അ​ഴി​മു​ഖം

പ​റ​യും, മൗ​നം വി​ദ്വാ​ന് ഭൂ​ഷ​ണം. ആ ​പ​ഴ​ഞ്ചൊ​ല്ലി​ൽ പ​തി​രു​ണ്ട്. ഇ​വി​ടെ, മൗ​നി​യാ​കു​ന്ന​ത് മി​ണ്ടാ​ൻ ഒ​ന്നു​മി​ല്ലാ​ഞ്ഞ​ല്ല, ഒ​രു​പാ​ടു​ള്ള​തു​കൊ​ണ്ടാ​ണ്. അ​ത​ത്ര​യും മി​ണ്ടി​ക്കൊ​ടു​ത്തി​ട്ട് ഫ​ല​മി​ല്ലെ​ന്നു​ക​ണ്ടാ​ണ്. പ​ക്ഷേ, മി​ണ്ടാ​തി​രി​ക്ക​ല​ല്ല മൗ​നം. ഹ​ത​ശൂ​ന്യ​ത​യു​മ​ല്ല. നി​ശ്ശ​ബ്ദ​ത​യു​ടെ പ്ര​പ​ഞ്ച​ത്തി​ൽ പൂ​ണ്ടി​രി​ക്ക​ലാ​ണ്. ശ​ബ്ദ​ങ്ങ​ൾ അ​തി​ൽ വി​ല​യം​കൊ​ണ്ടി​രി​ക്ക​യാ​ണ്. ഉ​പ്പ്, ക​ട​ലി​ലെ​ന്നോ​ണം.

പേ​രോ​ർ​മ​യി​ല്ല, വു​ഡി അ​ല​ന്റെ ഏ​തോ പ​ടം. അ​തി​ലെ ഒ​രു സ​ംഭാ​ഷ​ണ​ച്ചി​ന്ത് മ​റ​വി​യേ​ൽ​ക്കാ​തെ ഇ​ന്നും മ​ന​സ്സി​ൽ; ‘‘നി​ശ്ശ​ബ്ദ​ത​യാ​ണ് ദൈ​വം, അ​ത​നു​ഭ​വി​ച്ച​റി​യാം, മ​നു​ഷ്യ​ൻ നാ​വൊ​ന്ന​ട​ക്കു​മെ​ങ്കി​ൽ.’’

എ​ങ്ങ​നെ​യാ അ​നു​ഭ​വി​ക്കു​ക?

ഒ​ന്നേ​യു​ള്ളൂ വ​ഴി: സ്വ​യം നാ​വ​ട​ക്കു​ക. അ​തി​ന് സം​സാ​ര​ത്തി​ൽ​നി​ന്നു വേ​റി​ട​ണം -ത​നി​യെ, താ​നേ. ക​ഴി​യു​മോ?

ഉ​രി​യാ​ടാ​നു​ള്ള ത്വ​ര മ​നു​ഷ്യ​ന്റെ ഉ​ട​പ്പി​റ​പ്പാ​ണ്. അ​സ്പ​ഷ്ട​ശ​ബ്ദ​ശ​ക​ല​ങ്ങ​ളി​ൽ ഇ​യ​മ്പി​ത്തു​ട​ങ്ങി പേ​ശു​വ​ഴ​ക്ക​ത്തി​ലേ​ക്ക് ഇ​ഴു​കി​ച്ചേ​രു​ക​യാ​ണ് ക്ര​മേ​ണ. അ​ങ്ങ​നെ ശ​ബ്ദ​സാ​ഗ​ര​ത്തി​ന്റെ പ്ര​ജ​യും ഇ​ര​യു​മാ​കു​ന്നു, മ​നു​ഷ്യ​ൻ. ഉ​രി​യാ​ട്ട​മാ​ണ് ഉ​യി​രി​ന്റെ തെ​ളി​വെ​ന്ന​വ​ൻ ഉ​റ​പ്പി​ക്ക​യാ​യി, സ്വ​യം. പി​ന്നെ​ങ്ങ​നെ കൈ​വി​ടും ആ ​പ്രാ​ണ​നാ​ഡി?

പ​റ​യും, മൗ​നം വി​ദ്വാ​ന് ഭൂ​ഷ​ണം. ആ ​പ​ഴ​ഞ്ചൊ​ല്ലി​ൽ പ​തി​രു​ണ്ട്. ഇ​വി​ടെ, മൗ​നി​യാ​കു​ന്ന​ത് മി​ണ്ടാ​ൻ ഒ​ന്നു​മി​ല്ലാ​ഞ്ഞ​ല്ല, ഒ​രു​പാ​ടു​ള്ള​തു​കൊ​ണ്ടാ​ണ്. അ​ത​ത്ര​യും മി​ണ്ടി​ക്കൊ​ടു​ത്തി​ട്ട് ഫ​ല​മി​ല്ലെ​ന്നു ക​ണ്ടാ​ണ്. പ​ക്ഷേ, മി​ണ്ടാ​തി​രി​ക്ക​ല​ല്ല മൗ​നം. ഹ​ത​ശൂ​ന്യ​ത​യു​മ​ല്ല. നി​ശ്ശ​ബ്ദ​ത​യു​ടെ പ്ര​പ​ഞ്ച​ത്തി​ൽ പൂ​ണ്ടി​രി​ക്ക​ലാ​ണ്. ശ​ബ്ദ​ങ്ങ​ൾ അ​തി​ൽ വി​ല​യം​കൊ​ണ്ടി​രി​ക്ക​യാ​ണ്. ഉ​പ്പ്, ക​ട​ലി​ലെ​ന്നോ​ണം.

