ഫ്രാൻസിലെ മുസ്‌ലിംകൾ: ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവം മുതൽ പാർലമെന്റും ജയിലുകളും വരെ

ഫ്രാൻസിലെ മുസ്‌ലിംകളെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകളിൽ പലപ്പോഴും മറന്നുപോകുന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ട്. ഫ്രാൻസിലെ മുസ്‌ലിംകളുടെ ചരിത്രം സമീപകാല കുടിയേറ്റത്തിന്റെ മാത്രം ചരിത്രമല്ല. ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവത്തിന്റെ കാലത്തുതന്നെ മുസ്‌ലിംകൾ ഫ്രാൻസിന്റെ രാഷ്ട്രീയചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. അതേസമയം ഇന്ന് ഫ്രാൻസിലെ ജനസംഖ്യയിൽ ഗണ്യമായ സാന്നിധ്യമുള്ള മുസ്‌ലിംകൾക്ക് പാർലമെന്റിൽ അതിന് ആനുപാതികമായ പ്രാതിനിധ്യമില്ല. മറുവശത്ത്, ഫ്രഞ്ച് ജയിലുകളിൽ മുസ്‌ലിംകളുടെ അനുപാതം പൊതുജനസംഖ്യയിലെ അവരുടെ അനുപാതത്തേക്കാൾ വളരെ കൂടുതലാണെന്ന് വിവിധ പഠനങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. ഈ മൂന്ന് കാര്യങ്ങളും ഒരുമിച്ച് പരിശോധിക്കുമ്പോഴാണ് ഫ്രാൻസിലെ മുസ്‌ലിംകളുടെ സാമൂഹികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ അവസ്ഥ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുക.

ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവത്തിലും മുസ്‌ലിംകളുണ്ടായിരുന്നു

1789-ലെ ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവത്തിൽ മുസ്‌ലിംകൾക്കും പങ്കുണ്ടായിരുന്നു എന്ന കാര്യം സമീപകാല ചരിത്രഗവേഷണങ്ങൾ കൂടുതൽ വിശദമായി പരിശോധിച്ചിട്ടുണ്ട്. ചരിത്രകാരനായ ഇയാൻ കോളർ (Ian Coller) 2020-ൽ യേൽ യൂണിവേഴ്സിറ്റി പ്രസ്സ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച Muslims and Citizens: Islam, Politics, and the French Revolution എന്ന പുസ്തകത്തിൽ ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവകാലത്തെ മുസ്‌ലിം സാന്നിധ്യത്തെക്കുറിച്ച് വിശദമായി പ്രതിപാദിക്കുന്നു.

1787 മുതൽ 1798 വരെയുള്ള കാലഘട്ടമാണ് കോളറുടെ പഠനത്തിന്റെ പ്രധാന വിഷയം. ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവം രൂപപ്പെടുത്തിയ സ്വാതന്ത്ര്യം, സമത്വം, പൗരത്വം തുടങ്ങിയ ആശയങ്ങളുടെ ചർച്ചകളിൽ മുസ്‌ലിംകളും ഇസ്‌ലാമും എങ്ങനെ കടന്നുവന്നുവെന്ന് ഈ പഠനം വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവകാരികൾ മുസ്‌ലിംകളെ ഫ്രാൻസിന്റെ രാഷ്ട്രീയ സമൂഹത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചിരുന്നു. മുസ്‌ലിംകളും വിപ്ലവം സൃഷ്ടിച്ച പുതിയ രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യങ്ങളിൽ അവസരങ്ങൾ കണ്ടെത്തിയിരുന്നു (Coller, 2020).

ഉദാഹരണത്തിന്, കോളറുടെ പുസ്തകത്തിലെ The Muslim Jacobins എന്ന അധ്യായം ഇന്ത്യൻ മുസ്‌ലിമായ അഹമ്മദ് ഖാന്റെ രാഷ്ട്രീയ ഇടപെടലുകളെക്കുറിച്ച് ചർച്ച ചെയ്യുന്നു. ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവത്തിലെ പ്രധാന നേതാക്കളിലൊരാളായ മാക്സിമിലിയൻ റോബസ്‌പിയറുമായി ചേർന്ന് മനുഷ്യന്റെയും പൗരന്റെയും അവകാശപ്രഖ്യാപനം പേർഷ്യൻ ഭാഷയിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്യാനുള്ള പദ്ധതിയായിരുന്നു അത്. ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവവും മുസ്‌ലിം ലോകവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ ശ്രദ്ധേയമായ ചരിത്രസന്ദർഭമാണിത് (Coller, 2020, pp. 169–189).

