കു​ളി​ർ​മേ​ട്

വ​രി​തെ​റ്റി​ച്ചു ന​ട​ന്ന​വ​ര്‍ മാ​ത്ര​മേ ലോ​ക​ശ്ര​ദ്ധ പി​ടി​ച്ചു​പ​റ്റി​യി​ട്ടു​ള്ളൂ. ഇ​നി​യും വ​ഴി​തെ​റ്റാ​ത്ത​വ​ര്‍ സൂ​ക്ഷി​ക്കു​ക. പോ​യ​കാ​ലം തി​രി​ച്ചു​പി​ടി​ക്കാ​നോ ആ​യ​കാ​ല​ത്തെ തി​രി​ച്ചു​വെ​ക്കാ​നോ സാ​ധി​ക്കു​ക​യി​ല്ല. 49ാം ജ​ന്മ​ദി​ന​ത്തോ​ട​നു​ബ​ന്ധി​ച്ചു സ​ഹ​പ്ര​വ​ര്‍ത്ത​ക​ര്‍ ഓ​ഫീ​സി​ല്‍ ഒ​രു​ക്കി​യ സ​ര്‍പ്രൈ​സ് കേ​ക്കു മു​റി​ക്ക​ലി​നു ന​ന്ദി പ​റ​ഞ്ഞു​കൊ​ണ്ട് സം​സാ​രി​ക്കു​ന്ന​തി​നി​ട​യി​ല്‍ വി​തു​മ്പി​പ്പോ​യ ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു​വി​ന്റെ വീ​ഡി​യോ മൊ​ബൈ​ലി​ല്‍ റി​പ്പീ​റ്റ​ടി​ച്ചു കാ​ണു​ക​യാ​യി​രു​ന്നു ന​വ​നീ​ത് ഭാ​സ്ക​ര്‍.

“കേ​ട്ടോ, ന​വ​ഭാ​വ​നേ...” ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു ന​വ​നീ​തി​ന്റെ ശ്ര​ദ്ധ ക്ഷ​ണി​ച്ചു​കൊ​ണ്ട് പ​റ​ഞ്ഞു: “​നാ​ൽപ​തു​ക​ളു​ടെ അ​വ​സാ​ന​പ്പ​ടി​യി​ലേ​ക്കു കാ​ലൂ​ന്നു​ക​യാ​ണ് ഞാ​ന്‍. തി​രി​ഞ്ഞു​നോ​ക്കു​മ്പോ​ഴും മു​ന്നോ​ട്ടു​നോ​ക്കു​മ്പോ​ഴും ശൂ​ന്യ​ത​യാ​ണ്. നാ​ൽപതു​ക​ളി​ലേ​ക്കു പ്ര​വേ​ശി​ച്ചി​ട്ടി​ല്ലാ​ത്ത നി​ന്റെ അ​വ​സ്ഥ​യും മ​റ്റൊ​ന്ന​ല്ലെ​ന്നു എ​നി​ക്കു ന​ന്നാ​യി​ട്ട​റി​യാം. അ​തു​കൊ​ണ്ട് ന​മ്മ​ള്‍ ഉ​ണ​ര്‍ന്നു പ്ര​വ​ര്‍ത്തി​ക്കേ​ണ്ടി​യി​രി​ക്കു​ന്നു. തു​ള​വീ​ണ ചാ​ക്കി​ല്‍നി​ന്നും അ​രി​മ​ണി​ക​ള്‍ ഉ​തി​ര്‍ന്നു​പോ​കു​ന്ന​തു നീ ​കാ​ണു​ന്നി​ല്ലേ?”

പ​ല​ച​ര​ക്കു​ ക​ട​യി​ലെ ചാ​ക്കു​കെ​ട്ടു​ക​ള്‍ക്കി​ട​യി​ല്‍ക്കി​ട​ന്നു വീ​ര്‍പ്പു​മു​ട്ടു​ന്ന ന​വ​നീ​ത് വി​ള​റി​യ ചി​രി​യോ​ടെ ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു​വി​നെ​യും ഭി​ത്തി​യി​ല്‍ ക​യ​റി​യ അ​ച്ഛ​നെ​യും മാ​റി​മാ​റി നോ​ക്കി.

എം.​ബി.​എ പാ​സാ​യ വ​ര്‍ഷം​ത​ന്നെ ന​വ​നീ​തി​നു ബാം​ഗ്ലൂ​രി​ല്‍ ജോ​ലി ത​ര​പ്പെ​ട്ട​താ​യി​രു​ന്നു. പ​ക്ഷേ, നാ​ടു​വി​ട്ടു​പോ​കാ​ന്‍ അ​ച്ഛ​ന്‍ സ​മ്മ​തി​ച്ചി​ല്ല. അ​രി​യ​ങ്ങാ​ടി​യി​ലെ പ​ല​ച​ര​ക്കു​ക​ട​യി​ല്‍ ന​വ​നീ​തി​ന്റെ മാ​സ്റ്റ​ര്‍ ഓ​ഫ് ബി​സി​ന​സ് അ​ഡ്മി​നി​സ്ട്രേ​ഷ​ന്‍ ഒ​ടു​ങ്ങി.

ജ​നി​ച്ച​ നാ​ള്‍ മു​ത​ല്‍ അ​ച്ഛ​ന്‍ വ​ര​ച്ച വ​ര​യി​ലൂ​ടെ വ​രി​തെ​റ്റാ​തെ ന​വ​നീ​ത് ന​ട​ന്നു. അ​ച്ഛ​ന്റെ മ​ര​ണ​ശേ​ഷ​മാ​ക​ട്ടെ ആ ​വ​ഴി​യി​ല്‍നി​ന്നും വ്യ​തി​ച​ലി​ക്കാ​നു​ള്ള ഉ​ത്സാ​ഹ​വും കു​റ​ഞ്ഞു​പോ​യി.

വീ​ടു​വി​ട്ടാ​ല്‍ ക​ട, ക​ട​വി​ട്ടാ​ല്‍ വീ​ട് എ​ന്ന​തി​ലേ​ക്കു ജീ​വി​തം ചു​രു​ങ്ങി. ഇ​തി​നി​ട​യി​ല്‍ അ​മ്മ​യു​ടെ നി​ര്‍ബ​ന്ധ​പ്ര​കാ​രം ഒ​രു ക​ല്യാ​ണം ക​ഴി​ച്ച​തു​മാ​ത്ര​മാ​ണ് ജീ​വി​ത​ത്തി​ല്‍ ആ​കെ​പ്പാ​ടെ ചെ​യ്തി​ട്ടു​ള്ള സാ​ഹ​സം.

അ​ച്ഛ​ന്റെ ജീ​വി​ത​ത്തി​ന്റെ അ​നു​ക​ര​ണം മാ​ത്ര​മാ​ണ് ത​ന്റെ ജീ​വി​ത​മെ​ന്ന തോ​ന്ന​ല്‍ ന​വ​നീ​തി​നു​ണ്ടാ​കു​ന്ന​ത് ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു​വി​നെ ക​ണ്ടു​മു​ട്ടി​യ​തി​നു​ശേ​ഷ​മാ​ണ്.

പ​ല​ച​ര​ക്കു​ക​ട​യു​ടെ എ​തി​ര്‍വ​ശ​ത്തു​ള്ള ആ​ളൊ​ഴി​ഞ്ഞ വീ​ട്ടി​ല്‍ പെ​ട്ടെ​ന്ന് ഒ​രു ദി​വ​സം ആ​ളും അ​ന​ക്ക​വും ക​ണ്ട് ന​വ​നീ​ത് കൂ​ടെ​ക്കൂ​ടെ അ​ങ്ങോ​ട്ടേ​ക്കു എ​ത്തി​നോ​ക്കി. കാ​ര്‍പോ​ര്‍ച്ചി​ല്‍ കി​ട​ന്നി​രു​ന്ന മ​ര​സാ​മാ​ന​ങ്ങ​ള്‍ താ​ങ്ങി​പ്പി​ടി​ച്ച് വീ​ടി​ന്റെ​യു​ള്ളിലേ​ക്ക് നീ​ങ്ങി​ക്കൊ​ണ്ടി​രു​ന്ന ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു​വും ഭാ​ര്യ വ​ത്സ​യും ഓ​രോ​വ​ട്ട​വും ന​വ​നീ​തി​നെ നോ​ക്കി ചി​രി​ച്ചു. പി​ടി​ക്ക​പ്പെ​ട്ടെ​ന്നു മ​ന​സ്സി​ലാ​ക്കി​യ ന​വ​നീ​ത് ക​ട​യി​ലെ തി​ര​ക്കു​ക​ള്‍ അ​വ​ഗ​ണി​ച്ച് റോ​ഡു​മു​റി​ച്ചു​ക​ട​ന്നു.