ആ​ദ്യ​മാ​യി കാ​ടു കാ​ണാ​ൻ പോ​യ േന​രം. ഏ​താ​നും നാ​ൾ കാ​ട​ക​ത്ത്. കൂ​ട്ടി​നൊ​രു ചെ​റു ച​ങ്ങാ​തി​ക്കൂ​ട്ട​മു​ണ്ടാ​യി​ട്ടും മു​ഴ​ച്ചു​നി​ന്ന​ത് നി​ശ്ശ​ബ്ദ​ത. ഒ​പ്പം ക​രു​തി​യ പാ​ഥേ​യ​മാ​യി​രു​ന്നി​ല്ല​ത്. അ​തി​ഥി​ക​ൾ​ക്ക് ആ​തി​ഥേ​യ ക​രു​തി​െ​വ​ച്ച​താ​യി​രു​ന്നു. കൂ​ട്ട​രെ​ല്ലാം അ​തേ​റ്റു​വാ​ങ്ങി മൗ​നി​ക​ളാ​യി. സം​സാ​ര​ശ​ബ്ദം ക​ഷ്ടി, അ​ത്യാ​വ​ശ്യ വി​നി​മ​യ​ത്തി​നു​മാ​ത്രം. അ​ൽ​പ​വാ​ക്കു​ക​ൾ​ക്കുേ​പാ​ലും കു​ശു​കു​ശു​പ്പി​ന്റെ പ​ടു​തി. അ​ല്ലാ​ത്ത​പ്പോ​ൾ നാ​വ​ട​ങ്ങാ​ത്ത പ​ല​രും ഇ​പ്പോ​ൾ വ​ല്മീ​ക​ത്തി​ലാ​യ മ​ട്ട്. സ​മ്മ​ർ​ദ​മൊ​ന്നു​മി​ല്ലാ​തെ, പ്രേ​ര​ണ​യേ​തു​മി​ല്ലാ​തെ അ​തൊ​രു പു​ത്ത​ൻ സ്വാ​ഭാ​വി​ക​ത​യാ​യി.

നാ​ട്ടി​ൽ മ​ട​ങ്ങി​യെ​ത്തി​യ​തും ക​ളം മാ​റി, എ​ങ്ങും ചി​ല​പ്പ് നി​ര​ന്ത​രം. മ​നു​ഷ്യ​രു​ടെ, യ​ന്തി​ര​ങ്ങ​ളു​ടെ, ജീ​വ​ച​ല​ന​ങ്ങ​ളു​ടെ. മു​മ്പ് അ​തൊ​ക്കെ സ​ഹ​നീ​യ​മാ​യി​രു​ന്നു. കാ​ട​നു​ഭ​വ​ശേ​ഷം പ​ക്ഷേ അ​തി​നൊ​ക്കെ അ​സ്വാ​ഭാ​വി​ക​ത. ഒ​ച്ച, ദേ​ഹ​നീ​രു വ​റ്റി​ക്കു​മ്പോ​ലെ. സം​സാ​രം വ​ല്ലാ​തെ​ക​ണ്ട് ക്ഷീ​ണി​പ്പി​ക്കു​ന്നെ​ന്ന പ​രി​ഭ​വം, മു​ൻ​വാ​ചാ​ല​ർ ചി​ല​ർ​ക്ക്. ടി.​വി ചാ​ന​ലു​ക​ളി​ൽ തി​മി​ർ​ത്തു​പെ​യ്യു​ന്നു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു വാ​മ​ഴ, ച​റ​പ​റ. കീ​ശ​ഫോ​ണു​ക​ൾ തു​രു​തു​രെ ചൊ​രി​യു​ന്നു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു സൊ​റ​മാ​രി, കു​ണു​കു​ണെ. ‘‘മ​ട​ങ്ങി​പ്പോ​യാ​ലോ?’’ കൂ​ട്ട​രി​ൽ ചി​ല​ർ അ​ങ്ങ​നെ​പോ​ലും കൊ​തി​ച്ചു. പ​ക്ഷേ, ജീ​വി​തം നാ​ട്ടി​ലി​ട്ട ന​ങ്കൂ​രം പി​ഴാ​ൻ മ​ടി, ബ​ന്ധ​ച്ച​ങ്ങ​ല​ക​ളു​ടെ പി​ടി. എ​ന്താ​ണീ ത്രാ​സ​ത്തി​നു പി​ന്നി​ൽ?