അതുപോലെ, മതസ്വാതന്ത്ര്യവും പൗരത്വവും സംബന്ധിച്ച വിപ്ലവകാല സംവാദങ്ങളിൽ മുസ്‌ലിംകളുടെ ആരാധനാവകാശവും ചർച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നു. കോളറുടെ The Constitutional Mosque എന്ന അധ്യായം മുസ്‌ലിംകളുടെയും അവരുടെ മതസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും സ്ഥാനം ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവകാലത്ത് എങ്ങനെ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടുവെന്ന് പരിശോധിക്കുന്നുണ്ട്. 

ഇവിടെ പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം, ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ മുസ്‌ലിംകളെ പുറത്തുനിന്ന് വന്ന ഒരു സമൂഹമായി മാത്രം ചിത്രീകരിക്കാൻ കഴിയില്ല എന്നതാണ്. പൗരത്വം, മതസ്വാതന്ത്ര്യം, രാഷ്ട്രീയ സമത്വം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള ഫ്രാൻസിന്റെ ചരിത്രപരമായ ചർച്ചകളിൽ മുസ്‌ലിംകൾക്കും സ്ഥാനമുണ്ടായിരുന്നു.

 ഫ്രാൻസിലെ മുസ്‌ലിം ജനസംഖ്യ എത്രയാണ്?

ഫ്രാൻസിൽ ഔദ്യോഗിക ജനസംഖ്യാ സെൻസസ് മതാടിസ്ഥാനത്തിൽ ആളുകളെ വേർതിരിച്ച് കണക്കാക്കുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് രാജ്യത്തെ മുസ്‌ലിംകളുടെ കൃത്യമായ എണ്ണം വ്യക്തമാക്കുന്ന ഒരു സെൻസസ് കണക്കില്ല. എന്നാൽ മതപരമായ സ്വയംതിരിച്ചറിയൽ ഉൾപ്പെടുന്ന സർവേകൾ ഫ്രാൻസിൽ നടക്കുന്നുണ്ട്.

ഫ്രഞ്ച് ദേശീയ സ്ഥിതിവിവര സ്ഥാപനമായ INSEEയും ജനസംഖ്യാ പഠന സ്ഥാപനമായ INEDയും ചേർന്ന് 2019–2020 കാലഘട്ടത്തിൽ നടത്തിയ Trajectoires et Origines 2 (TeO2) എന്ന പഠനം ഇതിൽ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്. 27,000-ത്തിലധികം ആളുകളെ ഉൾപ്പെടുത്തിയ ഈ സർവേ പ്രകാരം ഫ്രാൻസിലെ 18 മുതൽ 59 വയസ്സുവരെയുള്ള ജനസംഖ്യയിൽ ഏകദേശം 10 ശതമാനം ആളുകൾ തങ്ങളെ മുസ്‌ലിംകളായി തിരിച്ചറിയുന്നു (INSEE–INED, 2023).

മറ്റു സർവേകളിൽ വ്യത്യസ്ത കണക്കുകൾ കാണാമെങ്കിലും ഫ്രാൻസിലെ മുസ്‌ലിം ജനസംഖ്യയെക്കുറിച്ചുള്ള പൊതുചർച്ചകളിൽ ഏകദേശം 8 മുതൽ 10 ശതമാനം വരെയുള്ള കണക്കുകളാണ് ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നത്. ഫ്രാൻസിലെ ഏറ്റവും വലിയ മതന്യൂനപക്ഷമാണ് മുസ്‌ലിംകൾ.

ജനസംഖ്യയിൽ പത്ത് ശതമാനം, പാർലമെന്റിൽ എത്ര?