തേ​ക്കി​ല്‍ പ​ണി​ത കി​ങ്സൈ​സ് ക​ട്ടി​ല്‍ ചെ​രി​ച്ചു​ക​ട​ത്തു​ന്ന​തി​ന്റെ അ​ങ്ക​ലാ​പ്പി​ലാ​യി​രു​ന്നു ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു​വും ഭാ​ര്യ​യും. ചേ​ച്ചി​യി​ങ്ങോ​ട്ട് മാ​റി​ക്കെ എ​ന്നു പ​റ​ഞ്ഞു​കൊ​ണ്ട് ന​വ​നീ​ത് മു​ണ്ട് മ​ട​ക്കി​ക്കു​ത്തി നി​റ​ചി​രി​യോ​ടെ ക​ട്ടി​ല്‍ത്ത​ല​ക്കെ പി​ടു​ത്ത​മി​ട്ടു. ക​ട്ടി​ള​പ്പ​ടി​ക്കു വ​ലു​പ്പം കു​റ​ഞ്ഞു​പോ​യ​താ​ണോ ക​ട്ടി​ലി​ന്റെ വ​ലു​പ്പം കൂ​ടി​പ്പോ​യ​താ​ണോ എ​ന്ന​റി​യി​ല്ല, ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു​വും ന​വ​നീ​തും കൂ​ടി ഏ​റെ​നേ​രം ഉ​ന്തും ത​ള്ളും ന​ട​ത്തി കി​ണ​ഞ്ഞു പ​രി​ശ്ര​മി​ച്ചി​ട്ടാ​ണ് ക​ട്ടി​ല്‍ അ​ക​ത്തെ​ത്തി​ക്കാ​ന്‍ ക​ഴി​ഞ്ഞ​ത്.

കി​ട​പ്പു​മു​റി​യി​ലെ ജ​നാ​ല​യോ​ടു​ചേ​ര്‍ന്ന് ക​ട്ടി​ല്‍ സ്ഥാ​പി​ച്ച​തി​നു​ശേ​ഷം മു​ണ്ടി​ന്റെ മ​ട​ക്കി​ക്കു​ത്ത് അ​ഴി​ച്ചി​ട്ടു​കൊ​ണ്ട് ന​വ​നീ​ത് സ്വ​യം പ​രി​ച​യ​പ്പെ​ടു​ത്തി.

ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു​വും ഭാ​ര്യ വ​ത്സ​യും ത​ങ്ങ​ളു​ടെ വീ​ട്ടി​ലെ​ത്തി​യ ആ​ദ്യ​ത്തെ അ​തി​ഥി​ക്കു കു​ടി​ക്കാ​ന്‍ ഒ​രു ഗ്ലാ​സു വെ​ള്ളം പോ​ലും കൊ​ടു​ക്കാ​ന്‍ ക​ഴി​യാ​ത്ത​തി​ല്‍ ഖേ​ദി​ച്ചു.

“സാ​ര​മി​ല്ലെ​ന്നെ.” ചെ​റു​ചി​രി​യോ​ടെ ന​വ​നീ​ത് പ​റ​ഞ്ഞു: “​വീ​ടൊ​രു അ​ടു​ക്കും ചി​ട്ട​യും ആ​യ​തി​നു​ശേ​ഷം ഞ​ങ്ങ​ളെ​യൊ​ക്കെ വി​ളി​ച്ച് ഒ​രു നേ​ര​ത്തെ ആ​ഹാ​രം ത​ന്നാ​ല്‍ മ​തി.”

“സ​ന്തോ​ഷ​മേയു​ള്ളൂ...” ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു​വും വ​ത്സ​യും ഒ​രേ​സ്വ​ര​ത്തി​ല്‍ പ​റ​ഞ്ഞു.

അ​ങ്ങ​നെ ഒ​രു ഞാ​യ​റാ​ഴ്ച ഉ​ച്ച​ക്കു ന​വ​നീ​തും സു​ഷ​മ​യും ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു​വി​ന്റെ വീ​ട്ടി​ല്‍ ഊ​ണു​ക​ഴി​ക്കാ​നെ​ത്തി​യ​തോ​ടെ ഊ​ഷ്മ​ള​മാ​യ ഒ​രു സ്നേ​ഹ​ബ​ന്ധ​ത്തി​നു തു​ട​ക്കം കു​റി​ച്ചു.

ക​ച്ചേ​രി​പ്പ​ടി​യി​ലു​ള്ള ടാ​ക്സ് ഡി​പ്പാ​ര്‍ട്ടു​മെ​ന്റി​ലാ​ണ് ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു​വി​നു ജോ​ലി. ഭാ​ര്യ വ​ത്സ വീ​ട്ട​മ്മ​യാ​ണ്. ഒ​രു മ​ക​നു​ള്ള​ത് കാ​ന​ഡ​യി​ലാ​ണ്. അ​വ​ന്റെ പ​ഠി​പ്പി​നും മ​റ്റു​മാ​യാ​ണ് ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു ടൗ​ണി​ലു​ള്ള വീ​ടും പ​റ​മ്പും വി​റ്റ് വാ​ട​ക​വീ​ട്ടി​ല്‍ വ​ന്നു​താ​മ​സി​ക്കു​ന്ന​ത്.

സ​ന്ധ്യ​യോ​ടെ വീ​ട്ടി​ലെ​ത്തു​ന്ന ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു കു​ളി​യും കു​രി​ശു​വ​ര​യും ക​ഴി​ഞ്ഞ് എ​ട്ടു​മ​ണി​യോ​ടു​കൂ​ടി ന​വ​നീ​തി​ന്റെ ക​ട​യി​ലെ​ത്തും. ആ ​സ​മ​യം ന​വ​നീ​ത് ക​ട​യി​ല്‍ ഒ​റ്റ​ക്കാ​യി​രി​ക്കും.

ആ​ദ്യ​മാ​ദ്യം നാ​ട്ടു​വ​ര്‍ത്ത​മാ​ന​ങ്ങ​ളും ലോ​ക​കാ​ര്യ​ങ്ങ​ളും ച​ര്‍ച്ച​ചെ​യ്തു സ​മ​യം പോ​ക്കി​യി​രു​ന്ന അ​വ​ര്‍ പി​ന്നെ​പ്പി​ന്നെ ഒ​ളി​സേ​വ​യി​ലേ​ക്കു ക​ട​ക്കു​ക​യാ​യി​രു​ന്നു. അ​തോ​ടു​കൂ​ടി ര​ണ്ടു​പേ​രും പ്രാ​യ​ത്തി​ലു​ള്ള അ​ന്ത​രം മ​റ​ന്ന് ആ​ത്മ​മി​ത്ര​ങ്ങ​ളാ​യി മാ​റി.

പ​ല​വ്യ​ഞ്ജ​ന സാ​ധ​ന​ങ്ങ​ളു​ടെ സ​മ്മി​ശ്ര​മ​ണം ആ​സ്വ​ദി​ച്ചു​കൊ​ണ്ടു​ള്ള മ​ദ്യ​സേ​വ ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു​വി​നെ സം​ബ​ന്ധി​ച്ച് ഒ​രു പു​തി​യ അ​നു​ഭ​വം ആ​യി​രു​ന്നു. മു​ന്തി​യ​യി​നം മ​ദ്യ​ത്തി​നൊ​പ്പം കൊ​റി​ക്കാ​ന്‍ ക​ട​ല​പ്പി​ണാ​ക്കും തേ​ങ്ങാ​പ്പി​ണാ​ക്കും പൊ​ട്ടു​ക​ട​ല​യും നി​ല​ക്ക​ട​ല​യു​മൊ​ക്കെ കൈ​യെ​ത്തു​ന്ന ദൂ​ര​ത്തി​ല്‍ത്ത​ന്നെ ഉ​ണ്ടാ​യി​രു​ന്ന​ത് വ​ലി​യ സൗ​ക​ര്യ​മാ​യി​രു​ന്നു.

ന​വ​നീ​താ​ക​ട്ടെ ഇ​ത്ത​രം കാ​ര്യ​ങ്ങ​ള്‍ക്കൊ​ന്നും പ​റ്റി​യ ഒ​രു കൂ​ട്ടി​ല്ലാ​തെ മു​ര​ടി​ച്ചു​പോ​യ അ​വ​സ്ഥ​യി​ലാ​യി​രു​ന്നു അ​ത്ര​യും​ നാ​ള്‍.