കാ​ട്ടി​ലാ​യി​രി​ക്കെ, അ​റി​യാ​തെ ആ​ണ്ടു​പോ​വു​ന്നു ഗാ​ഢ​മാ​യൊ​രു നി​ശ്ശ​ബ്ദ​ത​യി​ൽ. പ്ര​കൃ​തി​യു​ടെ ജീ​വ​ന​ക്രി​യ​ക​ൾ​ക്ക് മ​ന​സ്സു​കൊ​ടു​ക്കാ​ൻ വ​ഴി​തു​റ​ക്കു​ന്നു, കൃ​ത്രി​മ ന്യാ​യീ​ക​ര​ണം ഒ​ന്നു​മി​ല്ലാ​തെ ത​ന്നെ -ത​ത്ത്വ​ശാ​സ്ത്ര​ങ്ങ​ളു​ടെ​യോ പ്ര​കൃ​തി​പ്രേ​മ​ത്തി​ന്റെ​യോ ഒ​ന്നും. വാ​ചി​ക​പ്പേ​ശി​ന്റെ ജീ​വ​ന ധ​ർ​മം (ജീ​വി​ച്ചി​രി​ക്കു​ന്നെ​ന്ന തോ​ന്ന​ലു​റ​പ്പി​ക്ക​ൽ) ഇ​വി​ടെ അ​സം​ഗ​ത​മാ​വു​ന്നു. വാ​സ്ത​വ​ത്തി​ൽ, സം​സാ​ര​ത്തോ​ടു​ള്ള അ​ന്ധ​ബാ​ധ​യ​ല്ലേ മ​നു​ഷ്യ​ർ​ക്കി​ടെ പ്ര​തി​ബ​ന്ധ​ങ്ങ​ൾ പ​ടു​ക്കു​ന്ന​ത് -ശ​ബ്ദ​വി​നി​മ​യം പ​ണി​യു​ന്ന ബ​ന്ധ​ങ്ങ​ളെ​ല്ലാ​മി​രി​ക്കെ​യും? നി​ശ്ശ​ബ്ദ​ത​യു​ടെ ഇ​ടം നൃ​ശൂ​ന്യ​മെ​ന്നും അ​വി​ട​ന്ന് ഒ​ന്നു​മു​ണ്ടാ​വി​ല്ലെ​ന്നു​മു​ള്ള ധാ​ര​ണ പാ​കു​ന്ന പ്ര​തി​ബ​ന്ധ​ങ്ങ​ൾ. മൗ​നം വാ​ചാ​ല​മെ​ന്നൊ​ക്കെ മോ​ടി​വാ​ക്കോ​തും, മൗ​ന​ഭ​യം പു​ല​ർ​ത്തി​ക്കൊ​ണ്ടു​ത​ന്നെ. വാ​ക്കി​ൻ​മേ​ട ചി​ക​ഞ്ഞ പ​ഴ​യൊ​രു പേ​ന നു​ള്ളി​ത്ത​ന്ന​തോ​ർ​മി​ച്ചാ​ൽ, ‘‘സം​സാ​രം ഹൃ​ദ​യം ത​ക​ർ​ക്കു​ന്ന മൗ​ഢ്യം, വാ​ക്കു​ക​ളു​ടെ.’’ (ഫോ​ക്നെ​ർ).

മ​റ്റൊ​രു വ​ഴി​ക്ക് ഇ​തി​ലും പ​ച്ച​ക്ക് ഇ​തേ നേ​ര് പ​റ​ഞ്ഞ മ​റ്റൊ​രാ​ളു​ണ്ട്, മോ​റി​സ് പോ​ണ്ടി: ‘‘സെ​സാ​നു ശേ​ഷ​മു​ള്ള ചി​ത്ര​ക​ല കാ​ണു​മ്പോ​ൾ (ശ​വ) സം​സ്കാ​ര​ത്തി​ൽ പ​ങ്കെ​ടു​ത്ത​ശേ​ഷം സം​സാ​ര​ത്തി​ലേ​ക്ക് തി​രി​ച്ചെ​ത്തി​യ​പോ​ലെ തോ​ന്നു​ന്നു. ഉ​പ​മേ​യം വി​ട്ട് ഉ​പ​മാ​നം മാ​ത്രം നോ​ക്കൂ -മ​ര​ണ​മു​ഖ​ത്ത് ആ​ശ്ലേ​ഷി​ച്ച മൂ​ക​ത​യി​ൽ​നി​ന്ന് മി​ണ്ടാ​ട്ട​ത്തി​ന്റെ ബ​ഹ​ളി​മ​യി​ലേ​ക്കു​ള്ള മ​ട​ക്ക​മെ​ന്ന്! അ​തി​ലു​ണ്ട് സാ​ര​സ​ർ​വ​സ്വം. പു​ല​ർ​ച്ച​യു​ടെ സാ​ക്ഷ്യ​മാ​യി മ​നു​ഷ്യ​ൻ ക​രു​തു​ന്ന സം​സാ​രം സ​ത്യ​ത്തി​ൽ അ​വ​ന്റെ സ്ഥാ​യി​യ​ല്ല. ആ​രു​ഢം നി​ശ്ശ​ബ്ദ​ത​യാ​ണ്. അ​തി​ൽ​നി​ന്നു​ള്ള വ്യ​തി​യാ​ന​മാ​ണ് സം​സാ​രം. അ​ഥ​വാ, നി​ശ്ശ​ബ്ദ​ത​യാ​ണ് ന​മ്മു​ടെ സ്വാ​ഭാ​വി​ക​നി​ല. പ​ക്ഷേ, ന​മു​ക്കെ​പ്പ​ഴും നേ​രു പി​ഴ​യ്ക്കു​ന്നു -മൗ​നം മ​രി​പ്പെ​ന്ന് ധ​രി​ച്ചു​വ​ശാ​വു​ന്നു.

