ഏതു കലയായാലും അതിലെ പ്രമുഖമായ ഒരു ഉള്ളടക്കം പ്രകൃതിയാണ്. ഇതിനെ ആലംബമാക്കിയോ പശ്ചാത്തലമാക്കിയോ തന്നെയാണ് മറ്റു ഉള്ളടക്കങ്ങള്‍. അത് ദര്‍ശനമായാലും കഥാകഥനമായാലും മാനുഷിക ഭാവങ്ങളുടെ വിശകലനമായാലും സാമൂഹികാവസ്ഥയുടെ പരിശോധനയും പരിവര്‍ത്തനവും ഒക്കെയായാലും ശില്‍പനം ചെയ്യുന്നത്. കവിതയിലും കഥയിലും നാടകത്തിലും ശില്‍പത്തിലും നൃത്തത്തിലും ഒക്കെ ഏറിയും കുറഞ്ഞും ഇതുതന്നെയാണവസ്ഥ.
മഹാകവി പി. കുഞ്ഞിരാമന്‍ നായരുടെ ‘സൗന്ദര്യപൂജ’ എന്ന കവിതയിലെ ഒരു ഭാഗം പത്താം ക്ളാസില്‍ മലയാളം അടിസ്ഥാന പാഠാവലിയില്‍ വരുന്നുണ്ട്. ഈ പാഠം കുറെക്കൂടി ആഴത്തില്‍ ആസ്വദിക്കാനുതകുന്ന ഒരു കുറിപ്പ്.
കവിതയില്‍/കലാസൃഷ്ടികളിലൊക്കെയും പ്രകൃതിയെ ഇഴചേര്‍ക്കുന്നത് ഇക്കാണാവുന്ന പ്രകൃതിഭംഗിയെ ലാവണ്യപൂര്‍ണമായി വര്‍ണിക്കലിലൂടെ മാത്രമല്ല. കാവ്യത്തിന്‍െറ ഭാഷ, താളം, പദാവലി, കഥാവസ്തു (പ്രമേയം), ദര്‍ശനം എന്നിവയിലെല്ലാം ഈ ‘പ്രകൃതിസൗന്ദര്യം’ നമുക്ക് കണ്ടെടുക്കാനാവും. അത് കാവ്യത്തിന്‍െറ/കലാരൂപത്തിന്‍െറ ആസ്വാദ്യത വര്‍ധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും.
1. ആലാപന പ്രകൃതി
കവിത ആത്യന്തികമായി ചൊല്ലി ആസ്വദിക്കാനുള്ളതാണ്. ചൊല്ലല്‍ ശബ്ദമായോ നിശ്ശബ്ദമായോ ആവാം. ആസ്വാദകനില്‍ ഉള്ളിലെങ്കിലും കവിത ചൊല്ലപ്പെടുന്നുണ്ട്. ഒരു വരിയില്‍ എട്ട് അക്ഷരവും അങ്ങനെയുള്ള നാലുവരിയും ചേര്‍ന്ന ഈ ചൊല്‍രൂപം വളരെ ലളിതവും സുന്ദരവുമാണെന്ന് കാണാം.
ആദികവി-വാല്മീകി ആദികാവ്യം എഴുതിയത്  (ചൊല്ലിയത്) ഈ അക്ഷരതാളത്തിലായിരുന്നു. ‘മാനിഷാദ പ്രതിഷ്ഠാത്വാ-മഗമശ്ശാശ്വതീസ്സമാ: യത് ക്രൗഞ്ചമിഥുനാദേക മവധീ കാമമോഹിതം’ എന്ന (ശാപ)വചസ്സ് മഹര്‍ഷിയില്‍നിന്ന് പുറപ്പെട്ടത് ഈ അക്ഷരതാളത്തിലായിരുന്നു. പിന്നീട് വൃത്തശാസ്ത്രജ്ഞന്മാര്‍ ഇതിനെ ‘അനുഷ്ടുപ്പ് വൃത്തം’ എന്നുവിളിച്ചു. അതൊക്കെ വളരെ പിന്നീട് മാത്രം. ഗദ്യ-പദ്യ രൂപഘടനയിലെ വ്യത്യാസംപോലും വളരെ നേര്‍ത്തതാകുന്നു ഇവിടെ.
ഇവിടെ നാം കാണുന്നത് വികാരാധീനനായ വാല്മീകിയുടെ വാക്ക് ഈ താളത്തിലായിരുന്നു എന്നു മാത്രമാണ്. സ്വാഭാവികമായ ഒരു വികാരപ്രകടനം. അതിലെ ഭാഷയാകട്ടെ ഏറ്റവും കുറുകിയതും ദൃഢവും വികാരനിര്‍ഭരവും. സ്വാഭാവികമായി മനസ്സില്‍നിന്ന് പൊട്ടിയൊഴുകിയത് (നമുക്ക് ചുറ്റുമുള്ള സ്വാഭാവിക പ്രകൃതിയും ഇങ്ങനെയൊക്കെ തന്നെയാണല്ളോ). മാനവികതാബോധത്തിന്‍െറ അകൃത്രിമായ ബഹിര്‍സ്ഫുരണം. മനുഷ്യ പ്രകൃതിയുടെയും ബാഹ്യപ്രകൃതിയുടെയും സ്വാഭാവികത. തുടര്‍ന്നത് ആദികാവ്യത്തിന്‍െറ മുഴുവനും ഈണവും ഭാവവും ദര്‍ശനവുമായിത്തീര്‍ന്നു. ഇന്നും ഈ ഈണം നമ്മുടെ കവികള്‍ നന്നായി പ്രയോജനപ്പെടുത്തുന്നു.
ആലാപന പ്രകൃതിയില്‍ മഹാകവി പി. കുഞ്ഞിരാമന്‍ നായര്‍ ‘സൗന്ദര്യപൂജ’യില്‍ വാല്മീകിയെ അനുസരിക്കുന്നത് കവിയുടെ പ്രകൃതിബോധത്തിന്‍െറയും സൗന്ദര്യാനുഭവത്തിന്‍െറയും തെളിവാണ്.

