി​യ വി​ശാ​ല​മാ​യ മു​റി​ക​ൾ. വ​ലു​പ്പ​മു​ള്ള ഹാ​ളു​ക​ൾ.

ആ​രും ഒ​ന്ന് നൃ​ത്തം വെ​ച്ച് പോ​കു​ന്ന നി​ലം!

മാ​ൻ കൊ​മ്പു​ക​ളും പ​ല​ത​രം ചി​ത്ര​ങ്ങ​ളും കൊ​ണ്ട് അ​ല​ങ്ക​രി​ച്ച ചു​വ​രു​ക​ൾ. ഏ​റ്റ​വും പ​തി​ഞ്ഞ ശ​ബ്ദ​ത്തി​ൽ ആ​രോ പാ​ടു​ന്ന ഒ​ര​ഷ്ട​പ​ദി​യു​ടെ ശീ​ലു​ക​ൾ.

“പ​ശ്യ​തി ദി​ശി ദി​ശി ര​ഹ​സി​ഭ​വ​ന്തം

ത്വ​ദ​ധ​ര മ​ധു​ര​മ​ധൂ​നി പി​ബ​ന്തം...”

പ​ഴ​യ മ​ട്ടി​ലു​ള്ള ഒ​രു ടേ​പ്പ്റി​ക്കാ​ർ​ഡ​റി​ൽ നി​ന്നാ​ണ്. നീ​ലി​മ അ​ടു​ത്തു​ചെ​ന്ന് ശ​ബ്ദം ഒ​ര​ൽ​പം കൂ​ട്ടി​വെ​ച്ചു.

അ​പ്പോ​ഴ​ത്തെ ഒ​രു തോ​ന്ന​ലി​ൽ അ​ല​സ​മാ​യി ഒ​രു ചു​വ​ടു​വെ​ച്ചു.

ആ​ള​ന​ക്കം കേ​ട്ടാ​വ​ണം ദേ​വ​ൻ അ​ക​ത്തു​നി​ന്ന് ഇ​റ​ങ്ങി​വ​ന്നു.

“മാ​ഡം എ​ന്തെ​ങ്കി​ലും ആ​വ​ശ്യ​മു​ണ്ടോ?”

“ദേ​വാ നി​ങ്ങ​ൾ ഇ​ന്നാ​ട്ടു​കാ​ര​നാ​ണ്?”

“അ​തെ മാ​ഡം, ഞാ​നീ വീ​ടി​ന്‍റെ സൂ​ക്ഷി​പ്പു​കാ​ര​നാ​ണ്. വ​ർ​ഷ​ങ്ങ​ളാ​യി.”

“കു​ടും​ബം?”

“ഇ​വി​ടെ അ​ടു​ത്ത് ത​ന്നെ​യാ​ണ്. ഒ​രു പ​ത്തു​മി​നി​റ്റ്. പി​ന്നെ, ഇ​വി​ടെ അ​ടു​ത്ത് ക​ട​ക​ൾ ഒ​ന്നു​മി​ല്ല കേ​ട്ടോ. നി​ങ്ങ​ൾ നേ​ര​ത്തെ ഏ​ർ​പ്പാ​ടാ​ക്കി​യ പ്ര​കാ​ര​മു​ള്ള സാ​ധ​ന​ങ്ങ​ൾ ഇ​വി​ടെ കൊ​ണ്ടു​വ​ന്നു​വെ​ച്ചി​ട്ടു​ണ്ട്. ഭ​ക്ഷ​ണം ഉ​ണ്ടാ​ക്കി​ത്ത​രാ​ൻ ഇ​വി​ടെ ആ​ളു​ക​ൾ ഉ​ണ്ട്. എ​ന്താ​ണ് വേ​ണ്ട​തെ​ന്ന് പ​റ​ഞ്ഞാ​ട്ടെ.”

“അ​പ്പോ​ൾ മ​ല​യാ​ളി അ​ല്ല?’’

“മ​ല​യാ​ളം മ​ന​സ്സി​ലാ​കും. പ​റ​യാ​നും അ​റി​യാം.”

നീ​ലി​മ മു​ന്നി​ലെ കാ​സ​റ്റു​ക​ൾ പ​രി​ശോ​ധി​ച്ചു​കൊ​ണ്ട് നി​ന്നു.

ചൂ​ടു​കാ​പ്പി​യു​മാ​യി ഒ​രു പെ​ൺ​കു​ട്ടി അ​രി​കി​ലേ​ക്ക് വ​ന്നു.

കു​ട​കു​കാ​പ്പി തി​ള​ച്ച​തി​ന്‍റെ ഗ​ന്ധം!

പ​ച്ച​യി​ൽ ഓ​റ​ഞ്ചു​ക​ര​യു​ള്ള കൊ​ട​വ​സാ​രി. കു​ട​കു പെ​ൺ​കു​ട്ടി​ക​ളു​ടെ പ​തി​വു​വേ​ഷം, ഉ​റ​പ്പു​ള്ള മു​ഖ​വ​ടി​വു​ക​ൾ. സു​ന്ദ​രി​യാ​ണ്.

“നി​ങ്ങ​ളെ​ഴു​ത്തു​കാ​രി​യാ​ണോ?’’

അ​വ​ൾ ദേ​വ​നെ ഒ​ളി​ഞ്ഞു​നോ​ക്കി​ക്കൊ​ണ്ട് നീ​ലി​മ​യോ​ട് പാ​തി​മ​ല​യാ​ള​ത്തി​ൽ ചോ​ദി​ച്ചു.

അ​വ​ളു​ടെ ഇ​ട​തു​മൂ​ക്കി​ലെ ചു​വ​ന്ന മൂ​ക്കു​ത്തി തി​ള​ങ്ങി. അ​തി​ന്‍റെ ശോ​ഭ​യി​ൽ ചു​ണ്ടു​ക​ൾ വി​രി​ഞ്ഞു.

“ആ​രു പ​റ​ഞ്ഞു?’’

“ഞാ​ൻ ക​ഥ​യെ​ഴു​തു​ന്ന സ്ത്രീ​ക​ളെ ക​ണ്ടി​ട്ടി​ല്ല. നി​ങ്ങ​ളി​ലൊ​രാ​ൾ എ​ഴു​ത്തു​കാ​രി​യാ​ണെ​ന്ന് ഇ​വി​ടെ പ​റ​യു​ന്ന​തു കേ​ട്ടു. അ​ത് നി​ങ്ങ​ളാ​ണോ?’’

ദേ​വ​ൻ അ​രി​കി​ലേ​ക്ക് വ​രു​ന്ന​തു​ക​ണ്ട് അ​വ​ൾ പെ​ട്ടെ​ന്നു​ത​ന്നെ അ​ടു​ക്ക​ള​യി​ലേ​ക്ക് മ​റ​ഞ്ഞു

“മാ​ഡം, അ​വ​ള് കാ​ശോ മ​റ്റോ ചോ​ദി​ക്കു​ന്നു​ണ്ടോ? ഇ​വി​ടെ അ​ടു​ക്ക​ള​യി​ൽ സ​ഹാ​യ​ത്തി​നാ​യി നി​ർ​ത്തി​യ​താ​ണ്. പൊ​തു​വെ ഇ​വി​ടെ വ​രു​ന്ന വി​രു​ന്നു​കാ​ർ സ്വ​യം ഭ​ക്ഷ​ണ​മു​ണ്ടാ​ക്കാ​ൻ താ​ൽ​പ​ര്യ​പ്പെ​ടാ​റു​ണ്ട്. അ​ല്ലാ​ത്ത ആ​ളു​ക​ൾ വ​രു​മ്പോ​ഴേ ഭ​ക്ഷ​ണ​കാ​ര്യ​ങ്ങ​ൾ ഏ​റ്റെ​ടു​ക്കാ​റു​ള്ളൂ. ഇ​ത്ത​വ​ണ ഇ​വി​ടെ അ​ടു​ത്തു​ള്ള കാ​വി​ൽ ഉ​ത്സ​വ​മാ​ണ്. ഈ ​സ​മ​യ​ത്ത് ഇ​വി​ട​ത്തെ പെ​ണ്ണു​ങ്ങ​ളെ പ​ണി​ക്ക് കി​ട്ടാ​ൻ ബു​ദ്ധി​മു​ട്ടാ​ണ്. ഇ​വ​രെ​ല്ലാം ഈ​യി​ടെ വ​ന്ന പു​തി​യ കു​ട്ടി​ക​ളാ​ണ്. ഇ​വി​ട​ത്തെ ശീ​ല​ങ്ങ​ളൊ​ന്നു​മ​റി​യി​ല്ല.”

“ഇ​ല്ല, ദേ​വാ അ​വ​ൾ കാ​ശൊ​ന്നും ചോ​ദി​ച്ചി​ല്ല.”

അ​ക​ത്തേ​ക്കു നോ​ക്കി​ക്കൊ​ണ്ട് നീ​ലി​മ പ​റ​ഞ്ഞു

ക​ട്ട​നൂ​തി​വി​ട്ടു​കൊ​ണ്ട് മു​റ്റ​ത്തേ​ക്ക് ന​ട​ന്നു. കോ​ട​നി​റ​ഞ്ഞ് താ​ഴ്‌​വാ​ര​മൊ​ക്കെ മൂ​ടി​യി​രി​ക്കു​ന്നു. തൊ​ട്ട​പ്പു​റ​ത്തു നി​ൽ​ക്കു​ന്ന ആ​ളി​നെ​പ്പോ​ലും കാ​ണാ​ൻ ക​ഴി​യു​ന്നി​ല്ല. ഒ​രു ക​വി​ൾ കാ​പ്പി മൊ​ത്തി​ക്കൊ​ണ്ട് അ​വ​ൾ ത​ന്‍റെ ചൂ​ടു​ശ്വാ​സം മു​ന്നി​ലെ കോ​ട​യി​ലേ​ക്കൂ​തി.

തൊ​ട്ടു​പി​ന്നി​ലാ​യി ഒ​രു വെ​ള്ളി​ക്കൊ​ലു​സി​ന്‍റെ അ​ന​ക്കം. അ​വ​ളാ​ണ്. ചൈ​നാ​ക്ലേ കൊ​ണ്ടു നി​ർ​മി​ച്ച ചെ​റി​യൊ​രു പി​ഞ്ഞാ​ണ​ത്തി​ൽ മൊ​രി​ഞ്ഞ, ഇ​പ്പോ​ൾ അ​ടു​പ്പ​ത്തു​നി​ന്നു തി​ള​ച്ചു കോ​രി​യ പ​ക്കു​വ​ട. ത​ണു​പ്പു​വീ​ണ സ​ന്ധ്യ​യും നി​റ​ഞ്ഞ കോ​ട​യും കു​ട​കു​കാ​പ്പി​യു​ടെ വ​ശ്യ​മാ​യ സു​ഗ​ന്ധ​വും അ​ക​ത്തു​നി​ന്നു കേ​ൾ​ക്കു​ന്ന അ​ഷ്ട​പ​ദി​യും.

‘‘ആ​ഹാ അ​ന്ത​സ്സ്!’’ നീ​ലി​മ ക​ണ്ണ​ട​ച്ചു.

“കു​ട്ടി​യു​ടെ പേ​രെ​ന്താ?’’

“ഗൗ​രി.”

“ഗൗ​രി​ക്ക് മ​ല​യാ​ള​മ​റി​യാ​മോ?”

“ഇ​വി​ട​ത്തു​കാ​ർ​ക്ക് ക​ന്ന​ട​യും മ​ല​യാ​ള​വും ത​മി​ളും ഒ​ക്കെ അ​റി​യാം ചേ​ച്ചീ.’’

അ​വ​ൾ അ​ഭി​മാ​ന​ത്തോ​ടെ പ​റ​ഞ്ഞു.

ന​ല്ല ആ​രോ​ഗ്യ​വും പ്ര​സ​രി​പ്പു​മു​ള്ള കു​ട്ടി. ഒ​രു പ​ക്ഷേ കു​ട​കി​ലെ സ്ത്രീ​ക​ൾ​ക്ക് ഈ ​ശ​രീ​ര​ഭം​ഗി പൊ​തു​വാ​യു​ണ്ട്.

ഒ​രു ചി​ത്രം വ​ര​ച്ചു​പൂ​ർ​ത്തി​യാ​ക്കാ​ത്ത​തു പോ​ലെ, കേ​ൾ​ക്കാ​ൻ ബാ​ക്കി​യാ​യ ഒ​രു ക​ഥ കാ​ത്തി​രി​ക്കും പോ​ലെ, നീ​ലി​മ മാ​തം​ഗി​യെ ഓ​ർ​ത്തു. അ​വ​ൾ കാ​പ്പി​ത്തോ​ട്ട​ത്തി​ലേ​ക്കി​റ​ങ്ങി. ഇ​രു​ട്ടു വീ​ഴാ​ൻ തു​ട​ങ്ങി​യി​രു​ന്നു. കാ​പ്പി​ച്ചെ​ടി​ക​ളി​ൽ ക​ടും​ചു​വ​പ്പു നി​റ​മു​ള്ള കാ​യ്ക​ൾ ഇ​രു​ട്ടി​ൽ മ​റ്റൊ​രു ചേ​ർ​ച്ച​യു​ണ്ടാ​ക്കി.

“ഗൗ​രി, കാ​പ്പി​പ്പൂ​ക്ക​ൾ ഏ​തു ഭാ​ഗ​ത്താ​ണ്?”

“പൂ​ക്കാ​ലം ക​ഴി​ഞ്ഞു ചേ​ച്ചീ. കാ​പ്പി​ച്ചെ​ടി​ക​ളി​ൽ കാ​യ്ക​ൾ പ​റി​ക്കേ​ണ്ട കാ​ല​മാ​ണി​ത്.”

“പി​ന്നെ ഈ ​കാ​പ്പി​പ്പൂ​മ​ണം എ​വി​ടെ നി​ന്നു വ​രു​ന്നു?’’

അ​വ​ൾ വീ​ണ്ടും വീ​ണ്ടും ആ ​സു​ഗ​ന്ധ​ത്തെ ഉ​ള്ളി​ലേ​ക്കാ​വാ​ഹി​ച്ചു.

“അ​ത് ചേ​ച്ചി​ക്കു വേ​ണ്ടി കു​ട​കു​മ​ല കാ​ത്തു​വെ​ച്ച​താ​വും.”

ഗൗ​രി ചി​രി​യോ​ടെ അ​ക​ത്തേ​ക്ക് ക​യ​റി​പ്പോ​യി.

കൊ​ട​വ​രു​ടെ തോ​ട്ട​മാ​യി​രി​ക്ക​ണം. കാ​ട്ടു​പ​ന്നി​ക​ളെ​പ്പോ​ലെ വെ​റും കൈ​കൊ​ണ്ട് മ​ണ്ണി​ൽ കി​ള​ച്ച് ഒ​രു ദേ​ശം ത​ന്നെ നി​ർ​മി​ച്ചെ​ടു​ത്ത കൊ​ട​വ​രു​ടെ പൂ​ർ​വി​ക​ച​രി​ത്രം എ​വി​ടെ​യോ വാ​യി​ച്ച​തോ​ർ​ത്തു.

മ​ല​മു​ക​ളി​ൽ​നി​ന്ന് താ​ഴേ​ക്ക് പു​ഴ​യൊ​ഴു​കു​ന്ന ശ​ബ്ദം. ത​ല​ക്കാ​വേ​രി​യി​ൽ നി​ന്നു​വ​രു​ന്ന കാ​വേ​രി ഈ​വ​ഴി​യാ​ണോ ഒ​ഴു​കു​ന്ന​ത്? ബ്ര​ഹ്മ​ഗി​രി​മ​ല​ക​ളി​ൽ നി​ന്നും നാ​ട്ടി​ലൂ​ടെ പ​ല​വ​ഴി ഒ​ഴു​കി​യെ​ത്തു​ന്ന പു​ഴ​ക​ളു​ടെ ഓ​ർ​മ​യി​ൽ നീ​ലി​മ​ക്ക് ആ ​കാ​ട്ടു​ചോ​ല​ക്കി​ലു​ക്ക​ത്തോ​ട് ഒ​രു ബ​ന്ധു​സ്നേ​ഹം തോ​ന്നി. തോ​ട്ട​ത്തി​നി​ട​യി​ലൂ​ടെ ന​ട​പ്പാ​ത​യു​ണ്ടെ​ങ്കി​ലും അ​തു​വ​ഴി സ​ഞ്ച​രി​ക്കാ​ൻ ഭ​യ​മു​ണ്ട്. അ​ട്ട​ക​ളോ കാ​ട്ടു​ജീ​വി​ക​ളോ പാ​മ്പു​ക​ളോ ക​ണ്ടേ​ക്കാം.

അ​പ്പോ​ഴേ​ക്കും ദേ​വ​ന്‍റെ സ​ഹാ​യ​ത്തോ​ടെ മു​റ്റ​ത്ത് ക​മ്പു​ക​ൾ കൂ​ട്ടി തീ​പി​ടി​പ്പി​ക്കാ​ൻ തു​ട​ങ്ങി​യി​ട്ടു​ണ്ട്. തൂ​വ​ലു​ക​ളൂ​രി​യെ​ടു​ത്ത കോ​ഴി​ക​ളെ മ​സാ​ല​ക്കൂ​ട്ട് തേ​ച്ചു​കു​ളി​പ്പി​ച്ചു ചു​ട്ടെ​ടു​ക്കാ​ൻ പാ​ക​ത്തി​ന് ഒ​രു​ക്കി​നി​ർ​ത്തി​യി​ട്ടു​ണ്ട്. സി​ബി​ച്ച​ൻ ഏ​തോ വി​ഷാ​ദ​ഗാ​നം മൂ​ളാ​ൻ ശ്ര​മി​ക്കു​ന്നു​ണ്ട്.

അ​ക​ത്തേ​ക്ക് ചെ​ന്നു. ര​ജ​നി​യും അ​ലീ​ന​യും കു​ളി​ക്കാ​നു​ള്ള വ​ട്ട​ത്തി​ലാ​ണ്. ഉ​ള്ളി​ൽ​ച്ചെ​ന്ന് മാ​തം​ഗി​യു​ടെ ചി​ത്രം പു​റ​ത്തെ​ടു​ത്തു. അ​വ​ളു​ടെ നെ​റ്റി മു​ത​ൽ മൂ​ക്കി​ൻ​തു​മ്പു​വ​രെ വി​ര​ലോ​ടി​ച്ചു​കൊ​ണ്ട് നീ​ലി​മ ആ ​ക​ണ്ണു​ക​ളി​ലേ​ക്കു സൂ​ക്ഷി​ച്ചു​നോ​ക്കി.

ദേ​വ​ൻ ക​പ്പ നു​റു​ക്കു​ക​യാ​ണ്. വേ​ഷം മാ​റി​യി​ട്ടു​ണ്ട്. പി​റു​പി​റു​ക്കും​പോ​ലെ എ​ന്തോ പ​റ​യു​ന്നു​ണ്ട്. ഒ​രു​പ​ക്ഷേ വ​ല്ല പ്രാ​ർ​ഥ​ന​യു​മാ​വാം.

“ദേ​വാ ആ​രാ​ണ് മാ​തം​ഗി?’’

പെ​ട്ടെ​ന്നു​ള്ള അ​വ​ളു​ടെ ക​ട​ന്നു​വ​ര​വും ആ ​ചോ​ദ്യ​വും ദേ​വ​നെ ഒ​ന്ന് ഉ​ല​ച്ചു.

“മാ​ഡം എ​ന്തെ​ങ്കി​ലും ചോ​ദി​ച്ചോ?’’

“അ​ല്ല, എ​ന്താ​ണ് ഈ ​വീ​ടി​ന് മാ​തം​ഗി എ​ന്ന പേ​രി​ട്ട​ത്.”

“മാ​ഡം. ഉ​ള്ളി​ല​ത്തെ ഹാ​ളി​ൽ ര​ണ്ടാ​മ​ത് ഇ​രി​ക്കു​ന്ന ആ ​വ​ലി​യ ചി​ത്ര​മി​ല്ലേ, അ​വ​രാ​ണ് മാ​തം​ഗി.”

മാ​തം​ഗി​യു​ടെ ചി​ത്ര​മോ? നീ​ലി​മ അ​മ്പ​ര​ന്നു. അ​ങ്ങ​നെ ഒ​രു ചി​ത്രം ഹാ​ളി​ൽ ക​ണ്ട​താ​യി ഓ​ർ​ക്കു​ന്നി​ല്ല.

“അ​ത് ഞാ​ൻ പ​റ​ഞ്ഞു​ത​രാ​ൻ മ​റ​ന്നു. ഇ​പ്പൊ വ​രാം.”

“വേ​ണ്ട ഞാ​ൻ ചെ​ന്ന് നോ​ക്കാം.”

അ​വ​ൾ അ​ൽ​പം ധി​റു​തി​യോ​ടെ ഹാ​ളി​ലേ​ക്ക് പാ​ഞ്ഞു.

അ​തെ ആ​ദ്യം കാ​ണു​ന്ന​ത് കാ​വേ​രി​ ദേ​വി​യു​ടെ ചി​ത്രം. അ​തി​നോ​ടു​ചേ​ർ​ന്ന് ആ​ജ്ഞാ​ശ​ക്തി​യു​ള്ള ക​ണ്ണു​ക​ളോ​ടെ ഒ​രു സ്ത്രീ​യു​ടെ മ​നോ​ഹ​ര​മാ​യ ചി​ത്ര​മു​ണ്ട്. നേ​ര​ത്തെ അ​ത് ക​ണ്ട​തേ​യി​ല്ല. പി​റ​കി​ലോ​ട്ട് മ​ട​ക്കു​ക​ളി​ട്ട മ​നോ​ഹ​ര​മാ​യ ചേ​ല​ചു​റ്റി വ​ലി​യ ചു​വ​പ്പ് പൊ​ട്ടു​തൊ​ട്ട് കാ​തി​ൽ പ​ത​ക്ക​മി​ട്ട് ക​ഴു​ത്തി​ൽ ക​ല്ലു​പ​തി​ച്ച മാ​ല​യി​ട്ട് കൊ​ട​വ സ്ത്രീ​യു​ടെ മാ​തൃ​ക​യെ​ന്നോ​ണം ഒ​രു സ്ത്രീ​രൂ​പം.

നീ​ലി​മ മു​റി​യി​ലേ​ക്ക് ചെ​ന്ന് വി​റ​യ​ലോ​ടെ ത​ന്‍റെ ചി​ത്ര​വു​മാ​യി തി​രി​ച്ചു​വ​ന്നു. അ​തേ ക​ണ്ണു​ക​ൾ. മൂ​ക്കി​ന​ടി​യി​ൽ കൊ​രു​ത്തി​ട്ട മൂ​ക്കു​ത്തി. ആ​കെ ഒ​രു വ്യ​ത്യാ​സ​മു​ള്ള​ത് ചേ​ല​ചു​റ്റ​ലി​ൽ മാ​ത്ര​മാ​ണ്.

“ഇ​താ​രു​ടെ ചി​ത്ര​മാ​ണ് ചേ​ച്ചീ?”

