നിലാവിൽ മറഞ്ഞൊരു പ്രണയം

ഒരിക്കൽ

നിന്റെ കണ്ണുകളിൽ

തെളിഞ്ഞിരുന്ന

എന്റെ ലോകം…

ഇന്നൊരു

അകലെയുള്ള

നക്ഷത്രം പോലെ

എന്നെ നോക്കാതെ

മിന്നിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

നമ്മൾ നടന്ന വഴികളിൽ

ഇന്നും കാറ്റ് വരുമ്പോൾ

പഴയൊരു ഗന്ധം പോലെ

നിന്റെ ഓർമ്മ വരുന്നു…

പറയാതെ പോയ

വാക്കുകൾ,

തൊടാതെ പോയ

സ്വപ്നങ്ങൾ,

പാതിവഴിയിൽ നിർത്തിയ

നമ്മുടെ ചിരികൾ

എല്ലാം ഇന്നും

എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ

പഴയ മുറിയിൽ

ഉറങ്ങുന്നുണ്ട്.

നിന്നെ മറക്കാൻ

ഞാൻ ശ്രമിച്ച രാത്രികളിൽ

എന്റെ തലയിണ

മാത്രം അറിഞ്ഞു

എത്ര തവണ

നിന്റെ പേരിൽ

എന്റെ കണ്ണുകൾ

നനഞ്ഞെന്ന്…

ചില പ്രണയങ്ങൾ

മഴപോലെയാണ്

വന്നപ്പോൾ

മണ്ണിനെ മുഴുവൻ നനയ്ക്കും,

പോയപ്പോൾ

മണ്ണിൽ മാത്രം

ബാക്കി വെക്കും

ഒരു നനവിന്റെ മണം.

നീ പോയി…

നമ്മൾ പിരിഞ്ഞു…

എങ്കിലും

നിന്നോടൊപ്പം കഴിഞ്ഞ

ആ ചെറിയ കാലം

എന്റെ ജീവിതത്തിലെ

ഏറ്റവും നീണ്ട ഓർമ്മയായി.

ഇനി നിന്നെ

തിരികെ വിളിക്കില്ല…

കാരണം

ചില വാതിലുകൾ

അടയ്ക്കുന്നത്

വെറുപ്പുകൊണ്ടല്ല

അകത്ത് ശേഷിച്ചിരിക്കുന്ന

അവസാനത്തെ

സ്നേഹം പോലും

കാത്തുസൂക്ഷിക്കാനാണ്.

നീ എന്റെതല്ലെന്ന്

കാലം പഠിപ്പിച്ചു…

പക്ഷേ

ഒരിക്കൽ

നീ എന്റേതായിരുന്നു

എന്ന സത്യം

എന്റെ ഹൃദയം

ഒരിക്കലും മറക്കില്ല.

നമ്മൾ അവസാനിച്ചിടത്ത്

പ്രണയം അവസാനിച്ചില്ല…

അത് മാത്രം

ഒരു കവിതയായി മാറി

ആരും വായിക്കാത്ത,

ഞാൻ മാത്രം

ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച

ഒരു പഴയ

പ്രണയകവിതയായി…