2. അക്ഷരപ്രകൃതി
അക്ഷരങ്ങളുടെ ആവര്‍ത്തനം- അതുമൂലമുണ്ടാകുന്ന ശബ്ദഭംഗി പ്രകൃതിയിലെവിടെയും നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാം. നദീപ്രവാഹത്തിലും കുന്നുകളുടെ ഗാംഭീര്യത്തിലും ഇടിമിന്നലിലും തരുപക്ഷിമൃഗവൃക്ഷജാലങ്ങളിലും എല്ലാം ഈ ആവര്‍ത്തന സൗന്ദര്യം പ്രകൃതി സൂക്ഷിക്കുന്നു (കുഞ്ഞ് അച്ഛനെപോലെയാണോ അമ്മയെപോലെയാണോ). കാലചക്രത്തിരിച്ചിലില്‍ പ്രകൃതിതന്നെ നിരന്തരം ആവര്‍ത്തിക്കപ്പെടുന്നു എന്നാണ് ഭാരതീയ സങ്കല്‍പം. ഈ ആവര്‍ത്തന സങ്കല്‍പം കവി ശബ്ദപരമായും പദപരമായും തന്‍െറ കവിതയില്‍ ലയിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. കുഞ്ഞിരാമന്‍ നായരെപോലുള്ള കാല്‍പനികനായ ഒരു കവിക്ക് ഇതു സാധിച്ചതില്‍ നമുക്ക് അദ്ഭുതമുണ്ടാവേണ്ടതില്ളെന്ന് മറ്റൊരു കാര്യം.

3. അലങ്കാര പ്രകൃതി
അലങ്കാര പ്രയോഗങ്ങളില്‍ അടിസ്ഥാനപരമായവ ഉപമ, ഉല്‍പ്രേക്ഷ, രൂപകം എന്നിവയാണെന്നാണ് പറയുക. സാദൃശ്യവും അഭേദവും മാത്രമാണിതിനടിസ്ഥാനം. മാനസിക പ്രകൃതിയിലെ അടിസ്ഥാന സങ്കല്‍പവും ഇതു മാത്രമാണ്. ‘ഇത് അതിനെപോലെയാണ്’, ഇതു അതുതന്നെയാണ് (ണോ)’ എന്ന് മാത്രമേ നോക്കാറുള്ളൂ. മറ്റലങ്കാര സങ്കല്‍പങ്ങളെല്ലാം ഈ അടിത്തറയില്‍നിന്ന് കെട്ടിപ്പൊക്കിയവയാണ്.
മാത്രമല്ല, അലങ്കരിക്കുക എന്നതും പ്രകൃതിയുടെ സ്വാഭാവിക രീതിയാണ്, ‘പുഴുവെ പൂമ്പാറ്റയായുടുപ്പിക്കുന്നൂ...’ എന്ന് പറഞ്ഞ വൈലോപ്പിള്ളിക്കിത് (ഉജ്ജ്വലമുഹൂര്‍ത്തം) അറിയാമായിരുന്നു. അതിന്‍െറ കാര്യകാരണങ്ങള്‍ പലതാകാം.
അതായത് അലങ്കരിക്കലും അതിനായി ലളിതമായ അടിസ്ഥാനാലങ്കാരങ്ങള്‍തന്നെ പ്രധാനമായി പ്രയോജനപ്പെടുത്തലും ‘സൗന്ദര്യപൂജ’യില്‍ ഓരോ വാക്യത്തിലും കാണാം.