ഗൗ​രി തൊ​ട്ടു​പി​റ​കി​ലാ​യി വ​ന്ന് എ​ത്തി​നോ​ക്കി.

“നി​ങ്ങ​ൾ അ​ടു​ക്ക​ള​യി​ൽ നി​ന്നാ​ൽ മ​തി.”

ദേ​വ​ൻ അ​ങ്ങോ​ട്ട് ക​ട​ന്നു​വ​ന്ന് അ​രി​ശ​ത്തോ​ടെ ഗൗ​രി​യെ പ​റ​ഞ്ഞ​യ​ച്ചു. നീ​ലി​മ​യു​ടെ കൈ​യി​ലി​രി​ക്കു​ന്ന ചി​ത്ര​ത്തി​ലേ​ക്ക് അ​യാ​ൾ അ​ത്ഭു​ത​ത്തോ​ടെ നോ​ക്കി.

“നി​ങ്ങ​ൾ​ക്ക് മാ​തം​ഗി​യെ അ​റി​യാ​മാ​യി​രു​ന്നോ?’’ നീ​ലി​മ​യു​ടെ ചി​ത്ര​ത്തി​ലേ​ക്ക് ചൂ​ണ്ടി അ​യാ​ൾ ക​ണ്ണു​ത​ള്ളി. അ​യാ​ളു​ടെ ചൂ​ണ്ടു വി​ര​ൽ വി​റ​ക്കും പോ​ലെ നീ​ലി​മ​ക്ക് തോ​ന്നി.

ക​ണ്ണൂ​രി​ൽ നി​ന്നും അ​വ​ധി​യാ​ഘോ​ഷി​ക്കാ​ൻ വ​രു​ന്ന ആ ​വി​രു​ന്നു​കാ​രി​ൽ മാ​തം​ഗി​യെ അ​റി​യു​ന്ന ആ​രെ​ങ്കി​ലും ഉ​ണ്ടാ​യി​രി​ക്കു​മെ​ന്ന​ത് അ​യാ​ൾ​ക്ക് വി​ശ്വ​സി​ക്കാ​ൻ ക​ഴി​ഞ്ഞി​ല്ല.

“ഇ​ല്ല ദേ​വ​ൻ. എ​നി​ക്ക് മാ​തം​ഗി​യെ അ​റി​യി​ല്ല. മാ​ത്ര​വു​മ​ല്ല ഇ​ത് ഞ​ങ്ങ​ളു​ടെ നാ​ട്ടി​ലെ ഏ​തോ ഒ​രു സ്ത്രീ​യു​ടെ ചി​ത്ര​മാ​ണ്. നോ​ക്കൂ നി​ങ്ങ​ളു​ടെ മാ​തം​ഗി. അ​വ​രൊ​രു കൊ​ട​വ​സ്ത്രീ​യാ​ണ്.”

ദേ​വ​നി​ൽ അ​വി​ശ്വ​സ​നീ​യ​ത​യു​ടെ ഭാ​വം മാ​റി​യി​ല്ല. അ​യാ​ൾ നീ​ലി​മ​യെ സം​ശ​യ​ത്തോ​ടെ ത​റ​പ്പി​ച്ചു​നോ​ക്കി​ക്കൊ​ണ്ട് അ​ടു​ക്ക​ള​യി​ലേ​ക്ക് പോ​യി. ചെ​യ്തു​കൊ​ണ്ടി​രു​ന്ന ജോ​ലി തു​ട​ർ​ന്നു.

നീ​ലി​മ ര​ണ്ടു ചി​ത്ര​വും മാ​റി​മാ​റി നോ​ക്കി

“മാ​തം​ഗി!’’

ചി​ത്ര​മാ​യി എ​ന്നി​ലേ​ക്ക് ക​ട​ന്നു​വ​രു​ന്ന ഇ​വ​ളാ​രാ​ണ്?’’

“എ​ല്ലാ​രും ഒ​ന്ന് വ​രു​ന്നു​ണ്ടോ?’’

കി​ഷ​ൻ അ​ക്ഷ​മ​നാ​യി പു​റ​ത്തു​നി​ന്ന് ഉ​റ​ക്കെ​വി​ളി​ച്ചു.

അ​ലീ​ന​യും ര​ജ​നി​യും ശ്യാ​മു​മെ​ല്ലാം പെ​ട്ടെ​ന്നു​ത​ന്നെ ഫാ​ളി​ന്നാ​യി.

നീ​ലി​മ കോ​ട​യി​റ​ങ്ങി​യ മ​ല​ഞ്ചു​വ​ടി​ലേ​ക്ക് നോ​ക്കി ആ​ലോ​ച​ന​യി​ലാ​ണ്ടു. കു​ന്നി​നു​മു​ക​ളി​ലെ ഈ ​രാ​ത്രി​ക്ക് ത​ന്നോ​ട് വി​ശേ​ഷി​ച്ചെ​ന്തെ​ങ്കി​ലും പ​റ​യാ​നു​ണ്ടോ?

തീ ​കൂ​ട്ടി​യ​തി​നു ചു​റ്റു​മി​രു​ന്നു​കൊ​ണ്ട് പ​ഴ​യ​കാ​ല പ്ര​ണ​യ​ക​ഥ​ക​ളു​ടെ ചു​രു​ളു​ക​ള​ഴി​ഞ്ഞു. കോ​ർ​പ​റേ​റ്റ് ബു​ജി​ക​ൾ വീ​ര്യ​മേ​റി​യ പ​ഴ​യ വി​പ്ല​വ​ഗാ​ഥ​ക​ൾ മൊ​ത്തി. അ​തി​നി​ട​യി​ലാ​ണ് ശ്യാം ​നീ​ലി​മ​യു​ടെ അ​ഭാ​വം ശ്ര​ദ്ധി​ച്ച​ത്.

“അ​വ​ൾ വ​ന്നി​ല്ലേ?’’

“അ​ത് അ​വ​ൾ​ക്കു​ള്ള​താ​ണ​ല്ലോ, എ​ല്ലാ​വ​രും ഒ​രു​മി​ച്ചു നി​ൽ​ക്കു​മ്പോ​ൾ ഒ​രു മാ​റി​നി​ൽ​ക്ക​ൽ.”

അ​ലീ​ന ക​ന​ലു​കു​ത്തി​ക്കൊ​ണ്ട് മ​റു​പ​ടി ന​ൽ​കി.

“അ​വ​ൾ എ​ന്തെ​ങ്കി​ലും പേ​ഴ്സ​ണ​ൽ തി​ര​ക്കി​ലാ​വും.”

കി​ഷ​ൻ സ​ന്ദ​ർ​ഭ​ത്തെ നേ​ർ​പ്പി​ക്കാ​നാ​യി പ​റ​ഞ്ഞു,

“ആ​ർ​ക്കാ ഇ​വി​ടെ ഇ​പ്പോ​ൾ തി​ര​ക്കി​ല്ലാ​ത്ത​ത്? ഞാ​നാ​ണെ​ങ്കി​ൽ നൂ​റു​കൂ​ട്ടം കാ​ര്യ​ങ്ങ​ൾ​ക്കി​ട​യി​ലാ​ണ് ഇ​ങ്ങ​നെ ര​ണ്ടു​ദി​വ​സം ക​ണ്ടെ​ത്തി​യ​തു​ത​ന്നെ. ഇ​വി​ടെ വ​ന്ന് സ്വ​ന്തം കാ​ര്യ​ത്തി​നു​വേ​ണ്ടി മാ​റി​നി​ൽ​ക്കാ​നാ​ണെ​ങ്കി​ൽ പി​ന്നെ എ​ന്തി​നാ വ​രു​ന്നേ?” അ​ലീ​ന ഉ​ച്ച​ത്തി​ൽ ത​ന്നെ പി​റു​പി​റു​ക്കാ​ൻ തു​ട​ങ്ങി.

അ​ത്ര​യു​മാ​യ​പ്പോ​ഴേ​ക്കും ത​ല​യി​ൽ​നി​ന്നും അ​ധി​ക​ചി​ന്ത​ക​ളെ കു​ട​ഞ്ഞെ​റി​ഞ്ഞു കൊ​ണ്ട് നീ​ലി​മ അ​വ​ർ​ക്കൊ​പ്പം പോ​യി​രു​ന്നു.

“ആ​രാ​ടീ? അ​ല​ൻ ബാ​രി​യാ​ണോ ത​ല​യി​ൽ? നി​ന്‍റെ പു​തി​യ ഐ​റി​ഷ് ആ​രാ​ധ​ക​ൻ?’’

ക​ന​ലി​ലേ​ക്ക് സാ​മാ​ന്യം വ​ലു​പ്പ​മു​ള്ള ഒ​രു വി​റ​ക് ശ്ര​ദ്ധ​യോ​ടെ എ​ടു​ത്തു വെ​ക്കു​ന്ന​തി​നി​ട​യി​ൽ വി​ഷ്ണു തി​രി​ഞ്ഞി​രു​ന്ന് ചോ​ദി​ച്ചു.

“ഓ,​ അ​യാ​ളെ ഞാ​ൻ മ​റ​ന്നു​പോ​യി. ഓ​ർ​മി​പ്പി​ച്ച​തി​ന് ന​ന്ദി. ഗോ​സി​പ്പ് പ​റ​യു​മ്പോ​ൾ ഇ​ങ്ങ​നെ ഷാ​ർ​പ്പാ​യി ഗെ​സ് ചെ​യ്യു​ന്ന​വ​രെ ഞാ​നി​തു​വ​രെ ക​ണ്ടി​ട്ടി​ല്ല.”

നീ​ലി​മ ചു​ണ്ട് കോ​ട്ടി.

ആ ​രാ​വ് അ​ങ്ങ​നെ ത​ന്നെ പു​ല​ർ​ന്നു. വെ​ളു​ക്കു​വോ​ളം ആ​രും ഉ​റ​ങ്ങി​യി​ല്ല. കോ​ട ശീ​ത​മാ​യും ആ​വി​യാ​യും വ​ന്നും പോ​യും കൂ​ട്ടി​രു​ന്നു. ക​വി​ത​ക​ളും പാ​ട്ടും നി​റ​ഞ്ഞു. വ​ലി​യ ബി​സി​ന​സ് പ്ലാ​ൻ വ​രെ ക​ന​ലി​ലെ​രി​ഞ്ഞു.

പു​ല​രാ​ൻ നേ​രം എ​പ്പോ​ഴോ ആ​ണ് ഉ​റ​ക്ക​ത്തി​ന്‍റെ കാ​റ്റി​ൽ എ​ല്ലാ​വ​രും കി​ട​ക്ക​യി​ലേ​ക്ക് ചാ​ഞ്ഞ​ത്.

സം​ഗീ​ത​സാ​ന്ദ്ര​മാ​യ ഒ​രു മ​ണി​യൊ​ച്ച​യി​ലാ​ണ് വീ​ടു​ണ​ർ​ന്ന​ത്. കോ​ളി​ങ് ബെ​ല്ലാ​ണ് കേ​ൾ​ക്കു​ന്ന​ത് എ​ന്ന് തി​രി​ച്ച​റി​യാ​ൻ ത​ന്നെ സ​മ​യ​മെ​ടു​ത്തു. ആ​ണു​ങ്ങ​ളു​ടെ കി​ട​പ്പു​മു​റി​യാ​ണാ​ദ്യ​ത്തേ​ത്. അ​തി​നാ​ൽ വാ​തി​ൽ തു​റ​ക്കേ​ണ്ട ചു​മ​ത​ല അ​വ​ർ​ക്കാ​ണ്. ശ്യാം ​പു​ത​പ്പ് വ​ലി​ച്ചു മാ​റ്റി കൂ​ടെ​യു​ള്ള​വ​രെ ഉ​ണ​ർ​ത്താ​തെ എ​ഴു​ന്നേ​റ്റു.

ഇ​ത്ത​രം അ​ലോ​സ​ര​ങ്ങ​ൾ ന​ഗ​ര​ത്തി​ലെ റി​സോ​ർ​ട്ടി​ലാ​ണെ​ങ്കി​ൽ ഉ​ണ്ടാ​വു​ക​യി​ല്ല. നാ​ട്ടി​ൻ​പു​റ​ത്തി​ന്റെ ഒ​രു ശ​ല്യ​മാ​ണി​ത്. വാ​തി​ൽ തു​റ​ക്കു​ന്ന നേ​രം ശ്യാം ​ആ​ലോ​ചി​ച്ചു.

“സാ​റേ ആ​രും എ​ഴു​ന്നേ​റ്റി​ല്ലേ?’’ ദേ​വ​നാ​ണ്. കൂ​ടെ കൊ​ട​വ​രു​ടെ പ​ര​മ്പ​രാ​ഗ​ത മു​ഖ​ഭാ​വ​ത്തോ​ടെ വ​ലി​യ ആ​കാ​ര​മു​ള്ള ഒ​രാ​ൾ. സം​ശ​യം നി​റ​ഞ്ഞ ക​ണ്ണു​ക​ൾ.

“ഇ​ദ്ദേ​ഹം ക​രി​യ​പ്പ. ര​ജ​പു​ത്ര ര​ജി​മെ​ന്‍റി​ലെ ഫീ​ൽ​ഡ് മാ​ർ​ഷ​ലാ​യി​രു​ന്ന തി​മ്മ​യ്യ​യു​ടെ കു​ടും​ബ​ക്കാ​ര​ൻ. ന​മ്മു​ടെ നാ​ട്ടി​ലെ പ്ര​മു​ഖ​നാ​ണ്. പോ​ലീ​സ് സ​ർ​വീ​സി​ൽ നി​ന്ന് ഇ​യ്യി​ടെ റി​ട്ട​യ​റാ​യി.”

ശ്യാം ​അ​വ​രെ സ്വീ​ക​രി​ച്ചി​രു​ത്തി. പു​റ​ത്തെ സം​സാ​രം കേ​ട്ട് വി​ഷ്ണു​വും സി​ബി​യു​മെ​ല്ലാം എ​ഴു​ന്നേ​റ്റു​വ​ന്നു.

“ഞ​ങ്ങ​ൾ പ​ര​മ്പ​രാ​ഗ​ത​മാ​യി ഇ​വി​ട​ത്തു​കാ​രാ​ണ്. ഈ ​മ​നെ, മാ​തം​ഗി അ​യ്യ​ങ്ക​ട മ​നെ ഞ​ങ്ങ​ളു​ടെ പ്ര​ധാ​ന​പ്പെ​ട്ട ഒ​രു വീ​ടാ​ണ്. ഏ​റെ ച​രി​ത്ര​മു​റ​ങ്ങു​ന്ന വീ​ട്. മാ​തം​ഗി ഞ​ങ്ക​ളു​ക്ക് അ​വ്വ​യാ​ർ മാ​തി​രി. നി​ങ്ങ​ൾ മാ​തം​ഗി​യു​ടെ ചി​ത്രം വ​ര​ച്ചി​ട്ടു​ണ്ട് എ​ന്നു​കേ​ട്ട് കാ​ണാ​ൻ വ​ന്ന​ത്.”

മി​ശ്ര​മാ​യ ഒ​രു ഭാ​ഷ​യി​ൽ മു​ന്ന​റി​യി​പ്പൊ​ന്നു​മി​ല്ലാ​തെ അ​യാ​ൾ നേ​രെ വി​ഷ​യ​ത്തി​ലേ​ക്ക് ക​ട​ന്നു.

“മാ​തം​ഗി​യു​ടെ ചി​ത്ര​മോ? ആ​രു വ​ര​ച്ചു?’’

“ഇ​വി​ടെ നി​ങ്ങ​ടെ കൂ​ടെ​യു​ള്ള ഒ​രു പെ​ങ്കൊ​ച്ച്.”

ദേ​വ​ൻ പ​രു​ങ്ങ​ലോ​ടെ ത​ല​ചൊ​റി​ഞ്ഞു​കൊ​ണ്ടു പ​റ​ഞ്ഞു,

‘‘ഞാ​ന​ത് ക​ണ്ടി​ട്ടു​ണ്ട്.’’

* * * *

“അ​വ​ളെ​ന്നു ഒ​ന്ദു ക​ര ഇ​രീ.”1

ക​രി​യ​പ്പ ദേ​വ​നെ ക​ണ്ണു​കാ​ട്ടി​ക്കൊ​ണ്ടു പ​റ​ഞ്ഞു

“അ​വ​ളെ​ണ്ണു എ​ദ്ദേ​ളു​വി​ട്ട് നോ​ഡു​വ.”2

ഇ​വ​ർ എ​ന്താ​ണ് ഈ ​പ​റ​യു​ന്ന​തെ​ന്ന് കി​ഷ​ൻ ഗൂ​ഗി​ൾ ട്രാ​ൻ​സ്ലേ​റ്റ​ർ വെ​ച്ച് നോ​ക്കി.

വി​ഷ്ണു ഇ​ട​യി​ൽ ക​യ​റി.

“അ​വ​റു ഹൊ​ത്താ​ഗി മ​ർ​ഗു​ത്താ​രെ. എ​ദ്ദേ​ളു​വി​ട്ട് ബ​റു​വാ​ക ഹൊ​ത്താ​ഗു​ത്ത. നീ​യു മ​ത്തെ ബ​ന്നീ.”3

തെ​ളി​ച്ച​മി​ല്ലാ​തെ മ​രി​യ​പ്പ എ​ഴു​ന്നേ​റ്റ് കൈ​കൂ​പ്പി.

“വീ​ണ്ടും വ​രാം.”

എ​ന്തി​നു? ഇ​യാ​ൾ ഇ​തെ​ന്തി​നാ ഇ​നി​യും വ​രു​ന്ന​ത്, കി​ഷ​ൻ മു​ഷി​ച്ചി​ലോ​ടെ ത​ല കു​ട​ഞ്ഞു.

“പ്ര​ശ്ന​ങ്ങ​ൾ​ക്ക് അ​വ​ധി കൊ​ടു​ത്താ​ണ് ഇ​ങ്ങോ​ട്ട് വ​ന്ന​ത്. ഇ​വി​ടി​പ്പോ എ​ന്താ വ​രാ​ൻ പോ​ണേ.”

“ന​മ്മു​ടെ പ്രൈ​വ​സി പോ​കൂ​ലേ? ദേ​വ​നോ​ട് പ​റ​യ​ണം, ഇ​തൊ​ന്നും പ​റ്റൂ​ലാ​ന്ന്.”

ശ്യാ​മ​ത് ശ​രി​വെ​ച്ചു.

“എ​ടാ നി​യ്യ​ത് ക​ണ്ടോ? ആ​രാ ഇ​വി​ടെ മാ​തം​ഗി​യു​ടെ ചി​ത്രം വ​ര​ച്ച​ത്?’’ വി​ഷ്ണു ചോ​ദി​ച്ചു

“എ​നി​ക്ക​റി​യി​ല്ല. ഈ ​കൂ​ട്ട​ത്തി​ൽ പ​ടം വ​ര ആ​ർ​ക്കാ? അ​ലീ​ന​ക്ക് ഗ്രൗ​ണ്ടി​ലാ​യി​രു​ന്നു പ്രി​യം. ര​ജ​നി​ക്ക് പാ​ട്ടും. നീ​ലി​മ​ക്ക് എ​ഴു​ത്തി​ന്റെ സൂ​ക്കേ​ടു​ണ്ടെ​ന്ന​റി​യാം. ചി​ത്രം വ​ര ക​ണ്ടി​ട്ടി​ല്ല.”

“അ​വ​രെ വി​ളി​ക്കാം” –കി​ഷ​ൻ വാ​തി​ലി​ൽ മു​ട്ടി

ഉ​റ​ക്കംവി​ടാ​തെ ര​ജ​നി വി​ളി​ച്ചു​പ​റ​ഞ്ഞു,

“ഞ​ങ്ങ​ളെ നോ​ക്ക​ണ്ട നി​ങ്ങ​ൾ പൊ​യ്ക്കോ​ളൂ.”

രാ​വി​ലെ താ​ഴ്വാ​ര​ത്തി​ലേ​ക്ക് ന​ട​ക്കാ​മെ​ന്ന് ഇ​ന്ന​ലെ പ​റ​ഞ്ഞി​രു​ന്നു. ബ്രേ​ക്ഫാ​സ്റ്റ് ക​ഴി​ഞ്ഞ് പു​റ​ത്തേ​ക്ക് ഒ​രു ഡ്രൈ​വ് ആ​കാ​മെ​ന്നും. ഉ​റ​ക്കം മു​റി​ക്കാ​ൻ വ​യ്യാ​തെ തി​രി​ഞ്ഞു​കി​ട​ന്ന ര​ജ​നി​യെ കെ​ട്ടി​പ്പു​ണ​ർ​ന്ന് അ​ലീ​ന വീ​ണ്ടും ഉ​റ​ക്ക​ത്തി​ലാ​ണ്ടു.

നീ​ലി​മ ഏ​തോ സ്വ​പ്ന​ത്തി​ന്റെ പി​ന്നാ​ലെ​യാ​ണ്.

ക​ന​ത്ത ചു​വ​രു​ക​ളു​ള്ള ഏ​തോ ത​ട​വ​റ. ത​ട​വി​ലാ​ക്ക​പ്പെ​ട്ട നി​സ്സ​ഹാ​യ​രാ​യ അ​നേ​കം പെ​ൺ​കു​ട്ടി​ക​ൾ. കൂ​ട്ട​ത്തി​ലൊ​രു​വ​ൾ ഒ​ച്ച​യു​ണ്ടാ​ക്കാ​തെ പു​റ​ത്തി​രു​ന്നു​റ​ങ്ങു​ന്ന കാ​വ​ൽ​ക്കാ​ര​ന്റെ ഉ​ത്ത​രീ​യ​ത്തി​ൽ കൊ​ളു​ത്തി​യ താ​ക്കോ​ൽ വ​ലി​ച്ചെ​ടു​ക്കു​ന്നു. ശ​ബ്ദ​മു​ണ്ടാ​ക്കാ​തെ വാ​തി​ൽ തു​റ​ക്കു​ന്നു. പെ​ൺ​കു​ട്ടി​ക​ളോ​ട് ത​ന്നെ പി​ന്തു​ട​രാ​ൻ പ​റ​യു​ന്നു. പു​റ​ത്ത് കൊ​ട്ടാ​രം കി​ട​ങ്ങി​ലേ​ക്ക് വീ​ണു കി​ട​ക്കു​ന്ന പ​ന​ത്ത​ടി​യി​ലൂ​ടെ ര​ക്ഷ​പ്പെ​ട്ട് പു​ഴ​യി​ലൂ​ടെ നീ​ന്തി​ര​ക്ഷ​പ്പെ​ടു​ന്നു. നി​ലാ​വ്. ച​ന്ദ്ര​ബിം​ബം. അ​വ​രു​ടെ ഉ​ല​യു​ന്ന ഉ​ട​യാ​ട​ക​ൾ. പു​ഴ…

ത​ണു​പ്പേ​റി​യ​തി​നാ​ൽ അ​വ​ൾ പു​ത​പ്പി​നു​ള്ളി​ലേ​ക്ക് ഒ​ന്നു​കൂ​ടെ ചു​രു​ണ്ടു.