സ​മാ​ന​മ​ന​സ്ക​രാ​യ അ​വ​ര്‍ ത​ങ്ങ​ളു​ടെ ജീ​വ​ിത​ത്തെ​പ്പ​റ്റി സ​ദാ​വ്യാ​കു​ല​പ്പെ​ടു​ന്ന കൂ​ട്ട​ത്തി​ലാ​യി​രു​ന്നു. എ​ന്തോ ഒ​രു ന​ഷ്ട​ബോ​ധം ത​ങ്ങ​ളെ ഭ​രി​ക്കു​ന്നു​ണ്ടെ​ന്നു അ​വ​ര്‍ ര​ണ്ടു​പേ​രും ഉ​റ​ച്ചു​വി​ശ്വ​സി​ച്ചി​രു​ന്നു. എ​ന്നാ​ല്‍ അ​തെ​ന്താ​ണെ​ന്നു ക​ണ്ടെ​ത്താൻ ഇ​രു​കൂ​ട്ട​ര്‍ക്കും നാ​ളി​തു​വ​രെ​യാ​യി​ട്ടും സാ​ധി​ച്ചി​ട്ടു​മി​ല്ല. ഓ​രോ​ത​വ​ണ​യും ഒ​ഴി​ഞ്ഞ ഗ്ലാ​സുക​ള്‍ നി​റ​ക്കു​മ്പോ​ള്‍ അ​വ​ര്‍ പ​ര​സ്പ​രം ഹൃ​ദ​യം തു​റ​ക്കും. ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു പു​തി​യ​ പു​തി​യ ആ​ശ​യ​ങ്ങ​ള്‍ പ​ങ്കു​വ​യ്ക്കും. കേ​ള്‍ക്കു​മ്പോ​ള്‍ കൊ​ള്ളാ​മ​ല്ലോ​യെ​ന്നു ന​വ​നീ​തി​നും തോ​ന്നും.

“പ​ക്ഷേ, ഇ​ട്ടി​ച്ചേ​ട്ടാ ഇ​തൊ​ക്കെ ന​ട​ക്കു​ന്ന കാ​ര്യ​മാ​ണോ?” ന​വ​നീ​ത് സം​ശ​യ​പ്പെ​ട്ടു.

“ഇ​ത്രേം കാ​ല​ത്തെ ജീ​വി​ത​ത്തി​നി​ട​യി​ല്‍ ഓ​ര്‍ത്തു​വെ​ക്കാ​ന്‍ പാ​ക​ത്തി​ല്‍ എ​ന്താ​ണു ന​മ്മ​ള്‍ ചെ​യ്തി​ട്ടു​ള്ള​ത്?” ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു ചോ​ദി​ച്ചു. അ​ങ്ങ​നെ​യൊ​ന്നും ത​ന്റെ ജീ​വി​ത​ത്തി​ല്‍ സം​ഭ​വി​ച്ച​താ​യി ന​വ​നീ​തി​നു തോ​ന്നി​യി​ല്ല.

“പോ​ട്ടെ, പ​റ്റു​പു​സ്ത​ക​ത്തി​ലെ അ​ക്ക​ങ്ങ​ളി​ല്‍ തി​രി​മ​റി ന​ട​ത്താ​നെ​ങ്കി​ലും ഒ​രു​വ​ട്ടം ശ്ര​മി​ച്ചി​ട്ടു​ണ്ടോ?”

“ഇ​ല്ല.” പ​റ്റു​പു​സ്ത​ക​ത്തി​ന്റെ മീ​തെ​യി​രു​ന്ന ഗ്ലാ​സ് എ​ടു​ത്തു​മാ​റ്റി​ക്കൊ​ണ്ട് ന​വ​നീ​ത് പ​റ​ഞ്ഞു: “​എ​ന്റെ കൈ​വി​റ​ക്കും.”

“അ​പ്പോ​ള്‍ ആ​ഗ്ര​ഹം മാ​ത്ര​മേയു​ള്ളൂ. പ​രി​ശ്ര​മം ഇ​ല്ല.” ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു ചി​രി​യോ​ടെ പ​റ്റു​പു​സ്ത​ക​വും പേ​ന​യും കൈ​ക്ക​ലാ​ക്കി ന​വ​നീ​തി​ല്‍നി​ന്നും മ​റ​ച്ചു​പി​ടി​ച്ചു​കൊ​ണ്ട് പ​റ്റു​പു​സ്ത​ക​ത്തി​ലെ ക​ണ​ക്കു​ക​ളി​ല്‍ ചി​ല തി​രു​ത്ത​ലു​ക​ള്‍ ന​ട​ത്തി.

“ക​ണ്ടു​പി​ടി​ക്കാ​ന്‍ പ​റ്റു​മെ​ങ്കി​ല്‍ ക​ണ്ടു​പി​ടി​ക്ക്.” പ​റ്റു​പു​സ്ത​കം മ​ല​ര്‍ക്കെ തു​റ​ന്നു​വ​ച്ച് ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു ന​വ​നീ​തി​നെ വെ​ല്ലു​വി​ളി​ച്ചു.

കൈ​വേ​ലി​പ്പ​റ​മ്പി​ല്‍ രാ​ധ​യും കാ​റ്റാ​ടി ബൈ​ജു​വും പ​റ്റു​പു​സ്ത​ക​ത്തി​ന്റെ ര​ണ്ടു​താ​ളു​ക​ളി​ലാ​യി മ​ല​ര്‍ന്നു​കി​ട​ന്നു ദാ​രി​ദ്ര്യം വി​ളി​ച്ചോ​തി.

ന​വ​നീ​തി​ന്റെ ക​ണ്ണു​ക​ളി​ലെ തി​ള​ക്കം ന​ഷ്ട​പ്പെ​ടു​ന്ന​തു ക​ണ്ട​പ്പോ​ള്‍ ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു​വി​നു ബോ​ധ്യ​മാ​യി താ​ന്‍ തി​രു​ത്തി​യ​തൊ​ന്നും അ​വ​നു ക​ണ്ടെ​ത്താ​ന്‍ ക​ഴി​ഞ്ഞി​ട്ടി​ല്ലെ​ന്നു.

“ഇ​തി​ലൊ​രു തി​രു​ത്തും ഇ​ല്ല. ചു​മ്മാ ക​ളി​ക്ക​ല്ലേ ഇ​ട്ടി​ച്ചേ​ട്ടാ.” ന​വ​നീ​ത്, മേ​ശ​പ്പു​റ​ത്തു​കി​ട​ന്നി​രു​ന്ന പി​രി​യ​ന്‍‌​മു​ള​കെ​ടു​ത്ത് ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു​വി​നെ എ​റി​ഞ്ഞു.

ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു ന​വ​നീ​തി​ന്റെ കൈ​യി​ല്‍നി​ന്നും പ​റ്റു​പു​സ്ത​കം പി​ടി​ച്ചു​വാ​ങ്ങി, അ​വ​ന്‍ കാ​ണെ ചി​ല തി​രു​ത്ത​ലു​ക​ള്‍ വ​രു​ത്തി. പ​തി​ന​ഞ്ച് നൂ​റ്റി​പ്പ​തി​ന​ഞ്ചാ​യും നൂ​റ്റി​പ്പ​തി​ന​ഞ്ച് എ​ഴു​ന്നൂ​റ്റി​പ്പ​തി​ന​ഞ്ചാ​യും അ​തു​പി​ന്നെ ആ​യി​ര​ത്തി​യെ​ഴു​ന്നൂ​റ്റി​പ്പ​തി​ന​ഞ്ചാ​യും മാ​റു​ന്ന വി​ദ്യ ക​ണ്ടു​നി​ല്‍ക്കെ ന​വ​നീ​ത് ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു​വി​ന്റെ തു​ടു​ത്ത​ക​വി​ളി​ല്‍ ഉ​മ്മ​വ​ച്ചു.

“പ​റ്റു​പു​സ്ത​ക​ങ്ങ​ളി​ലെ ക​ണ​ക്കു​ക​ള്‍ പോ​ലെ​യാ​ണ് ന​മ്മു​ടെ ജീ​വി​ത​വും. നോ​ക്കി​യും ക​ണ്ടും തി​രു​ത്തി​യാ​ല്‍ നേ​ട്ട​ങ്ങ​ള്‍ പ​ല​താ​ണ്.” ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു പ​റ​ഞ്ഞു.