ശ്ര​ദ്ധി​ക്കി​ല​റി​യാം, നി​ശ്ശ​ബ്ദ​ത ഒ​റ്റ​യൊ​റ്റ ജീ​വി​ക​ളു​ടെ വൈ​യ​ക്തി​ക മൗ​ന​മ​ല്ല. പ്ര​കൃ​തി​യു​ടെ സാ​ധാ​ര​ണ പ്ര​കൃ​ത​മാ​ണ്. ശ​ബ്ദ​ത്തി​ന്റെ വി​പ​രീ​ത​മ​ല്ല​ത്. നി​ശ്ശ​ബ്ദ​ത​ക്കു​ള്ളി​ലാ​ണ് ശ​ബ്ദ​ങ്ങ​ള​ത്ര​യും നി​ർ​ലീ​ന​മാ​വു​ക. ക​ട​ലി​ന്റെ നി​രു​ദ്ധ​മാ​യ നി​ശ്ശ​ബ്ദ​ത ഭേ​ദി​ക്കാ​ൻ അ​ല​റു​ന്ന അ​ല​മാ​ല​ക​ൾ​ക്കാ​വു​മോ? മ​നു​ഷ്യ​ഭാ​ഷ​യു​ടെ അ​സാ​ന്നി​ധ്യ​ത്തേ​ക്കാ​ൾ അ​തി ബൃ​ഹ​ത്താ​ണ് പ്ര​കൃ​തി​യു​ടെ ഈ ​സാ​ന്ദ്ര​ഭാ​ഷ. സ​ർ​വം ഉ​ൾ​പ്പേ​റു​ന്ന ആ​ലിം​ഗ​ന​ത്തി​ന്റെ അം​ഗ​രൂ​പ​മാ​ണ​തി​ന്. നി​ര​ന്ത​രം ഉ​തി​രു​ന്ന, എ​ന്നാ​ൽ ഉ​ൾ​പ്പി​ടി​ക്കൊ​തു​ങ്ങാ​ത്ത, ഓ​ജ​സ്സി​ന്റെ ആ​ശ്ലേ​ഷം.

വി​നി​മ​യ ശൂ​ന്യ​ത​യ​ല്ലി​ത്, പ്ര​കൃ​തി​യു​ടെ സ​ജീ​വ ക്ഷ​ണി​ത​മാ​ണ്. സൗ​മ്യം, പ​ക്ഷേ ശ​ക്തം. ആ ​വി​ളി​ക്ക് മ​നം കൊ​ടു​ക്കു​ക എ​ന്നാ​ൽ നി​ർ​മ​ല ശ്ര​ദ്ധ​ക്ക് വി​ധേ​യ​മാ​ക​ലാ​ണ്. ഈ ​അ​ർ​പ്പ​ണ​ത്തി​ലാ​ണ് നാം ​നി​ശ്ശ​ബ്ദ​ത​യി​ലാ​ഴു​ക. ആ​ണ്ടു​പോ​വു​ന്ന​ത് ആ​ഴ​ത്തി​ലേ​ക്കാ​ണ്. അ​വി​ടെ കാ​ത്തി​രി​പ്പു​ണ്ട്, വ​ള​രെ വ​ള​രെ വ്യ​ത്യ​സ്ത​മാ​യൊ​രു വാ​സ​ന്ത സ്പ​ർ​ശം. മ​റു​ത്തു ധ​രി​ക്കേ​ണ്ട, മാ​യി​ക​മൊ​ന്നു​മി​ല്ല​തി​ൽ. മ​നു​ഷ്യ​ന​ട​ങ്ങു​ന്ന സ്വാ​ഭാ​വി​ക​ലോ​ക​ത്തി​ന്റെ സാ​ന്നി​ധ്യം അ​പ്പ​ടി​യു​ണ്ട് ആ ​സ്പ​ർ​ശ​ത്തി​ൽ. ഉ​ല​കം ചു​റ്റി കാ​ട​റി​ഞ്ഞ ആ ​ആ​ഫ്രി​ക്കോ​നാ​തി​രി, ലോ​റ​ൻ​സ് വാ​ൻ​ഡെ​ർ പോ​സ്റ്റ്. അ​യാ​ൾ കു​റി​ക്കു​ന്നു​ണ്ട് ഒ​രു പെ​രു​മ​ഴ​ക്കാ​ല​ത്ത് ജ​പ്പാ​നി​ലെ ഹൊ​കൈ​ഡോ​യി​ൽ ച​ങ്ങാ​തി​ക്കൊ​പ്പം ചു​റ്റി​യ​തി​െ​ന്റ വി​ശേ​ഷം. പി​ന്നെ, ന​ന​വു​ണ​ക്കാ​ൻ ഒ​രു പീ​ടി​ക​യി​ൽ ഓ​ടി​ക്ക​യ​റി​യ​ത്. അ​വി​ടെ ഒ​രു മു​റി​യു​ടെ പി​ൻ​കോ​ണി​ൽ​നി​ന്ന് തി​ടു​ക്ക​നെ - ‘‘...ഒ​രു പ​ക്ഷി പാ​ടി​ത്തു​ട​ങ്ങു​ന്നു.