ആ​വി​യി​ൽ വേ​വു​ന്ന നൂ​ൽ​പ്പു​ട്ടി​ന്റെ മ​ണം. വ​റു​ത്തു​പൊ​ടി​ച്ച മ​സാ​ല​ക്കൂ​ട്ടി​ന്‍റെ മ​ണം. സ്വ​ന്തം കൈ​യാ​ല​ല്ലാ​തെ അ​ടു​ക്ക​ള​യി​ൽ ബ്രേ​ക്ഫാ​സ്റ്റ് പാ​കം ചെ​യ്യ​പ്പെ​ടു​ന്ന​തി​ന്‍റെ സു​ഖ​ക​ര​മാ​യ സു​ഗ​ന്ധ​ത്തി​ൽ അ​ലീ​ന കി​ട​ക്ക​യി​ൽ ഒ​ന്ന് മൂ​രി​നി​വ​ർ​ന്നു.

ഇ​ല്ല ബ്ര​ഷ് എ​ടു​ത്തു​വെ​ച്ചി​ട്ടി​ല്ല!

“മാ​ന്ത​ളി​രി​ൻ പ​ട്ടു​ചു​റ്റി​യ മാ​ർ​ക​ഴി​പ്പൂം​ക​ന്യ​കേ

മാ​ൻ​മി​ഴി നീ​യൊ​ന്നു ചെ​ല്ല്.”

‘‘പോ​യി മാ​ഞ്ച​പ്പെ​ടു​ത്തു പ​ല്ല് തേ​ക്ക​ടീ.’’

നീ​ലി​മ പാ​ട്ടു​പാ​ടി​ക്കൊ​ണ്ട് അ​ലീ​ന​യെ പു​റ​ത്തേ​ക്ക് ത​ള്ളി.

മ​ണം​പി​ടി​ച്ച് അ​ടു​ക്ക​ള​യി​ലെ​ത്തി​യ ര​ജ​നി കാ​പ്പി​ക്കോ​പ്പ​യു​മാ​യി വ​ന്ന് തി​ടു​ക്ക​പ്പെ​ട്ടു.

“വേ​ഗം പു​റ​ത്തേ​ക്ക് വാ. ​അ​വ​മ്മാ​ര് നി​ന്നെ വി​ളി​ക്കു​ന്നു.” നീ​ലി​മ ത​ല​മു​ടി ഒ​ന്നു കു​ട​ഞ്ഞു​കെ​ട്ടി. ടോ​പ്പ് നേ​രെ പി​ടി​ച്ചി​ട്ട് ബാ​ക്കി മൂ​ളി.

“പൊ​ങ്ക​ലോ പൊ​ന്നോ​ണ​പ്പു​ല​രി​യോ.’’

കി​ഷ​ൻ പാ​ട്ട് പൂ​രി​പ്പി​ച്ചു,

“തി​ങ്ക​ൾ മാ​റി​ൽ ചാ​യു​റ​ങ്ങും മാ​ൻ കി​ടാ​വോ”

“പാ​ട്ടും കൂ​ത്തും അ​വി​ടെ നി​ക്ക​ട്ടെ. ഇ​വി​ടാ​രാ വ​ര​ക്കാ​രി?” ശ്യാം ​പ്ര​ശ്ന​ത്തി​ലേ​ക്ക് ക​ട​ന്നു

“എ​ന്താ കാ​ര്യം!” നീ​ലി​മ നെ​റ്റി​ചു​ളി​ച്ചു.

“പ​റ​യ്. ആ​രാ മാ​തം​ഗി​യു​ടെ പ​ടം വ​ര​ച്ച​ത്?’’

“ഞാ​ൻ വ​ര​ച്ചു. അ​തി​വി​ടു​ത്തെ മാ​തം​ഗി​യൊ​ന്നു​മ​ല്ല. എ​ന്‍റെ മ​ന​സ്സി​ൽ തോ​ന്നി​യ ഒ​രു പെ​ണ്ണി​ന്‍റെ പ​ടം ഞാ​ൻ വ​ര​ച്ചു. അ​തി​ന് മാ​തം​ഗി​യെ​ന്ന് പേ​രു​മി​ട്ടു അ​ത്രേ​യു​ള്ളൂ.”

“കാ​ണ​ട്ടെ അ​തെ​ടു​ത്തോ​ണ്ടു വ​ന്നേ”

കൈ​യി​ലെ​ടു​ക്കും മു​ന്നേ ത​ന്നെ മാ​തം​ഗി​യു​ടെ ക​ണ്ണു​ക​ൾ നീ​ലി​മ​യെ കൊ​ളു​ത്തി​വ​ലി​ച്ചു. അ​വ​ളാ ചി​ത്രം മേ​ശ​മേ​ൽ തു​റ​ന്നു​വെ​ച്ചു.

“ഹൊ! ​നീ​യി​ത്ര ഭം​ഗി​യി​ൽ ചി​ത്രം വ​ര​യു​മോ? എ​ന്തൊ​രു സു​ന്ദ​രി, എ​ന്താ… സ്ട്ര​ക്ച്ച​ർ!”

വി​ഷ്ണു ചി​ത്ര​ത്തി​ലൂ​ടെ ഒ​ന്നു ത​ലോ​ടി.

“ഇ​ന്ന​ലെ ദേ​വ​നാ​ണ് എ​നി​ക്ക് ഈ ​മാ​തം​ഗി​യു​ടെ ചി​ത്രം കാ​ണി​ച്ചു​ത​ന്ന​ത്.’’

നീ​ലി​മ ചു​വ​രി​ലേ​ക്ക് കൈ​ചൂ​ണ്ടി.

അ​പ്പോ​ഴാ​ണ​വ​ർ അ​വി​ടെ അ​ങ്ങ​നെ ഒ​രു ചി​ത്രം കാ​ണു​ന്ന​തു ത​ന്നെ. അ​തി​സു​ന്ദ​രി​യാ​യ ഒ​രു കൊ​ട​ഗ​ത്തി. നോ​ക്കി നി​ന്നു​പോ​കും.

“വൗ! ​എ​ന്തൊ​രു സാ​മ്യ​മാ​ണ്! നീ ​വ​ര​ച്ച​ത് കേ​ര​ളാ​വി​ലെ മാ​തം​ഗി. ഇ​ത് കൊ​ഡ​വ​രു​ടെ മാ​തം​ഗി. വെ​റു​തെ​യ​ല്ല നി​ന്നെ​യ​വ​ർ തി​ര​ക്കി വ​ന്ന​ത്,” ശ്യാം ​പി​റു​പി​റു​ത്തു.

“ആ​രു തി​ര​ക്കി​വ​ന്നു?’’ നീ​ലി​മ ഞെ​ട്ട​ലോ​ടെ ചോ​ദി​ച്ചു.

ശ്യാം ​രാ​വി​ല​ത്തെ വി​വ​ര​ങ്ങ​ൾ വെ​ളി​പ്പെ​ടു​ത്തി. അ​വ​രി​നി​യും വ​രു​മെ​ന്നു കേ​ട്ട​പ്പോ​ൾ നീ​ലി​മ​ക്ക് വ​ല്ലാ​യ്മ തോ​ന്നി.

‘മാ​തം​ഗി’… പു​റ​ത്തെ മ​ല​നി​ര​ക​ൾ നോ​ക്കി അ​വ​ൾ പ​തു​ക്കെ ആ ​പേ​ര് ത​ന്നോ​ടെ​ന്ന​വ​ണ്ണം ഉ​രു​വി​ട്ടു.

* * * *

അ​യ്യ​ങ്ക​ട മ​നെ മാ​തം​ഗി

ചെം​ഗ​പ്പ അ​യ്യ​ങ്ക​ട മ​നെ ഉ​ണ്ടാ​ക്കി​യ​ത് ഒ​രു ച​രി​ത്രം ത​ന്നെ​യാ​ണ്.

ദേ​വ​നി​ല്ലാ​ത്ത നേ​രം നോ​ക്കി അ​രി​കി​ൽ വ​ന്ന ഗൗ​രി​യാ​ണ​ത് പ​റ​ഞ്ഞ​ത്.

“ചേ​ച്ചി​ക്ക് മാ​തം​ഗി​യു​ടെ ക​ഥ എ​ഴു​താ​മോ? ഞാ​ൻ പ​റ​ഞ്ഞു​ത​ര​ട്ടെ?’’

നീ​ലി​മ​ക്ക് മാ​തം​ഗി​യോ​ടും ഗൗ​രി​യോ​ടും ഒ​രേ സ​മ​യം കൗ​തു​കം തോ​ന്നി.

“വി​രോ​ധ​മി​ല്ലെ​ങ്കി​ൽ അ​ടു​ക്ക​ള​പ്പു​റ​ത്തേ​ക്ക് വാ​യോ, എ​ന്‍റെ പ​ണി​യും ന​ട​ക്കു​മ​ല്ലൊ. പ​ണി ന​ട​ന്നി​ല്ലെ​ങ്കി​ൽ അ​യ്യാ​ളെ​ന്നെ ശ​രി​യാ​ക്കും.”

അ​ടു​ക്ക​ള മു​റ്റ​ത്ത് ഒ​രു​ഭാ​ഗ​ത്തു​ള്ള അ​ല​ക്കു​ക​ല്ലി​ന്മേ​ൽ നീ​ലി​മ ഇ​രു​ന്നു. ഒ​രു പ​ര​പ്പു മു​റ​ത്തി​ൽ ചെ​റി​യു​ള്ളി​യു​മാ​യി ഗൗ​രി അ​ടു​ക്ക​ള​ത്തി​ണ്ടി​ലും.

“ചെം​ഗ​പ്പ, അ​യാ​ൾ കൊ​ട​കി​ലെ​ത്തു​മ്പോ​ൾ അ​തൊ​രു ജ​ന​വാ​സ​മി​ല്ലാ​ത്ത ദേ​ശ​മാ​യി​രു​ന്നു​പോ​ലും. തി​ക​ഞ്ഞ അ​ഭ്യാ​സി​യും വീ​ര​നു​മാ​യി​രു​ന്നു ചെം​ഗ​പ്പ. ത​ന്റെ കൈ​ക്ക​രു​ത്ത് കൊ​ണ്ടാ​ണ് അ​യാ​ൾ ആ ​കാ​ടി​നെ മെ​രു​ക്കി​യെ​ടു​ത്ത​ത്. അ​വി​ടെ മ​ണ്ണി​ള​ക്കി ഇ​ഞ്ചി​യും കു​രു​മു​ള​കും വി​ള​യി​ച്ചെ​ടു​ത്തു. വീ​ടു​കെ​ട്ടി. തീ​കൂ​ട്ടി കാ​ട്ടു​ജീ​വി​ക​ളെ അ​ക​റ്റി. കാ​ണാ​ൻ അ​തി​സു​ന്ദ​ര​നാ​യി​രു​ന്നു ചെം​ഗ​പ്പ. ഗാ​യ​ക​നും സ്വ​ഭാ​വ​ഗു​ണ​ങ്ങ​ളു​മു​ള്ള​വ​നു​മാ​യ ആ ​യോ​ദ്ധാ​വി​നെ അ​ന്നാ​ട്ടി​ലെ സ്ത്രീ​ക​ളെ​ല്ലാം ആ​രാ​ധി​ച്ചു.

എ​ന്നാ​ൽ, എ​ന്നും ത​നി​ക്ക് സ​ഹാ​യി​യാ​യി നി​ന്ന കൊ​ട​വ​ൻ തി​മ്മ​യ്യ​യു​ടെ മ​ക​ൾ വീ​ര​വ​തി​യെ​യാ​ണ് ചെം​ഗ​പ്പ ത​ന്റെ പെ​ണ്ണാ​യി തി​ര​ഞ്ഞെ​ടു​ത്ത​ത്. ഒ​രു സാ​ധാ​ര​ണ കൊ​ട​ഗ​ത്തി. മ​ണ്ണി​ൽ വി​യ​ർ​പ്പൊ​ഴു​ക്കാ​നും വി​ള​വെ​ടു​ക്കാ​നു​മ​റി​യാ​വു​ന്ന പെ​ണ്ണൊ​രു​ത്തി. അ​വ​ർ​ക്ക് ദേ​വ​കാ​ന്ത, ഉ​ദ​യ​കാ​ന്ത, വീ​ര​കാ​ന്ത, രാ​ജ​കാ​ന്ത എ​ന്നി​ങ്ങ​നെ നാ​ല് ആ​ൺ​മ​ക്ക​ൾ.

അ​തി​ൽ ദേ​വ​കാ​ന്ത​യു​ടെ മ​ക​ളാ​യി​രു​ന്നു ഈ ​മാ​തം​ഗി.”

ഗൗ​രി മു​റം മ​ടി​യി​ല​മ​ർ​ത്തി​പ്പി​ടി​ച്ച് മു​ന്നോ​ട്ടാ​ഞ്ഞ് ര​ഹ​സ്യം പോ​ലെ അ​വ​സാ​ന​ത്തെ വാ​ച​കം പൂ​ർ​ത്തി​യാ​ക്കി. നീ​ലി​മ​യു​ടെ ക​ണ്ണു​ക​ൾ വി​ട​ർ​ന്നു.

“വീ​രാം​ഗ​ന​യാ​യ ഋ​തു​പ​ർ​ണ​യാ​യി​രു​ന്നു മാ​തം​ഗി​യു​ടെ അ​മ്മ. നാ​ട്ടി​ലെ പ്ര​ഭു​വാ​യ നേ​ർ​പ്പ​ണ്ട മാ​ഡ​യ്യ​യു​ടെ മ​ക​ൾ.

അ​യ്യ​ങ്ക​ട മ​നെ​യി​ൽ മാ​തം​ഗി വ​ള​ർ​ന്നു​വ​ന്ന​ത് കൊ​ട​കു​മ​ല മേ​ലെ സൂ​ര്യ​കാ​ന്തി വി​ട​രു​ന്ന​തു​പോ​ലെ​യാ​യി​രു​ന്നു. വ​ൻ​മ​ര​ങ്ങ​ൾ ത​ല​യെ​ടു​പ്പോ​ടെ നി​ൽ​ക്കു​ന്ന കാ​ടി​ന്‍റെ വ​ന്യ​ത​യി​ൽ, വ​ള​രും തോ​റും കൈ​ക്ക​രു​ത്തി​ലും ഉ​റ​പ്പി​ലും അ​വ​ൾ താ​ത്താ​യു​ടെ പി​ൻ​ഗാ​മി​യെ​ന്ന് തെ​ളി​യി​ച്ചു​കൊ​ണ്ടി​രു​ന്നു. ആ ​ഗാ​ന​മാ​ധു​രി പോ​ലും പ​ക​ർ​ന്നു​കി​ട്ടി​യ​വ​ൾ. നാ​ട്ടു​കൂ​ട്ട​ത്തി​ന്റെ ക​ണ്മ​ണി. ഉ​മ്മ​ത്താ​ട്ടി​ൽ കു​ഞ്ഞു​പ്രാ​യം തൊ​ട്ട് അ​വ​ളാ​യി​രു​ന്നു കാ​വേ​രി​യ​മ്മ.

മ​ടി​ക്കേ​രി​യി​ലും പ്രാ​ന്ത​പ്ര​ദേ​ശ​ങ്ങ​ളി​ലും പ​ട​യോ​ട്ട​മു​ണ്ടാ​യ കാ​ലം. ആ​ണു​ങ്ങ​ളെ നി​ർ​ബ​ന്ധ​മാ​യി പി​ടി​ച്ച് പ​ട​യി​ൽ ചേ​ർ​ക്കു​ന്നു​വെ​ന്നും പെ​ണ്ണു​ങ്ങ​ളു​ടെ​യും കു​ഞ്ഞു​ങ്ങ​ളു​ടെ​യും നി​ല​വി​ളി കേ​ൾ​ക്കു​ന്നു​വെ​ന്നും തോ​ട്ട​ത്തി​ൽ പ​ണി​ക്കാ​ർ പ​റ​യു​ന്ന​ത് കേ​ട്ടാ​ണ് അ​ന്ന് സ​ന്ധ്യ​ക്കു​മു​ന്നെ ദേ​വ​കാ​ന്ത കാ​ര്യം അ​ന്വേ​ഷി​ക്കാ​നാ​യി മ​ടി​ക്കേ​രി​ക്ക് പു​റ​പ്പെ​ട്ട​ത്. ഹൈ​ദ​ര​ലി​യും ടി​പ്പു​വും വെ​ള്ള​ക്കാ​രു​മെ​ല്ലാം കു​ട​ക് പി​ടി​ച്ചെ​ടു​ക്കാ​നാ​യി മാ​റി​മാ​റി പ​ട​യേ​റു​ക പ​തി​വാ​ണ്. ഭീ​തി​യോ​ടെ ക​ഴി​യു​ന്ന കു​ടും​ബ​ങ്ങ​ൾ​ക്ക് ധൈ​ര്യം കൊ​ടു​ത്ത് പി​ടി​ച്ചു​നി​ൽ​ക്കാ​നു​ള്ള ശ​ക്തി​യും വ​ഴി​ക​ളും പ​ക​ർ​ന്നു​കൊ​ടു​ത്തു ദേ​വ​കാ​ന്ത.

“കൊ​ട​ഗ സ്ത്രീ​ക​ൾ പോ​രാ​ളി​ക​ളാ​ണ്. നാ​ടും വീ​ടും ആ​വ​ശ്യ​പ്പെ​ടു​ന്ന നേ​രം ച​ങ്കു​റ​പ്പോ​ടെ നി​വ​ർ​ന്നുനി​ൽ​ക്കേ​ണ്ട​വ​രാ​ണ്.”

ദേ​വ​കാ​ന്ത അ​വ​രെ ബോ​ധ്യ​പ്പെ​ടു​ത്തി.

നേ​ര​മേ​റി​യെ​ങ്കി​ലും വീ​ട്ടി​ലേ​ക്ക് മ​ട​ങ്ങി. അ​യ്യ​ങ്ക​ടെ മ​നെ​യി​ലേ​ക്ക് ഒ​രു മ​ല​ദൂ​രംകൂ​ടി ബാ​ക്കി​യു​ണ്ട്. മാ​രി ക​ന​ക്കു​ക​യാ​ണ്. വ​ഴി​ക​ൾ ദേ​വ​കാ​ന്ത​ക്ക് പ​രി​ചി​ത​മാ​ണ്. നി​ല​തെ​റ്റി​യ ഒ​രു കൊ​മ്പ​നെ ഈ​യി​ടെ കാ​ട്ടി​ൽ കാ​ണാ​റു​ള്ള​തൊ​ഴി​ച്ചാ​ൽ മ​റ്റെ​ല്ലാം സു​ര​ക്ഷി​ത​മാ​ണ്. എ​ല്ലാ​വ​ഴി​ക​ളും ഏ​തി​രു​ട്ടി​ലും കാ​ലി​ന് വ​ഴ​ങ്ങും. അ​വ​നെ എ​ങ്ങ​നെ​യും വൈ​കാ​തെ ത​ള​ക്ക​ണ​മെ​ന്ന് അ​ന്നേ​ര​ത്ത് ദേ​വ​കാ​ന്ത മ​ന​സ്സി​ലു​റ​പ്പി​ച്ചു. സ്ത്രീ​ക​ളും കു​ട്ടി​ക​ളും അ​ല്ലെ​ങ്കി​ലേ പ​രി​ഭ്രാ​ന്ത​രാ​ണ്. വാ​രി​ക്കു​ഴി ഒ​രു​ക്ക​ണം. നാ​ളെ​യാ​വ​ട്ടെ. കാ​ട്ടു​വ​ഴി​ക​ളി​ൽ ഇ​രു​ട്ടു ക​ന​ക്കു​ന്നു. മി​ന്ന​ലി​ൽ തെ​ളി​യു​ന്ന വെ​ട്ട​ത്തി​ൽ ദേ​വ​കാ​ന്ത ദൂ​രെ ത​ന്‍റെ മ​നെ ക​ണ്ടു. മ​ന​സ്സി​ൽ മി​ന്ന​ൽ പോ​ലെ തെ​ളി​യു​ന്ന ഋ​തു​പ​ർ​ണ​യു​ടെ രൂ​പം. കാ​ട്ടു​വ​ഴി​ക​ളി​ലെ മ​ഴ​ച്ചാ​ലു​ക​ളി​ലൂ​ടെ ഉ​റ​പ്പോ​ടെ മ​ല​ക​യ​റി.

ഇ​ട​വ​ള​വു തി​രി​ഞ്ഞ​പ്പോ​ഴാ​ണ് ഒ​രൊ​റ്റ​യാ​ന്‍റെ ചി​ന്നം​വി​ളി. പി​ച്ചാ​ക്ക​ത്തി​യി​ൽ കൈ​യു​റ​പ്പി​ച്ച് വേ​ങ്ങ​മ​ര​ത്തെ മ​റ​ഞ്ഞു​നി​ന്നു. കാ​തു വ​ട്ടം​പി​ടി​ച്ചു. ഇ​രു​ട്ടി​ൽ എ​ല്ലാ മ​ര​വും ഒ​റ്റ​യാ​നെ​പ്പോ​ലെ തോ​ന്നി​ച്ചു. വ​ട്ടം​പി​ടി​ച്ച മ​ര​ത്തോ​ടു ചേ​ർ​ന്ന് മ​റ്റൊ​രു മാ​മ​ര​ത്തൂ​ണ്! ഒ​രു നി​മി​ഷം അ​യാ​ൾ സ്തം​ഭി​ച്ചു​നി​ന്നു! ഓ​ട​നാ​ഞ്ഞ ദേ​വ​കാ​ന്ത നി​മി​ഷ​നേ​രം കൊ​ണ്ട് തു​മ്പി​ക്കൈ​യ്യാ​ൽ ചു​റ്റി ഉ​യ​ർ​ത്ത​പ്പെ​ട്ടു. കാ​ട്ടി​ലെ ര​ണ്ടു രാ​ജാ​ക്ക​ന്മാ​ർ മു​ഖാ​മു​ഖം നി​ൽ​ക്കു​ന്ന​തു​ക​ണ്ട് ഇ​ല​ക​ൾ പോ​ലും അ​വി​ടെ അ​ന​ങ്ങി​യി​ല്ല. ദേ​വ​കാ​ന്ത​യു​ടെ ക​ണ്ണി​ൽ ക്രൗ​ര്യ​വും അ​കം​വേ​വു​ക​ളും ഒ​രു​പോ​ലെ മി​ന്നി​മാ​ഞ്ഞു. പ​ര​മാ​വ​ധി പി​ടി​ച്ചു​നി​ന്നെ​ങ്കി​ലും വ​ന്യ​മാ​യ ക​രു​ത്തി​നു മു​ന്നി​ൽ ദേ​വ​കാ​ന്ത ത​ന്‍റെ ജീ​വ​ൻ വെ​ടി​ഞ്ഞു. പ്രി​യ​പ്പെ​ട്ട​വ​ന്‍റെ വേ​ർ​പാ​ട​റി​ഞ്ഞ ൠതു​പ​ർ​ണ​യും അ​തോ​ടെ ത​ള​ർ​ന്ന് കി​ട​പ്പി​ലാ​യി. വൈ​കാ​തെ ത​ന്നെ ആ ​അ​മ്മ​യും മ​രി​ച്ചു.