“പി​ടി​ക്ക​പ്പെ​ട്ടാ​ല്‍..?” ആ​ധി​യോ​ടെ ന​വ​നീ​ത് ചോ​ദി​ച്ചു. ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു പ​രി​സ​രം മ​റ​ന്നു പൊ​ട്ടി​ച്ചി​രി​ച്ചു​കൊ​ണ്ട് പ​റ​ഞ്ഞു: “​ഈ തേ​ങ്ങാ​പ്പി​ണ്ണാ​ക്ക് വെ​റും ച​ണ്ടി​യാ​ണെ​ന്നാ​ണോ നി​ന്റെ വി​ചാ​രം? എ​ത്ര​മാ​ത്രം എ​ണ്ണ ഊ​റ്റി​യെ​ടു​ത്തി​ട്ടാ​കും ഇ​തീ പ​രു​വ​ത്തി​ല്‍ ആ​യി​ട്ടു​ണ്ടാ​കു​ക. എ​ന്നി​ട്ടും അ​തു ഒ​ളി​ച്ചു​ക​ട​ത്തു​ന്നി​ല്ലേ, ശേ​ഷി​പ്പി​ക്കു​ന്നി​ല്ലേ, ജീ​വ​ന്റെ അ​വ​സാ​ന നീ​ര്.”

ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു​വി​ന്റെ ഉ​പ​മ സ​ന്ദ​ര്‍ഭ​വു​മാ​യി ഇ​ണ​ക്കാ​ന്‍ ക​ഴി​യാ​തെ​പോ​യ ന​വ​നീ​ത് ഒ​രു ക​ഷ​ണം പി​ണ്ണാ​ക്കെ​ടു​ത്ത് വാ​യി​ലി​ട്ടു ച​വ​ച്ചു​കൊ​ണ്ടി​രു​ന്നു.

ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു തു​ട​ര്‍ന്നു: “​പ​റ്റു​പു​സ്ത​ക​ത്തി​ല്‍ ക​യ​റി​പ്പ​റ്റി​യ​വ​രു​ടെ ത​ല​യി​ല്‍ ഈ ​പ​റ​ഞ്ഞ ക​ണ​ക്കു​ക​ളൊ​ന്നും നി​ല്‍ക്കി​ല്ല. അ​വ​ര്‍ പ്രാ​ര​ബ്ധ​ക്കാ​രാ​ണ്. ന​ന്ദി പ്ര​കാ​ശി​പ്പി​ക്കു​ന്ന​വ​രാ​കാ​നേ അ​വ​ര്‍ക്കു ക​ഴി​യൂ... എ​ങ്കി​ലും ചു​രു​ക്കം ചി​ല​രെ​ങ്കി​ലും ത​ര്‍ക്ക​ത്തി​നു​വ​രാ​നു​ള്ള സാ​ധ്യ​ത​യും ത​ള്ളി​ക്ക​ള​യാ​നാ​കി​ല്ല. അ​ങ്ങ​നെ​യു​ള്ള​വ​രെ ആ​ദ്യ​മെ ക​ണ്ടെ​ത്തു​ക എ​ന്ന​താ​ണ് ഈ ​ക​ളി​യി​ലെ ക​ല.”

വാ​യി​ല്‍ ഊ​റി​വ​ന്ന വെ​ളി​ച്ചെ​ണ്ണ​യു​ടെ സ്വാ​ദി​ല്‍ ന​വ​നീ​തി​ന്റെ മു​ഖം പ്ര​സാ​ദാ​ത്മ​ക​മാ​യി. പി​ണ്ണാ​ക്കി​ന്റെ ഉ​പ​മ​യാ​ണ് താ​ന്‍ ജീ​വി​ത​ത്തി​ല്‍ കേ​ട്ടി​ട്ടു​ള്ള ഏ​റ്റ​വും വ​ലി​യ ഉ​പ​മ​യെ​ന്നു അ​വ​ന് അ​പ്പോ​ള്‍ തോ​ന്നി. ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു​വി​നെ ത​ന്റെ ഇ​രു​പ​തു​ക​ളി​ല്‍ പ​രി​ച​യ​പ്പെ​ട്ടി​രു​ന്നെ​ങ്കി​ല്‍ ജീ​വി​ത​ത്തി​ല്‍ വി​പ്ലാ​ത്മ​ക​മാ​യ കു​തി​ച്ചു​ചാ​ട്ട​ങ്ങ​ള്‍ ഉ​ണ്ടാ​യേ​നെ. ഒ​രു പി​ണ്ണാ​ക്കി​നും കൊ​ള്ളാ​ത്ത​വ​നെ​ന്ന അ​പ്പ​ന്റെ ഉ​പ​മി​ക്ക​ലി​നെ പു​ച്ഛി​ച്ചു​ത​ള്ളാ​ന്‍ ക​ഴി​ഞ്ഞേ​നെ.

പോ​യ​കാ​ല​ത്തെ തി​രി​ച്ചു​പി​ടി​ക്കാ​നോ ആ​യ​കാ​ല​ത്തെ തി​രി​ച്ചു​വെ​ക്കാ​നോ ക​ഴി​യി​ല്ല. പ​ക്ഷേ, ഇ​നി​യു​ള്ള​ കാ​ല​ത്തെ കൈ​വ​രു​തി​യി​ലാ​ക്കാ​ന്‍ ക​ഴി​യ​ണം. ന​വ​നീ​ത് മ​ന​സ്സി​ല്‍ ഉ​റ​പ്പി​ച്ചു. ത​ന്റെ ജീ​വി​തം ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു​വി​നു മു​മ്പും ശേ​ഷ​വും എ​ന്നു അ​ട​യാ​ള​പ്പെ​ടും. പി​ല്‍ക്കാ​ല​ത്തു ഓ​ര്‍ത്തു​ര​സി​ക്കാ​നും അ​ഭി​ര​മി​ക്കാ​നും ക​ഴി​യു​ന്ന പ​ല നി​ഗൂ​ഢ​ സം​ഗ​തി​ക​ളും ഇ​നി​യാ​ണു ത​ന്റെ ജീ​വി​ത​ത്തി​ല്‍ സം​ഭ​വി​ക്കാ​ന്‍പോ​കു​ന്ന​തെ​ന്ന ഒ​രു തോ​ന്ന​ല്‍ ന​വ​നീ​തി​നു​ണ്ടാ​യി. അ​ഥ​വാ, ന​വ​നീ​തി​നെ ന​വ​ഭാ​വ​ന​യാ​ക്കി മാ​റ്റു​ന്ന കാ​ര്യ​ത്തി​ല്‍ ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു വി​ജ​യി​ച്ചു.

ഓ​രോ രാ​ത്രി​ക​ളി​ലും ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു​വെ​ന്ന സ​ർവ​ക​ലാ​ശാ​ല​യു​ടെ വ​ര​വി​നാ​യി ന​വ​നീ​ത് കു​പ്പി​യും പി​ണ്ണാ​ക്കു​മൊ​രു​ക്കി കാ​ത്തി​രു​ന്നു. അ​ങ്ങ​നെ​യൊ​രു രാ​ത്രി​യി​ല്‍ ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു ത​ന്റെ മ​ന​സ്സി​ലു​ള്ള മ​ഹ​ത്താ​യൊ​രാ​ശ​യം ന​വ​നീ​തി​നോ​ടു പ​ങ്കു​വ​ച്ചു. ആ​ദ്യ​മാ​ത്ര​യി​ല്‍ ഒ​രു ഞെ​ട്ട​ലു​ള​വാ​ക്കി​യെ​ങ്കി​ലും ര​ണ്ടു പെ​ഗ്ഗി​നു​ശേ​ഷം ന​വ​നീ​തും ആ ​ആ​ശ​യ​ത്തോ​ടു പൊ​രു​ത്ത​പ്പെ​ട്ടു. എ​ന്തെ​ന്നി​ല്ലാ​ത്ത ഒ​രു വീ​റും വാ​ശി​യും ര​ണ്ടു​പേ​രു​ടെ​യും സി​ര​ക​ളി​ല്‍ നി​റ​ഞ്ഞു. “പ​ക്ഷേ, ഒ​രു കു​ഴ​പ്പ​മു​ണ്ട്.” ന​വ​നീ​ത് മ​ടി​ച്ചു​മ​ടി​ച്ചു പ​റ​ഞ്ഞു:“​സു​ഷ​മ സ​മ്മ​തി​ക്കു​മെ​ന്നു തോ​ന്നു​ന്നി​ല്ല.”

“വ​ത്സ സ​മ്മ​തി​ക്കു​മെ​ന്നാ​ണോ നി​ന്റെ വി​ചാ​രം. ന​ല്ല ക​ഥ​യാ​യി​ട്ടു​ണ്ട്.” ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു ഗ്ലാ​സുക​ള്‍ നി​റ​ക്കു​ന്ന​തി​നി​ട​യി​ല്‍ പ​റ​ഞ്ഞു.