ഫ്രാൻസിലെ മുസ്‌ലിംകളുടെ രാഷ്ട്രീയ പ്രാതിനിധ്യം പരിശോധിക്കുമ്പോൾ ശ്രദ്ധേയമായ വ്യത്യാസം കാണാം. ഫ്രഞ്ച് ദേശീയ അസംബ്ലിയിൽ ആകെ 577 സീറ്റുകളാണുള്ളത്. 2024-ലെ പാർലമെന്റ് തിരഞ്ഞെടുപ്പിനുശേഷം പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ചില അനൗദ്യോഗിക കണക്കെടുപ്പുകളിൽ മുസ്‌ലിം മതപശ്ചാത്തലമുള്ളതായി കരുതപ്പെടുന്ന 19 അംഗങ്ങളാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. ഇത് ആകെ അംഗങ്ങളുടെ ഏകദേശം 3.3 ശതമാനമാണ്. 2022-ൽ സമാനമായ കണക്കെടുപ്പിൽ 32 പേരുണ്ടായിരുന്നുവെന്നും റിപ്പോർട്ടുകളുണ്ട്.

എന്നാൽ ഫ്രഞ്ച് പാർലമെന്റ് അംഗങ്ങളുടെ മതം ഔദ്യോഗികമായി രേഖപ്പെടുത്താത്തതിനാൽ ഈ കണക്കുകൾ സ്ഥിരീകരിച്ച കണക്കുകളല്ല. ചില കണക്കെടുപ്പുകൾ പേരുകളെയും കുടുംബപശ്ചാത്തലങ്ങളെയും ആശ്രയിച്ചാണ് തയ്യാറാക്കുന്നത്. അതിനാൽ മുസ്‌ലിം പശ്ചാത്തലവും വ്യക്തിയുടെ മതപരമായ സ്വയംതിരിച്ചറിയലും തമ്മിൽ വ്യത്യാസമുണ്ടാകാം.

എങ്കിലും ഇവിടെ ഉയരുന്ന രാഷ്ട്രീയപ്രശ്നം പ്രധാനമാണ്. ജനസംഖ്യയിൽ ഏകദേശം പത്ത് ശതമാനം വരുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ പാർലമെന്ററി പ്രാതിനിധ്യം എന്തുകൊണ്ടാണ് അതിനേക്കാൾ വളരെ കുറവായിരിക്കുന്നത്? തെരഞ്ഞെടുപ്പ് സംവിധാനം, രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം, സ്ഥാനാർത്ഥി നിർണയം, വർഗപരമായ അസമത്വങ്ങൾ, കുടിയേറ്റ പശ്ചാത്തലം, മുസ്‌ലിംകളെക്കുറിച്ചുള്ള പൊതുരാഷ്ട്രീയ സമീപനങ്ങൾ എന്നിവയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഈ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം കണ്ടെത്തേണ്ടതുണ്ട്.

പാർലമെന്റിലെ കുറഞ്ഞ പ്രാതിനിധ്യവും ജയിലുകളിലെ ഉയർന്ന സാന്നിധ്യവും

ഫ്രാൻസിലെ മുസ്‌ലിംകളുടെ രാഷ്ട്രീയപ്രാതിനിധ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചയിൽ മറ്റൊരു പ്രധാനപ്പെട്ട വിഷയമാണ് ജയിലുകളിലെ മുസ്‌ലിം സാന്നിധ്യം. ഫ്രാൻസിലെ ജയിലുകളിൽ മതാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള കൃത്യമായ ഔദ്യോഗിക സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകൾ ലഭ്യമല്ല. എന്നാൽ മുസ്‌ലിം തടവുകാരുടെ അനുപാതം പൊതുജനസംഖ്യയിലെ മുസ്‌ലിം അനുപാതത്തേക്കാൾ കൂടുതലാണെന്ന് സാമൂഹികശാസ്ത്രജ്ഞർ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ഫ്രാൻസിലെ മുസ്‌ലിംകളെയും ജയിലുകളെയും കുറിച്ച് പഠിച്ച സാമൂഹികശാസ്ത്രജ്ഞനായ ഫർഹാദ് ഖൊസ്റോഖാവർ (Farhad Khosrokhavar) 2004-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച L'Islam dans les prisons എന്ന പഠനത്തിൽ ജയിലുകളിലെ മുസ്‌ലിം സാന്നിധ്യത്തെക്കുറിച്ച് ചർച്ച ചെയ്തിരുന്നു.