“മാ​തം​ഗി അ​നാ​ഥ​യാ​യി.”

ഗൗ​രി നെ​ടു​വീ​ർ​പ്പി​ട്ടു. നീ​ലി​മ​യു​ടെ ക​ണ്ണു​ക​ളും ന​ന​ഞ്ഞു.

“കൗ​മാ​രം പി​ന്നി​ട്ട് യൗ​വ​ന​ത്തി​ലേ​ക്ക് ക​ട​ന്ന മാ​തം​ഗി​യു​ടെ​യും അ​വ​ളു​ടെ സ്വ​ത്തി​ന്‍റെ​യും ര​ക്ഷാ​ധി​കാ​ര​ത്തി​നാ​യി ബ​ന്ധു​ജ​ന​ങ്ങ​ളൊ​ക്കെ രം​ഗ​പ്ര​വേ​ശം ചെ​യ്തു. എ​ന്നാ​ല​വ​ൾ ആ​രെ​യും കൂ​സാ​തെ ത​ന്റേ​താ​യ ഒ​രു​നി​ലം ആ ​കു​ട​കു​മ​ല​യി​ൽ കെ​ട്ടി​പ്പ​ടു​ത്തു.

ത​ന്‍റെ പി​താ​വി​നെ ഇ​ല്ലാ​താ​ക്കി​യ, ആ​ളു​ക​ൾ കേ​റാ​ൻ പേ​ടി​ക്കു​ന്ന ബ്ര​ഹ്മ​ഗി​രി​യി​ലെ മ​ല​ക​ൾ വാ​ശി​യോ​ടെ അ​വ​ൾ ഒ​രു​ക്കി​യെ​ടു​ത്ത് ആ​ൾ​പ്പാ​ർ​പ്പു​ണ്ടാ​ക്കി. വ​ള്ളാ​രം​കു​ന്ന് കോ​ള​നി​യി​ൽ​നി​ന്നും മ​റ്റും ആ​ൾ​ക്കാ​രെ പ​ണി​ക്ക് കൊ​ണ്ടു​വ​ന്നു.

“ഞ​ങ്ങ​ടെ നാ​ടാ​ണ​ത്.” ഗൗ​രി ഇ​ട​യി​ൽ കൂ​ട്ടി​ച്ചേ​ർ​ത്തു.

“അ​വി​ടെ​ല്ലാ​ർ​ക്കും മാ​തം​ഗി​യെ അ​റി​യാം. ഞാ​നും കൈ​മാ​റി​ക്കേ​ട്ട ക​ഥ​യാ​ണ് വീ​ര​മാ​തം​ഗി​യു​ടെ ക​ഥ.”

“എ​ന്നി​ട്ട്, ബാ​ക്കി പ​റ,” നീ​ലി​മ ധി​റു​തി കൂ​ട്ടി. ഉ​ള്ളി​ൽ മാ​തം​ഗി വ​ള​ർ​ന്നു​വ​രു​ന്ന​ത് നീ​ലി​മ​യ​റി​ഞ്ഞു.

എ​ന്നി​ട്ട്, കു​ടി​ൽ കെ​ട്ടി​ക്കൊ​ടു​ത്ത് അ​വ​ള​വി​ടം ജ​ന​വാ​സ​യോ​ഗ്യ​മാ​ക്കി. കോ​ട​യും കാ​പ്പി​പ്പൂ​ക്ക​ളും വി​രി​യു​ന്ന, കു​രു​മു​ള​കും ഏ​ല​വും വി​ള​യു​ന്ന ഒ​രു വി​ശേ​ഷ​പ്പെ​ട്ട ഭൂ​മി, മാ​തം​ഗി​പേ​ട്ട അ​ങ്ങ​നെ ഇ​വി​ടെ ഉ​ണ്ടാ​യി​വ​ന്നു.

ഗൗ​രി മു​റം മാ​റ്റി​വെ​ച്ച് ഇ​റ​ച്ചി നു​റു​ക്കാ​നു​ള്ള പ​ല​ക​യും ഒ​രു പാ​ത്ര​ത്തി​ൽ ഇ​റ​ച്ചി​യു​മാ​യി വ​ന്നു.

“അ​വ​ൾ വ​ള​ർ​ന്നു. ആ​രു ക​ണ്ടാ​ലും മോ​ഹി​ക്കു​ന്ന പെ​ണ്ണാ​യി. എ​ന്നാ​ൽ, യൗ​വ​ന​ത്തി​ലെ​ത്തി​യി​ട്ടും ത​നി​ക്ക് പോ​ന്ന ഒ​രാ​ണി​നെ അ​വ​ളെ​ങ്ങും ക​ണ്ടി​ല്ലാ​യി​രു​ന്നു. വ​രു​ന്ന ക​ല്യാ​ണ ആ​ലോ​ച​ന​ക​ളെ ത​നി​ക്ക് പി​ടി​ക്കാ​ഞ്ഞാ​ൽ അ​വ​ൾ ഉ​റ​പ്പോ​ടെ ത​ള്ളി​ക്ക​ള​യും. കു​ട​കി​ലെ വാ​ല്യ​ക്കാ​ർ അ​വ​ളെ നേ​ർ​ക്കു​നേ​രെ കാ​ണാ​ൻ കു​ള​ക്ക​ട​വി​ലും ഉ​ത്സ​വ​പ്പ​റ​മ്പി​ലും കാ​ത്തു​നി​ൽ​ക്കും. അ​വ​ളു​ടെ ഒ​രു നോ​ട്ടം വ​ഴി​തെ​റ്റി​പ്പോ​ലും അ​ങ്ങോ​ട്ടൊ​ന്നും ചെ​ല്ലി​ല്ല.

അ​വ​ളു​ടെ വീ​ര​ക​ഥ കേ​ട്ട് പെ​ണ്ണു തേ​ടി​വ​ന്ന​താ​ണ് മ​ല്ലെ​ഗ​ട ബ​ല്ലി​യ​പ്പ​യു​ടെ കൊ​ച്ചു​മ​ക​ൻ മാ​ല്ലെ​ഗ​ട ന​ഞ്ച​പ്പ. സ്വാ​ത​ന്ത്ര്യ​സ​മ​ര സേ​നാ​നി​യാ​യ മ​ല്ലെ​ഗ​ട ബ​ല്ലി​യ​പ്പ​യു​ടെ കു​ടും​ബ​മ​ഹി​മ​യി​ൽ മേ​നി​കാ​ട്ടി ന​ട​ക്കു​ന്ന ന​ഞ്ച​പ്പ മാ​തം​ഗി​യെ പ​ല​വ​ട്ടം വ​ഴി​യി​ൽ ക​ണ്ടു മോ​ഹി​ച്ച് പെ​ണ്ണ് ചോ​ദി​ച്ചു​വ​ന്ന​താ​ണ്.

നി​കു​തി​ഭാ​രം ചു​മ​ത്തി​യ വെ​ള്ള​ക്കാ​രോ​ട് എ​തി​രി​ട്ട് കു​ട​കു​നാ​ടി​നു​വേ​ണ്ടി പോ​രാ​ടി മ​രി​ച്ച കു​ടും​ബ​ച​രി​ത്രം ഉ​ണ്ടാ​യി​ട്ടും മാ​തം​ഗി ന​ഞ്ച​പ്പ​യു​ടെ ആ​ലോ​ച​ന​യും നി​ര​സി​ച്ചു.

“നി​ങ്ങ​ളു​ടെ അ​ച്ഛ​നോ​ട്, ബ​ല്ലി​യ​പ്പ​യോ​ട് ഞ​ങ്ങ​ക്കെ​ല്ലാം ബ​ഹു​മാ​ന​മാ​ണ്. ഈ ​മ​ണ്ണ് എ​ന്നും ഓ​ർ​ക്കു​ന്ന പോ​രാ​ളി​യാ​യി​രു​ന്നു അ​ദ്ദേ​ഹം. അ​ത​ല്ലാ​തെ മ​ല്ലെ​ഗ​ട ന​ഞ്ച​പ്പ, നി​ങ്ങ​ൾ​ക്ക് സ്വ​ന്ത​മാ​യെ​ന്തു​ണ്ട് പ​റ​യാ​ൻ?”

മാ​തം​ഗി​യു​ടെ പ​രി​ഹാ​സം ന​ഞ്ച​പ്പ പ്ര​തീ​ക്ഷി​ച്ച​ത​ല്ല. അ​യാ​ൾ​ക്ക് താ​നും കു​ടും​ബ​വും അ​പ​മാ​നി​ത​രാ​യ​തു​പോ​ലെ തോ​ന്നി. താ​നാ​രാ​ണെ​ന്ന് അ​വ​ളെ അ​റി​യി​ക്ക​ണ​മെ​ന്ന വാ​ശി​യോ​ടെ അ​യാ​ൾ ആ ​വീ​ട്ടി​ൽ നി​ന്നും ഇ​റ​ങ്ങി.

“എ​ന്‍റെ കാ​ല​വും ക​ഴി​യാ​റാ​യി? ഇ​ങ്ങ​നെ എ​ല്ലാ ചെ​റു​ക്ക​ന്മാ​രെ​യും പ​റ​ഞ്ഞു​വി​ട്ടാ​ൽ നി​ന​ക്കൊ​രു കൂ​ട്ടു​വേ​ണ്ടെ മ​കാ​ളെ?’’

ചെം​ഗ​പ്പ നെ​ടു​വീ​ർ​പ്പി​ട്ടു.

“താ​ത്താ, കൂ​ട്ടി​നാ​യൊ​രാ​ൾ​ക്കു​വേ​ണ്ടി മാ​ത്രം എ​നി​ക്ക് ക​ല്യാ​ണം ചെ​യ്യ​ണ്ട. ആ​ണൊ​രു​ത്ത​നെ കാ​ണ​ട്ടെ. അ​പ്പോ ന​മു​ക്ക് നോ​ക്കാം.”

അ​വ​ൾ ചെം​ഗ​പ്പ​യെ സ​മാ​ധാ​നി​പ്പി​ച്ചു​കൊ​ണ്ട് കാ​പ്പി​യാ​റ്റി​ക്കൊ​ടു​ത്തു. കൈ​ൽ പോ​ൾ​ദി​ൽ ആ​യു​ധ​പൂ​ജ​യാ​യി​രു​ന്നു. നാ​ട്ടി​ലെ പെ​ണ്ണും ആ​ണു​മെ​ല്ലാം പൂ​ജ​ക്കു​ണ്ട്. ആ​യു​ധ​പൂ​ജ​ക്ക് വ​ന്ന മാ​തം​ഗി​യെ​ക്ക​ണ്ട് ന​ഞ്ച​പ്പ ക​ണ്ണി​മ​യ്ക്കാ​തെ നോ​ക്കി​നി​ന്നു. വി​ള​ക്ക് വെ​ട്ട​ത്തി​ൽ മാ​തം​ഗി കാ​വേ​രി​യ​മ്മ​യെ​പ്പോ​ലെ അ​യാ​ളു​ടെ ഉ​ള്ളി​ൽ തി​ള​ങ്ങി. നി​ല​തെ​റ്റി​യ ഒ​രു ഭ​ക്ത​നെ​പ്പോ​ലെ ഏ​തോ ഒ​രു​ൾ​പ്രേ​ര​ണ​യാ​ൽ മു​ന്നോ​ട്ടു​വ​ന്ന അ​യാ​ൾ അ​വ​ളു​ടെ ഇ​ട​തു​കൈ​യി​ൽ പി​ടു​ത്ത​മി​ട്ടു.

“മാ​തം​ഗീ, നി​ന്നെ എ​നി​ക്കു​ത​ന്നെ പെ​ണ്ണാ​യി വേ​ണം.”

അ​വ​ൻ അ​വ​ളു​ടെ കാ​തി​ൽ മു​ര​ണ്ടു.

കൊ​ട​കു പെ​ണ്ണി​ന്‍റെ ക​രു​ത്ത് അ​വ​ന് കാ​ട്ടി​ക്കൊ​ടു​ത്തു മാ​തം​ഗി. പൂ​ജി​ച്ചെ​ടു​ത്ത വാ​യ്ത്ത​ല നീ​ട്ടി​വീ​ശി. അ​വ​ളു​ടെ ക​ണ്ണു​ക​ൾ രോ​ഷ​ത്താ​ൽ ചു​വ​ന്നു. മൂ​ക്കു​ത്തി​യി​ലെ ഞാ​ത്തു​ക​ളു​ല​ഞ്ഞു. ന​ഞ്ച​പ്പ​യു​ടെ ചേ​ല​യ​റ്റ് താ​ഴെ വീ​ണു. അ​ര​യി​ലെ പി​ച്ചാ​ക്ക​ത്തി താ​ഴെ​വീ​ണു. അ​യാ​ൾ വീ​ണ്ടും അ​പ​മാ​നി​ത​നാ​യി.

“സ​മ്മ​ത​മി​ല്ലാ​തെ പെ​ണ്ണി​നെ തൊ​ടു​ന്നോ​ടാ നാ​യേ.”

മാ​തം​ഗി ക്രോ​ധ​ത്തോ​ടെ നി​ല​ത്തു​കി​ട​ന്ന ന​ഞ്ച​പ്പ​യു​ടെ ചേ​ല വാ​ൾ​മു​ന​യാ​ൽ ഉ​യ​ർ​ത്തി ത​ട്ടി​ലേ​ക്കു​വെ​ച്ച് തി​രി​ഞ്ഞു​ന​ട​ന്നു.

ആ​ൾ​ക്കൂ​ട്ട​ത്തി​ലേ​റ്റ അ​പ​മാ​നം മാ​തം​ഗി​യോ​ടു​ള്ള പ​ക​യാ​യി അ​യാ​ളി​ൽ ജ്വ​ലി​ച്ചു. എ​ന്തു വി​ധേ​ന​യും മാ​തം​ഗി​യെ വ​രു​തി​യി​ൽ വ​രു​ത്തി​യാ​ല​ല്ലാ​തെ, അ​ട​ങ്ങാ​ത്ത ഒ​രു വി​കാ​രം ന​ഞ്ച​പ്പ​യി​ൽ നീ​റി​ക്കൊ​ണ്ടി​രു​ന്നു.

ദേ​വ​കാ​ന്ത​യു​ടെ സ​ഹോ​ദ​ര​ങ്ങ​ളി​ൽ രാ​ജ​കാ​ന്ത​യോ​ടാ​യി​രു​ന്നു മാ​തം​ഗി​ക്ക് അ​ടു​പ്പം. ദേ​വ​കാ​ന്ത​യു​മാ​യി കാ​ഴ്ച​യി​ലും സ്വ​ഭാ​വ​ത്തി​ലും ചേ​ർ​ച്ച​യു​ണ്ട് രാ​ജ​കാ​ന്ത​ക്ക്.

“ചി​ക്ക​പ്പ, എ​ന്തി​നേ എ​ല്ലാ​രും കാ​ലെ​യി​ലേ വ​ന്ന​ത്.”

കാ​ല​ത്തു ത​ന്നെ ചി​ക്ക​പ്പ​മാ​ർ മൂ​ന്നു​പേ​രും വീ​ട്ടി​ലെ​ത്തി​യ​ത​റി​ഞ്ഞ് മു​ടി പി​ന്നി​യി​ട്ടു​കൊ​ണ്ട് മാ​തം​ഗി വ​രാ​ന്ത​യി​ലി​റ​ങ്ങി രാ​ജ​കാ​ന്ത​യു​ടെ അ​രി​കി​ലാ​യി ചെ​ന്നു​നി​ന്നു.

“പെ​ണ്ണ് പ്രാ​യം വ​ന്നാ ക​ല്യാ​ണം ചോ​ദി​ക്കും. അ​തി​ന് ആ​ണൊ​രു​ത്ത​നെ അ​പ​മാ​നി​ച്ചാ​ൽ കു​ടും​ബ​ത്തി​നാ​ണ് പേ​രു​ദോ​ഷം. അ​പ്പാ​യെ​ന്താ ഇ​വ​ളെ അ​ഴി​ച്ചു​വി​ട്ട​താ​ണോ? ചേ​ട്ട​നു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നെ​ങ്കി​ൽ ഇ​വി​ടെ ഇ​ങ്ങ​നെ​യാ​ന്നും സ​മ്മ​തി​ക്കി​ല്ല.”

ഉ​ദ​യ​കാ​ന്ത അ​പ്പ ചിം​ഗ​പ്പ​യെ അ​ഭി​വാ​ദ്യം ചെ​യ്തു​കൊ​ണ്ട് ഇ​രി​പ്പി​ട​ത്തി​ലേ​ക്കി​രു​ന്ന് ത​ല​പ്പാ​വ​ഴി​ച്ചു മ​ടി​യി​ൽ​വെ​ച്ചു.

‘‘ന​ഞ്ച​പ്പ​യെ നീ ​അ​പ​മാ​നി​ച്ച​ത് ശ​രി​യാ​യി​ല്ല മാ​തം​ഗി. നീ ​പോ​യി അ​വ​നോ​ട് ക്ഷ​മചോ​ദി​ക്ക​ണം.’’ –വി​ജ​യ​കാ​ന്ത ചിം​ഗ​പ്പ ക​ടു​പ്പ​ത്തി​ൽ പ​റ​ഞ്ഞു.

​‘‘അ​വ​നോ​ട് ഞാ​ൻ എ​ന്തി​നാ​ണ് ക്ഷ​മ ചോ​ദി​ക്കു​ന്ന​ത്? സ​മ്മ​ത​മി​ല്ലാ​തെ കൈ​പി​ടി​ച്ച​തി​ന് അ​വ​ൻ എ​ന്നോ​ടാ​ണ് വ​ന്ന് മാ​പ്പു പ​റ​യേ​ണ്ട​ത്.’’ –മാ​തം​ഗി നി​വ​ർ​ന്നു നി​ന്നു.

​‘‘അ​വ​ന്‍റെ അ​പ്പ​യെ അ​പ​മാ​നി​ക്കാ​ൻ നീ​യൊ​രു​ങ്ങ​രു​ത്” –ചിം​ഗ​പ്പ താ​ക്കീ​ത് ന​ൽ​കി.

​“അ​തെ​ങ്ങ​നെ​യാ​ണ് അ​വ​ന്‍റെ അ​പ്പ​യു​ടെ മ​ഹി​മ​യെ ഞാ​ൻ അ​പ​മാ​നി​ച്ച​ത്? അ​ദ്ദേ​ഹ​ത്തെ ഞാ​ൻ ബ​ഹു​മാ​നി​ക്കു​ന്നു​മു​ണ്ട്. പ​ക്ഷേ, അ​ത് ന​ഞ്ച​പ്പ​യു​ടെ ധി​ക്കാ​രം സ​ഹി​ക്കാ​നു​ള്ള അ​വ​കാ​ശ​മ​ല്ല.” –മാ​തം​ഗി പ​റ​ഞ്ഞു.

​“എ​ങ്കി​ൽ, ഉ​ട​നെത​ന്നെ നി​ന്റെ വി​വാ​ഹ​ത്തി​നു​ള്ള തീ​രു​മാ​നം ഞ​ങ്ങ​ളെ​ടു​ക്കും” –ചിം​ഗ​പ്പ രോ​ഷ​ത്തോ​ടെ പ​റ​ഞ്ഞു.

ന​ഞ്ച​പ്പ​ക്ക് കൈ​ൽ പോ​ൾ​ദി​ൽ​വെ​ച്ച് നേ​രി​ട്ട അ​പ​മാ​നം ത​ന്‍റെ മ​ന​യി​ലെ ആ​ണു​ങ്ങ​ളെ​യും പൊ​ള്ളി​ച്ച​ത​റി​ഞ്ഞ് മാ​തം​ഗി​യു​ടെ ചു​ണ്ടി​ൽ ഒ​രു പ​രി​ഹാ​സ​ച്ചി​രി വി​രി​ഞ്ഞു.

പു​ല​ർ​കാ​ലം. കു​ട​കി​ന്റെ മ​ല​മു​ക​ളി​ൽ നി​ന്നും നേ​ർ​ത്ത ത​ണു​പ്പു​ള്ള കാ​റ്റ് മാ​തം​ഗി​യെ ത​ലോ​ടി ക​ട​ന്നു​പോ​യി. മ​ന​സ്സി​ന്‍റെ ക്ഷീ​ണ​മ​ക​ന്നു. ആ ​ത​ണു​പ്പി​ലേ​ക്ക് അ​വ​ളൊ​രു നി​മി​ഷം ക​ണ്ണ​ട​ച്ചു​നി​ന്നു. പ​തി​യെ ക​ണ്ണു​തു​റ​ന്ന​പ്പോ​ൾ, താ​ഴ്‌​വ​ര​യി​ൽ ക​ണ്ട കാ​ഴ്ച അ​വ​ളെ നി​ശ്ച​ല​യാ​ക്കി!

ക​ണ്ണെ​ത്താ​ദൂ​ര​ത്തോ​ളം പ​ര​ന്നു​കി​ട​ക്കു​ന്ന നീ​ല​യും വ​യ​ല​റ്റും ക​ല​ർ​ന്ന പൂ​ക്ക​ളു​ടെ ക​ട​ൽ! പ​ന്ത്ര​ണ്ടു വ​ർ​ഷ​ത്തി​ലൊ​രി​ക്ക​ൽ പൂ​ക്കു​ന്ന നീ​ല​ക്കു​റി​ഞ്ഞി. അ​തു പൂ​ത്തു​നി​ൽ​ക്കു​ന്നു!

കു​ന്നു​ക​ളും താ​ഴ്‌​വ​ര​ക​ളും ചേ​ർ​ന്ന ഈ ​മ​നോ​ഹ​ര​ഭൂ​മി​യി​ൽ​ത്ത​ന്നെ ത​ങ്ങ​ളു​ടെ ജീ​വി​തം ഒ​രു​ക്കാ​ൻ തീ​രു​മാ​നി​ച്ച​തി​ൽ അ​വ​ൾ ത​ന്‍റെ പൂ​ർ​വി​ക​രോ​ട് മ​ന​സ്സാ​ലെ ന​ന്ദി പ​റ​ഞ്ഞു. ഓ​രോ പൂ​വി​ത​ളി​ലും സ്നേ​ഹം തു​ളു​മ്പി​നി​ൽ​ക്കു​ന്ന​താ​യി അ​വ​ൾ​ക്ക​നു​ഭ​വ​പ്പെ​ട്ടു. മ​ല​മു​ക​ളി​ൽ നി​ന്ന് നോ​ക്കു​മ്പോ​ൾ, പ്ര​കൃ​തി​യു​ടെ ഈ ​വി​സ്മ​യ​ത്തെ ഏ​റ്റ​വു​മാ​ദ്യം തൊ​ട്ട​റി​യു​ന്ന മ​നു​ഷ്യ​സ്ത്രീ താ​നാ​ണെ​ന്നും അ​വ​ൾ​ക്ക് തോ​ന്നി.