മു​റി പാ​ടേ നി​ശ്ശ​ബ്ദ​ത​യി​ല​ക​പ്പെ​ട്ടു. അ​ത്ര​ക്ക് സു​ന്ദ​രം, സു​വ്യ​ക്തം, ആ​ധി​കാ​രി​കം ആ ​പാ​ട​ൽ. ക​ണ്ണു​ക​ൾ ഈ​റ​ന​ണി​ഞ്ഞു​പോ​യി, ച​ങ്ങാ​തി​യു​ടെ​യും... എ​ത്ര​നേ​രം അ​തു പാ​ടി​യെ​ന്ന​റി​യി​ല്ല, പ​ക്ഷേ ആ ​നി​ശ്ശ​ബ്ദ​ത മു​റി​ഞ്ഞ​തേ​യി​ല്ല. ഒ​രൊ​റ്റ സ്പൂ​ണോ ഗ്ലാ​സോ ക​പ്പോ ഇ​ട​പെ​ട്ടി​ല്ല, ഒ​ച്ച​കൊ​ണ്ട്. കു​ശി​നി​യി​ൽ​നി​ന്ന് പ​ണി​ക്കാ​രു​ടെ​യോ പാ​ത്ര​ങ്ങ​ളു​ടെ​യോ ക​ല​മ്പ​ലൊ​ന്നും വ​ന്ന് ഭം​ഗ​മു​ണ്ടാ​ക്കി​യി​ല്ല. ഒ​രി​ട​ത​ട​വി​നും ഇ​ട​മി​ല്ലാ​ത്ത​ത്ര സ​മ​യ​ര​ഹി​ത​മാ​യി​രു​ന്നു ആ ​നി​മി​ഷ​ങ്ങ​ൾ. കാ​ര​ണം, മാ​ന​സി​ക​മാ​യ സ​ക​ല ബാ​ധ​ക​ളി​ൽ​നി​ന്നും മു​ക്ത​മാ​യി​രു​ന്നു ആ ​സ​മ​യ​മാ​ത്ര​ക​ൾ, നി​റ​ഞ്ഞു​നി​ന്ന​ത്, ഒ​രു കു​ഞ്ഞു​പ​ക്ഷി​യു​ടെ കു​ഞ്ഞു​ട​മ്പി​ൽ നി​ക്ഷേ​പി​ച്ച സൃ​ഷ്ടി​യു​ടെ ഇ​ച്ഛ മാ​ത്രം. ഹൃ​ദ​യം തൊ​ണ്ട​യി​ലെ​ടു​ത്ത് സ്വ​ന്തം ഉ​ൺ​മ​യു​ടെ പൂ​ർ​ണാ​ർ​ഥം ആ ​ജീ​വി വീ​ണ്ടെ​ടു​ക്കു​മ്പോ​ലെ...’’ (Yet Being Someone Other).

കാ​ട​രി​ക​ത്തെ ആ ​പീ​ടി​ക​മു​റി​യി​ൽ സ്വ​ന്തം ഉ​ൺ​മ​യു​ടെ അ​ർ​ഥ​പൂ​ർ​ണി​മ അ​നു​ഭ​വി​ച്ച​റി​യു​ക​യാ​യി​രു​ന്നു ആ ​ച​ങ്ങാ​തി​ക​ൾ. ഏ​തു ജീ​വി​ത​ത്തി​ലും അ​ന്ത​ർ​ഹി​ത​മാ​യ അ​തി​ന്റെ അ​ഴ​കി​നൊ​രു ആ​ർ​ജ​വ​മു​ണ്ട് -നേ​രി​ന്റെ, നി​റ​വി​ന്റെ.

