വിദ്യാഭ്യാസ മേഖല ഇന്ന് നിര്ണായകമായ ഒരു വഴിത്തിരിവിലാണ്. ഇന്നത്തെ വിദ്യാർഥികൾ മനഃശാസ്ത്രപരമായും സാമൂഹികമായും ഡിജിറ്റലായും മുന് തലമുറകളെ അപേക്ഷിച്ച് വളരെ വ്യത്യസ്തമായ സാഹചര്യത്തിലാണ് വളരുന്നത്. 'ജനറേഷന് ആല്ഫ' എന്ന വിഭാഗത്തെ പാകപ്പെടുത്തുന്നതില് അവരുടെ നിരന്തരമായ ഡിജിറ്റല് ഇടപെടലുകളും അനുനിമിഷം അവരിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തുന്ന അറിവുകളും യഥാര്ഥ ലോകവുമായുള്ള അവരുടെ പരിമിതമായ സാമൂഹിക ഇടപെടലുകളും കുടുംബ ബന്ധങ്ങളിലെ മാറ്റങ്ങളുമെല്ലാം വലിയ പങ്ക് വഹിക്കുന്നു. സ്വാഭാവികമായും അവര് ചിന്തിക്കുകയും പെരുമാറുകയും പഠിക്കുകയും ആശയവിനിമയം നടത്തുകയും ചെയ്യുന്ന രീതികളെയും അവക്ക് ചുറ്റുമുള്ള വൈകാരിക ലോകത്തെയും ഇത്തരം അനുഭവങ്ങള് ആഴത്തില് സ്വാധീനിക്കുന്നു.
എന്നിട്ടും, നമ്മുടെ ഒട്ടുമിക്ക ക്ലാസ്മുറികളിലും മുന് തലമുറകൾക്ക് വേണ്ടി രൂപകല്പ്പന ചെയ്ത വിദ്യാഭ്യാസ മാതൃകകളില് ഊന്നിയുള്ള പഠന പ്രവര്ത്തനങ്ങളാണ് തുടരുന്നത്. നിഷ്ക്രിയമായി കേട്ടിരിക്കല്, മണിക്കൂറുകള് നീളുന്ന അധ്യാപനം, മനഃപാഠമാക്കല്, പരീക്ഷാസമ്മര്ദ്ദം, കര്ക്കശമായ ക്ലാസ്മുറി ചട്ടങ്ങള് എന്നിവയെ ആധാരമാക്കിയാണ് പണ്ടുകാലത്തെ വിദ്യാഭ്യാസ ഘടന കെട്ടിപ്പടുത്തിരിക്കുന്നത്. പുതുതലമുറക്ക് ഈ രീതിയിലുള്ള വിദ്യാഭ്യാസവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുക പ്രയാസമാണ്. അതുകൊണ്ട് കുട്ടികളുടെ മോശം അക്കാദമിക പ്രകടനമല്ല ഇന്നത്തെ സ്കൂളുകള്ക്ക് മുമ്പിലുള്ള വെല്ലുവിളി; ജനറേഷന് ആല്ഫയുടെ വികാസ യാഥാര്ഥ്യങ്ങളും നിലവിലെ വിദ്യാഭ്യാസ സംവിധാനങ്ങളുടെ ഘടനയും തമ്മിലുള്ള വലിയ പൊരുത്തക്കേടാണ്.
ജനറേഷന് ആല്ഫ കുട്ടികളുടെ പഠനശേഷികളും സവിശേഷമാണ്. അവര്ക്ക് ഏറെനേരം ശ്രദ്ധിച്ചിരിക്കാന് കഴിയാറില്ല. ഡിജിറ്റല് മാര്ഗങ്ങളിലൂടെയുള്ള പ്രചോദനങ്ങളാണ് അവരെ കൂടുതല് സ്വാധീനിക്കുന്നത്. ഉടനടി മറുപടികളും പ്രതികരണങ്ങളും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നവരാണ് അവര്. ഒരേസമയം പല കാര്യങ്ങള് ചെയ്യാന് അവര്ക്ക് തോന്നാറുണ്ട്. സംവദിക്കാന് കഴിയുന്ന അര്ഥപൂര്ണമായ പഠനാനുഭവങ്ങളാണ് അവര് തേടുന്നത്. വികാരങ്ങളെയും നൈരാശ്യത്തെയും നിയന്ത്രിക്കുന്നതിലും മാനസിക പിരിമുറുക്കം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിലും സമൂഹവുമായുള്ള ബന്ധങ്ങൾ നിലനിര്ത്തുന്നതിലും സന്തുലിതമായ ഡിജിറ്റല് ശീലങ്ങള് വളര്ത്തിയെടുക്കുന്നതിലും ഈ മക്കൾ ബുദ്ധിമുട്ടുകള് നേരിടുന്നുണ്ട്. അവരുടെ പെരുമാറ്റത്തിലെ മാറ്റങ്ങളെ കേവലം അച്ചടക്ക പ്രശ്നങ്ങളായോ അശ്രദ്ധയായോ നിസ്സാരവല്ക്കരിക്കരുത്. വളര്ച്ചാ-വികാസ ആവാസവ്യവസ്ഥയിലുള്ള വലിയ മാറ്റമാണ് അവരില് പ്രതിഫലിക്കുന്നത്.