2015-ൽ ഫ്രഞ്ച് ദേശീയ അസംബ്ലിയുടെ അന്വേഷണസമിതിക്ക് മുന്നിൽ നൽകിയ മൊഴിയിൽ ജയിലുകളിലെ മുസ്‌ലിംകളുടെ അനുപാതം 40 മുതൽ 60 ശതമാനം വരെയാകാമെന്ന തന്റെ മുൻകാല വിലയിരുത്തൽ അദ്ദേഹം വിശദീകരിച്ചു. എന്നാൽ ഇത് കൃത്യമായ സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കല്ലെന്നും ഒരു ഏകദേശ വിലയിരുത്തൽ മാത്രമാണെന്നും അദ്ദേഹം പ്രത്യേകം വ്യക്തമാക്കിയിരുന്നു. ആ സമയത്ത് ഫ്രാൻസിലെ മൊത്തം മുസ്‌ലിം ജനസംഖ്യയുടെ അനുപാതത്തേക്കാൾ ജയിലുകളിലെ മുസ്‌ലിം സാന്നിധ്യം മൂന്ന് മുതൽ അഞ്ച് മടങ്ങ് വരെ കൂടുതലായിരിക്കാമെന്നും അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. 

2015-ലെ ഫ്രഞ്ച് പാർലമെന്ററി ചർച്ചകളിലും 2016-ൽ Le Monde പ്രസിദ്ധീകരിച്ച റിപ്പോർട്ടിലും ഈ കണക്കുകളെക്കുറിച്ചുള്ള അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. 

ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന വ്യത്യാസം മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്. ജയിലുകളിലെ മുസ്‌ലിംകളുടെ ഉയർന്ന അനുപാതം മുസ്‌ലിംകൾ സ്വഭാവപരമായി കൂടുതൽ കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവരാണ് എന്നതിന്റെ തെളിവല്ല. തടവിലാക്കപ്പെടുന്ന ജനസംഖ്യയുടെ സാമൂഹികഘടനയെ മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ ദാരിദ്ര്യം, തൊഴിൽരാഹിത്യം, താമസസ്ഥലങ്ങൾ, വിദ്യാഭ്യാസം, പൊലീസിന്റെ ഇടപെടലുകൾ, നിയമസഹായത്തിന്റെ ലഭ്യത, നീതിന്യായ സംവിധാനത്തിന്റെ പ്രവർത്തനം തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

അതുകൊണ്ട് പാർലമെന്റിലും ജയിലുകളിലും മുസ്‌ലിംകൾക്കുള്ള പ്രാതിനിധ്യത്തെ ഒരുമിച്ച് പരിശോധിക്കുന്നത് പ്രധാനപ്പെട്ട സാമൂഹികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ ചോദ്യങ്ങളിലേക്കാണ് നമ്മെ നയിക്കുന്നത്. അധികാരം നിർണയിക്കുന്ന സ്ഥാപനങ്ങളിൽ ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം കുറവായിരിക്കുമ്പോൾ ഭരണകൂടത്തിന്റെ ശിക്ഷാനടപടികളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സ്ഥാപനങ്ങളിൽ അവരുടെ സാന്നിധ്യം കൂടുതലാകുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ് എന്ന ചോദ്യം ഇവിടെ പ്രസക്തമാണ്.

ഫ്രഞ്ച് മുസ്‌ലിംകളുടെ ചരിത്രവും ഫ്രഞ്ച് കൊളോണിയലിസവും

ഫ്രാൻസിലെ മുസ്‌ലിംകളുടെ ചരിത്രത്തെ അതിന്റെ കൊളോണിയൽ ഭൂതകാലത്തിൽനിന്ന് വേർതിരിച്ച് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയില്ല. ഫ്രാൻസിലെ മുസ്‌ലിം സമൂഹത്തിലെ വലിയൊരു വിഭാഗത്തിന് അൾജീരിയ, മൊറോക്കോ, തുനീഷ്യ തുടങ്ങിയ ഉത്തരാഫ്രിക്കൻ രാജ്യങ്ങളുമായാണ് കുടുംബപരവും ചരിത്രപരവുമായ ബന്ധമുള്ളത്. അതുപോലെ സെനഗൽ ഉൾപ്പെടെയുള്ള പശ്ചിമാഫ്രിക്കൻ രാജ്യങ്ങളിൽനിന്നുള്ള കുടിയേറ്റക്കാരും അവരുടെ പിൻതലമുറകളും ഫ്രഞ്ച് മുസ്‌ലിം സമൂഹത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.