പ​റ​വ​ക​ൾ​ക്കു മാ​ത്ര​മ​ല്ല മേ​ഘ​ഭാ​ര​മു​ള്ള നാ​ദ​ങ്ങ​ൾ. കാ​ട്ടി​ൽ മാ​ത്ര​മ​ല്ല നാ​ട്ടി​ലും മു​ഴ​ങ്ങു​ന്നു​ണ്ട​ത്, കാ​തു കൊ​ടു​ക്കി​ല​റി​യാം. മാ​ങ്കൊ​മ്പി​ലി​രു​ന്ന് അ​യ​ൽ​ക്കി​ളി​ക​ളോ​ടു ക​യ​ർ​ക്കു​ന്ന അ​ണ്ണാ​റ​ക്ക​ണ്ണ​ന്റെ ശ്ചി​ൽ... ശ്ചി​ൽ...., എ​ച്ചി​ൽ​പ്പ​റ്റ് പ​ങ്കി​ടാ​ൻ കൂ​ട്ട​രെ വി​ളി​ക്കു​ന്ന കാ​ക​ന്റെ സ്ക്രാ... ​സ്ക്രാ..., അ​ന്തി​ക്കൂ​രാ​പ്പി​ന് പാ​ട​ത്തു​റ​സ്സി​ൽ പ​ക​ർ​ന്നാ​ടു​ന്ന മാ​ക്രി​ക​ളു​ടെ ബേ​ക്രോം... ബേ​ക്രോം..., ഉ​റ​ക്ക​ച്ച​ട​വി​ലാ​യ രാ​മാ​നം നി​റ​ക്കു​ന്ന ചീ​വീ​ടു​ക​ളു​ടെ ച്റീ...​ച്റീ... എ​ല്ലാം ഉ​തി​രു​ന്ന​ത് ഒ​രേ നാ​ഭി​യി​ൽ​നി​ന്ന്: നി​ശ്ശ​ബ്ദ​ത. കാ​തൊ​രു​ക്കി, മ​ന​മോ​ർ​ത്താ​ൽ അ​റി​യും, മ​നു​ഷ്യ​നാ​ദ​ങ്ങ​ളെ മ​നു​ഷ്യേ​ത​ര നി​നാ​ദ​ങ്ങ​ൾ ക​ണ്ടു​മു​ട്ടു​ക​യാ​ണ്, വാ​ക്ക​ഴി​ഞ്ഞ അ​ഴി​മു​ഖ​ത്ത്. ശ്ര​വ​ണ​പു​ട​ങ്ങ​ൾ ഏ​റ്റു​വാ​ങ്ങു​ന്ന അ​വ​യു​ടെ സ്വ​ര​വ്യ​ഞ്ജ​ന​ങ്ങ​ൾ ജീ​വി​ത​ത്തി​ന്റേ​തു​ത​ന്നെ -ജീ​വ​ന സ്വാ​ർ​ഥ​ങ്ങ​ളി​ൽ പൂ​ണ്ട് ന​മ്മ​ൾ കാ​തേ​കാ​തെ വി​ട്ട​വ. ഈ ​അ​നു​ഭ​വ​ത്തി​നു​ണ്ടോ യു​ക്ത​മാ​യ വാ​ക്ക്? ക​ണ്ടെ​ത്തി​യാ​ലും പൊ​ലി​ക്കു​മോ സ​ക്ത​മാ​യ ധ്വ​നി?

വാ​ക്ക് വാ​ക്ക് വാ​ക്ക്... മ​നു​ഷ്യ​നെ​ന്നും അ​തി​ന്റെ പി​ന്നാ​ലെ​യാ​ണ്. ഈ ​മ​ണ്ട​ലൊ​ന്നു മ​തി​യാ​ക്കാ​നാ​വു​മോ, വ​ല്ല​പ്പോ​ഴെ​ങ്കി​ലും? എ​ങ്കി​ൽ​ത്ത​ന്നെ എ​ത്ര​നേ​ര​മി​രി​ക്കാം മി​ണ്ടാ​ട്ട​മി​ല്ലാ​ണ്ട്?

ഒ​രു​ത്ത​ര​മി​ങ്ങ​നെ: ഒ​റ്റ​ക്കി​രി​പ്പോളം.

ഒ​റ്റ​ക്ക​ല്ലെ​ങ്കി​ലോ? ഒ​പ്പ​മു​ള്ളോ​രു​ടെ ഇ​തേ ശേ​ഷി ആ​ശ്ര​യി​ച്ചി​രി​ക്കും ഫ​ലം. മൗ​ന​ത്തി​ന്റെ ഉ​യി​ര​റി​ഞ്ഞി​ട്ടി​ല്ലാ​ത്തോ​ർ​ക്ക് അ​തെ​ന്നും വീ​ർ​പ്പു​മു​ട്ടാ​ണ്. മി​ണ്ടി​പ്പ​റ​ഞ്ഞി​രി​ക്കാ​ൻ ആ​ളി​ല്ലെ​ങ്കി​ൽ ഫോ​ണെ​ടു​ക്കും, അ​വി​ട​ത്തെ പ്ര​വാ​സ​ലോ​ക​ത്ത് മ​ന​സ്സ​ഴി​ച്ചു​വി​ടും. ഒ​ന്നു​മൊ​ത്തി​ല്ലെ​ങ്കി​ൽ ത​ന്ന​ത്താ​ൻ പി​റു​പി​റു​ക്ക​െ​യ​ങ്കി​ലും. ഉ​രി​യാ​ട്ടി​ലേ ഉ​യി​രു​ള്ളൂ -ആ ​വി​ചാ​ര​വ​ഴ​ക്ക​മാ​ണ് കെ​ണി, ത​ട​സ്സം -നി​ശ്ശ​ബ്ദ​ത​യു​ടെ നാ​ദം കേ​ൾ​പ്പ​തി​ന്. ശ​ബ്ദ​ര​ഹി​ത​മാ​ണ് നി​ശ്ശ​ബ്ദ​ത​യെ​ന്ന ധാ​ര​ണ​യി​ലാ​ണ് കെ​ണി​ക്ക് കു​രു​ക്കേ​റു​ക. സ​ത്യ​ത്തി​ൽ, അ​പ​രി​ചി​ത​മാ​യ​കൊ​ണ്ട് നി​ശ്ശ​ബ്ദ​ത നി​ർ​ജീ​വ​മെ​ന്ന് ക​രു​തി​പ്പോ​ക​യ​ല്ലേ? ഏ​കാ​ന്ത​രാ​വൊ​ന്നി​ൽ അ​ര​ണ്ട ക​വി​മ​ന​സ്സ് മ​ന്ത്രി​ച്ച​പോ​ലെ,