മ​ഞ്ഞ​ണി​ഞ്ഞ പ്ര​ഭാ​ത​ത്തി​ൽ, കാ​ട്ടു​ചോ​ല​യു​ടെ ക​ള​ക​ളാ​ര​വം കേ​ൾ​ക്കു​ന്ന ആ ​താ​ഴ്‌​വ​ര​യി​ലേ​ക്ക് ന​ട​ന്ന​ടു​ക്കു​മ്പോ​ൾ, ദൂ​രെ​നി​ന്ന് ഒ​രു നേ​ർ​ത്ത സം​ഗീ​ത​ത്തി​ന്‍റെ അ​ല ഒ​ഴു​കി​യെ​ത്തു​ന്നു. അ​തി​നൊ​രു നാ​ടോ​ടി​പ്പാ​ട്ടി​ന്‍റെ ഈ​ണ​മാ​യി​രു​ന്നു.

പൂ​ക്ക​ൾ​ക്കി​ട​യി​ലൂ​ടെ മു​ന്നോ​ട്ട് നീ​ങ്ങി​യ​പ്പോ​ൾ ക​ണ്ടു, ഒ​രു പാ​റ​പ്പു​റ​ത്ത് ചാ​രി​യി​രു​ന്ന്, ത​നി​യെ പാ​ടു​ക​യാ​ണ് മ​റു​നാ​ട്ടു​കാ​ര​നാ​യ ഒ​രു ചെ​റു​പ്പ​ക്കാ​ര​ൻ. അ​ധി​കം പ്രാ​യം തോ​ന്നി​ച്ചി​രു​ന്നി​ല്ല. ഇ​രു​ണ്ട നി​റ​മു​ള്ള, അ​ല​സ​മാ​യി ക​ഴു​ത്തി​നു ചു​റ്റും വി​രി​ഞ്ഞു കി​ട​ക്കു​ന്ന ത​ല​മു​ടി, ശാ​ന്ത​മാ​യ ക​ണ്ണു​ക​ൾ. അ​തി​മ​നോ​ഹ​ര​മാ​യ ശ​ബ്ദം.

പാ​ട്ടി​നൊ​പ്പം പ​തി​യെ ക​ണ്ണു​തു​റ​ന്ന യു​വാ​വ് തൊ​ട്ട​രി​കെ ത​ന്നെ​ത്ത​ന്നെ നോ​ക്കി​യി​രി​ക്കു​ന്ന ഒ​രു സു​ന്ദ​രി​യെ​ക്ക​ണ്ട് ഞെ​ട്ടി. നാ​ട്ടി​ൽ നി​ന്നു പോ​ന്നി​ട്ട് ഏ​റെ നാ​ളാ​യി. ത​ണു​പ്പു​ള്ള ആ ​പ്ര​ഭാ​ത​ത്തി​ൽ, കാ​പ്പി​ച്ചെ​ടി​ക​ളു​ടെ ന​ന​വേ​റ്റ് ന​ട​ക്കു​മ്പോ​ൾ, നീ​ല​ക്കു​റി​ഞ്ഞി​പ്പൂ​ക്ക​ൾ നി​റ​ഞ്ഞ താ​ഴ്‌​വാ​രം ക​ണ്ടു. വി​രി​ഞ്ഞു​നി​ന്ന ആ ​പൂ​ക്ക​ൾ​ക്കി​ട​യി​ൽ നി​ന്ന​പ്പോ​ൾ അ​റി​യാ​തെ ഒ​രു നാ​ട​ൻ പാ​ട്ട് മൂ​ളി​പ്പോ​യ​താ​ണ്.

“ചെ​ന്താ​മ​ര​പ്പൂ​വി​ൻ... ചേ​ലു​ള്ളോ​രു പെ​ണ്ണേ...

മാ​ര​ൻ വ​രു​ന്നേ​രം... കാ​റ്റേ​റ്റു​ല​യാ​തെ...”

പാ​ട്ടി​ന്റെ ഈ​ര​ടി​ക​ൾ കാ​റ്റി​ൽ അ​ലി​ഞ്ഞി​ല്ലാ​തെ​യാ​കും മു​മ്പേ, നീ​ല​ചേ​ല​യി​ൽ ഒ​രു ചു​വ​പ്പ് ബി​ന്ദു തൊ​ട്ട​തു​പോ​ലെ ഒ​രു പെ​ൺ​കു​ട്ടി നി​ൽ​ക്കു​ന്നു. ക​ണ്ടാ​ൽ ഏ​റെ ഭം​ഗി തോ​ന്നു​മെ​ങ്കി​ലും അ​വ​ളു​ടെ ക​ണ്ണു​ക​ളി​ൽ വ​ല്ലാ​ത്തൊ​രു തീ​ക്ഷ്ണ​ത​യു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു.

“കാ​ട്ടു​തീ പോ​ലു​ണ്ട്.” അ​വ​ൻ ആ​ത്മ​ഗ​തം ചെ​യ്തു.

“ഇ​ത് എ​ന്റെ സ്ഥ​ല​മാ​ണ്. പൂ​ക്ക​ൾ പ​റി​ക്കാ​ൻ വ​ന്ന​താ​ണെ​ങ്കി​ൽ, സ്ഥ​ലം വി​ട്ടോ,” അ​വ​ളു​ടെ ശ​ബ്ദം.

“ഞാ​ൻ ക​ള്ള​ന​ല്ല, ഇ​ന്നാ​ട്ടി​ൽ ജോ​ലി തേ​ടി വ​ന്ന​യാ​ളാ​ണ്. പേ​ര് ആ​ത​വ​ൻ,” അ​യാ​ൾ പ​റ​ഞ്ഞു.

“നി​ന്റെ പാ​ട്ടി​ന് കാ​ട​ൻ സ്വ​ര​മു​ണ്ട്, ഈ ​കാ​ട്ടി​ൽ പ​ക്ഷി​ക​ൾ മാ​ത്രം പാ​ടി​യാ​ൽ മ​തി,” അ​വ​ൾ വാ​ക്ക​ത്തി​കൊ​ണ്ട് നീ​ല​ക്കു​റി​ഞ്ഞി​പ്പൂ​ക്ക​ൾ​ക്കി​ട​യി​ലെ ഉ​ണ​ങ്ങി​യ ചി​ല്ല​ക​ൾ മാ​റ്റി​യി​ട്ടു.

അ​വ​ളു​ടെ വാ​ക്കു​കേ​ട്ട ആ​ത​വ​ൻ ചെ​റു​താ​യി ചി​രി​ച്ചു​പോ​യി. “നി​ന്റെ പേ​രെ​ന്താ?”

“മാ​തം​ഗി.” അ​വ​ളു​ടെ മ​റു​പ​ടി​യി​ൽ കൂ​ടു​ത​ൽ വാ​ക്കു​ക​ൾ​ക്ക് ഇ​ട​മി​ല്ലാ​യി​രു​ന്നു.

ഒ​രു ദി​വ​സം, അ​ങ്ങാ​ടി​യി​ൽ വെ​ച്ച് പ​രി​ച​യ​പ്പെ​ട്ട ചാ​യ​ക്ക​ട​ക്കാ​ര​ൻ ശി​വ​പ്പ ആ​ത​വ​നോ​ട് ഒ​രു കാ​ര്യം പ​റ​ഞ്ഞു.

“ഇ​വി​ടെ അ​ടു​ത്ത് ഒ​രു അ​യ്യ​ങ്ക​ട മ​നെ​യു​ണ്ട്. മാ​തം​ഗി​യു​ടെ വീ​ട്. അ​വ​ളൊ​രു ചൊ​ട​രു​ള്ള കൊ​ട​ഗ​ത്തി​യാ. മാ​തം​ഗി​പേ​ട്ട അ​വ​ളു​ടെ നെ​ല​മാ​ണ്. ഇ​വി​ട​ത്തെ ജോ​ലി​ക്കാ​ര്യ​ങ്ങ​ളി​ൽ അ​വ​ൾ​ക്ക് വ​ലി​യ പി​ടി​പാ​ടു​ണ്ട്. അ​വ​ളെ ക​ണ്ടാ​ൽ നി​ന്‍റെ കാ​ര്യ​ത്തി​ന് നീ​ക്കു​പോ​ക്കു​ണ്ടാ​കും.”

“മാ​തം​ഗി!?”

ആ​ത​വ​ൻ ആ​കാം​ഷ​യോ​ടെ ചോ​ദി​ച്ചു.

“ചിം​ഗ​പ്പ​യു​ടെ പേ​ര​ക്കു​ട്ടി. ഇ​വി​ടെ എ​ല്ലാ​വ​ർ​ക്കും അ​വ​ളെ വ​ലി​യ ബ​ഹു​മാ​ന​മാ​ണ്. ഇ​ന്നീ നാ​ട് മാ​തം​ഗി​യു​ടെ സം​ര​ക്ഷ​ണ​ത്തി​ലാ​ണ് എ​ന്നു​ത​ന്നെ പ​റ​യാം,” ശി​വ​പ്പ പ​റ​ഞ്ഞു.

ശി​വ​പ്പ പ​റ​ഞ്ഞ​ത് കേ​ട്ട​പ്പോ​ൾ ആ​ത​വ​ന്റെ മ​ന​സ്സി​ൽ പെ​ട്ടെ​ന്ന് മി​ന്ന​ൽ​പ്പി​ണ​ർ പോ​ലെ ഒ​രു രൂ​പം തെ​ളി​ഞ്ഞു.

“നീ​ല​ക്കു​റി​ഞ്ഞി​പ്പൂ​ക്ക​ൾ​ക്കി​ട​യി​ൽ അ​ന്നു​ക​ണ്ട കൊ​ട​ഗ​ത്തി. ആ ​നോ​ട്ടം!”

വെ​യി​ലാ​റി​യ നേ​ര​ത്ത് കു​ന്നി​ൻ​ച​രി​വി​ലൂ​ടെ വി​റ​കു​കെ​ട്ടു​മാ​യി വ​രു​ക​യാ​യി​രു​ന്നു ആ​ത​വ​ൻ. തേ​യി​ല​ത്തോ​ട്ട​ത്തി​ന​രി​കി​ലൂ​ടെ പോ​കു​മ്പോ​ൾ ഏ​തോ മൃ​ഗം ഓ​ടി​പ്പോ​കു​ന്ന​തു​ക​ണ്ട് പേ​ടി​ച്ച് കാ​ലി​ട​റി വീ​ണു​പോ​യി. മ​ണ​ൽ​ത്തി​ട്ട​യി​ലൂ​ടെ ഉ​രു​ണ്ട് താ​നേ​തോ കൊ​ക്ക​യി​ലേ​ക്ക് വീ​ഴു​ക​യാ​വു​മെ​ന്നും മ​ര​ണ​ത്തി​ലേ​ക്ക് പ്ര​വേ​ശി​ക്കു​ക​യാ​വു​മെ​ന്നും ആ​ത​വ​നു തോ​ന്നി. താ​നെ​ന്തി​ലോ ത​ട്ടി​നി​ൽ​ക്കു​ക​യാ​ണെ​ന്ന​റി​ഞ്ഞ് ക​ണ്ണു​തു​റ​ന്ന ആ​ത​വ​ൻ, ത​ന്നെ ത​ട​ഞ്ഞു​നി​ർ​ത്തി​യ​ത് ഒ​രു പെ​ണ്ണി​ന്‍റെ ബ​ലി​ഷ്ട​മാ​യ കാ​ലു​ക​ളാ​ണ് എ​ന്നു​ക​ണ്ട് അ​തി​ശ​യി​ച്ചു. പി​ട​ഞ്ഞെ​ഴു​ന്നേ​ൽ​ക്കാ​ൻ ആ​ഞ്ഞെ​ങ്കി​ലും അ​തി​നു ക​ഴി​യാ​ഞ്ഞ് കു​ഴ​ഞ്ഞ അ​വ​നു​നേ​രെ അ​വ​ൾ ത​ന്‍റെ കൈ​ക​ൾ നീ​ട്ടി. കാ​ലു​ളു​ക്കി ക​ഠി​ന​മാ​യി പ്ര​യാ​സ​പ്പെ​ട്ട ആ​ത​വ​നെ താ​ങ്ങി കു​ന്നി​റ​ങ്ങാ​ൻ അ​വ​ൾ സ​ഹാ​യി​ച്ചു.

“കു​ട​കു​മ​ല​യെ ഇ​നി​യും ഇ​യാ​ൾ​ക്ക് പ​രി​ച​യ​മാ​യി​ല്ലെ.”

മാ​തം​ഗി!

അ​വ​ളു​ടെ സ്വ​ര​ത്തി​ലെ പ​രി​ഹാ​സം അ​വ​നെ നി​രാ​ശ​യി​ലാ​ക്കി.

കു​ന്നി​നു​താ​ഴെ ഒ​രു മ​ര​ച്ചു​വ​ടി​ൽ അ​വ​നെ ചാ​രി​യി​രു​ത്തി, മാ​തം​ഗി. അ​വ​ളു​ടെ നി​ർ​ദേ​ശ​പ്ര​കാ​രം കൂ​ടെ​യു​ള്ള സ്തീ​ക​ൾ ചി​ല പ​ച്ചി​ല​ക​ൾ പ​റി​ച്ച് മ​ടി​ഞ്ഞു​പോ​യ കാ​ലി​ലേ​ക്ക് അ​തി​ന്‍റെ ചാ​റി​റ്റി​ച്ചു. ഒ​രു മ​ർ​മ്മ​വി​ദ​ഗ്ധ​യെ​പ്പോ​ലെ അ​വ​ന്‍റെ കാ​ലി​ൽ മ​രു​ന്നു ചേ​ർ​ത്ത് മാ​തം​ഗി ഉ​ഴി​ഞ്ഞു. വീ​ഴ്ച​യു​ടെ വേ​ദ​ന​ക​ളെ​ല്ലാം പ​മ്പ​ക​ട​ന്നു.

“ന​ട​ക്കാ​മോ.”

അ​വ​ൾ എ​ഴു​ന്നേ​ൽ​പിച്ചു.

നാ​ലു ചു​വ​ടു ന​ട​ന്ന് ആ​ത​വ​ൻ കൈ​ക​ൾ കൂ​പ്പി.

“മാ​തം​ഗി…”

“എ​ന്താ?”

അ​വ​ളു​ടെ പു​രി​കം വ​ക്രി​ച്ചു

ന​ന്ദി​സൂ​ച​ക​മാ​യ ചി​രി​യോ​ടെ ത​ല​കു​ലു​ക്കി ആ​ത​വ​ൻ ന​ട​ന്ന​ക​ന്നു.

“നി​ക്കി​ൻ.”

മാ​തം​ഗി പി​റ​കെ ചെ​ന്നു.

“എ​ന്താ?”

“ത​നി​ക്ക് തേ​നെ​ടു​ക്ക​ൽ വ​ശ​മു​ണ്ടോ?’’

* * * *

കു​ട​കി​ലെ ത​ണു​പ്പു​ള്ള കാ​റ്റി​ൽ അ​വ​ൻ മാ​തം​ഗി​യു​ടെ മ​നെ​യെ ല​ക്ഷ്യ​മാ​ക്കി ന​ട​ന്നു. വ​ഴി​യി​ൽ വെ​ച്ച് മാ​തം​ഗി​യു​ടെ വാ​ക്കു​ക​ൾ കാ​തു​ക​ളി​ൽ വീ​ണ്ടും മു​ഴ​ങ്ങി,

“ത​നി​ക്ക് തേ​നെ​ടു​ക്കാ​ൻ വ​ശ​മു​ണ്ടോ? അ​റി​യാ​മെ​ങ്കി​ൽ മ​നെ​യി​ൽ വാ, ​പ​ണി​യൊ​ണ്ട്.”

മാ​തം​ഗി​യു​ടെ വീ​ട്, ഒ​രു ചെ​റി​യ കു​ന്നി​ന്റെ മു​ക​ളി​ലാ​ണ്. അ​വി​ടെ നി​ന്നാ​ൽ കു​ട​കു​മ​ല​ക​ളും താ​ഴ്വാ​ര​വും കാ​ണാം. വീ​ടി​ന് ചു​റ്റും രു​ദ്രാ​ക്ഷ മ​ര​ങ്ങ​ളും പൂ​ത്ത കാ​പ്പി​ച്ചെ​ടി​ക​ളും മ​റ്റു ഫ​ല​വൃ​ക്ഷ​ങ്ങ​ളും. അ​വി​ടെ മാ​തം​ഗി കാ​ത്തി​രി​പ്പു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. “നി​ന​ക്ക് ധൈ​ര്യ​മു​ണ്ടെ​ങ്കി​ൽ കൂ​ടെ വ​രാം, തേ​നെ​ടു​ക്കാ​ൻ പോ​ണം.”

അ​വ​ളു​ടെ വാ​ക്കു​ക​ളി​ൽ ഒ​രു വെ​ല്ലു​വി​ളി ഉ​ണ്ടാ​യി​രു​ന്ന​തു​പോ​ലെ തോ​ന്നി. നി​ല​ത്ത​മ​രു​മ്പോ​ൾ ചു​വ​ന്നു​വി​ട​രു​ന്ന താ​മ​രപോ​ലെ​യു​ള്ള മാ​തം​ഗി​യു​ടെ കാ​ല​ടി​ക​ളെ ആ​ത​വ​ൻ പി​ന്തു​ട​ർ​ന്നു. അ​വ​ൾ അ​വ​നെ കാ​ടി​ന്റെ​യു​ള്ളി​ലേ​ക്ക് ന​യി​ച്ചു. കു​ന്നു​ക​ളും താ​ഴ്‌​വ​ര​ക​ളും ക​ട​ന്ന് അ​വ​ർ ഒ​രു വ​ലി​യ പാ​റ​ക്കെ​ട്ടി​ന്റെ അ​ടു​ത്തെ​ത്തി. ആ ​പാ​റ​ക്കെ​ട്ടി​ന്റെ മു​ക​ളി​ലാ​യി വ​ലി​യ തേ​നീ​ച്ച​ക്കൂ​ട്. മാ​തം​ഗി ഒ​രു ക​യ​ർ അ​വ​ന് ന​ൽ​കി.

“ഇ​ത് പി​ടി​ച്ച് ഇ​റ​ങ്ങാം.”

അ​വ​ൾ ധൈ​ര്യ​ത്തോ​ടെ പാ​റ​ക്കെ​ട്ടി​ലേ​ക്ക് ഇ​റ​ങ്ങാ​ൻ തു​ട​ങ്ങി. ആ​ത​വ​ൻ അ​വ​ളെ പി​ന്തു​ട​ർ​ന്നു. പാ​റ​ക്കെ​ട്ടു​ക​ൾ​ക്കി​ട​യി​ൽ നി​ന്നും തേ​നെ​ടു​ക്കു​ന്ന​ത് വ​ള​രെ സാ​ഹ​സി​ക​മാ​യ ഒ​രു കാ​ര്യ​മാ​യി​രു​ന്നു. ക​യ​റി​ൽ തൂ​ങ്ങി​ക്കി​ട​ന്ന്, തേ​നീ​ച്ച​ക​ളു​ടെ മു​ര​ൾ​ച്ച കേ​ട്ട്, അ​വ​ർ പ​തി​യെ പ​തി​യെ മു​ന്നോ​ട്ടു​നീ​ങ്ങി.

“സൂ​ക്ഷി​ക്ക​ണം,” മാ​തം​ഗി പ​തി​യെ പ​റ​ഞ്ഞു. “തേ​നീ​ച്ച​ക​ളെ ഉ​പ​ദ്ര​വി​ക്കാ​തെ നോ​ക്ക​ണം.”

ആ​ത​വ​ൻ കൂ​ടു​ത​ൽ ശ്ര​ദ്ധ​യോ​ടെ നീ​ങ്ങി. മാ​തം​ഗി​യു​ടെ സാ​മീ​പ്യം കു​ട​കു​മ​ല​യി​ൽ അ​തു​വ​രെ​യി​ല്ലാ​ത്ത ധൈ​ര്യം അ​യാ​ൾ​ക്കു ന​ൽ​കി. അ​വ​ർ പാ​റ​ക്കെ​ട്ടു​ക​ളു​ടെ മു​ക​ളി​ലേ​ക്ക് ക​യ​റി. അ​വി​ടെ ഒ​രു വ​ലി​യ തേ​നീ​ച്ച​ക്കൂ​ട് മു​ര​ൾ​ച്ച​യോ​ടെ തൂ​ങ്ങി​ക്കി​ട​ന്നി​രു​ന്നു. തേ​നീ​ച്ച​ക​ളു​ടെ ഇ​ര​മ്പ​ൽ ആ ​താ​ഴ്‌​വ​ര​യെ മു​ഴു​വ​ൻ വി​റ​പ്പി​ക്കും പോ​ലെ ആ​ത​വ​ന് തോ​ന്നി.

“ക​യ​ർ മു​റു​ക്കെ പി​ടി​ക്ക്,” മാ​തം​ഗി പ​റ​ഞ്ഞു. “ഞാ​ൻ തേ​നെ​ടു​ക്കാം.”

അ​വ​ൾ പ​തി​യെ അ​തി​പ​രി​ചി​ത​യാ​യ ഒ​രു കൃ​ഷി​ക്കാ​രി​യെ​പ്പോ​ലെ തേ​നെ​ടു​ക്കാ​ൻ തു​ട​ങ്ങി. ഒ​രു തേ​നീ​ച്ച അ​വ​ളു​ടെ മു​ഖ​ത്തി​നു ചു​റ്റും പ​റ​ന്നു. ഒ​രു നി​മി​ഷം പ​രി​ഭ്രാ​ന്ത​യാ​യെ​ങ്കി​ലും അ​വ​ൾ ധൈ​ര്യ​ത്തോ​ടെ അ​തി​നെ ത​ട്ടി​യ​ക​റ്റി, ശ്ര​ദ്ധ​യോ​ടെ തേ​ൻ ശേ​ഖ​രി​ച്ചു​കൊ​ണ്ടി​രു​ന്നു. മാ​തം​ഗി​യു​ടെ മു​ഖ​ത്തി​നു ചു​റ്റും തേ​നീ​ച്ച അ​പ്പോ​ഴും വ​ട്ട​മി​ട്ടു​കൊ​ണ്ടി​രു​ന്നു.

“മാ​തം​ഗീ, നി​ന്‍റെ ദേ​ഹ​ത്തു നി​ന്നാ​ണോ ഈ ​കാ​പ്പി​പ്പൂ​മ​ണം? അ​ത് തേ​ടി​യാ​ണെ​ന്നു തോ​ന്നു​ന്നു തേ​നീ​ച്ച നി​ന​ക്കു ചു​റ്റു​മി​ങ്ങ​നെ വ​ട്ട​മി​ടു​ന്ന​ത്.”

കൂ​ർ​ത്ത ഒ​രു നോ​ട്ട​ത്തോ​ടെ ആ​ത​വ​ന്‍റെ വാ​യ​ട​ച്ച് മാ​തം​ഗി ജോ​ലി തു​ട​ർ​ന്നു. അ​തി​സാ​ഹ​സി​ക​മാ​യ അ​ധ്വാ​ന​ത്തി​നു​ശേ​ഷം അ​വ​ർ തേ​ൻ ശേ​ഖ​രി​ച്ച് തി​രി​ച്ചി​റ​ങ്ങി. പാ​റ​ക്കെ​ട്ടു​ക​ളി​ൽ നി​ന്നും ഇ​റ​ങ്ങു​മ്പോ​ൾ, സൂ​ര്യ​ൻ അ​സ്ത​മി​ക്കാ​ൻ തു​ട​ങ്ങി​യി​രു​ന്നു.