ഈ രാജ്യങ്ങളിൽ പലതും ഫ്രഞ്ച് കൊളോണിയൽ ഭരണത്തിന് കീഴിലായിരുന്നവയാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് അൾജീരിയയുടെ ചരിത്രം ഫ്രാൻസിന്റെ രാഷ്ട്രീയചരിത്രവുമായി വളരെ അടുത്ത് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അൾജീരിയയിലെ ഫ്രഞ്ച് അധിനിവേശം 1830-ൽ ആരംഭിക്കുകയും 1962-ൽ അൾജീരിയ സ്വാതന്ത്ര്യം നേടുന്നതുവരെ തുടരുകയും ചെയ്തു.

അതുകൊണ്ട് ഫ്രാൻസിലേക്ക് മുസ്‌ലിംകൾ എത്തിച്ചേർന്ന ചരിത്രത്തെ ഏതോ വിദേശസമൂഹം യൂറോപ്പിലേക്ക് കുടിയേറിയതിന്റെ ചരിത്രമായി മാത്രം വിശദീകരിക്കുന്നത് അപൂർണമാണ്. ഫ്രഞ്ച് സാമ്രാജ്യത്വ ചരിത്രം, കൊളോണിയൽ ഭരണം, തൊഴിൽ കുടിയേറ്റം, കുടുംബങ്ങളുടെ പുനഃസംയോജനം, സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര രാഷ്ട്രീയ-സാമ്പത്തിക ബന്ധങ്ങൾ തുടങ്ങിയവയുമായി ഈ ചരിത്രം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ഇന്ന് ഫ്രാൻസിൽ ജീവിക്കുന്ന മുസ്‌ലിംകളിൽ വലിയൊരു വിഭാഗം അവിടെ ജനിച്ചുവളർന്ന ഫ്രഞ്ച് പൗരന്മാരാണ്. അവർ ഫ്രാൻസിന് പുറത്തുനിന്ന് വന്നവരല്ല. അവരുടെ കുടുംബങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിൽ കുടിയേറ്റമുണ്ടായിരിക്കാമെങ്കിലും അവരുടെ സ്വന്തം സാമൂഹികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ ജീവിതം ഫ്രാൻസിലാണ് രൂപപ്പെട്ടത്.

 ഫ്രാൻസിലെ കുടിയേറ്റക്കാരെല്ലാം മുസ്‌ലിംകളല്ല

ഫ്രാൻസിലെ മുസ്‌ലിംകളെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകളിൽ പലപ്പോഴും കുടിയേറ്റവും ഇസ്‌ലാമും ഒരേ കാര്യമായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെടാറുണ്ട്. എന്നാൽ കണക്കുകൾ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ ഇത് ശരിയല്ലെന്ന് വ്യക്തമാകും.

INSEE–INED നടത്തിയ 2019–2020 പഠനപ്രകാരം ഫ്രാൻസിലെ കുടിയേറ്റക്കാരിൽ ഏകദേശം 44 ശതമാനമാണ് തങ്ങളെ മുസ്‌ലിംകളായി തിരിച്ചറിയുന്നത്. അതായത് ഫ്രാൻസിലെ കുടിയേറ്റക്കാരിൽ ഭൂരിപക്ഷവും മുസ്‌ലിംകളല്ല.

അതേസമയം രണ്ട് കുടിയേറ്റ മാതാപിതാക്കളുള്ള പിൻതലമുറക്കാരിൽ ഏകദേശം 48 ശതമാനം മുസ്‌ലിം ബന്ധം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. ഒരു കുടിയേറ്റ മാതാപിതാവ് മാത്രമുള്ള പിൻതലമുറക്കാരിൽ ഇത് 14 ശതമാനവും കുടിയേറ്റ പശ്ചാത്തലമില്ലാത്തവരിൽ ഒരു ശതമാനവുമാണ് (INSEE–INED, 2023). 

ഇവിടെ രണ്ട് കാര്യങ്ങൾ വ്യക്തമാണ്. ഒന്നാമതായി ഫ്രാൻസിലെ കുടിയേറ്റക്കാരെല്ലാം മുസ്‌ലിംകളല്ല. രണ്ടാമതായി ഫ്രാൻസിലെ മുസ്‌ലിംകളെല്ലാം കുടിയേറ്റക്കാരുമല്ല. ഫ്രാൻസിൽ ജനിച്ചുവളർന്ന നിരവധി തലമുറകളെ കൂടി ഉൾക്കൊള്ളുന്നതാണ് ഇന്ന് ഫ്രഞ്ച് മുസ്‌ലിം സമൂഹം.

