നേരായ കാഴ്ചയും അതിന്‍െറ ഭാവനാപൂര്‍ണമായ അവതരണവും സാഹിത്യത്തിന്‍െറ ഉള്ളടക്കമാകുന്നു. എന്നാല്‍, കാഴ്ചക്കും അവതരണത്തിനും കാലപരമായ തുടര്‍ച്ചയില്ല. കണ്ടത് അപ്പോള്‍ തന്നെ എഴുതുക എന്നല്ല രീതി. എഴുത്തിന്‍െറ സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ എന്നോ കണ്ട കാഴ്ചകള്‍ ഭാവനാപൂര്‍ണമായി ഉരുക്കിച്ചേര്‍ക്കുകയാണ്. ഭാവനാപൂര്‍ണമാക്കുന്നതോടെ കാഴ്ചകള്‍ക്കെല്ലാം എന്തെന്നില്ലാത്ത സൗന്ദര്യം ഉള്‍ച്ചേരുന്നു.
കുളുര്‍ക്കെയവള്‍ നോക്കുമ്പോള്‍
പൂത്തൂ വിണ്‍ പിച്ചകച്ചെടി
അവള്‍ നീരാടവേ നീല-
ദര്‍പ്പണം പാഴ്ച്ചളിക്കുളം.
കണ്‍കുളിര്‍ക്കെ നോക്കുന്ന പെണ്‍കുട്ടിയും ആകാശവും പിച്ചകച്ചെടിയും നീരാട്ടും നീലദര്‍പ്പണവും ചളിക്കുളവും ഒക്കെ കവി എപ്പോഴൊക്കെയോ നേരില്‍ കണ്ടവതന്നെ. എന്നാല്‍, ഈ നേര്‍ക്കാഴ്ചകള്‍ കവിതയിലെ വരികളാകുന്നതോടെ ദ്വിഗുണീഭവിച്ച സൗന്ദര്യത്തോടെ ആസ്വാദ്യകരമാകുകയാണ്. ഈ ആസ്വാദ്യത ചേര്‍ക്കുന്നത് കവിഭാവനയും. നമുക്ക് പഠിക്കാനുള്ള പാഠങ്ങളില്‍ (10ാം ക്ളാസ്) സൗന്ദര്യപൂജയില്‍ (പി. കുഞ്ഞിരാമന്‍നായര്‍) മാത്രമല്ല, യാത്രാമൊഴി (ആശാന്‍) , മലയാളം (സച്ചിദാനന്ദന്‍), ആസാംപണിക്കാര്‍ (വൈലോപ്പിള്ളി), കൊച്ചുദുഃഖങ്ങളുറങ്ങൂ (ഒ.എന്‍.വി) തുടങ്ങിയ കവിതകളിലും കഥകളിലും എല്ലാം ഈയൊരു സംഗതി കാണാന്‍ കഴിയും.
ഇതു ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നത് കാവ്യഭാവനക്ക് അടിത്തറയായി നില്‍ക്കുന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ഘടകം കാഴ്ചകളാണെന്നാണല്ളോ. ഈ കാഴ്ചകളെ പുനര്‍നിര്‍മിക്കലും വ്യാഖ്യാനിക്കലും ഭാഷയിലേക്കാക്കലും ഒക്കെ ഉണ്ട് എന്നത് പ്രധാനം തന്നെ. കാഴ്ചകളില്‍ ഭൗതികമായ കാഴ്ചയും (പുറംകണ്ണ് കൊണ്ടുള്ളവ) ആന്തരികമായ കാഴ്ചയും (അകക്കണ്ണുകൊണ്ടുള്ളവ) ഉണ്ട്. ഇതിലും അകക്കണ്ണുകൊണ്ടുള്ള കാഴ്ചയെ സ്വരൂപിക്കുന്നത് പുറംകണ്ണില്‍ എന്നോ പെട്ടവയെ വെച്ചുതന്നെയാവും അധികവും. അല്ലാത്തവയും ഉണ്ട്.