മ​ഞ്ഞ​വെ​ളി​ച്ച​ത്തി​ൽ കു​ന്നി​ൻ​ച​രി​വി​റ​ങ്ങു​ന്ന ആ​ത​വ​നെ​യും മാ​തം​ഗി​യെ​യും അ​ങ്ങാ​ടി​യി​ലേ​ക്കി​റ​ങ്ങി​യ ന​ഞ്ച​പ്പ ക​ണ്ടു. ത​ന്നെ നി​സ്സാ​ര​നാ​ക്കി അ​പ​മാ​നി​ച്ചു ന​ട​ന്ന മാ​തം​ഗി അ​ന്യ​ദേ​ശ​ക്കാ​ര​നാ​യ ഒ​രു ചെ​റു​പ്പ​ക്കാ​ര​നൊ​പ്പം സ​ഞ്ച​രി​ക്കു​ന്ന കാ​ഴ്ച അ​യാ​ളെ കോ​പി​ഷ്ട​നാ​ക്കി.

“ഈ ​മ​ല​യാ​ള​ക്കാ​ര​നെ ക​ണ്ട​തി​നു ശേ​ഷ​മാ​ണോ ഇ​വ​ൾ​ക്ക് ഇ​ന്നാ​ട്ടു​കാ​ർ പോ​രാ​തെ വ​ന്ന​ത്.”

ന​ഞ്ച​പ്പ പ​ല്ലു ഞെ​രി​ച്ചു.

മാ​തം​ഗി ആ​ത​വ​നോ​ട് സം​സാ​രി​ക്കു​ന്ന​തും ചി​രി​ക്കു​ന്ന​തും ക​ണ്ട​പ്പോ​ൾ ന​ഞ്ച​പ്പ​യു​ടെ മ​ന​സ്സി​ൽ പ്ര​തി​കാ​ര​ചി​ന്ത ഉ​ട​ലെ​ടു​ത്തു. ആ​ത​വ​നാ​ണ് ത​ന്‍റെ വ​ഴി​യി​ലെ ത​ട​സ്സ​മെ​ന്ന് അ​യാ​ൾ​ക്ക് മ​ന​സ്സി​ലാ​യി. ത​ന്‍റെ അ​ടു​ത്ത നീ​ക്കം എ​ന്താ​യി​രി​ക്ക​ണം എ​ന്ന​തി​നെ​ക്കു​റി​ച്ചും ന​ഞ്ച​പ്പ ചി​ന്തി​ച്ചു തു​ട​ങ്ങി.

ക​ന്നി​പൂ​ജ​ക്കു​വേ​ണ്ടി കാ​വേ​രി​സം​ഗ​മ​ത്തി​ൽ സം​ബ​ന്ധി​ക്കാ​ൻ എ​ത്തി​യ​താ​യി​രു​ന്നു മാ​തം​ഗി. എ​ല്ലാ​ത്ത​വ​ണ​യു​മെ​ന്ന​തു​പോ​ലെ കൂ​ട്ട​ക്കാ​രു​ടെ കൂ​ടെ നൃ​ത്തം ചെ​യ്ത് ആ​ടി​യും പാ​ടി​യും ത​ള​ർ​ന്നു. കാ​വേ​രി സ്നാ​ന​ത്തി​ന് പൂ​ജ​ക​ൾ മു​റു​കി നി​ൽ​ക്കു​ന്ന സ​മ​യ​ത്താ​ണ് അ​വ​ൾ ഓ​ടി​വ​ന്ന് പ​ട​വി​ലേ​ക്ക് ക​യ​റി​നി​ന്ന​ത്. മ​ഴ​ക്കാ​ല​ത്തി​ന്‍റെ പാ​യ​ൽ ക​ല്ലി​ൽ പി​ടി​ച്ചി​രു​ന്നു. ധി​റു​തി​യി​ൽ ച​വി​ട്ടി​യ ക​ല്ലി​ൽ വ​ഴു​തി അ​വ​ൾ കു​ള​ത്തി​ലേ​ക്ക് വീ​ഴാ​ൻ പോ​യി.

അ​വ​ളു​ടെ നൃ​ത്ത​വും ക​ളി​ക​ളും ക​ണ്ടു​കൊ​ണ്ട് അ​ന​ങ്ങാ​തെ നി​ൽ​ക്കു​ക​യാ​യി​രു​ന്നു ആ​ത​വ​ൻ. അ​വ​ളു​ടെ പ്ര​സ​രി​പ്പും ചു​റു​ചു​റു​ക്കും ആ​ളു​ക​ൾ​ക്ക് അ​വ​ളോ​ടു​ള്ള സ്നേ​ഹ​വാ​ത്സ​ല്യ​ങ്ങ​ളും ക​ണ്ടു​കൊ​ണ്ട് നി​ൽ​ക്കു​മ്പോ​ഴാ​ണ് പൂ​ജ മു​റു​കു​ന്ന​ത് ക​ണ്ട​ത്. ആ​ത​വ​നും മാ​തം​ഗി​യും ഒ​രു​മി​ച്ച് അ​വി​ടെ എ​ത്തി​യ​പ്പോ​ഴാ​ണ് അ​വ​ൾ വ​ഴു​തി​വീ​ഴാ​ൻ തു​ട​ങ്ങി​യ​ത്. വീ​ഴും മു​മ്പേ ആ​ത​വ​ൻ ഇ​ട​തു​കൈ​കൊ​ണ്ട​വ​ളെ വാ​രി​യെ​ടു​ക്കു​ന്ന സ​മ​യ​ത്താ​യി​രു​ന്നു പൂ​ജാ​രി കാ​വേ​രി​ജ​ലം മേ​ലോ​ട്ട് തൂ​വി​യ​ത്. ഇ​രു​വ​രു​ടെ​യും ദേ​ഹ​ത്തി​ലൂ​ടെ ഒ​ഴു​കി​യി​റ​ങ്ങി​യ ആ ​പു​ണ്യ​ജ​ല​പ്ര​വാ​ഹ​ത്തി​ൽ ഒ​രു നി​മി​ഷം അ​വ​രും, ക​ണ്ടു​നി​ന്ന​വ​രും ഒ​രു​പോ​ലെ സ്ത​ബ്ധ​രാ​യി. അ​വി​വാ​ഹി​ത​യാ​യ മാ​തം​ഗി അ​ന്യ​ദേ​ശ​ക്കാ​ര​നൊ​രു​ത്ത​ന്റെ കൂ​ടെ ദ​മ്പ​തി​പൂ​ജ കൊ​ള്ളു​ന്നു. ന​ഞ്ച​യ്യ ക​ലി​കൊ​ണ്ടു നി​ന്നു​വി​റ​ച്ചു.

എ​ന്തു ചെ​യ്യ​ണ​മെ​ന്ന വേ​വ​ലാ​തി എ​ല്ലാ​വ​രി​ലും ഉ​ട​ലെ​ടു​ത്തു.

കാ​ര​ണെ അ​ടു​ത്തു​ത​ന്നെ വ​രാ​റാ​യ​ല്ലോ. ഗു​രു​ഭൂ​ത​രോ​ട് പ​രി​ഹാ​രം ചോ​ദി​ക്കാം.

പൂ​ജാ​രി ത​ൽ​ക്കാ​ലം പ​രി​ഹാ​രം ക​ണ്ടു. അ​തെ, കാ​ര​ണെ അ​ടു​ത്തു​വ​രു​ന്നു​ണ്ട്.

കു​ട​ക​ർ പൂ​ർ​വി​ക​രു​ടെ ആ​ത്മാ​ക്ക​ള ആ​ദ​രി​ക്കു​ന്ന ച​ട​ങ്ങാ​ണ​ത്. പൂ​ർ​വി​ക​രെ പ്ര​സാ​ദി​പ്പി​ക്കാ​നും അ​വ​രു​ടെ അ​നു​ഗ്ര​ഹം നേ​ടാ​നും വേ​ണ്ടി​യാ​ണ് കാ​ര​ണെ ന​ട​ത്തു​ന്ന​ത്.

ആ​ചാ​ര​ത്തി​ന്റെ ഭാ​ഗ​മാ​യി പ്ര​ത്യേ​ക നൃ​ത്ത​ങ്ങ​ളും പാ​ട്ടു​ക​ളും ഉ​ണ്ടാ​വാ​റു​ണ്ട്. പൂ​ർ​വി​ക​രു​ടെ ക​ഥ​ക​ൾ പ​റ​യു​ന്ന പാ​ട്ടു​ക​ൾ പാ​ടി​യാ​ണ് നൃ​ത്തം ചെ​യ്യു​ക. കാ​ര​ണെ കൂ​ടു​മ്പോ​ൾ മാ​തം​ഗി​യു​ടെ​യും കൂ​ട്ടാ​ളി​ക​ളു​ടെ​യും നൃ​ത്തം അ​വി​ടെ പ​തി​വാ​ണ്.

വ​രാ​ൻ പോ​കു​ന്ന കാ​ര​ണെ​യി​ൽ മാ​തം​ഗി​യെ പൂ​ട്ടാ​നു​ള്ള വ​ഴി​ക​ൾ ക​ണ്ടെ​ത്ത​ണം. ന​ഞ്ച​പ്പ​യു​ടെ ത​ല പു​ല​ർ​കാ​ല​ത്തെ അ​ടു​പ്പു​പോ​ലെ പു​ക​ഞ്ഞു.

ഗു​രു​ഭൂ​ത​ന്‍റെ വേ​ഷം കെ​ട്ടു​ന്ന വ്യ​ക്തി​യെ ത​ന്‍റെ വ​രു​തി​യി​ലാ​ക്കാ​ൻ അ​യാ​ൾ പ​ദ്ധ​തി​യി​ട്ടു. ന​ഞ്ച​പ്പ ആ ​വ്യ​ക്തി​യെ ര​ഹ​സ്യ​മാ​യി കാ​ണാ​ൻ ചെ​ന്നു.

​“നി​ങ്ങ​ൾ ഗു​രു​ഭൂ​ത​ന്‍റെ വേ​ഷം കെ​ട്ടു​മ്പോ​ൾ ഞാ​ൻ പ​റ​യു​ന്ന​തു​പോ​ലെ പ​റ​യ​ണം. മാ​തം​ഗി ഒ​രു അ​ന്യ​ദേ​ശ​ക്കാ​ര​നോ​ടൊ​പ്പം ചേ​ർ​ന്ന് കു​ലം മു​ടി​ക്കു​മെ​ന്ന് നാ​ട്ടു​കൂ​ട്ടം കേ​ൾ​ക്കെ ഉ​റ​ക്കെ വി​ളി​ച്ചു​പ​റ​യ​ണം.”

ന​ഞ്ച​പ്പ​യു​ടെ വാ​ക്കു​ക​ൾ കേ​ട്ട് അ​യാ​ൾ ആ​ദ്യ​മൊ​ന്ന് മ​ടി​ച്ചു. എ​ന്നാ​ൽ, അ​യാ​ളെ പ്ര​ലോ​ഭ​ന​ങ്ങ​ൾ കൊ​ണ്ട് വീ​ഴ്ത്താ​ൻ ന​ഞ്ച​പ്പ​ക്ക് വേ​ഗം ത​ന്നെ ക​ഴി​ഞ്ഞു.

“ഇ​ത് നി​ങ്ങ​ൾ ചെ​യ്തു​ത​ന്നാ​ൽ കു​ട​കു​മ​ല​യി​ലെ കാ​ര​ണ​വ​രാ​കാ​ൻ ഞാ​ൻ നി​ങ്ങ​ളെ സ​ഹാ​യി​ക്കാം. അ​തി​ലൂ​ടെ സ​മ്പ​ത്തും സ്ഥാ​ന​മാ​ന​ങ്ങ​ളും വ​ർ​ധി​പ്പി​ക്കാം.” ന​ഞ്ച​പ്പ ഒ​രു സ​ഞ്ചി നി​റ​യെ സ്വ​ർ​ണ​നാ​ണ​യ​ങ്ങ​ൾ അ​യാ​ളു​ടെ മു​ന്നി​ൽ വെ​ച്ചു.

“ഗ്രാ​മ​ത്തി​ലെ ആ​ളു​ക​ൾ ഇ​നി നി​ങ്ങ​ളെ ഒ​രു സാ​ധാ​ര​ണ വെ​ളി​ച്ച​പ്പാ​ടാ​യി​ട്ട​ല്ല, മ​റി​ച്ച് മ​ല​ദൈ​വ​ങ്ങ​ളു​ടെ പ്ര​തി​പു​രു​ഷ​നാ​യി കാ​ണും. നി​ങ്ങ​ളു​ടെ വാ​ക്കു​ക​ൾ​ക്ക് എ​ല്ലാ​വ​രും ചെ​വി​കൊ​ടു​ക്കും.”

ന​ഞ്ച​പ്പ​യു​ടെ വാ​ഗ്ദാ​ന​ങ്ങ​ൾ കേ​ട്ട​പ്പോ​ൾ അ​യാ​ളു​ടെ ക​ണ്ണു​ക​ൾ തി​ള​ങ്ങി. ത​ന്‍റെ കു​ടും​ബ​ത്തി​ന്‍റെ ദാ​രി​ദ്ര്യ​വും ഗ്രാ​മ​ത്തി​ൽ ഒ​രു സ്ഥാ​ന​മി​ല്ലാ​ത്ത​തി​ന്‍റെ നി​രാ​ശ​യും അ​യാ​ളു​ടെ മ​ന​സ്സി​ലേ​ക്ക് വ​ന്നു. ഒ​രു നി​മി​ഷം ആ​ലോ​ചി​ച്ച​ശേ​ഷം അ​യാ​ൾ സ​മ്മ​തം മൂ​ളി.

കാ​ര​ണെ ച​ട​ങ്ങി​നാ​യി ഗ്രാ​മ​വാ​സി​ക​ൾ കു​ന്നി​ൻ​ച​രി​വി​ലെ ക്ഷേ​ത്ര​ത്തി​ൽ ഒ​ത്തു​കൂ​ടി. വാ​ദ്യ​മേ​ള​ങ്ങ​ളു​ടെ അ​ക​മ്പ​ടി​യോ​ടെ വെ​ളി​ച്ച​പ്പാ​ട് നൃ​ത്തം തു​ട​ങ്ങി. ക​ണ്ണും മി​ഴി​ക​ളും ചു​വ​ന്ന്, നാ​വു പു​റ​ത്തേ​ക്കി​ട്ട്, അ​യാ​ൾ ജ​ന​ങ്ങ​ൾ​ക്കു മു​ന്നി​ൽ അ​ല​റി​വി​ളി​ച്ചു.

​“മ​ല​ദൈ​വ​ങ്ങ​ൾ കോ​പി​ച്ചി​രി​ക്കു​ന്നു! ഒ​രു അ​ന്യ​ദേ​ശ​ക്കാ​ര​ന്റെ വ​ര​വോ​ടെ ന​മ്മു​ടെ കു​ലം ക​ല​ങ്ങി​യി​രി​ക്കു​ന്നു. ന​മ്മു​ടെ ഒ​രു പെ​ണ്ണ് കു​ല​ത്തി​ന് അ​പ​മാ​നം വ​രു​ത്തി​യി​രി​ക്കു​ന്നു.”

വെ​ളി​ച്ച​പ്പാ​ടി​ന്‍റെ വി​ര​ലു​ക​ൾ മാ​തം​ഗി​ക്കു​നേ​രെ ചൂ​ണ്ടി.

“ഇ​വ​ൾ​ക്ക് വ​ഴി​ക​ൾ പി​ഴ​ച്ചി​രി​ക്കു​ന്നു. ഇ​വ​ളെ ത​ല​മു​ണ്ഡ​നം ചെ​യ്ത് നാ​ടു​ക​ട​ത്തു​ക. അ​ല്ലെ​ങ്കി​ൽ ഈ ​കു​ല​ത്തി​ന് നാ​ശം വ​രും. കു​ലം മു​ടി​ഞ്ഞു​പോ​കും!”

ഗു​രു കാ​ര​ണ​വ​രു​ടെ വാ​ക്കു​ക​ൾ കേ​ട്ട് സ​ദ​സ്സ് ഞെ​ട്ടി. എ​ല്ലാ​വ​രു​ടെ​യും ക​ണ്ണു​ക​ൾ വി​ശ്വ​സി​ക്കാ​നാ​വാ​തെ മാ​തം​ഗി​യു​ടെ നേ​ർ​ക്ക് നീ​ണ്ടു. അ​വ​ൾ ഒ​രു നി​മി​ഷം ത​രി​ച്ചു​നി​ന്നു, ചു​റ്റും കൂ​ടി​യ​വ​രു​ടെ സം​ശ​യ​ത്തോ​ടെ​യു​ള്ള നോ​ട്ട​ങ്ങ​ൾ അ​വ​ളെ അ​സ്വ​സ്ഥ​യാ​ക്കി. ന​ഞ്ച​പ്പ വ​ക്ര​മാ​യ പു​ഞ്ചി​രി​യോ​ടെ അ​വ​ളെ നോ​ക്കി. അ​വ​ന്റെ ക​ണ്ണു​ക​ളി​ൽ പ്ര​തി​കാ​രം തി​ള​ച്ചു.

ത​നി​ക്കെ​തി​രെ ന​ട​ക്കു​ന്ന ഗൂ​ഢാ​ലോ​ച​ന മ​ന​സ്സി​ലാ​യ മാ​തം​ഗി ധൈ​ര്യം വീ​ണ്ടെ​ടു​ത്ത് സ​ദ​സ്സി​ലേ​ക്കു തി​രി​ഞ്ഞു​നി​ന്നു. “എ​ന്റെ കു​ട​കു​മ​ണ്ണി​നെ, എ​ന്റെ കു​ല​ത്തി​നെ ഞാ​ൻ ച​തി​ക്കി​ല്ല. എ​ന്റെ കു​ടും​ബം ഈ ​മ​ണ്ണി​നു​വേ​ണ്ടി ജീ​വി​ച്ച​വ​രാ​ണ്. എ​ന്താ​ണ് എ​ന്റെ തെ​റ്റെ​ന്ന് എ​നി​ക്ക് മ​ന​സ്സി​ലാ​കു​ന്നി​ല്ല.”

ന​ഞ്ച​പ്പ ഉ​ട​ൻത​ന്നെ മു​ന്നോ​ട്ടു​വ​ന്നു. “മാ​തം​ഗീ, ഗു​രു കാ​ര​ണ​വ​ന്മാ​ർ​ക്കു​നേ​രെ നു​ണ പ​റ​യാ​ൻ ശ്ര​മി​ക്ക​രു​ത്. ഞാ​നി​വി​ടെ സാ​ക്ഷി​യാ​യു​ണ്ട്.” അ​യാ​ളു​ടെ ക​ണ്ണു​ക​ൾ ചു​വ​ന്നു

ന​ഞ്ച​പ്പ ആ​ത​വ​നെ ചൂ​ണ്ടി​പ്പ​റ​ഞ്ഞു. “ഇ​വ​ൻ ആ​ത​വ​ൻ, ഈ ​മ​ല​യാ​ള​ത്തു ദേ​ശ​ക്കാ​ര​ൻ. ഇ​വ​നാ​ണ് കു​ട​കി​ൽ കാ​ട്ടു​ക​ള്ള​ത്ത​രം കാ​ണി​ക്കു​ന്ന​ത്. ഈ ​ചെ​റു​പ്പ​ക്കാ​ര​ൻ ന​മ്മു​ടെ നാ​ട്ടി​ലെ പാ​ര​മ്പ​ര്യ​ത്തെ​യും സം​സ്‌​കാ​ര​ത്തെ​യും ക​ള​ങ്ക​പ്പെ​ടു​ത്തി. മാ​തം​ഗി ഇ​വ​നു​മാ​യി അ​ടു​പ്പ​ത്തി​ലാ​ണ്.”

മാ​തം​ഗി ക്രോ​ധ​ത്തോ​ടെ ന​ഞ്ച​പ്പ​യെ നോ​ക്കി. “ന​ഞ്ച​പ്പ, നി​ങ്ങ​ള​ല്ല ഈ ​കാ​ര്യ​ത്തി​ൽ തീ​രു​മാ​ന​മെ​ടു​ക്കേ​ണ്ട​ത്. ഇ​ത് വ്യ​ക്തി​പ​ര​മാ​യ കാ​ര്യ​മാ​ണ്. ഇ​തി​നെ കു​ട​കി​ന്റെ പാ​ര​മ്പ​ര്യ​വു​മാ​യി കൂ​ട്ടി​ക്കു​ഴ​ക്ക​രു​ത്.”

ഈ ​സ​മ​യം സ​ദ​സ്സി​ൽ നി​ന്നും ഒ​രാ​ൾ വി​ളി​ച്ചു​പ​റ​ഞ്ഞു, “ന​ഞ്ച​പ്പ പ​റ​ഞ്ഞ​ത് സ​ത്യ​മാ​ണ്. ഇ​വി​ടെ പ​ല ദു​ശ്ശ​കു​ന​ങ്ങ​ളും ക​ണ്ടു​തു​ട​ങ്ങി​യി​ട്ടു​ണ്ട്. എ​ന്‍റെ ആ​ല​യി​ലെ പൈ​ക്ക​ളെ​ല്ലാം കാ​ര​ണ​മി​ല്ലാ​തെ ച​ത്തൊ​ടു​ങ്ങി.”

“അ​ക്ക മാ​റാ​വ്യാ​ധി​പ്പെ​ട്ട് അ​ന​ങ്ങാ​തെ കെ​ട​ക്കു​ന്ന്. മ​ല​ദൈ​വ​ങ്ങ​ൾ കോ​പ​പ്പെ​ട്ടി​ട്ടു​ണ്ട്. പ്ര​തി​വി​ധി തേ​ട​ണം”

ചു​റ്റും കൂ​ടി​യ​വ​ർ ഓ​രോ​രു​ത്ത​രാ​യി ന​ഞ്ച​പ്പ​യു​ടെ പ​ക്ഷം ചേ​രാ​ൻ തു​ട​ങ്ങി. അ​യാ​ൾ പ​തി​യെ ചി​രി​ച്ചു. “മാ​തം​ഗീ, എ​ന്റെ കൂ​ടെ നി​ന്നാ​ൽ നി​ന്നെ ഞാ​ൻ ര​ക്ഷി​ക്കാം. പ​ക്ഷേ ഈ ​മ​ല​യാ​ള​ക്കാ​ര​നെ കൂ​ടെ നി​ർ​ത്തു​ക​യാ​ണെ​ങ്കി​ൽ...”