‘‘വാ​ക്കും അ​ർ​ഥ​വു​മി​ല്ലാ​ത്ത നി​ശ്ശ​ബ്ദ​ത​യു​ടെ

ഇ​രു​ണ്ട സം​ഗീ​തം​മാ​ത്രം’’ (ഒ​രു ദി​നാ​ന്ത്യ​ക്കു​റി​പ്പ്/ ബാ​ല​ച​ന്ദ്ര​ൻ ചു​ള്ളി​ക്കാ​ട്)

നേ​രു​ത​ന്നെ, തീ​ർ​ത്തും വ്യ​ത്യ​സ്തം​ത​ന്നെ​യാ​ണ​ത്, പ​രി​ചി​ത ശ​ബ്ദ​ങ്ങ​ളി​ൽ​നി​ന്ന്, പ​തി​വു കേ​ൾ​വി​ക​ളി​ൽ​നി​ന്ന്. പ്ര​ശ്ന​മ​പ്പോ​ൾ അ​പ​രി​ചി​ത​ത്തോ​ടു​ള്ള പേ​ടി​യാ​ണെ​ന്നു വ​രു​ന്നു. പേ​ടി, അ​നു​ഭ​വ​ത്തെ ചെ​റു​ക്കും. അ​തി​നു മു​ഖം​കൊ​ടു​ക്കാ​ൻ മ​നം മ​ടി​ക്കും. അ​ങ്ങ​നെ, പ​രി​ചി​ത​ങ്ങ​ളു​ടെ 0-വ​ട്ട​ത്തി​ൽ ക​രു​ങ്ങി​ക്കി​ട​ക്കും, മ​നു​ഷ്യ​ൻ.

നി​ശ്ശ​ബ്ദ​ത​ക്ക് പ​ക്ഷേ മ​റ്റൊ​രു ത​ല​മു​ണ്ട് -സ​മ​യ​ബോ​ധം നി​ല​യ്ക്കു​ന്നി​ടം. ‘അ​ന്നേ​ര’​മാ​ണ് അ​കം മി​ഴി​വു നേ​ടു​ക. ആ ​നേ​ര​മി​ല്ലാ​നേ​ര​ത്ത്. കാ​ര​ണം, സ​മ​യം ത​ത്ര​മാ​ണ്, വൃ​ഥ​ക​ളാ​ണ്, ആ​ശ​നി​രാ​ശ​ക​ളാ​ണ്. തീ​ർ​ത്തും വൈ​ചാ​രി​കം. സ​മ​യ​മൊ​ന്നു നി​ല​യ്ക്കു​മ്പോ​ൾ ഈ ​യാ​ത​ന​ക​ളി​ൽ​നി​ന്നു മു​ക്ത​മാ​വു​ന്നു മ​ന​സ്സ് -ത​ൽ​ക്കാ​ല​ത്തേ​ക്കെ​ങ്കി​ലും. അ​തൊ​രു വി​മ​ലീ​ക​ര​ണ​മേ​കു​ന്നു കാ​ഴ്ച​ക്ക്, കേ​ൾ​വി​ക്ക്. എ​ങ്ങോ ല​യി​ച്ച​ലി​യു​മ്പോ​ലെ. കാ​ല​മാ​ത്ര​ക​ൾ അ​ണു​വ​ണു കൊ​ട്ടി​ക്ക​യ​റി ശ​ബ്ദ​ഗോ​പു​രം തീ​ർ​ത്ത് താ​യ​മ്പ​ക ഒ​ടു​വി​ലെ​ത്തി​ക്കു​ത്തി​നി​ൽ​ക്കു​ന്ന ആ ​അ​റ്റ​ബി​ന്ദു​വു​ണ്ട​ല്ലോ -സ​ർ​വം നി​ല​ച്ച അ​വ​സാ​ന ഠിം. ​സ​മ​യം സ്തം​ഭി​ച്ച നി​മി​ഷം. സെ​സ്ലാ​വ് മി​ലോ​സ് ഒ​പ്പി​വെ​ച്ചി​ട്ടു​ണ്ട് ആ ​മു​ഹൂ​ർ​ത്തം:

ഓ​ടു​ക​യാ​യി​രു​ന്നു ഞാ​ൻ

പ​ട്ടു​ട​യാ​ട ഉ​ല​ഞ്ഞി​ള​ക​വേ

മു​റി​ക​ളൊ​ന്നൊ​ന്നാ​യ് മാ​റി​മാ​റി

നി​ർ​ത്താ​തെ

ഒ​രൊ​ടു​വാ​തി​ലു​ണ്ടെ​ന്ന്

നി​ന​ച്ച്.