“പി​ന്നെ എ​ന്തുചെ​യ്യും ന​മ്മ​ള്‍?” നി​രാ​ശ​യോ​ടെ ന​വ​നീ​ത് ചോ​ദി​ച്ചു. “വ​ഴി​യു​ണ്ട്.” ആ​ത്മ​വി​ശ്വാ​സ​ത്തോ​ടെ ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു പ​റ​ഞ്ഞു: “​ഒ​രു കാ​ര്യം തീ​രു​മാ​നി​ച്ചാ​ല്‍ പി​ന്നെ അ​മാ​ന്തി​ക്ക​രു​തെ​ന്നാ​ണ് പ്ര​മാ​ണം. അ​തു​കൊ​ണ്ട് ന​മ്മ​ള്‍ ഈ ​മ​ഹ​ത്താ​യ ആ​ശ​യം ന​ട​പ്പി​ലാ​ക്കു​മെ​ന്നു ഇ​താ, ഇ​വി​ടെ​വ​ച്ച് സ​ത്യം ചെ​യ്യു​ന്നു.”

“ഇ​ട്ടി​ച്ചേ​ട്ട​നൊ​പ്പം ഏ​തു പാ​താ​ള​ത്തി​ലേ​ക്കു ഇ​റ​ങ്ങി​വ​രാ​നും ഞാ​ന്‍ ഒ​രു​ക്ക​മാ​ണ്.” ന​വ​നീ​ത് സ​ത്യം ചെ​യ്തു​കൊ​ണ്ടു പ​റ​ഞ്ഞു.

“എ​ന്നി​ലു​ള്ള വി​ശ്വാ​സം നി​ന്നെ സ്വ​ര്‍ഗ​ത്തി​ലെ​ത്തി​ക്കും.” ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു ന​വ​നീ​തി​ന്റെ ചു​മ​ലി​ല്‍ കൈ​വ​ച്ചു​കൊ​ണ്ട് പ​റ​ഞ്ഞു: “​ന​മ്മ​ള്‍ കു​ളി​ര്‍മേ​ടി​ലേ​ക്കു പോ​കു​ന്നു. മ​ഞ്ഞു​മൂ​ടി​ക്കി​ട​ക്കു​ന്ന തേ​യി​ല​ത്തോ​ട്ട​ങ്ങ​ള്‍ക്കി​ട​യി​ലു​ള്ള കൂ​ടാ​ര​ത്തി​ല്‍‌​വ​ച്ച് ഞാ​ന്‍ നി​ന​ക്ക് വ​ത്സ​യെ​യും നീ​യെ​നി​ക്ക് സു​ഷ​മ​യെ​യും കൈ​മാ​റും.”

“ഇ​ട്ടി​ച്ചേ​ട്ടാ ന​മ്മ​ള്‍ ത​ക​ര്‍ക്കും.” ന​വ​നീ​ത് ത​ന്റെ കൈ​ത്ത​ണ്ട​യി​ല്‍ എ​ഴു​ന്നു​നി​ന്ന രോ​മ​ങ്ങ​ളെ നോ​ക്കി പ​റ​ഞ്ഞു. “പി​ന്ന​ല്ലാ.” ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു മ​ന​സ്സു​കൊ​ണ്ട് കു​ളി​ര്‍മേ​ടി​ലെ കൂ​ടാ​ര​ത്തി​ല്‍ എ​ത്തി​ക്ക​ഴി​ഞ്ഞി​രു​ന്നു.

ഠ​ഠ​ഠ

സു​ഷ​മ​യു​ടെ അ​തി​ശ​യം ഒ​ടു​ങ്ങി​യി​ല്ല. ക​ഴി​ഞ്ഞ​വ​ർ​ഷ​മാ​യി​രു​ന്നു അ​ച്ഛ​ന്റെ അ​റു​പ​താം പി​റ​ന്നാ​ൾ. വി​ദേ​ശ​ത്തു​ള്ള അ​നി​യ​ത്തി​യും കു​ടും​ബ​വും ഉ​ൾ​പ്പെ​ടെ എ​ല്ലാ​വ​രും എ​ത്തി​യി​രു​ന്നു. ക​ട​യി​ൽ​നി​ന്നും മാ​റി​നി​ൽ​ക്കാ​ൻ ക​ഴി​യി​ല്ലെ​ന്നു പ​റ​ഞ്ഞു ന​വ​നീ​തു മാ​ത്രം വ​ന്നി​ല്ല. ആ ​ആ​ളാ​ണ് ര​ണ്ടു​ദി​വ​സം ക​ട​യ​ട​ച്ചി​ട്ടു ത​ന്നെ​യും​കൊ​ണ്ട് കു​ളി​ർ​മേ​ടി​ലെ​ത്തി​യി​രി​ക്കു​ന്ന​ത്. ഇ​ത്രേം കാ​ല​ത്തി​നി​ട​യി​ൽ ഓ​ർ​ത്തി​രി​ക്കു​ന്ന യാ​ത്ര​ക​ളൊ​ന്നും സം​ഭ​വി​ച്ചി​ട്ടി​ല്ല. ഒ​രു പ​ക്ഷേ, അ​ത്ത​രം യാ​ത്ര​ക​ളി​ലേ​ക്കു​ള്ള തു​ട​ക്ക​മാ​യി​രി​ക്കാം ഇ​ത്. ഇ​ട്ടി​ച്ചേ​ട്ട​നോ​ടാ​ണ് ന​ന്ദി പ​റ​യേ​ണ്ട​ത്. അ​ങ്ങേ​രു​ടെ വ​ര​വി​നു​ശേ​ഷം ന​വ​നീ​തൊ​ന്നു പു​ത​ക്ക​പ്പെ​ട്ടി​ട്ടു​ണ്ട്.

വീ​ടി​ന്റെ ഏ​തോ ഒ​രു മൂ​ല​ക്കെ പൊ​ടി​പി​ടി​ച്ചു​കി​ട​ന്നി​രു​ന്ന ഓ​ട്ടു​വി​ള​ക്കി​നെ ക​ഴു​കി​ത്തു​ട​ച്ച് വീ​ണ്ടെ​ടു​ക്കു​മ്പോ​ഴു​ണ്ടാ​കു​ന്ന അ​തേ തി​ള​ക്കം ഇ​പ്പോ​ൾ ന​വ​നീ​തി​ന്റെ മു​ഖ​ത്തും കാ​ണാം. പ​തു​പ​തു​ത്ത മെ​ത്ത​യി​ലേ​ക്കു ചാ​രി​യി​രു​ന്ന്, ഒ​രോ​ന്നോ​ര്‍ത്ത് സു​ഷ​മ​യു​ടെ ഉ​ള്ളം തു​ടി​ച്ചു.

അ​പ്പു​റ​ത്ത്, കു​ളി​ൽ​മേ​ടി​ന്റെ ത​ണു​പ്പി​ലും മ​നോ​ഹാ​രി​ത​യി​ലും മ​തി​മ​റ​ന്നു​പോ​യ വ​ത്സ​യും സ​മാ​ന​മാ​യ ചി​ന്ത​ക​ളി​ലാ​യി​രു​ന്നു. എ​ത്ര​യോ കാ​ല​ത്തി​നു​ശേ​ഷ​മാ​ണ് വീ​ടു​വി​ട്ടു​നി​ൽ​ക്കു​ന്ന​ത്. പ​തി​വു​ക​ൾ​ക്ക​പ്പു​റം പ്ര​ത്യേ​കി​ച്ചു ഒ​ന്നും ചെ​യ്യാ​നി​ല്ലെ​ങ്കി​ലും ഒ​ന്ന​ങ്ങോ​ട്ടോ ഇ​ങ്ങോ​ട്ടോ മാ​റി​നി​ന്നാ​ൽ വീ​ടാ​കെ ത​കി​ടം മ​റി​യു​ന്ന അ​വ​സ്ഥ​യാ​ണ്. അ​ല്ലെ​ങ്കി​ൽ, അ​ങ്ങ​നെ​യൊ​രു ചി​ന്ത​യാ​ണ്. അ​തൊ​രു ദുഃ​സ്വ​പ്നം പോ​ലെ കൂ​ടെ​ക്കൂ​ടി​യി​ട്ട് കാ​ലം കു​റെ​യാ​യി. കു​ടും​ബം ഒ​രു കെ​ണി​യാ​ണ്. ചി​ല​ർ അ​തി​ന​ക​ത്തു അ​റി​ഞ്ഞു​കൊ​ണ്ട് അ​ക​പ്പെ​ടു​ന്നു. ചി​ല​ർ അ​റി​യാ​തെ​യും. ര​ണ്ടു​കൂ​ട്ട​രും മ​രി​ച്ചു​ജീ​വി​ക്കാ​ൻ വി​ധി​ക്ക​പ്പെ​ട്ട​വരാ​ണ്.