സോളമന്‍െറ താഴ്വരയിലെ ഹംസശുഭ്രയായ ലില്ലി
മോശക്കൊപ്പം പ്രവചിച്ചവള്‍,
ദാവീദിനോടൊത്ത്
കാളക്കൂറ്റന്മാരുടെ കൊമ്പില്‍ നിന്നു
കരഞ്ഞവള്‍...
(മലയാളം - സച്ചിദാനന്ദന്‍ )
എന്നിങ്ങനെ. എന്തായാലും കാഴ്ചക്ക് വളരെ പ്രാധാന്യമുള്ള ഒരു സര്‍ഗമേഖലയാണ് സാഹിത്യം.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ നമ്മുടെ സാഹിത്യകാരന്മാര്‍ക്കെല്ലാം യാത്ര പ്രിയപ്പെട്ടതാണ്. യാത്രയില്‍നിന്ന് അനുഭവങ്ങള്‍ നേടുന്നവരാണ്. അനുഭവങ്ങളിലെ പ്രധാനാംശം കാഴ്ചയാണ്. ഭാഷാപിതാവായ എഴുത്തച്ഛന്‍ മുതല്‍ പരിശോധിക്കുമ്പോള്‍ ഇവരെല്ലാം എന്നും യാത്രകളിലായിരുന്നു എന്നു കാണാം. ഭാരതം മുഴുവന്‍ സഞ്ചരിച്ച് അറിവുതേടിയ മനീഷിയാണ് ഭാഷാപിതാവ് എന്നാണൈതിഹ്യം. കുഞ്ചന്‍ നമ്പ്യാര്‍, രാമപുരത്ത് വാരിയര്‍, എ.ആര്‍, കുഞ്ഞിക്കുട്ടന്‍ തമ്പുരാന്‍ , വള്ളത്തോള്‍, ആശാന്‍, ചങ്ങമ്പുഴ, കുഞ്ഞിരാമന്‍ നായര്‍ തുടങ്ങി സച്ചിദാനന്ദന്‍, അയ്യപ്പന്‍, ആറ്റൂര്‍ എല്ലാവരും സഞ്ചാരികളായിരുന്നു. നമ്മുടെ നോവലിസ്റ്റുകളും കഥാകാരന്മാരും ഒക്കെ യാത്രാപ്രിയരാണ്. എല്ലാ യാത്രകളും വിദൂരങ്ങളിലേക്കെന്നൊന്നും അര്‍ഥമില്ല. തന്‍െറ മുറ്റത്തും തൊടിയിലും നാട്ടുവഴികളിലും വയല്‍വരമ്പിലും ചെയ്യുന്ന യാത്രകള്‍ ഒരിക്കലും അലസ നടത്തകളല്ല ഇവര്‍ക്കൊന്നും. വലിയ സാഹിത്യകാരന്മാരുടെ പട്ടികയില്ളെങ്കിലും ഒരു യാത്രചെയ്തതിന്‍െറ അനുഭവത്തില്‍ ഒന്നോ രണ്ടോ സാഹിത്യകൃതികള്‍ എഴുതിയവരുമുണ്ട്. ‘വര്‍ത്തമാനപുസ്തക’മൊക്കെ എഴുതിയ ആള്‍ ആ ഒരു കൃതിയുടെ മാത്രം പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. മിസിസ് കുട്ടന്‍ നായര്‍, തരവത്ത് അമ്മിണിയമ്മ, മാനവിക്രമ ഏട്ടന്‍ തമ്പുരാന്‍ തുടങ്ങിയവരൊക്കെ ഒരു യാത്ര-ഒരു കൃതി വിഭാഗത്തില്‍ പെടും.
യാത്രകള്‍ എഴുത്തുകാരന് എഴുതാനുള്ള വിഭവം നല്‍കുന്നു എന്നതിനേക്കാളധികം കണ്ട കാഴ്ചകള്‍ ഉള്ളടക്കത്തിന്‍െറ പ്രകാശനത്തിന് ഭാഷ നല്‍കുന്നു എന്നതാണ്പ്രധാനപ്പെട്ട സംഗതി.