കുട്ടികള്ക്ക് വൈകാരിക സുരക്ഷ നല്കുന്നതും സംവേദിക്കാന് കഴിയുന്നതും കൂട്ടായി പ്രവര്ത്തിക്കാനാകുന്നതും വളർച്ചക്ക് ഉതകുന്നതുമായ വഴക്കമുള്ള ക്ലാസ്മുറികളാണ് ആവശ്യം. അധ്യാപന രീതികള് ഹ്രസ്വവും കൂടുതല് ആസ്വാദ്യകരവും മികച്ച ദൃശ്യാവിഷ്കാരങ്ങൾ നൽകുന്നതും പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നതുമായിരിക്കണം. ഒപ്പം കുട്ടികളുടെ പങ്കാളിത്തം ഉറപ്പാക്കുകയും വേണം. പഠനത്തില് ചലനവും സര്ഗാത്മകതയും ഭാവനയും കൂട്ടുകാരുമായുള്ള ഇടപെടലുകളും സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ ശരിയായ ഉപയോഗവും ഉണ്ടെങ്കില് വിദ്യാർഥികൾ പഠനത്തോട് കൂടുതല് ആഭിമുഖ്യം കാണിക്കും. അധ്യാപകരും വിദ്യാർഥികളും തമ്മിലുള്ള വൈകാരിക ബന്ധം അക്കാദമിക പഠനം പോലെ തന്നെ പ്രധാനമാണ്.
ആര്ട്ടിഫിഷ്യല് ഇന്റലിജൻസിന്റെയും ഡിജിറ്റല് പഠനത്തിന്റെയും കാലത്ത് അധ്യാപകരിലൂടെ അല്ലാതെ തന്നെ പരിമിതികളില്ലാത്ത അറിവിന്റെ ഒരു ലോകമാണ് വിദ്യാർഥികൾക്ക് മുമ്പിലുള്ളത്. അതുകൊണ്ട് അധ്യാപകരുടെ റോള് അറിവ് പകരുക എന്നതില് നിന്നും കുട്ടികള്ക്ക് വഴികാട്ടിയാകുക, വൈകാരിക പിന്തുണയും മാര്ഗനിർദേശങ്ങളും നല്കുക, പ്രചോദനമേകുക, പെരുമാറ്റ രൂപീകരണത്തിനുള്ള പിന്തുണ നല്കുക എന്നിവയിലേക്ക് മാറണം. വിദ്യാർഥികളിൽ നല്ല മൂല്യങ്ങളും ജീവിതശേഷികളും വളര്ത്തിയെടുക്കാനുള്ള സാഹചര്യമൊരുക്കുക; എങ്ങനെ ചിന്തിക്കണം, വികാരങ്ങളെ എങ്ങനെ നിയന്ത്രിക്കണം, പ്രശ്നങ്ങള് എങ്ങനെ പരിഹരിക്കണം, ആരോഗ്യകരമായ ബന്ധങ്ങള് എങ്ങനെ വളര്ത്തിയെടുക്കണം തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളില് കൃത്യമായ മാര്ഗനിർദേശങ്ങളും പിന്തുണയും നല്കുക എന്നിവയാണ് ഇനി അധ്യാപകർ ചെയ്യേണ്ടത്. സമാനമായി, സ്കൂളുകള്ക്കും ഇനിയുള്ള കാലത്ത് വെറും അക്കാദമിക മികവിനും പരീക്ഷകളില് മികച്ച റിസള്ട്ട് നേടുന്നതിനുമുള്ള കേന്ദ്രങ്ങളായി മാത്രം പ്രവര്ത്തിക്കുക സാധ്യമല്ല. വിദ്യാർഥികളുടെ മാനസിക ക്ഷേമം, വൈകാരികമായ പക്വത, സാമൂഹികമായ ശേഷികള്, ഭാവന, പൊരുത്തപ്പെടാനുള്ള ശേഷി തുടങ്ങി കുട്ടികളുടെ സമഗ്ര ക്ഷേമത്തില് അധിഷ്ഠിതമായ വളര്ച്ചാ-വികാസ ആവാസവ്യവസ്ഥ സ്കൂളുകളില് വളര്ന്നുവരേണ്ടതുണ്ട്.