“എ​ന്ത് ര​സാ​ലെ ചേ​ച്ചീ.” കൂ​ടാ​ര​ത്തി​ലെ ചി​ല്ലു​ജാ​ല​ക​ത്തി​ല്‍ പ​റ്റി​പ്പി​ടി​ച്ച മ​ഞ്ഞി​ല്‍ ഹൃ​ദ​യ​ചി​ഹ്നം വ​ര​ച്ചു​കൊ​ണ്ട് സു​ഷ​മ പ​റ​ഞ്ഞു.

“രാ​ത്രി​യാ​യാ​ൽ ഇ​തി​ലും ഭം​ഗി​യാ​യി​രി​ക്കും.” ഹൃ​ദ​യ​ചി​ഹ്ന​ത്തെ പി​ള​ർ​ത്തി​ക്കൊ​ണ്ട് പാ​യു​ന്ന അ​മ്പ് തൊ​ടു​ത്തു​കൊ​ണ്ട് വ​ത്സ പ​റ​ഞ്ഞു: “​ഇ​ട്ടി​ച്ചേ​ട്ട​ന്റെ സു​ഹൃ​ത്തി​ന്റെ എ​സ്റ്റേ​റ്റാ​ണ്. ടൂ​റി​സ്റ്റു​ക​ൾ​ക്കു ഇ​വി​ടേ​ക്കു പ്ര​വേ​ശ​നം ഇ​ല്ലാ​ത്ത​തു​കൊ​ണ്ട് പ്ര​കൃ​തി പീ​ഡി​പ്പി​ക്ക​പ്പെ​ട്ടി​ട്ടി​ല്ല.”

വ​ത്സ​യു​ടെ ക​ണ്ണു​ക​ളി​ലെ തി​ള​ക്ക​ത്തി​ലേ​ക്കു നോ​ക്കി സു​ഷ​മ പ​റ​ഞ്ഞു: “​ഇ​ട​ക്കൊ​ക്കെ ഇ​തു​പോ​ലെ കൂ​ട​ണം കേ​ട്ടോ.”

“ഞ​ങ്ങ​ളും അ​തു​ത​ന്നെ പ​റ​യു​ക​യാ​യി​രു​ന്നു.” രാ​ത്രി, കൂ​ടാ​ര​ത്തി​നു​വെ​ളി​യി​ല്‍ തീ ​കാ​ഞ്ഞു​കൊ​ണ്ടി​രി​ക്കു​മ്പോ​ള്‍ ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു പ​റ​ഞ്ഞു.

കാ​ടി​നെ പൊ​തി​ഞ്ഞു​നി​ല്‍ക്കു​ന്ന ഇ​രു​ട്ടി​ലേ​ക്കു മ​ഞ്ഞും നി​ലാ​വും ഒ​രു​പോ​ലെ പെ​യ്യു​ന്നു. ത​ണു​ത്ത​ക്കാ​റ്റി​ല്‍ പാ​റി​പ്പ​റ​ക്കു​ന്ന തീ​നാ​ള​ങ്ങ​ള്‍. കാ​ണാ​മ​റ​യ​ത്തൊ​ഴു​കു​ന്ന പു​ഴ​യു​ടെ സം​ഗീ​തം. മ​ര​ങ്ങ​ളു​ടെ നാ​വാ‍കു​ന്ന കി​ളി​ക​ള്‍.

“കു​ര്യ​നു​ണ്ട​ല്ലോ, ഈ ​എ​സ്റ്റേ​റ്റി​ന്റെ ഉ​ട​മ, അ​വ​ന്‍ ഒ​രി​ക്ക​ലും അ​വ​ധി​യാ​ഘോ​ഷി​ക്കാ​ന്‍ ഇ​വി​ടെ കൂ​ടു​ന്ന​തു ക​ണ്ടി​ട്ടി​ല്ല.” വീ​ട്ടി​ല്‍നി​ന്നും കൊ​ണ്ടു​വ​ന്ന പാ​ല​പ്പ​വും സ്റ്റൂ​വും വി​ള​മ്പു​ന്ന​തി​നി​ട​യി​ല്‍ ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു എ​ല്ലാ​വ​രോ​ടു​മാ​യി പ​റ​ഞ്ഞു.

“അ​ല്ലേ​ലും മു​റ്റ​ത്തെ മു​ല്ല​ക്കു മ​ണ​മി​ല്ല​ല്ലോ ഇ​ട്ടി​ച്ചേ​ട്ടാ.”

ന​വ​നീ​തി​ന്റെ മ​റു​പ​ടി​കേ​ട്ട് വ​ത്സ​യും സു​ഷ​മ​യും ചി​രി​ച്ചു.

ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു ഒ​ളി​ക​ണ്ണി​ട്ടു ന​വ​നീ​തി​നെ നോ​ക്കി. എ​ല്ലാം വി​ചാ​രി​ച്ച​പോ​ലെ ത​ന്നെ സം​ഭ​വി​ച്ചു.

അ​ത്താ​ഴം ക​ഴി​ഞ്ഞ് എ​ല്ലാ​വ​രും​കൂ​ടി കൂ​ടാ​ര​ത്തി​ന​രി​കി​ലു​ള്ള ചോ​ല​യു​ടെ തീ​ര​ത്തു​ചെ​ന്നി​രു​ന്നു. സു​ഷ​മ​യും വ​ത്സ​യും ക​ട്ട​ന്‍‌​ചാ​യ​യു​ടെ ചൂ​ടി​ലേ​ക്കു ചു​രു​ണ്ടു​കൂടി​യ​പ്പോ​ള്‍ ന​വ​നീ​തും ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു​വും ചാ​യ​യി​ല്‍ ല​യി​പ്പി​ച്ച റ​മ്മി​ന്റെ ത​രി​പ്പി​ലേ​ക്ക് ഇ​റ​ങ്ങി.

കൂ​യ്... ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു നീ​ട്ടി​യൊ​ന്നു കൂ​വി. “അ​യ്യോ! ആ​രേ​ലും വ​രും.” സു​ഷ​മ അ​തി​ശ​യ​പ്പെ​ട്ടു.

“ഓ​ഹ് ഇ​വി​ടെ​ങ്ങും ഒ​റ്റ മ​നു​ഷ്യ​ക്കു​ഞ്ഞും ഇ​ല്ലെ​ന്നേ.” ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു പി​ന്നെ​യും പി​ന്നെ​യും കൂ​വി​ക്കൊ​ണ്ട് സു​ഷ​മ​യോ​ടു പ​റ​ഞ്ഞു. അ​വ​ള്‍ക്കും കൂ​വി നോ​ക്ക​ണ​മെ​ന്നു നോ​ക്കി. പ​ക്ഷേ, മ​ടി​ച്ചു. പെ​ട്ടെ​ന്നു വ​ത്സ ചാ​ടി​യെ​ഴു​ന്നേ​റ്റ് ഉ​ച്ച​ത്തി​ല്‍ കൂ​വി​വി​ളി​ച്ചു.

അ​തു​കേ​ട്ട് സു​ഷ​മ പൊ​ട്ടി​ച്ചി​രി​ച്ചു. വ​ത്സ അ​വ​ള്‍ക്കു​നേ​രെ കൈ​നീ​ട്ടി. ര​ണ്ടു​പേ​രും അ​ർധ​രാ​ത്രി​യി​ല്‍ കി​ട്ടി​യ സ്വാ​ത​ന്ത്ര്യ​ത്തി​ല്‍ മ​തി​മ​റ​ന്നു തോ​ളോ​ടു​തോ​ള്‍‌​ ചേ​ര്‍ന്ന് ഒ​രേ​സ്വ​ര​ത്തി​ല്‍ കൂ​വി.

“മ​തി മ​തി. മ​നു​ഷ്യ​രി​ല്ലെ​ന്നെ പ​റ​ഞ്ഞു​ള്ളൂ. പു​ലി​യും കു​റു​ക്ക​നു​മൊ​ക്കെ കാ​ണും.” ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു, ചോ​ല​ക്ക​പ്പു​റ​ത്തെ ഇ​രു​ട്ടി​ലേ​ക്കു ഒ​രു ക​ല്ല് പാ​റി​ച്ചു​കൊ​ണ്ട് പ​റ​ഞ്ഞു.