‘പാടുക വീണ്ടു’ മെന്നോതുന്നു വീര്‍പ്പിട്ടു
പാതിരാപ്പൂവിന്‍െറ മൗനം
നീട്ടുന്നു രാവുകള്‍ വെണ്ണിലാവിന്നിള-
നീര്‍ക്കുടം : ‘മൊത്തിക്കുടിക്കൂ’...
(ഒ.എന്‍.വി: കൊച്ചുദുഃഖങ്ങളുറങ്ങൂ )
ചിലപ്പോള്‍ ഈ ഭാഷ ഒരു അലങ്കാര പ്രയോഗമാവാം, ചിലപ്പോഴത് ഒരു കാവ്യബിംബമാകാം. ചിലപ്പോള്‍ ഒരു പദം ആവാം. ഒരു ചിന്താശകലമാവാം. ഇതെല്ലാം കൂടിച്ചേരുന്ന ഒരു നവ ദര്‍ശനമാവാം. അത് കാവ്യസിദ്ധിയുടെ ബലം പോലിരിക്കും എന്നു മാത്രം.
ആസ്വാദകരായ നമ്മെ സംബന്ധിച്ച് ഈ രചനകളുടെ പൂര്‍ണാസ്വാദനം സാധ്യമാകണമെങ്കില്‍ കാഴ്ചയെ കവിതയാക്കുന്ന ഈ രസവിദ്യ തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്. അതിന് നമുക്ക് സാധിക്കുന്നത് നാം ചെയ്ത യാത്രകളുടെ മൂലധനം കൊണ്ടുമാത്രമാകുന്നു. ‘മലനാടെത്രമേല്‍ മധുരദര്‍ശനം’ എന്ന കാവ്യപ്രസ്താവന ബോധ്യമാകണമെങ്കില്‍ മലനാടിനപ്പുറമുള്ള നാടുകളിലെ യാത്രാനുഭവം അത്രമേല്‍ ഗുണം ചെയ്യം. കുമാരനാശാന്‍െറ ‘ലീല’യും ‘നളിനി’യും ഒക്കെ ആസ്വദിക്കാന്‍ ഉത്തരേന്ത്യന്‍-ഹിമാലയന്‍ കാഴ്ചകള്‍/ യാത്രകള്‍ നമ്മെ സഹായിക്കും. ഉജ്ജയിനിയില്‍ എത്തുമ്പോഴാണ് കാളിദാസ കവിതയുടെ ഊര്‍ജം നാം തിരിച്ചറിയുക. ‘ആടുജീവിതം’ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ മനസ്സിലാക്കുക മണലാരണ്യങ്ങളിലെ കാഴ്ചകള്‍ അനുഭവിച്ചവര്‍ക്കുതന്നെയാണ് എന്നത് നേരത്തേ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച രസവിദ്യ ഒന്നുകൊണ്ട് മാത്രമാകുന്നു.
കവികളുടെ/എഴുത്തുകാരുടെ കാര്യത്തില്‍ പറഞ്ഞപോലെ വായനക്കാരുടെ കാര്യത്തിലും യാത്ര വിദൂരങ്ങളിലേക്കുമാത്രമല്ല. സമീപസ്ഥ യാത്രകളും പ്രധാനപ്പെട്ടവതന്നെ. നമ്മുടെ വീടും തൊടിയും പറമ്പും ഇടവഴിയും എല്ലാം തന്നെ. ഭിന്ന കാലാവസ്ഥകളില്‍, ത്രികാലങ്ങളില്‍, ഭിന്ന പ്രായങ്ങളില്‍ നടക്കുന്ന ഓരോ യാത്രയും നല്‍കുന്ന കാഴ്ചാനുഭവങ്ങള്‍ നമ്മിലെ കാവ്യാസ്വാദകനെ നവീകരിക്കുന്നു. എന്നെങ്കിലും വനയാത്ര/വനജീവിതം ആസ്വദിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞ നമുക്ക് ‘ഗിരിനിര്‍ഝരശാന്തിഗാനമ- ദ്ദരിയില്‍ കേട്ടുശയിക്കുമങ്ങു ഞാന്‍’ എന്നു വായിക്കുമ്പോള്‍ അതിന്‍െറ വൈകാരിക/ വൈചാരിക മേഖലകളിലൊക്കെ പ്രവേശം സിദ്ധിക്കുന്നു. ‘അരികില്‍ തരുഗുല്മസഞ്ചയം ചൊരിയും പൂനിര...’ എന്ന ഭാഗം നമുക്ക് വായിക്കാതെതന്നെ സ്വയം കൂട്ടിച്ചേര്‍ക്കാന്‍ കഴിയുന്നു. കവിത/കഥകളിലെ കൂട്ടിവായന കാവ്യാസ്വാദനത്തിന്‍െറ ഉയര്‍ന്നതലമാണല്ളോ.