ഈ രീതിയിലുള്ള ഒരു മാറ്റം നടപ്പാകണമെങ്കില് വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയില് ഉടനീളം പൊളിച്ചെഴുത്തുകള് വേണ്ടിവരും. വൈകാരിക നിയന്ത്രണം, സാമൂഹിക-വൈകാരിക പഠനം, ഡിജിറ്റല് ക്ഷേമം, വിദ്യാർഥികളെ പാഠ്യപ്രവര്ത്തനത്തില് സജീവമാക്കുന്ന ക്ലാസ്മുറി അന്തരീക്ഷം, വെല്ലുവിളികളെ അതിജീവിക്കാനുള്ള ശേഷി വളര്ത്തിയെടുക്കല്, മാനസികാരോഗ്യം ഉറപ്പാക്കാനുള്ള നയങ്ങള്, ആരോഗ്യകരമായ ശീലങ്ങള്, മികച്ച അധ്യാപക-വിദ്യാർഥി ബന്ധങ്ങള് എന്നിവയ്ക്ക് ഊന്നല് നല്കിയാകണം പുതിയ വിദ്യാഭ്യാസ മാതൃകകള് വികസിപ്പിക്കേണ്ടത്. അതുകൂടാതെ, പാഠ്യപദ്ധതികള് വിദ്യാർഥികളിലേക്ക് എത്തുന്ന രീതി, ക്ലാസ്മുറികളിലെ ഇടപെടലുകൾ, മൂല്യനിര്ണയ രീതികള്, സ്കൂള് നയങ്ങള്, അധ്യാപക പരിശീലന പരിപാടികള്, കൗണ്സിലിംഗ് സംവിധാനങ്ങള്, പാഠ്യേതര പ്രവര്ത്തനങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം പുതുതലമുറ വിദ്യാർഥികളുടെ ആവശ്യങ്ങളുമായും യാഥാര്ഥ്യങ്ങളുമായും പൊരുത്തപ്പെടുന്നവയായിരിക്കണം.
വൈകാരികമായി ആരോഗ്യമുള്ള, സാമൂഹിക ബന്ധങ്ങളുള്ള, മികച്ച മൂല്യങ്ങളുള്ള, സാഹചര്യങ്ങളോട് പൊരുത്തപ്പെടുന്ന, വെല്ലുവിളികളില് പിടിച്ചുനില്ക്കുന്ന, ഭാവിയെ നേരിടാന് തയ്യാറായ യുവതയെ വാര്ത്തെടുക്കുക എന്നതായിരിക്കണം ഇനിയുള്ള കാലം വിദ്യാഭ്യാസത്തിലൂടെ ലക്ഷ്യമാക്കേണ്ടത്. കുട്ടികളുടെ വളര്ച്ചയിലെ ഈ മാറ്റങ്ങള് മുന്കൂട്ടി തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അവരുടെ പഠനാന്തരീക്ഷങ്ങള് അതിനനുസരിച്ച് പുനര്രൂപകല്പ്പന ചെയ്യുന്ന സ്കൂളുകള് അക്കാദമിക ഇടപെടലുകള് മെച്ചപ്പെടുത്തുക മാത്രമല്ല ചെയ്യുന്നത്, കുട്ടികള്ക്കായി ആരോഗ്യകരമായ, അര്ഥവത്തായ പഠനാനുഭവങ്ങള് നല്കുക കൂടി ചെയ്യുന്നു. അതുകൊണ്ട് അറിവുകള് പകരുന്ന ഒരു സംവിധാനം എന്നതില് നിന്നും വിദ്യാഭ്യാസം എല്ലാ അര്ഥത്തിലും മനുഷ്യ വികാസത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന ഒന്നായി തീര്ച്ചയായും മാറേണ്ടതുണ്ട്
വായനക്കാരുടെ അഭിപ്രായങ്ങള് അവരുടേത് മാത്രമാണ്, മാധ്യമത്തിേൻറതല്ല. പ്രതികരണങ്ങളിൽ വിദ്വേഷവും വെറുപ്പും കലരാതെ സൂക്ഷിക്കുക. സ്പർധ വളർത്തുന്നതോ അധിക്ഷേപമാകുന്നതോ അശ്ലീലം കലർന്നതോ ആയ പ്രതികരണങ്ങൾ സൈബർ നിയമപ്രകാരം ശിക്ഷാർഹമാണ്. അത്തരം പ്രതികരണങ്ങൾ നിയമനടപടി നേരിടേണ്ടി വരും.