കൂ​വ​ല്‍ നി​ര്‍ത്തി​യി​ട്ടും സു​ഷ​മ​ക്കും വ​ത്സ​ക്കും ചി​രി നി​ര്‍ത്താ​ന്‍ ക​ഴി​ഞ്ഞി​ല്ല. കൂ​ടാ​ര​ത്തി​ലേ​ക്കു​ള്ള ന​ട​പ്പാ​ത​യി​ലൂ​ടെ കൈ​കോ​ര്‍ത്തു ന​ട​ക്കു​മ്പോ​ഴും അ​വ​ര്‍ എ​ന്തൊ​ക്ക​യോ ഓ​ര്‍ത്തു ചി​രി തു​ട​ർ​ന്നു. പ​ക്ഷേ, കൂ​ടാ​ര​ത്തി​ന്റെ​യു​ള്ളി​ലേ​ക്കു പ്ര​വേ​ശി​ച്ച അ​വ​രു​ടെ ചി​രി പൊ​ടു​ന്ന​നെ നി​ല​ച്ചു. സു​ഷ​മ ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു​വി​നെ​യും വ​ത്സ ന​വ​നീ​തി​നെ​യും ഭ​യ​ത്തോ​ടു​കൂ​ടി നോ​ക്കി. ഇ​രു​വ​രു​ടെ​യും ഉ​ള്ളി​ല്‍ ഒ​രു അ​ല​ര്‍ച്ച രൂ​പ​പ്പെ​ട്ടു​വ​ന്നെ​ങ്കി​ലും ശ​ബ്ദ​മി​ല്ലാ​ത്ത നി​ശ്വാ​സ​മാ​യി അ​തു ഒ​ടു​ങ്ങി​പ്പോ​യി.

ഠ​ഠ​ഠ

കോ​ട​മൂ​ടി​യ താ​ഴ്വ​ര​യി​ലൂ​ടെ സാ​വ​ധാ​നം ന​ട​ക്കു​ക​യാ​ണു അ​വ​ര്‍. നേ​രം വെ​ളു​ത്തു​വ​രു​ന്ന​തെ​യു​ള്ളൂ.

“ന​വ​ഭാ​വ​നേ...” ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു മൃ​ദു​സ്വ​ര​ത്തി​ല്‍ വി​ളി​ച്ചു​ചോ​ദി​ച്ചു: “​അ​വ​ളെ നീ​യെ​ന്താ ചെ​യ്തേ?”

ന​വ​നീ​ത് ഒ​രു നി​മി​ഷം ന​ട​ത്തം നി​ര്‍ത്തി ശ്വാ​സ​മെ​ടു​ത്തു​കൊ​ണ്ട് പ​റ​ഞ്ഞു: “​ഇ​തു​വ​രെ ചെ​യ്യാ​ത്ത​തെ​ല്ലാം.”

കോ​ട​മ​റ​യി​ലേ​ക്കു മാ​ഞ്ഞു​പോ​യ ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു​വി​നോ​ടും ന​വ​നീ​ത് അ​തേ ചോ​ദ്യം ചോ​ദി​ച്ചു.

“ഇ​നി​യൊ​ന്നും ചെ​യ്യാ​നി​ല്ലാ​ത്ത​വി​ധം എ​ല്ലാം.” കി​ത​പ്പി​ന്റെ അ​ക​മ്പ​ടി​യോ​ടെ ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു പ​റ​ഞ്ഞു.

ര​ണ്ടു​പേ​രും ന​ട​ത്തം​ തു​ട​ര്‍ന്നു വ​ന്‍‌​മ​ര​ങ്ങ​ള്‍ക്കി​ട​യി​ലു​ള്ള ഒ​തു​ക്കി​ലൂ​ടെ ഊ​ര്‍ന്നു​ക​ട​ന്നു പു​ഴ​യു​ടെ തീ​ര​ത്തെ​ത്തി.

മ​ല​വെ​ള്ള​പ്പാ​ച്ചി​ലി​നൊ​പ്പം വി​റ​കൊ​ള്ളു​ന്ന ആ​ട്ടു​പാ​ലം ക​ട​ക്കു​മ്പോ​ള്‍ ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു ചോ​ദി​ച്ചു: “​ഈ അ​നു​ഭ​വ​ത്തെ നീ ​എ​ങ്ങ​നെ നി​ർവ​ചി​ക്കും?”

പാ​ല​ത്തി​ന്റെ കൈ​വ​രി​ക​ളി​ല്‍ മു​റു​കെ​പ്പി​ടി​ച്ചു​കൊ​ണ്ട് ന​വ​നീ​ത് പ​റ​ഞ്ഞു: “​ഈ പാ​ല​ത്തി​ല്‍നി​ന്നും ആ ​വെ​ള്ള​ക്കെ​ട്ടി​ലേ​ക്കു എ​ടു​ത്തു​ചാ​ടു​ന്ന​തോ​ര്‍ക്കു​മ്പോ​ള്‍ ഉ​ള്ളി​ലൊ​രു ആ​ന്ത​ലു​ണ്ടാ​കി​ല്ലേ. അ​താ​യി​രു​ന്നു എ​നി​ക്ക്.”

പാ​ല​മി​റ​ങ്ങി ന​ട​ക്കു​മ്പോ​ള്‍ ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു പ​റ​ഞ്ഞു: “​കു​തി​ച്ചൊ​ഴു​കു​ന്ന വെ​ള്ള​ച്ചാ​ട്ട​ത്തി​ന്റെ അ​ടി​യി​ല്‍ ര​ണ്ടു​കൈ​യും വി​രി​ച്ചു​നി​ല്‍ക്കു​മ്പോ​ഴു​ണ്ടാ​കു​ന്ന അ​വ​സ്ഥ​യാ​യി​രു​ന്നു എ​നി​ക്ക്.”

“ഇ​ട്ടി​ച്ചേ​ട്ടാ... നി​ങ്ങ​ള്‍ ഭാ​ഗ്യ​വാ​നാ​ണ്.” ഇ​ട​ര്‍ച്ച​യോ​ടെ ന​വ​നീ​ത് പ​റ​ഞ്ഞു.

“നീ​യും ഭാ​ഗ്യ​വാ​നാ​ടാ...” ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു​വി​ന്റെ ശ​ബ്ദ​വും ഇ​ട​റി.

കോ​ട​യു​രു​കി​ മാ​ഞ്ഞു സ​ക​ല​തും വെ​ളി​പ്പെ​ട്ടു​ തു​ട​ങ്ങി​യി​രു​ന്നു.

ഠ​ഠ​ഠ

വ​യ​ല​റ്റു​നി​റ​മു​ള്ള കു​രു​ന്നു​പൂ​ക്ക​ൾ നി​റ​ഞ്ഞു​നി​ൽ​ക്കു​ന്ന വ​ള്ളി​ച്ചെ​ടി പ​ട​ർ​ന്നു​ക​യ​റി​യ ഒ​രു ഊ​ഞ്ഞാ​ൽ അ​വ​ർ ക​ണ്ടു. അ​ങ്ങ​നെ​യൊ​ന്നു ഇ​ന്ന​ലെ ക​ണ്ടി​ട്ടി​ല്ല​ല്ലോ​യെ​ന്നു സു​ഷ​മ​യും വ​ത്സ​യും ഓ​ർ​ത്തു.

അ​വ​ർ, ജാ​ല​ക​പ്പ​ടി​യി​ൽ ഇ​രി​ക്കു​ക​യാ​യി​രു​ന്നു. ത​ലേ​ദി​വ​സം ചി​ല്ലു​ജാ​ല​ക​ത്തി​ൽ വ​ര​ച്ചി​ട്ട ഹൃ​ദ​യ​വും, അ​തി​നെ പ​കു​ത്തു പാ​യു​ന്ന അ​മ്പും കോ​ട​മ​ഞ്ഞി​നൊ​പ്പം മാ​ഞ്ഞു​പോ​യി​ട്ടു​ണ്ട്.

വെ​യി​ലു​ണ്ടെ​ങ്കി​ലും കു​ളി​ർ​മേ​ടി​നു​മീ​തെ ഒ​രു ത​ണ​ൽ വീ​ണു​കി​ട​ന്നി​രു​ന്നു;​ സു​ഷ​മ​യെ​യും വ​ത്സ​യെ​യും ബാ​ധി​ച്ച വി​ഷാ​ദംപോ​ലെ.