ക്ളാസ് മുറികളിലെ സാധ്യതകള്‍

സ്കൂളുകളില്‍ വിനോദ-പഠനയാത്രകള്‍ മഴക്കാലം കഴിയുന്നതോടെ ആരംഭിക്കുകയാണ്. സാധാരണ നിലയില്‍ വിനോദയാത്രയില്‍ കുട്ടികള്‍ക്കുള്ള നിര്‍ദേശങ്ങളില്‍ പ്രധാനം : യാത്രാക്കുറിപ്പ് തയാറാക്കലാണ്. കുട്ടികള്‍ ഇതു തയാറാക്കാറുണ്ടെങ്കിലും അതിന്‍െറ തുടര്‍പരിപാടികള്‍ മറ്റു തിരക്കുകളില്‍ മുങ്ങിപ്പോകും. അതുകൊണ്ട്:
യാത്ര തീരുമാനിക്കുന്നതോടെ അതിന്‍െറ പഠനസാധ്യതകള്‍ ആലോചിക്കണം.
ഭാഷ, സാമൂഹികശാസ്ത്രം, ചരിത്രം, ഭൂമിശാസ്ത്രം, ഗണിതം, ഭൗതികശാസ്ത്രം തുടങ്ങി എല്ലാ വിഷയങ്ങളുമായും ബന്ധപ്പെട്ട പാഠ്യവസ്തുക്കള്‍/പഠനാനുഭവങ്ങള്‍ ഓരോ ചെറുയാത്രയിലും നിറഞ്ഞുകിടക്കുന്നുണ്ട്. അതു തെരഞ്ഞ് കണ്ടെത്തലിലാണ് മിടുക്ക് കാണിക്കേണ്ടത്. ഭാഷാധ്യാപകന്‍െറ ചുമതലയില്‍ പാഠപുസ്തകത്തിലെ സവിശേഷ സംഗതികള്‍ ചിട്ടപ്പെടുത്തണം. ‘അറിവും ആടലോടകവും മണക്കുന്ന പഴമൊഴികളുടെ നിറനിലാവ്’  അനുഭവിക്കാനാവണം യാത്രയിലെ ശ്രമം. ‘തെച്ചിപ്പഴങ്ങളിറിത്തുകൊണ്ടോടുന്ന തെക്കന്‍ മണിക്കാറ്റിനെ അനുഭവിക്കാനാവണം യാത്ര. ചരിത്ര, ഭൂമിശാസ്ത്ര, സാമൂഹികശാസ്ത്ര അനുഭവങ്ങള്‍ ഏതുയാത്രയില്‍നിന്നും കുട്ടിക്ക് ലഭിക്കണം. വാങ്ങിത്തിന്നുന്ന ഐസ്ക്രീമിലെ കെമിസ്ട്രിയും ഇക്കണോമിക്സും കുട്ടിക്ക് കിട്ടണം. അതു  നാം അധ്യാപകര്‍ക്ക് നല്‍കാനാവുമോ എന്നതാണു വെല്ലുവിളി.
l