“നി​റു​ത്തി​ൻ ന​ഞ്ച​പ്പ!” മാ​തം​ഗി ഉ​റ​ക്കെ പ​റ​ഞ്ഞു. “എ​നി​ക്ക് നി​ങ്ങ​ളെ വേ​ണ്ട. എ​ന്റെ കു​ട​കി​നെ ഞാ​ൻ ച​തി​ക്കി​ല്ലെ​ന്ന് എ​ന്‍റെ​യാ​ളു​ക​ൾ​ക്ക​റി​യാം.”

ന​ഞ്ച​പ്പ​യു​ടെ മു​ഖം ദേ​ഷ്യം​കൊ​ണ്ട് ചു​വ​ന്നു. “എ​ങ്കി​ൽ, നീ ​ഒ​റ്റ​ക്കാ​ണ് മാ​തം​ഗീ. ഇ​വ​രാ​രും നി​ന്‍റെ കൂ​ടെ നി​ൽ​ക്കി​ല്ല. നി​ന്‍റെ താ​ത്തപോ​ലും നി​ൽ​ക്കി​ല്ല. എ​ന്നെ അ​പ​മാ​നി​ച്ചാ​ൽ അ​തി​ന് നീ ​വ​ലി​യ വി​ല ന​ൽ​കേ​ണ്ടി​വ​രും.”

ആ​ത​വ​ന്‍റെ മ​ന​സ്സി​ൽ വ​ലി​യ ഭ​യം ഉ​ട​ലെ​ടു​ത്തു​തു​ട​ങ്ങി. ഈ ​പ്ര​ശ്‌​നം എ​ങ്ങ​നെ പ​രി​ഹ​രി​ക്ക​ണ​മെ​ന്ന് അ​വ​ന​റി​യി​ല്ലാ​യി​രു​ന്നു. മാ​തം​ഗി​യു​ടെ ധൈ​ര്യം അ​വ​നെ അ​ത്ഭു​ത​പ്പെ​ടു​ത്തി. താ​ൻ കാ​ര​ണം അ​വ​ൾ​ക്കു​ണ്ടാ​യ ഈ ​ദു​ര​വ​സ്ഥ​യി​ൽ അ​വ​ൾ എ​ന്തു ചെ​യ്യു​മെ​ന്നും അ​വ​ന​റി​യി​ല്ലാ​യി​രു​ന്നു.

വെ​ളി​ച്ച​പ്പാ​ടി​ന്‍റെ വാ​ക്കു​ക​ൾ​കേ​ട്ട് സ്തം​ഭി​ച്ചി​രി​ക്കു​ക​യാ​ണ് അ​വി​ടെ കൂ​ടി​യ സ്ത്രീ​ക​ൾ. മാ​തം​ഗി അ​വ​ർ​ക്ക് മാ​തൃ​ക​യാ​ണ്. അ​വ​രു​ടെ പെ​ൺ​കു​ട്ടി​ക​ൾ അ​വ​ളെ നോ​ക്കി​യാ​ണ് വ​ള​രു​ന്ന​ത്. അ​മ്മ​മാ​ർ അ​വ​ളു​ടെ ക​ഥ​യാ​ണ് ത​ങ്ങ​ളു​ടെ കു​ട്ടി​ക​ൾ​ക്ക് പ​റ​ഞ്ഞു​കൊ​ടു​ക്കു​ന്ന​ത്. ആ​ളു​ക​ളു​ടെ ക​ണ്ണു​ക​ൾ ഞെ​ട്ട​ലോ​ടെ വീ​ണ്ടും മാ​തം​ഗി​യി​ലേ​ക്ക് നീ​ണ്ടു. ഗു​രു​കാ​ര​ണ​വ​ന്മാ​ർ​ക്ക് പി​ഴ​വു പ​റ്റി​ല്ല.

മാ​തം​ഗി​യാ​വ​ട്ടെ, ത​ന്‍റെ വി​ധി ഇ​ങ്ങ​നെ​യാ​ണോ മ​ല​ദൈ​വം ഒ​രു​ക്കി​വെ​ച്ചി​രി​ക്കു​ന്ന​ത് എ​ന്നോ​ർ​ത്ത് ന​ടു​ങ്ങി. കാ​ര​ണെ കാ​ണാ​ൻ വ​ന്ന ആ​ത​വ​ൻ താ​ൻ ആ ​ച​ട​ങ്ങി​ന്‍റെ ഭാ​ഗ​മാ​കു​ന്ന​ത് എ​പ്ര​കാ​ര​മെ​ന്നു​ക​ണ്ട് അ​മ്പ​ര​ന്നു. ന​ഞ്ച​പ്പ​യു​ടെ ചു​ണ്ടി​ന്‍റെ കോ​ണി​ൽ പ​ക ചി​രി​യാ​യി വ​ക്രി​ച്ചു.

​“മാ​തം​ഗീ... നി​ന്റെ അ​ഹ​ങ്കാ​ര​മെ​ല്ലാം ഇ​താ തീ​രാ​ൻ പോ​കു​ക​യാ​ണ്” അ​വ​ൻ അ​വ​ൾ മാ​ത്രം കേ​ൾ​ക്കാ​ൻ പാ​ക​ത്തി​ൽ പ​റ​ഞ്ഞു.

ചിം​ഗ​പ്പ​ക്ക് കാ​ര്യ​ങ്ങ​ളു​ടെ ഗ​തി​ക​ളെ​ല്ലാം മ​ന​സ്സി​ലാ​യി. കാ​ര​ണ​യെ നി​ഷേ​ധി​ക്കാ​നോ ചോ​ദ്യം ചെ​യ്യാ​നോ പാ​ടി​ല്ലെ​ന്നാ​ണ് വി​ധി. ഇ​തി​ൽ ച​തി ന​ട​ന്നി​ട്ടു​ണ്ട്. പ​ക്ഷേ, ഇ​വി​ടെ അ​ത് തെ​ളി​യി​ച്ചെ​ടു​ക്കാ​വു​ന്ന​ത​ല്ല.

“മാ​തം​ഗീ, മ​ക​ളേ നി​ന്നി​ൽ എ​നി​ക്ക് വി​ശ്വാ​സ​മു​ണ്ട്. പ​ക്ഷേ, ഈ ​പ​ര​ദേ​ശി ഇ​വി​ടെ നി​ന്നും പോ​ക​ണം. ഇ​ല്ലെ​ങ്കി​ൽ ഈ ​ഗ്രാ​മം മു​ഴു​വ​ൻ ന​മു​ക്കെ​തി​രെ തി​രി​യും.”

​“താ​ത്താ, ഇ​ത് ന​ഞ്ച​പ്പ​യു​ടെ ച​തി​യാ​ണ്. ഞാ​നും ആ​ത​വ​നും വ​ള​രെ കു​റ​ച്ച് ദി​വ​സ​ത്തെ പ​രി​ച​യ​മു​ള്ള ആ​ളു​ക​ൾ മാ​ത്ര​മാ​ണ്. ന​ഞ്ച​പ്പ തെ​റ്റി​ദ്ധ​രി​പ്പി​ക്കു​ന്ന​താ​ണ്.” മാ​തം​ഗി ക​ണ്ണീ​രോ​ടെ പ​റ​ഞ്ഞു.

​പ​ക്ഷേ ചിം​ഗ​പ്പ​ക്ക് സ​മാ​ധാ​നി​ക്കാ​ൻ ക​ഴി​ഞ്ഞി​ല്ല. ദേ​വ​കാ​ന്ത​യും ഋ​തു​പ​ർ​ണ​യും ത​ന്നെ ഏ​ൽ​പി​ച്ചി​ട്ടു​പോ​യ നി​ധി. അ​യ്യ​ങ്ക​ട മ​നെ​യി​ലെ കെ​ടാ​വി​ള​ക്ക്. ക​ൺ​മു​ന്നി​ൽ പേ​ര​ക്കു​ട്ടി​ക്ക് വ​രാ​ൻ പോ​കു​ന്ന അ​പ​ക​ട​ത്തി​ന്‍റെ വ്യാ​പ്തി​യ​റി​ഞ്ഞ് ആ ​വൃ​ദ്ധ​ൻ ന​ടു​ങ്ങി. ഗ്രാ​മ​ത്തി​ലെ ആ​ളു​ക​ളും അ​വ​ളെ വി​ശ്വ​സി​ക്കാ​ൻ ത​യാ​റാ​യി​ല്ല. അ​വ​ർ മ​ല​ദൈ​വ​ങ്ങ​ളു​ടെ കോ​പം ഭ​യ​ന്നു.

​“ഞാ​നെ​ന്റെ നാ​ട്ടി​ലേ​ക്ക് തി​രി​കെ പോ​കാം. ഞാ​ൻ കാ​ര​ണം മാ​തം​ഗി​ക്ക് ഇ​വി​ടെ ഒ​രു വി​ഷ​മ​വും ഉ​ണ്ടാ​ക​രു​ത്.” ആ​ത​വ​ൻ എ​ല്ലാ​വ​രോ​ടു​മാ​യി കൈ​കൂ​പ്പി​ക്കൊ​ണ്ട് പ​റ​ഞ്ഞു.

“അ​വ​ളെ ശി​ക്ഷി​ക്ക​രു​ത്. ഞാ​ൻ പോ​വു​ക​യാ​ണ്.”

ഗു​രു​കാ​ര​ണ​വ​രെ​യും ചിം​ഗ​പ്പ​യെ​യും വ​ണ​ങ്ങി ആ​ത​വ​ൻ വേ​ദ​ന​യോ​ടെ തി​രി​ഞ്ഞു​ന​ട​ന്നു.

ക​ഠി​ന​മാ​യ മ​നോ​വേ​ദ​ന​യോ​ടെ ചിം​ഗ​പ്പ​യും നാ​ടു​കൂ​ട്ടം വി​ട്ടി​റ​ങ്ങി. എ​ന്തു​പ​റ​ഞ്ഞാ​ലും ഗു​രു​ഭൂ​ത​രു​ടെ വാ​ക്കു​ക​ളെ ആ​രും അ​വി​ടെ ധി​ക്ക​രി​ക്കി​ല്ല. മാ​തം​ഗി​യു​ടെ വി​ധി എ​ഴു​ത​പ്പെ​ട്ടു​ക​ഴി​ഞ്ഞു. സ​ക​ല​തും ത​ക​ർ​ന്ന് ചു​വ​ടു​റ​ക്കാ​തെ ന​ട​ന്ന​ക​ലു​ന്ന ആ ​വൃ​ദ്ധ​ൻ ക്ഷേ​ത്രാ​തി​ർ​ത്തി​യി​ൽ നെ​ഞ്ചു​പൊ​ട്ടി കു​ഴ​ഞ്ഞു​വീ​ണു.

“മാ​തം​ഗി​ക്കു​ള്ള ശി​ക്ഷ ന​ട​ത്തൂ. മ​ല​ദൈ​വ​ത്തി​ന്‍റെ കോ​പ​മാ​ണ്. നാ​ടു മു​ടി​യും. താ​ത്താ​വി​നെ വ​രെ അ​വ​ൾ കൊ​ന്നു​ക​ള​ഞ്ഞു.” ന​ഞ്ച​പ്പ അ​തു​ക​ണ്ട് നാ​ട്ടു​കൂ​ട്ട​ത്തി​നോ​ട് വി​ളി​ച്ചു​പ​റ​ഞ്ഞു.

ചിം​ഗ​പ്പ​യു​ടെ മ​റ്റു മ​ക്ക​ൾ മാ​തം​ഗി​യെ തി​രി​ഞ്ഞു​പോ​ലും നോ​ക്കാ​തെ ഉ​ദ​ക​ക്രി​യ​ക​ൾ​ക്കാ​യി വീ​ട്ടി​ലേ​ക്ക് മ​ട​ങ്ങി.

​മാ​തം​ഗി​യെ ഭ്ര​ഷ്ട് ക​ൽ​പി​ച്ച് ഗ്രാ​മ​ത്തി​ൽ​നി​ന്ന് പു​റ​ത്താ​ക്കി​യ ആ ​രാ​ത്രി. ഹൃ​ദ​യംപൊ​ട്ടി ചിം​ഗ​പ്പ മ​രി​ച്ചു​പോ​യ ആ ​രാ​ത്രി. ത​ന്‍റെ താ​ത്ത​യു​ടെ സം​സ്കാ​ര​ച​ട​ങ്ങി​ൽ​പ്പോ​ലും പ​ങ്കാ​ളി​യാ​കാ​ൻ അ​നു​വ​ദി​ക്കാ​തെ അ​വ​ളെ ഗ്രാ​മം ആ​ട്ടി​യ​ക​റ്റി.

കു​ട​കു​മ​ല​യി​ലെ ത​ണു​ത്ത കാ​റ്റ് അ​വ​ളു​ടെ മു​ടി​യി​ഴ​ക​ളെ കോ​തി ആ​ശ്വ​സി​പ്പി​ക്കാ​ൻ ശ്ര​മി​ച്ചു. മ​ല​ദൈ​വ​ങ്ങ​ളു​ടെ കോ​പം ഭ​യ​ന്ന് ഗ്രാ​മം മു​ഴു​വ​ൻ അ​വ​ളെ ത​ള്ളി​പ്പ​റ​ഞ്ഞ​പ്പോ​ൾ, എ​ല്ലാ പ്ര​തീ​ക്ഷ​യും ന​ഷ്ട​പ്പെ​ട്ട് അ​വ​ൾ ത​ന്‍റെ കു​ള​ക്ക​ര​യി​ലി​രു​ന്നു. ച​ന്ദ്ര​ൻ അ​വ​ളു​ടെ സ​ങ്ക​ടം കാ​ണാ​നാ​വാ​തെ മേ​ഘ​ങ്ങ​ൾ​ക്കി​ട​യി​ൽ ഒ​ളി​ച്ചു. കു​ള​ത്തി​ലെ വെ​ള്ള​ത്തി​ൽ അ​വ​ളു​ടെ പ്ര​തി​ബിം​ബം പോ​ലും നി​സ്സ​ഹാ​യ​യാ​യി.

​അ​പ്പോ​ഴാ​ണ് ഇ​രു​ട്ടി​ന്‍റെ ഒ​രു​നി​ഴ​ൽ പോ​ലെ ന​ഞ്ച​പ്പ അ​വ​ളു​ടെ അ​ടു​ത്തേ​ക്ക് വ​ന്ന​ത്.

“മാ​തം​ഗീ... നി​ന്റെ അ​ഹ​ങ്കാ​ര​മെ​ല്ലാം തീ​ർ​ന്നി​ല്ലെ. ഇ​നി നീ ​എ​ന്‍റെ കൂ​ടെ പോ​ര്. ആ​രു​മ​റി​യാ​തെ ഞാ​ൻ നി​ന്നെ സം​ര​ക്ഷി​ക്കാം,” അ​വ​ൻ കു​ടി​ല​മാ​യ ഒ​രു ചി​രി​യോ​ടെ പ​റ​ഞ്ഞു.

​“ഇ​പ്പോ​ൾ നീ ​ഒ​റ്റ​ക്കാ​ണ്, നി​ന്നെ സ​ഹാ​യി​ക്കാ​ൻ ഇ​വി​ടെ ആ​രും വ​രി​ല്ല,” വി​ജ​യി​യു​ടെ ചി​രി​യോ​ടെ അ​വ​ളു​ടെ നേ​രെ കൈ​നീ​ട്ടി​ക്കൊ​ണ്ട് അ​യാ​ൾ പ​റ​ഞ്ഞു. അ​വ​ന്റെ ക​ണ്ണു​ക​ളി​ൽ പ​ക​യും കാ​മ​വും തി​ള​ങ്ങി.

​മാ​തം​ഗി ഭ​യ​ന്നു​പോ​യി. ആ​കെ ത​ക​ർ​ന്നു​പോ​യ അ​വ​ൾ​ക്ക് ഒ​രു ചെ​റു​ത്തു​നി​ൽ​പി​നു​ള്ള ശ​ക്തി​യൊ​ന്നും ഉ​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നി​ല്ല. ന​ഞ്ച​പ്പ അ​വ​ളെ കീ​ഴ്പ്പെ​ടു​ത്താ​നാ​യി അ​വ​ളു​ടെ അ​ടു​ത്തേ​ക്ക് വ​ന്നു. അ​വ​ൾ അ​വ​സാ​ന​ത്തെ ശ​ക്തി​യും സം​ഭ​രി​ച്ച് അ​വ​നെ ത​ള്ളി​മാ​റ്റി. ര​ണ്ടു​പേ​രും കു​ള​ക്ക​ര​യി​ലെ ച​ളി​യി​ൽ ഉ​രു​ണ്ടു​വീ​ണു. മാ​തം​ഗി​യു​ടെ കൈ​ക​ൾ അ​വ​ന്റെ ക​ഴു​ത്തി​ൽ അ​മ​ർ​ന്നു. മാ​ന​ത്തി​നും ജീ​വ​നും വേ​ണ്ടി​യു​ള്ള ഒ​രു പോ​രാ​ട്ട​മാ​യി​രു​ന്നു അ​ത്. കു​ള​വും ഇ​രു​ട്ടും ച​ളി​യും കെ​ട്ടി​ക്കി​ട​ന്ന വെ​ള്ള​വും അ​വ​രു​ടെ അ​ല​ർ​ച്ച​ക​ൾ ഏ​റ്റു​വാ​ങ്ങി.

​പി​റ്റേ​ന്ന് രാ​വി​ലെ, തേ​ൻ ശേ​ഖ​രി​ക്കാ​ൻ പോ​യ പ​ണി​ക്കാ​രാ​ണ് കു​ള​ത്തി​ൽ ക​മി​ഴ്ന്നു​കി​ട​ക്കു​ന്ന ന​ഞ്ച​പ്പ​യു​ടെ ശ​രീ​രം ക​ണ്ടെ​ത്തി​യ​ത്.

മാ​തം​ഗി​യെ​യോ ആ​ത​വ​നെ​യോ പി​ന്നീ​ടാ​രും ക​ണ്ടി​ട്ടി​ല്ല. അ​വ​ളു​ടെ അ​ട​യാ​ള​ങ്ങ​ളൊ​ന്നും ത​ന്നെ ആ ​കു​ള​ക്ക​ര​യി​ൽ ഉ​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നി​ല്ല.

ഗൗ​രി കി​ത​പ്പോ​ടെ പ​റ​ഞ്ഞു​നി​ർ​ത്തി.

നീ​ലി​മ കേ​ട്ട​തൊ​ന്നും വി​ശ്വ​സി​ക്കാ​നാ​വാ​തെ സ്തം​ഭി​ച്ചി​രു​ന്നു.

​ചി​ല​ർ പ​റ​ഞ്ഞു, ന​ഞ്ച​പ്പ​യു​ടെ ആ​ക്ര​മ​ണ​ത്തി​ൽ അ​വ​ളും മ​രി​ച്ചു കു​ള​ത്തി​ലാ​ണ്ടു​പോ​യെ​ന്ന്. ഇ​തു​വ​രെ​യും അ​തു​റ​പ്പി​ക്കാ​നാ​യി ഒ​രു തെ​ളി​വും കി​ട്ടി​യി​ട്ടി​ല്ല. മ​റ്റു​ചി​ല​ർ പ​റ​ഞ്ഞു, ഭ്ര​ഷ്ട് ക​ൽ​പി​ക്ക​പ്പെ​ട്ട അ​വ​ൾ എ​ങ്ങോ​ട്ടോ നാ​ടു​വി​ട്ടു പോ​യ​താ​ണെ​ന്ന്. അ​വ​ൾ ആ​ത​വ​നു​മൊ​ത്ത് മ​ല​യാ​ള​ക്ക​ര​യി​ൽ കു​ടും​ബ​മാ​യി ജീ​വി​ക്കു​ന്നു​ണ്ട് എ​ന്നും വി​ശ്വ​സി​ക്കു​ന്ന​വ​രു​മു​ണ്ട്. വേ​റെ ചി​ല​ർ, അ​വ​ളു​ടെ പ്രേ​തം ഇ​വി​ട​ങ്ങ​ളി​ൽ ചു​റ്റി​ത്തി​രി​യു​ന്നു​ണ്ട് എ​ന്നും പ​റ​യു​ന്നു​ണ്ട്. ​കാ​ര്യ​ങ്ങ​ൾ എ​ന്താ​യാ​ലും, മാ​തം​ഗി​യെ പി​ന്നീ​ട് ആ​രും ക​ണ്ടി​ട്ടി​ല്ല.

കു​ട​കു​മ​ല​യി​ലെ കാ​ര​ണെ ച​ട​ങ്ങി​ന്റെ ച​രി​ത്ര​ത്തി​ൽ അ​വ​ളു​ടെ ക​ഥ ഒ​രു ഇ​രു​ണ്ട അ​ധ്യാ​യ​മാ​യി മാ​റി.

“ക​രി​യ​പ്പ ന​ഞ്ച​പ്പ​യു​ടെ കു​ടും​ബ​ക്കാ​ര​നാ​ണ്. മാ​തം​ഗി മ​രി​ച്ച​തി​ന് തെ​ളി​വൊ​ന്നും കി​ട്ടി​യി​ട്ടി​ല്ലാ​ത്ത​തി​നാ​ൽ എ​വി​ടെ​യെ​ങ്കി​ലും അ​വ​ൾ ജീ​വി​ച്ചി​രി​പ്പു​ണ്ടോ എ​ന്ന് അ​വ​ർ അ​ന്നു മു​ത​ൽ തി​ര​യു​ന്നു​ണ്ടാ​വ​ണം. അ​ഥ​വാ അ​വ​ളു​ടെ ശേ​ഷി​പ്പ് എ​ന്തെ​ങ്കി​ലും ഉ​ണ്ടെ​ങ്കി​ൽ അ​യാ​ള​തു ബാ​ക്കി വെ​ച്ചേ​ക്കി​ല്ല.”

ഗൗ​രി​യു​ടെ ക​ണ്ണു​ക​ൾ ക​ല​ങ്ങി.

“ദേ​വ​നും ക​രി​യ​പ്പ​യു​ടെ ആ​ളാ ചേ​ച്ചീ. നി​ങ്ങ​ളു​ടെ ചി​ത്രം അ​വ​ർ​ക്ക് ചി​ല സം​ശ​യ​ങ്ങ​ൾ കൊ​ടു​ത്തി​ട്ടു​ണ്ട്. മാ​തം​ഗി​യെ​പ്പ​റ്റി നി​ങ്ങ​ൾ​ക്ക് എ​ന്ത​റി​യാം എ​ന്ന് അ​വ​ർ​ക്ക​റി​യ​ണം. അ​തി​ന് ആ ​ചി​ത്രം വ​ര​ച്ച നി​ങ്ങ​ളെ അ​വ​ർ​ക്ക് വേ​ണം. നി​ങ്ങ​ൾ വേ​ഗം ത​ന്നെ ര​ക്ഷ​പ്പെ​ടാ​ൻ നോ​ക്ക​ണം.”

​കാ​ല​ങ്ങ​ൾ​ക്കി​പ്പു​റം, മാ​തം​ഗി എ​ന്ന റി​സോ​ർ​ട്ടി​ൽ അ​വ​ധി ആ​ഘോ​ഷി​ക്കാ​നെ​ത്തി​യ ത​ന്നെ​യോ​ർ​ത്ത് നീ​ലി​മ​ക്ക് അ​തി​ശ​യ​മാ​യി.