അതുകൊണ്ട് മുസ്‌ലിംകളെ എല്ലായ്പ്പോഴും കുടിയേറ്റവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി മാത്രം അവതരിപ്പിക്കുന്നത് അവരുടെ ഫ്രഞ്ച് പൗരത്വത്തെയും ഫ്രാൻസിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ അവർക്കുള്ള സ്ഥാനത്തെയും അവഗണിക്കുന്ന സമീപനമാണ്.

ഫ്രാൻസിലെ മുസ്‌ലിംകളെക്കുറിച്ച് ഉയരേണ്ട രാഷ്ട്രീയചോദ്യങ്ങൾ

ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവത്തിന്റെ ചരിത്രം മുതൽ ഇന്നത്തെ കുടിയേറ്റസമൂഹവും പാർലമെന്ററി പ്രാതിനിധ്യവും ജയിലുകളും വരെ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ ചില പ്രധാനപ്പെട്ട വൈരുധ്യങ്ങൾ കാണാം.

സ്വാതന്ത്ര്യവും സമത്വവും പൗരത്വവും ആധുനിക ഫ്രഞ്ച് റിപ്പബ്ലിക്കിന്റെ അടിസ്ഥാനമൂല്യങ്ങളാണ്. എന്നാൽ ഈ മൂല്യങ്ങൾ ഫ്രാൻസിലെ എല്ലാ സാമൂഹികവിഭാഗങ്ങൾക്കും ഒരേ രീതിയിലാണോ അനുഭവപ്പെടുന്നത് എന്ന ചോദ്യം പ്രസക്തമാണ്.

ഫ്രാൻസിലെ മുസ്‌ലിംകളുടെ ചരിത്രപരമായ സാന്നിധ്യം ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവത്തിന്റെ കാലഘട്ടത്തിലേക്കുതന്നെ നീളുന്നുണ്ട്. അവരുടെ ഇന്നത്തെ സാമൂഹികഘടന ഫ്രഞ്ച് കൊളോണിയലിസവുമായും കുടിയേറ്റചരിത്രവുമായും ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇന്ന് അവർ ഫ്രഞ്ച് ജനസംഖ്യയിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട മതവിഭാഗങ്ങളിലൊന്നാണ്. എന്നിട്ടും പാർലമെന്റിലെ അവരുടെ പ്രാതിനിധ്യം ജനസംഖ്യാനുപാതത്തേക്കാൾ കുറവാണെന്നാണ് ലഭ്യമായ അനൗദ്യോഗിക കണക്കുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. മറുവശത്ത് ജയിലുകളിലെ അവരുടെ സാന്നിധ്യം ആനുപാതികമായി കൂടുതലാണെന്ന് സാമൂഹികശാസ്ത്ര പഠനങ്ങളും വിലയിരുത്തലുകളും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.

പരിശോധിക്കേണ്ടത്, മുസ്‌ലിംകൾ ഫ്രഞ്ച് സമൂഹത്തിന്റെ ഭാഗമാണോ എന്നല്ല. ചരിത്രപരമായും സാമൂഹികമായും രാഷ്ട്രീയമായും അവർ ഫ്രഞ്ച് സമൂഹത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. മറിച്ച് ഫ്രഞ്ച് സമൂഹത്തിലും ഭരണകൂട സ്ഥാപനങ്ങളിലും മുസ്‌ലിംകൾക്ക് ലഭിക്കുന്ന സ്ഥാനവും അവസരങ്ങളും എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത്ര വ്യത്യസ്തമായിരിക്കുന്നത് എന്നതാണ് ചോദ്യം.

മുസ്‌ലിംകളെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ച മതവിശ്വാസത്തിലേക്കും മതപരമായ ആചാരങ്ങളിലേക്കും മാത്രം ചുരുക്കുമ്പോൾ ഈ ചരിത്രവും സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളും അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഫ്രാൻസിലെ മുസ്‌ലിംകളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ മതേതരത്വത്തിന്റെ പേരിൽ ഉയരുന്ന വിവാദങ്ങൾ മാത്രമല്ല, ഫ്രാൻസിന്റെ കൊളോണിയൽ ചരിത്രവും പൗരത്വത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയവും ഭരണകൂട സ്ഥാപനങ്ങളിലെ പ്രാതിനിധ്യവും ഘടനാ പരമായ ഇസ്‌ലാമോഫോബിയയും കൂടി ചർച്ച ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്.