എ​ന്തു​പ​റ​യ​ണ​മെ​ന്ന​റി​യാ​തെ, പ​ര​സ്പ​രം മു​ഖം കൊ​ടു​ക്കാ​തെ സു​ഷ​മ​യും വ​ത്സ​യും പു​റ​ത്തേ​ക്കു നോ​ക്കി​യി​രു​ന്നു. ഇ​രു​വ​രു​ടെ​യും ശ്ര​ദ്ധ ആ ​ഊ​ഞ്ഞാ​ലി​ലാ​യി​രു​ന്നു. അ​തി​ലി​പ്പോ​ൾ ര​ണ്ടു കു​രു​വി​ക​ളെ കാ​ണാം. അ​വ​ർ കൊ​ക്കു​രു​മ്മു​മ്പോ​ഴെ​ല്ലാം ഊ​ഞ്ഞാ​ൽ മെ​ല്ലെ ആ​ട്ടം തു​ട​രു​ന്നു.

“ആ ​ദു​ഷ്ട​ൻ ചേ​ച്ചി​യെ എ​ന്താ ചെ​യ്തേ?” വ​ത്സ​യു​ടെ അ​രി​കി​ലേ​ക്കു ചേ​ർ​ന്നി​രു​ന്നു സു​ഷ​മ ചോ​ദി​ച്ചു. വ​ത്സ ആ​ർ​ദ്ര​മാ​യി സു​ഷ​മ​യെ നോ​ക്കി. എ​ന്നി​ട്ടു പ​റ​ഞ്ഞു: “​പ​ണ്ടു ഞ​ങ്ങ​ളു​ടെ നാ​ട്ടി​ൽ ഒ​രു ഭ​യ​ങ്ക​ര ക​ള്ള​നു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. അ​യാ​ൾ മോ​ഷ്ടി​ക്കാ​ൻ പോ​കു​ന്ന ദി​വ​സ​ങ്ങ​ളി​ലെ​ല്ലാം, നേ​രം ക​ള​യു​ന്ന​തി​നു​വേ​ണ്ടി ഭാ​ര്യ​യെ പ്രേ​മി​ക്കാ​ൻ ചെ​ല്ലും. നേ​രം പോ​യോ നേ​രം പോ​യോ എ​ന്ന വേ​വ​ലാ​തി​യി​ൽ ഒ​ന്നും നേ​രാം​വ​ണ്ണം ന​ട​ക്കി​ല്ല. എ​ന്നാ​ലും അ​തൊ​രു ച​ട​ങ്ങാ​യി അ​യാ​ൾ തു​ട​ർ​ന്നു​പോ​ന്നു. ഒ​രു കാ​ര്യ​വു​മി​ല്ലാ​ത്ത അ​യാ​ളു​ടെ പ​രാ​ക്ര​മ​ങ്ങ​ൾ ക​ണ്ടു എ​ല്ലാ​പ്രാ​വ​ശ്യ​വും അ​യാ​ളു​ടെ ഭാ​ര്യ പു​റം​തി​രി​ഞ്ഞു​കി​ട​ന്നു ചി​രി​ച്ചു.”

അ​തു​കേ​ട്ടു തെ​ളി​ഞ്ഞ ചി​രി​യോ​ടെ സു​ഷ​മ വ​ത്സ​യു​ടെ മ​ടി​യി​ലേ​ക്കു ത​ല​ചാ​യ്ച്ചു​കി​ട​ന്നു. വ​ത്സ, സു​ഷ​മ​യു​ടെ ചു​രു​ള​ൻ മു​ടി​യി​ൽ വി​ര​ൽ ചു​ഴ​റ്റി​ക്കൊ​ണ്ട് പ​റ​ഞ്ഞു: “​അ​യാ​ൾ നി​ന്നെ ഒ​രു പി​ണ്ണാ​ക്കും ചെ​യ്തു​കാ​ണി​ല്ലെ​ന്നു എ​നി​ക്ക​റി​യാം.”

സു​ഷ​മ അ​പ്പോ​ൾ വ​ത്സ​യു​ടെ അ​ടി​വ​യ​റ്റി​ലേ​ക്കു മു​ഖം ചേ​ര്‍ത്തു​വ​ച്ചു: “​ചേ​ച്ചി പ​റ​ഞ്ഞ ക​ള്ള​നു ഒ​രു മ​ക​നു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. അ​വ​ന്‍, ഇ​രു​ട്ടി​ല്‍ പ​തു​ങ്ങി​യി​രു​ന്ന്, അ​ച്ഛ​ന്‍ അ​മ്മ​യെ മോ​ഷ്ടി​ക്കാ​ന്‍ ശ്ര​മി​ക്കു​ന്ന​തു​ക​ണ്ട് ഒ​രോ​ന്നൊ​പ്പി​ച്ചു നേ​രം ക​ള​യു​മാ​യി​രു​ന്നു.”

“സ്വ​ന്തം മു​ത​ല്‍ സൂ​ക്ഷി​ക്കാ​ന​റി​യാ​ത്ത ക​ള്ള​ന്മാ​ര്‍.” പ​റ​യു​മ്പോ​ള്‍ വ​ത്സ​ക്കു ചി​രി​യ​ട​ക്കാ​ന്‍ ക​ഴി​ഞ്ഞി​ല്ല.

“ചേ​ച്ചീ കു​ളി​ര​ണൂ...” സു​ഷ​മ വ​ത്സ​യു​ടെ മ​ടി​യി​ലേ​ക്കു മു​ഖം പൂ​ഴ്ത്തി ചു​രു​ണ്ടു​കൂ​ടി.

“ഉ​ള്ളി​ലൊ​രു ഉ​റ​വ പൊ​ട്ടി​യൊ​ലി​ക്കു​ന്ന​തു​പോ​ലെ...” വ​ത്സ, സു​ഷ​മ​യി​ലേ​ക്കു ചാ​ഞ്ഞു​കി​ട​ന്നു ചെ​വി​യി​ല്‍ ക​ടി​ച്ചു​കൊ​ണ്ട് പ​റ​ഞ്ഞു.

“ആ ​ന​ന​വ് എ​ന്നെ മൂ​ടു​ന്നു ചേ​ച്ചീ...” സു​ഷ​മ ആ​ന​ന്ദ​ക്ക​ണ്ണീ​ര്‍ പൊ​ഴി​ച്ചു.

കു​ളി​ര്‍മേ​ടി​നെ പൊ​തി​ഞ്ഞു​നി​ന്നി​രു​ന്ന ത​ണ​ല്‍ പാ​ടെ മാ​ഞ്ഞു​പോ​യി​രു​ന്നു.

ഠ​ഠ​ഠ

പു​ഴ​യി​ലെ ത​ണു​പ്പി​ല്‍ മു​ങ്ങി​ക്കു​ളി​ച്ചു മ​ട​ങ്ങി​വ​രു​മ്പോ​ള്‍ ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു​വി​നും ന​വ​നീ​തി​നും ഒ​ന്നും മി​ണ്ടാ​നു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നി​ല്ല. അ​വ​ര്‍ കു​ന്നു​ക​യ​റി കൂ​ടാ​ര​ത്തി​ലെ​ത്തി​യ​പ്പോ​ള്‍ സു​ഷ​മ​യും വ​ത്സ​യും അ​വി​ടെ​യു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നി​ല്ല.

“കാ​റും കാ​ണാ​നി​ല്ല​ല്ലോ ഇ​ട്ടി​ച്ചേ​ട്ടാ!” കാ​ര്‍പോ​ര്‍ച്ചി​ലെ ശൂ​ന്യ​ത​യി​ലേ​ക്കു​നോ​ക്കി ന​വ​നീ​ത് പ​റ​ഞ്ഞു. അ​വ​ര്‍ മൊ​ബൈ​ലെ​ടു​ത്ത് വ​ത്സ​യെ​യും സു​ഷ​മ​യെ​യും വി​ളി​ച്ചു​നോ​ക്കി. ര​ണ്ടു​പേ​രും പ​രി​ധി​ക്കു പു​റ​ത്താ​യി​രു​ന്നു.

“അ​വ​രെ​ന്താ ചെ​യ്തേ?” ഇ​ട​ര്‍ച്ച​യോ​ടെ ന​വ​നീ​ത് ചോ​ദി​ച്ചു.

കു​ളി​ര്‍മേ​ടി​നെ ചൂ​ടി​നി​ല്‍ക്കു​ന്ന മ​ര​ങ്ങ​ള്‍ക്കി​ട​യി​ലൂ​ടെ പ​റ​ന്നു​യ​ര്‍ന്ന കു​രു​വി​ക​ള്‍ ആ​കാ​ശം​തൊ​ടാ​ൻ മ​ത്സ​രി​ക്കു​ന്ന​ത് നോ​ക്കി​നി​ല്‍ക്കു​ക​യാ​യി​രു​ന്ന ഇ​ട്ടി​ക്കു​രു ആ ​ചോ​ദ്യം കേ​ട്ടി​ല്ല.