അ​ധ​ര​ങ്ങ​ളു​ടെ ആ​കൃ​തി,

ഒ​രാ​പ്പി​ൾ

ഉ​ടു​പ്പി​ൽ കു​ത്തി​യ പൂ​വ്-

ഉ​ണ്ടാ​യി​രു​ന്ന​ത​ത്ര​മാ​ത്രം

അ​റി​യാ​നു​മെ​ടു​ക്കാം.

സ്ഥ​ല​കാ​ല​ങ്ങ​ളു​ടെ സം​യോ​ഗ​രാ​ശി​യി​ലാ​ണ് നാം ​ക​ഴി​ഞ്ഞു കൂ​ടു​ന്ന​ത്. നി​മി​ഷ​ത്തി​ന്റെ കേ​വ​ല​ത​യി​ൽ സ​ക​ല​തും സം​ഗ​മി​ക്കു​ന്നു. അ​ക്കാ​ര്യം മു​ന്നേ ചൂ​ണ്ടി​ത്ത​ന്ന മ​റ്റൊ​രാ​ളു​ണ്ട്, ഒ​ക്ടാ​വ്യോ പാ​സ്:

ഒ​രു നി​മി​ഷ​ത്തേ​ക്ക്, ചി​ല​പ്പോ​ൾ,

നാം ​കാ​ണു​ന്നു-

ക​ണ്ണാ​ല​ല്ല, മ​ന​സ്സാ-

കാ​ലം വി​ശ്രാ​ന്തി​യി​ൽ,

ലോ​കം പാ​തി മാ​യു​ന്നു,

നി​രാ​മ​യ​ദേ​ശം തെ​ളി​യു​ന്നു.

നി​ർ​മ​ല​രൂ​പ​ങ്ങ​ൾ, സാ​ന്നി​ധ്യ​ങ്ങ​ൾ

അ​ന​ക്ക​മ​റ്റ് പൊ​ന്തി​ക്കി​ട​ക്കു​ന്നു

നാ​ഴി​ക​മേ​ൽ...

പു​ഴ​യൊ​ന്ന് നി​ല​യ്ക്കു​ന്നു.

സ​മ​യ​ത്തി​ന്റെ മ​റു​പു​റ​ത്തേ​ക്കു​ള്ള ജാ​ല​ക​മാ​ണീ നി​മി​ഷം. നി​ശ്ശ​ബ്ദ​ത​യു​ടെ തു​റ​മു​ഖ​ത്ത് ഒ​രു​നോ​ക്കു കാ​ണാ​മ​ത്, മി​ന്നാ​യം പോ​ലെ. ‘നി​ത്യ​ത’ എ​ന്നും മ​റ്റും വാ​ക്കി​ൻ​പൂ​ട്ടി​ട്ട് ത​ള​ച്ചൊ​തു​ക്ക​രു​ത്. കാ​ര​ണം വാ​ക്കു​ക​ളെ ഏ​തു കോ​ല​ത്തി​ലു​മാ​ക്കാം. മ​നം മ​യ​ക്കാ​ൻ, അ​നു​ഭ​വം മാ​യ്ക്കാ​ൻ. വാ​ക്കു​ക​ൾ നാ​മ​ങ്ങ​ൾ മാ​ത്രം. നാ​മ​മാ​ത്ര​മാ​യ ആ​വ​ര​ണ​ങ്ങ​ൾ. അ​വ​ക്കാ​ധാ​ര​മാ​യ സി​ര​ക​ൾ​ക്കു​പ​ക്ഷേ, ഒ​രു കാ​ത​ലു​ണ്ട് -നി​ശ്ശ​ബ്ദ​ത. അ​തു​കൊ​ണ്ടാ​വ​ണം വി​സ്ല​വാ ഷിം​ബോ​ർ​സ്ക പ​റ​ഞ്ഞി​ട്ടു​പോ​യ​ത്, നി​ശ്ശ​ബ്ദ​ത എ​ന്ന് ഉ​ച്ച​രി​ക്കു​ന്ന മാ​ത്ര​യി​ൽ നാ​മ​തി​നെ ഉ​ച്ചാ​ട​നം ചെ​യ്യു​ന്നെ​ന്ന്. ഉ​ള്ളം ആ ​തു​റ​സ്സി​ലാ​യി​രി​ക്കെ ഉ​ല​കം നി​റ​ഞ്ഞു​ക​വി​ഞ്ഞി​രി​ക്കും, ഉ​രി​യാ​ട്ടി​ന് ഇ​ടം ത​രി​മ്പു​മി​ല്ലാ​ത്തോ​ണം. ആ ​മൂ​ക​സ്വ​ര​ത്തി​ലാ​ണ് പ്ര​ജ്ഞ​യു​ടെ മി​ണ്ടാ​ട്ടം.

നാ​വൊ​ന്ന​ട​ക്കു​കി​ൽ അ​ത​നു​ഭ​വി​ക്കാം, ഒ​രു​പ​ക്ഷേ.

(അ​വ​സാ​നി​ച്ചു)