മാ​തം​ഗി​യു​ടെ​യും ആ​ത​വ​ന്‍റെ​യും ക​ഥ​ക​ള​റി​ഞ്ഞ​പ്പോ​ൾ, നീ​ലി​മ​ക്ക് താ​ൻ ആ ​ചി​ത്രം വ​ര​യാ​ൻ തു​ട​ങ്ങി​യ​തു മു​ത​ലു​ണ്ടാ​യി​ട്ടു​ള്ള പ​ല ചോ​ദ്യ​ങ്ങ​ൾ​ക്കും അ​നു​ഭ​വ​ങ്ങ​ൾ​ക്കു​മു​ള്ള ഉ​ത്ത​ര​മാ​ണ് ല​ഭി​ച്ച​തെ​ന്നു തോ​ന്നി. മാ​തം​ഗി​യെ​ക്കു​റി​ച്ച് കേ​ട്ട​റി​ഞ്ഞ ക​ഥ​ക​ൾ​വെ​ച്ച് താ​ൻ വ​ര​ച്ച ചി​ത്രം മാ​തം​ഗി​യു​ടേ​ത് ത​ന്നെ​യാ​ണ്. മാ​തം​ഗി​യാ​ണ് ത​ന്നെ​ക്കൊ​ണ്ട് അ​വ​ളു​ടെ ചി​ത്രം വ​ര​പ്പി​ച്ച​ത്, ത​ന്നെ ഇ​ങ്ങോ​ട്ട് കൂ​ട്ടി​ക്കൊ​ണ്ടു​വ​ന്ന​തും അ​വ​ൾ ത​ന്നെ​യാ​വും. ത​നി​ക്കും ഗൗ​രി​ക്കും ബ​ന്ധ​മു​ള്ള മ​റ്റെ​ന്തോ ര​ഹ​സ്യം കൂ​ടി ഈ ​യാ​ത്ര​ക്കു​പി​ന്നി​ൽ ബാ​ക്കി​യു​ള്ള​തു​പോ​ലെ നീ​ലി​മ അ​വ​ളോ​ടു ചേ​ർ​ന്നി​രു​ന്നു.

“ദാ, ​ഈ കു​ള​ക്ക​ര​യി​ലാ​ണ് മാ​തം​ഗി​യെ ആ​ളു​ക​ൾ അ​വ​സാ​ന​മാ​യി ക​ണ്ട​ത്.”

ആ ​രാ​വി​ൽ ഗൗ​രി​യു​മൊ​ത്ത് കു​ള​ക്ക​ട​വി​ലേ​ക്ക് ഇ​റ​ങ്ങി​യ​താ​ണ് നീ​ലി​മ. വി​ട​രു​ന്ന കാ​പ്പി​പ്പൂ​വി​ന്‍റെ മ​ണം ചു​റ്റി​ലും പ​ട​രു​ന്നു. ഗൗ​രി കാ​ൽ​ക്കീ​ഴി​ൽ നി​ന്നും ഒ​രു ക​ല്ലെ​ടു​ത്ത് പാ​യ​ൽ​പ്പ​ര​പ്പി​ലേ​ക്കി​ട്ടു.

“വേ​ണ്ട ഗൗ​രി,” നീ​ലി​മ ത​ട​ഞ്ഞു. ആ ​കു​ള​ത്തി​നെ ഒ​രു വി​ധ​ത്തി​ലും വേ​ദ​നി​പ്പി​ക്ക​രു​തെ​ന്ന് അ​വ​ൾ​ക്കു തോ​ന്നി.

ആ​ഴ​ത്തി​ലേ​ക്ക് ഒ​രു ദ്വാ​ര​മു​ണ്ടാ​യ​തു​പോ​ലെ പാ​യ​ൽ നീ​ങ്ങി. കു​ള​ത്തി​ലെ വെ​ള്ള​ത്തി​നു അ​ന​ക്ക​മു​ണ്ടാ​യി. ചു​റ്റി​ലു​മു​ള്ള മ​ര​ത്തി​ലെ ഇ​ല​ക​ൾ​ക്കും അ​ന്നേ​രം ക​മ്പ​ന​മു​ണ്ടാ​കു​ന്ന​താ​യി അ​വ​ൾ​ക്കു തോ​ന്നി.

നീ​ലി​മ പ​തി​യെ കു​ള​പ്പ​ട​വു​ക​ളി​റ​ങ്ങി വെ​ള്ള​ത്തി​ലേ​ക്കു നോ​ക്കി​നി​ന്നു. വെ​ള്ള​ത്തി​ൽ കാ​ണു​ന്ന പ്ര​തി​ബിം​ബ​ത്തി​ൽ ത​ന്‍റെ മു​ഖ​മ​ല്ലാ​തെ മ​റ്റൊ​രു മു​ഖം തെ​ളി​ഞ്ഞു വ​രു​ന്ന​താ​യി അ​വ​ൾ​ക്കു തോ​ന്നി.

“മാ​തം​ഗി!”

അ​വ​ൾ ഒ​രു ഞെ​ട്ട​ലോ​ടെ വി​ളി​ച്ചു.

കാ​റ്റ് ആ ​പേ​രി​നെ അ​തു​പോ​ലെ ത​ന്നെ അ​വ​ൾ​ക്കു തി​രി​ച്ചു​കൊ​ണ്ടു​വ​ന്നു കൊ​ടു​ത്തു. ആ​രാ​ണ് ആ ​പേ​രു വീ​ണ്ടും അ​വി​ടെ വി​ളി​ച്ച​ത് എ​ന്ന് മ​ന​സ്സി​ലാ​കാ​തെ അ​വ​ൾ കു​ള​ത്തി​ലേ​ക്കു​ത​ന്നെ നോ​ക്കി.

“ചി​ല മു​ഖ​ങ്ങ​ൾ​ക്ക് ഒ​രി​ക്ക​ലും ഈ ​നാ​ട്ടി​ൽ നി​ന്നും മാ​ഞ്ഞു​പോ​വാ​നാ​വി​ല്ല.”

ഗൗ​രി നീ​ലി​മ​യെ നോ​ക്കി ഏ​റ്റ​വും ശാ​ന്ത​മാ​യ സ്വ​ര​ത്തി​ൽ പ​റ​ഞ്ഞു.

“ചി​ല പേ​രു​ക​ൾ​ക്കും.”

അ​ന്നേ​ര​ത്ത് അ​വ​ളു​ടെ ക​ണ്ണു​ക​ളി​ലെ വി​ഷാ​ദം നീ​ലി​മ​ക്ക് വാ​യി​ച്ചെ​ടു​ക്കാ​നാ​യി.

തി​രി​ച്ചു​ന​ട​ക്കു​മ്പോ​ൾ നീ​ലി​മ​യു​ടെ കൈ​ക​ൾ ഗൗ​രി​യു​ടെ കൈ ​കോ​ർ​ത്തു പി​ടി​ച്ചി​രു​ന്നു. ആ ​പെ​ൺ​കു​ട്ടി​യു​ടെ മെ​ലി​ഞ്ഞ കൈ​വി​ര​ലു​ക​ളി​ൽ പ​ര​മ്പ​ര​യാ​യി കൈ​മാ​റി വ​രു​ന്ന ക​രു​ത്ത് നീ​ലി​മ​ക്ക് അ​നു​ഭ​വ​പ്പെ​ട്ടു. അ​തി​ന്‍റെ ഉ​റ​പ്പ് ത​ന്നി​ലേ​ക്കും പ​ട​രു​ന്ന​താ​യി അ​വ​ള​റി​ഞ്ഞു.

“ചേ​ച്ചീ, ഇ​തൊ​ന്നും ആ​രു​മ​റി​യേ​ണ്ട.” നീ​ലി​മ​യു​ടെ മ​ന​സ്സു വാ​യി​ച്ച​തു​പോ​ലെ ഗൗ​രി പ​റ​ഞ്ഞു.

“കാ​ല​ങ്ങ​ൾ​ക്കു​ശേ​ഷം മാ​തം​ഗി​യു​ടെ ചി​ത്ര​വു​മാ​യി ചേ​ച്ചി വെ​റു​തെ വ​ന്ന​ത​ല്ല.’’ ഗൗ​രി​യു​ടെ ശ​ബ്ദം സ്വ​കാ​ര്യംപോ​ലെ നീ​ലി​മ​യു​ടെ കാ​തി​ൽ മു​ഴ​ങ്ങി.

“ഞാ​നി​വി​ടെ വെ​റു​തെ കാ​ത്തു​നി​ന്ന​ത​ല്ല. മാ​തം​ഗി​ക്ക് പ​റ​യാ​നു​ള്ള​ത് കേ​ൾ​ക്കാ​നാ​ണ് ന​മ്മ​ളെ വി​ളി​ച്ചു​വ​രു​ത്തി​യ​ത്. കാ​ലം ന​മു​ക്കാ​യി കാ​ത്തു​വെ​ച്ച നി​യോ​ഗ​ങ്ങ​ളി​ലേ​ക്ക് ന​മ്മ​ൾ എ​ത്തി​ച്ചേ​രു​ക​ത​ന്നെ ചെ​യ്യും.”

നീ​ലി​മ​യു​ടെ ഉ​ള്ളി​ൽ കാ​ര​ണ​മ​റി​യാ​ത്ത ഒ​രു ആ​ത്മ​വി​ശ്വാ​സം വ​ന്നു​നി​റ​ഞ്ഞു. ഞ​ര​മ്പു​ക​ൾ തോ​റും അ​തി​ന്‍റെ തീ​വ്ര​മാ​യ ഒ​ഴു​ക്ക് അ​വ​ള​നു​ഭ​വി​ച്ചു. അ​ക​ത്തേ​ക്കു ക​യ​റു​മ്പോ​ൾ നീ​ലി​മ ഗൗ​രി​യോ​ട് പെ​ട്ടെ​ന്ന് ഒ​രാ​ഗ്ര​ഹം പ​റ​ഞ്ഞു.

“ഗൗ​രീ, എ​നി​ക്കും നി​ങ്ങ​ളെ​പ്പോ​ലെ കൊ​ഡ​വ​ചേ​ല ചു​റ്റ​ണ​മെ​ന്ന് ഒ​രാ​ഗ്ര​ഹ​മു​ണ്ട്.”

അ​വ​ളു​ടെ ആ​വ​ശ്യ​ത്തി​ന് കൗ​തു​ക​ത്തി​ൽ ക​വി​ഞ്ഞ ദൃ​ഢ​ത​യു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു.

“അ​തി​നെ​ന്താ, ഞാ​നു​ടു​പ്പി​ക്കാ​മ​ല്ലോ.”

ഗൗ​രി​യു​ടെ ക​ണ്ണി​ലും അ​ന്നേ​ര​ത്ത് പ്ര​ത്യേ​ക തി​ള​ക്ക​മു​ണ്ടാ​യി. ത​ന്‍റെ കൈ​വ​ശ​മു​ള്ള കൊ​ഡ​വ​ചേ​ല അ​വ​ൾ കൈ​യി​ലെ​ടു​ത്തു. നീ​ലി​മ​യു​ടെ ദേ​ഹ​ത്ത് അ​തു​ചു​റ്റി അ​ല​ങ്കാ​ര​ങ്ങ​ളും ആ​ഭ​ര​ണ​ങ്ങ​ളും ഇ​ടു​വി​ച്ച് തി​ള​ങ്ങു​ന്ന ക​ണ്ണു​ക​ളോ​ടെ​യും ഗൂ​ഢ​മാ​യൊ​രു പു​ഞ്ചി​രി​യോ​ടെ​യും അ​വ​ൾ നീ​ലി​മ​യെ ക​ണ്ണാ​ടി​യി​ലേ​ക്ക് തി​രി​ച്ചു​നി​ർ​ത്തി.

“മാ​തം​ഗി!”

ക​ണ്ണാ​ടി​ക്കു​മു​ന്നി​ൽ നി​ന്ന നീ​ലി​മ ത​ന്‍റെ പ്ര​തി​ബിം​ബം ക​ണ്ടു വി​റ കൊ​ണ്ടു. ഒ​ന്നു​കൂ​ടെ ക​ണ്ണാ​ടി​യി​ലേ​ക്ക് നോ​ക്കാ​നാ​വാ​തെ നീ​ലി​മ ക​ണ്ണു​ക​ളി​റു​ക്കി​യ​ട​ച്ചു. അ​ട​ഞ്ഞ ക​ണ്ണു​ക​ൾ​ക്കു​ള്ളി​ൽ നൂ​റ്റാ​ണ്ടു​ക​ൾ പ​ഴ​ക്ക​മു​ള്ള നോ​വു​ക​ൾ നി​റ​ഞ്ഞു.

“മാ​തം​ഗീ.”

ഗൗ​രി​യും നീ​ലി​മ​യെ കെ​ട്ടി​പ്പു​ണ​ർ​ന്നു!

മു​ഖ​വ​ടി​വു​ക​ളി​ൽ മാ​തം​ഗി​യു​ടെ ഷാ​ർ​പ് നെ​സ്. ഇ​രു​കൈ​ക​ളാ​ലും ഗൗ​രി ആ ​മു​ഖം തൊ​ട്ട​റി​ഞ്ഞു. ദു​ർ​മേ​ദ​സ്സി​ല്ലാ​ത്ത ഉ​റ​ച്ച പേ​ശി​ക​ൾ. നോ​ട്ട​ത്തി​ലും ഭാ​വ​ത്തി​ലും അ​തേ പ​ഴ​യ മാ​തം​ഗി.

സ​ന്ദ​ർ​ഭ​ത്തി​ലേ​ക്ക് ബോ​ധം തി​രി​ച്ചു​കി​ട്ടി​യ നീ​ലി​മ ക​ണ്ണാ​ടി​യി​ലേ​ക്ക് ക​ണ്ണു​തു​റ​ന്നു. മാ​തം​ഗി​യെ മ​ന​സ്സു​കൊ​ണ്ടു ക​ണ്ടു​നി​ന്നു.

“മാ​തം​ഗി മ​രി​ച്ചി​ട്ടി​ല്ല. അ​വ​ൾ​ക്ക് ശ​ബ്ദ​മാ​വാ​ൻ ഒ​രാ​ളെ മാ​ത്ര​മാ​ണ് അ​വ​ൾ കാ​ത്തി​രു​ന്ന​ത്.” നീ​ലി​മ​യെ നോ​ക്കി ഗൗ​രി ആ​ത്മ​വി​ശ്വാ​സ​ത്തോ​ടെ പ​റ​ഞ്ഞു.

ആ ​ശ​ബ്ദം താ​നാ​ണെ​ങ്കി​ൽ ഗൗ​രി മാ​തം​ഗി​യു​ടെ ആ​ത്മാ​വി​ന്‍റെ കാ​വ​ൽ​ക്കാ​രി​യാ​ണെ​ന്ന് നീ​ലി​മ​ക്ക് മ​ന​സ്സി​ലാ​യി.

“ഗൗ​രീ, നി​ന്നി​ൽ മാ​തം​ഗി​യെ​ക്കു​റി​ച്ച് ഇ​നി​യും പ​റ​യാ​ത്ത ര​ഹ​സ്യ​ങ്ങ​ളു​ണ്ടെ​ന്ന് എ​നി​ക്ക​റി​യാം. ഞാ​ന​ത് അ​റി​യാ​ൻ ആ​ഗ്ര​ഹി​ക്കു​ന്നി​ല്ല. മാ​തം​ഗി​യു​ടെ താ​ൽ​പ​ര്യ​ങ്ങ​ൾ സം​ര​ക്ഷി​ക്കൂ. ഞ​ങ്ങ​ൾ നാ​ളെ തി​രി​ച്ചു​പോ​കു​ന്നു.”

അ​വ​സാ​ന​ദി​വ​സം. തീ​ക്കു​ണ്ഡത്തി​ന് ചു​റ്റു​മി​രു​ന്ന് പാ​ടി​യും ആ​ടി​യും ആ​ഘോ​ഷി​ച്ച ആ ​രാ​വ് തീ​രു​മ്പോ​ൾ കോ​ട​യി​റ​ങ്ങി ചു​റ്റു​പാ​ടു​ക​ളെ അ​പ്പാ​ടേ മ​റ​ച്ചു ക​ള​ഞ്ഞി​രു​ന്നു.

ഉ​റ​ങ്ങാ​ൻ പോ​കും​മു​മ്പേ നീ​ലി​മ എ​ല്ലാ​വ​രോ​ടു​മാ​യി പ​റ​ഞ്ഞു.

“നാ​ളെ വെ​ളു​ക്കും മു​മ്പേ ത​ന്നെ പു​റ​പ്പെ​ട​ണം. അ​ത്യാ​വ​ശ്യ​മു​ണ്ട്.”

“എ​നി​ക്കും തി​ര​ക്കു​ണ്ട്. ഓ​ഫീ​സി​ൽ​നി​ന്നും അ​ർ​ജ​ന്‍റാ​യി കോ​ളു​ണ്ട്. അ​ലീ​ന​യും ചാ​ടി​പ്പ​റ​ഞ്ഞു. വേ​ഗം ത​ന്നെ ഇ​റ​ങ്ങ​ണം.”

“ഇ​വി​ടി​പ്പം തി​ര​ക്കി​ല്ലാ​ത്ത​താ​ർ​ക്കാ?” ശ്യാം ​വി​ഷ്ണു​വി​ന്‍റെ ത​ല​ക്ക് കി​ഴു​ക്കി.

“താ​ക്കോ​ൽ ദേ​വ​നെ ഏ​ൽ​പ്പി​ക്കേ​ണ്ടെ? അ​യാ​ൾ എ​പ്പൊ വ​രും.”

ശ്യാം ​തി​ര​ക്കി

“ദേ​വ​ൻ… വേ​ണ്ട. അ​തെ​ല്ലാം ഗൗ​രി ചെ​യ്തോ​ളും. അ​ങ്ങോ​ട്ട് ഏ​ൽ​പി​ച്ചാ​ൽ മ​തി. അ​വ​ളാ​ണ് ഈ ​വീ​ടി​ന്‍റെ ശ​രി​യാ​യ സൂ​ക്ഷി​പ്പു​കാ​രി.” നീ​ലി​മ ഗൗ​രി​യെ നോ​ക്കി​ക്കൊ​ണ്ട് പ​റ​ഞ്ഞു​നി​ർ​ത്തി.

ബാ​ഗു​ക​ൾ ഒ​രു​ക്കി തി​രി​ച്ചി​റ​ങ്ങും മു​മ്പേ ചു​വ​രി​ലെ മാ​തം​ഗി​യു​ടെ ചി​ത്ര​ത്തി​ലേ​ക്ക് നീ​ലി​മ ഒ​രു നി​മി​ഷം നോ​ക്കി​നി​ന്നു. “മാ​തം​ഗീ, നി​ന്‍റെ നോ​ട്ടം എ​ന്‍റെ അ​ക​ഞ​ര​മ്പി​നെ​പ്പോ​ലും തൊ​ടു​ന്നു​ണ്ട്. ക​ടും​ചോ​പ്പ് നി​റ​മു​ള്ള നി​ന്‍റെ ഓ​ർ​മ​ക​ളെ ഞാ​നേ​റ്റെ​ടു​ക്കു​ന്നു. ഒ​രു പ​ക്ഷേ ഇ​ത് നീ​യു​മാ​യു​ള്ള ഒ​രു നീ​ണ്ട കൂ​ട്ടു​യാ​ത്ര​യു​ടെ ആ​രം​ഭ​മാ​വാം. ഈ ​ഇ​രു​ളി​ന​പ്പു​റ​ത്ത് നീ ​കാ​ണാ​ത്ത ലോ​ക​മു​ണ്ട്. ന​മു​ക്കു പോ​കാം.”

“ഗൗ​രി ശ്ര​ദ്ധി​ക്ക​ണം.”

ഗൗ​രി​യു​ടെ ത​ല​മു​ടി​യി​ൽ വാ​ത്സ​ല്യ​ത്തോ​ടെ ഒ​ന്നു​ത​ഴു​കി മാ​തം​ഗി​യു​ടെ നി​ഗൂ​ഢ​മാ​യ ലോ​ക​ത്തി​ന്‍റെ ആ ​താ​ക്കോ​ൽ അ​വ​ളു​ടെ കൈ​ക​ളി​ലേ​ൽ​പിച്ചു.

അ​ർ​ഥം വേ​ർ​തി​രി​ക്കാ​നാ​കാ​ത്ത ഒ​രു പു​ഞ്ചി​രി​യോ​ടെ ഗൗ​രി നീ​ലി​മ​യെ ആ​ലിം​ഗ​നം ചെ​യ്തു.

ഇ​രു​ട്ടി​ലൂ​ടെ മി​ന്ന​ൽ വ​ഴി​തെ​ളി​ക്കും പോ​ലെ കാ​ർ മു​ന്നോ​ട്ടു​നീ​ങ്ങി.

​നീ​ലി​മ​യു​ടെ ബാ​ഗി​ൽ ചു​രു​ട്ടി​വെ​ച്ച മാ​തം​ഗി​യു​ടെ ചി​ത്രം കാ​റ്റി​ൽ പു​റ​ത്തേ​ക്ക് ത​ല​നീ​ട്ടി. അ​പ്പോ​ൾ വി​രി​യു​ന്ന കാ​പ്പി​പ്പൂ​ക്ക​ളു​ടെ ഗ​ന്ധം ചു​റ്റും പ​ര​ന്നു. ഏ​റ്റ​വും പ്രി​യ​ത​ര​മാ​യ ഒ​രു ഗ​ന്ധ​ത്തെ ആ​വാ​ഹി​ക്കു​ന്ന​തു​പോ​ലെ നീ​ലി​മ ചി​ത്ര​ത്തെ ത​ന്നോ​ടു ചേ​ർ​ത്തു​പി​ടി​ച്ചു.

ചെ​ന്താ​മ​ര​പ്പൂ​വി​ൻ… ചേ​ലു​ള്ളോ​രു പെ​ണ്ണേ… സ്പോ​ട്ടി​ഫൈ​യി​ൽ അ​പ​രി​ചി​ത​നാ​യ ഒ​രു ഗാ​യ​ക​ന്‍റെ വി​ര​ഹാ​ർ​ദ്ര​മാ​യ നാ​ട​ൻ​പാ​ട്ട്. ഫ്ര​ണ്ട് മി​റ​റി​ന്‍റെ കാ​ഴ്ച​യി​ൽ കു​ട​കു മ​ല​മേ​ലെ കോ​ട ഒ​രു നേ​ർ​ത്ത പു​ത​പ്പി​ട്ടു.

================

*1. അ​വ​ളെ ഒ​ന്നു വി​ളി​ക്കൂ

*2.സ്ത്രീ​ക​ള​ല്ലേ. എ​ഴു​ന്നേ​റ്റി​ട്ട് കാ​ണാം

*3. അ​വ​ർ വൈ​കി​യാ​ണ് ഉ​റ​ങ്ങി​യ​ത്. എ​ഴു​ന്നേ​റ്റു​വ​രാ​ൻ സ​മ​യ​മെ​ടു​ക്കും. നി​ങ്ങ​ൾ പി​ന്നീ​ട് വ​രൂ.