4. ബാഹ്യപ്രകൃതി
അക്ഷരപൂജയുടെ -കന്നിമാസത്തിന്‍െറ കാലപശ്ചാത്തലമാണ്! ചിങ്ങം, മീനം, മേടം, കര്‍ക്കടകം, തുലാം, ധനു മാസങ്ങള്‍ നമ്മുടെ കവികള്‍ അതിവിദഗ്ധമായി കവിതകളില്‍ പ്രയോജനപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. കന്നിമാസം കുഞ്ഞിരാമന്‍ നായരും പിന്നീട് വൈലോപ്പിള്ളിയും മാത്രമാണ് ഇത്ര ഫലപ്രദമായി ശ്രദ്ധിച്ചത് എന്നു തോന്നുന്നു. ‘സൗന്ദര്യപൂജ’ ‘അക്ഷരപൂജ’യായിട്ടുകൂടി ഇവിടെ മനസ്സിലാക്കപ്പെടുകയാണ്. നവരാത്രിയുടെ സൗന്ദര്യം അക്ഷരത്തിന്‍െറയും എഴുത്തിന്‍െറയും സൗന്ദര്യമാകുന്നു. കവിയുടെ സ്വാഭാവിക പ്രകൃതി അക്ഷരപൂജതന്നെയുമാണല്ളോ. അക്ഷരദേവതയില്‍ നിന്നുണ്ടായ അക്ഷരത്തെ കൊണ്ടുതന്നെ ആ ദേവതയെ പൂജിക്കുക ഈയൊരു സങ്കല്‍പം ശങ്കരാചാര്യര്‍ ‘സൗന്ദര്യ ലഹരി’യില്‍ അതിമനോഹരമായി ചെയ്തിട്ടുണ്ട് എന്ന് ഈ അവസരത്തില്‍ നമുക്ക് ഓര്‍ക്കാം. (ത്വദീയാഭിര്‍വാഗ്ഭി സ്തവജനനി! വാചാം സ്തുതിരിയം).
തികച്ചും കാര്‍ഷികമായ, ഓണാഘോഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷമുള്ള, രാത്രിയില്‍നിന്ന് മോചിക്കപ്പെട്ട പ്രഭാതത്തോടുകൂടിയ ഒരു കാലബിന്ദുവിലാണ് കവിതയുടെ രാശി. പൂക്കളവും ഓണപ്പൂക്കളും ചിങ്ങമേഘങ്ങളും ആവണിസന്ധ്യകളും ചളിപുതഞ്ഞ വരമ്പുകളും നിലാവേറ്റ് ചന്ദനക്കിണ്ണമ്പോലെ തിളങ്ങുന്ന ചളിക്കുളവും കന്നിയിലെ സ്വര്‍ഗീയ സന്ധ്യകളും അരിവാളേന്തിയ കന്യകമാരും അവളുടെ നോട്ടമേല്‍ക്കേ പൂത്ത വിണ്‍പിച്ചകവും നിശയെ തിരുത്തുന്ന സൂര്യരശ്മികളും എല്ലാം ചേര്‍ന്ന ബാഹ്യ പ്രകൃതി കവിതയുടെ ഓരോ ബിന്ദുവിലും നിറയുകയാണ്. പ്രകൃതി സൗന്ദര്യത്തിലെ നവ്യഭാവങ്ങള്‍ കവി കണ്ടെത്തുകയാണ്. ഈ ഉത്തുംഗഭാവന കുഞ്ഞിരാമന്‍ നായര്‍ക്ക് മുമ്പോ പിമ്പോ ഒരാളും കണ്ടെത്തിയിട്ടുമില്ല എന്നതും ശ്രദ്ധേയമാണ്. നൈസര്‍ഗികമായ സ്വന്തം മനസ്സ് മാത്രമാണ് കവിഭാവനയുടെ യുക്തിയും. അപ്പോള്‍ മാത്രമാണ് ‘സത്യപ്രകൃതി ദീപത്തില്‍ക്കത്തും പൊന്തിരിപോലവേ അരിവാളേന്തി നില്‍ക്കുന്നു- കന്നി-കര്‍ഷകകന്യക’ തുടങ്ങിയവയുടെ ലാവണ്യയുക്തി നമുക്ക് പിടികിട്ടുകയുള്ളൂ.

5. ആന്തര പ്രകൃതി
ബാഹ്യപ്രകൃതിയുടെ തെരഞ്ഞെടുപ്പും വിസ്തരണവും മൂലം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്ന പ്രമേയവും പ്രമേയത്തിലൂടെയും മുന്‍ സൂചിപ്പിച്ച മറ്റു പ്രകൃതികളിലൂടെയും സ്വാഭാവികമായി നിര്‍മിക്കപ്പെടുന്ന ഭാവം, രൂപം, ദര്‍ശനം, സാമൂഹികാവസ്ഥ എന്നിവയുടെയും സാകല്യമാകുന്നു ആന്തര പ്രകൃതി. ഈ ആന്തരപ്രകൃതിയുടെ അനുപമമായ സൃഷ്ടിയാണ് കവിതയെഴുത്തില്‍ സംഭവിക്കുന്നത്. അത്യുല്‍കൃഷ്ടമായ അനുഭൂതികള്‍ നമ്മെ സൗന്ദര്യത്തിന്‍െറ ഉന്നതങ്ങളിലെത്തിക്കുകയാണ്. ഇഴപിരിച്ചുള്ള സ്വാദ് നോക്കല്‍ അനാവശ്യമാകുന്നു. സാകല്യത്തിന്‍െറ സൗന്ദര്യം നുകരുകയാണ് സാധ്യമായത്. മറ്റൊക്കെ അതിലേക്കുള്ള ചെറുവഴികള്‍ മാത്രം.

-എസ്.വി. രാമനുണ്ണി